Γραμμή βίντεο

Loading...

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2012

Η τελευταία ανάρτηση.

Αυτή είναι η τελευταία ανάρτηση μου.


Ειρωνία, είναι ένα χρόνο ακριβώς από την προηγούμενη ανάρτηση. Αυτό τα λέει όλα, όσον αφορά στη διάθεση που είχα το τελευταίο χρόνο να γράψω. Δεν είχα, και το φαντάζεστε στα σίγουρα. Μάλλον, μέχρι τώρα είχα πει ο,τι είχα να πω και το άφηνα για να το διαβάσουν και οι υπόλοιποι.


Αλλά τα πράγματα πήγαν χειρότερα από όσο μπορούσα να είχα φανταστεί. Ανακοινώθηκε ήδη οτι η ιστοσελίδα που με φιλοξενεί, εμένα και πολλά ακόμη ελληνικά blogs, θα παρέλθει σε ελληνικά domains, με αποτέλεσμα το blog αυτό να υπάγεται στην ελληνική νομοθεσία πλέον. Αυτό θα ισχύσει από 1/3/2012.


Όπως όλοι σας καταλαβαίνετε, δε μπορώ να κρατήσω αυτό το blog όπως αυτό αυτή τη στιγμή έχει. Θα πρέπει αναγκαστικά να το κλείσω. Δεν έχω ακόμη σκεφτεί τί θα κάνω με το υλικό. Μπορεί να με ξαναδείτε, μπορεί και όχι. Περισσότερο με στεναχωρεί που θα είναι δύσκολο να ξανασηκώσω το blog αυτούσιο, συμπεριλαμβανομένων και των σχολίων σας. Είναι ουσιαστικά η ουσία αυτού του blog, οι συζητήσεις που έγιναν. Οι ίδιες οι αναρτήσεις αποτελούσαν απλώς ένα θέμα για συζήτηση, παρά την ουσία αυτού του blog.


Παρόλο που το τελευταίο καιρό δεν είχα ουσιαστικά διάθεση να γράψω, βλέπω οτι μου είναι πιό δύσκολο να κλείσω την αυλαία από όσο νόμιζα. Με ενοχλεί που θα χαθεί η δική σας συμμετοχή σε όλο αυτό, τα ίδια τα κείμενα είναι μικρής σημασίας. Γι αυτό κράταγα άλλωστε το blog παρόλο που δεν είχα όρεξη να γράψω, για τη δική σας συμμετοχή. Λύπάμαι που θα αναγκαστώ να την εξαφανίσω για να προστατεύσω ουσιαστικά τον εαυτό μου, γιατί δεν μου ανήκει. Και σας ζητώ ένα μεγάλο συγγνώμη γι αυτό.


Επιτρέψτε μου να απολογηθώ. Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια που γράφω, είχα ξεκινήσει να εργάζομαι σε ένα περιβαλλοντικό φορέα. Αργότερα άλλαξα δουλειά και εδώ και αρκετό καιρό, 3 χρόνια, δουλεύω στο τομέα της υγείας πλέον. Καταλαβαίνετε λοιπόν οτι θα ήταν ιδιαίτερα επιβαρυντικό για την καριέρα μου να γίνω στόχος του κάθε κολλημένου. Η οποιαδήποτε σύνδεσή μου με παράνομες ουσίες, θα κόστιζε σίγουρα τη θέση μου. Και από τη στιγμή που η google δε διατίθεται πλέον να προστατεύσει την ανωνυμία μου, θα πρέπει να απευθυνθώ αλλού.


Μας έμεινε ένας μήνας λοιπόν, από 1/3 δε θα με ξαναβρείτε εδώ. Σας υπενθυμίζω οτι το email μου θα ισχύει ακόμη (ψαξτε το στο profile μου), θα συνεχίσω να απαντάω στα email σας ο,τι και να γίνει. Ίσως να με ξαναδείτε με το ίδιο nick στο διαδίκτυο να παρουσιάζω το ίδιο πράγμα κάπου αλλού, ίσως να με ξαναδείτε να παρουσιάζω κάτι εντελώς διαφορετικό και άσχετο, ίσως να μη με ξαναδείτε και ποτέ.


Σίγουρα θα με δείτε το Σάββατο 11 Φεβρουαρίου του 2012 κάπου στο πλήθος που θα διαδηλώνει στις 5 το απόγευμα, στη πλατεία Συντάγματος. Όχι μόνο γιατί η συγκεκριμένη νομοθετική ρύθμιση, η ACTA που πάνε να περάσουν (και που πολύ φοβάμαι οτι θα τα καταφέρουν), με αναγκάζει να κλείσω, αλλά γιατί αν περάσει, θα είναι το ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ σε ένα ελεύθερο διαδίκτυο. Πάνε να τα λογοκρίνουν όλα, θα μας κυνηγάνε όλους που κατεβάζουμε ο,τι κατεβάζουμε και που λέμε ελεύθερα ο,τι θέλουμε να πούμε. Δεν είναι αστείο. Ένα ελεύθερο μέσο διακίνισης ιδεών μας έμεινε, ας μη τους αφήσουμε να το χειραγωγήσουν και αυτό. Νά είστε καί εσείς εκεί.


Με βαριά καρδιά λοιπόν, σας αποχαιρετώ. Να είστε όλοι καλά, να προσέχετε, να σκέφτεστε, να μη τρώτε αμάσητο ο,τι πάνε να σας πασάρουν και πάνω από όλα:


peace, love, unity, respect.


LNE

Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

Τί κάνει μιάου μιάου στα κεραμίδια τελικά;

Hello good ppl :)

Σήμερα λέω να σας μιλήσω για μία καινούρια μόδα που μας κουβαλήθηκε τον τελευταίο καιρό. Τις MDMA-μαϊμούδες που κυκλοφόρησαν και εν Ελλάδι πλέον, τη μεφεδρόνη και τη μεθυλόνη.

Θα μιλήσω γι αυτά γιατί κυρίως θέλω να μπορείτε να τα ξεχωρίσετε όταν θα σας τα πουλήσουν για mdma. Το ξέρω οτι οι περισσότεροι από εσάς θα αγοράσετε τη μεφεδρόνη γι αυτό που ακριβώς είναι, αλλά αρκετοί από σας θα τη δοκιμάσετε επειδή σας την πούλησαν για mdma.

Όπως είπε και ο Alexander Shulgin για την μεθυλόνη, οτι είναι ευχάριστη, με σχεδόν αντικαταθλιπτική δράση, αλλά δεν έχει τη μαγεία του mdma, το ίδιο ισχύει και για την μεφεδρόνη. Καμία από τις δύο ουσίες δεν έχει τη μαγεία του mdma, και μάλιστα θυμίζουν λίγο πιό πολύ την κόκα. Μου φέραν και δοκίμασα και τα δύο, ήταν ούτε κρύο ούτε ζέστη, και τα δύο. Πιθανώς γιατί δε μου αρέσουν τα αναβολικά με την αυστηρή τους έννοια (απλώς σπίντα χωρίς feeling). Μπορώ να κατανοήσω γιατί ίσως να αρέσουν σε κάποιους. Εμένα προσωπικά δε μπορώ να πω οτι με ενθουσίασαν.

Περιγράφοντας τη κάθε ουσία ξεχωριστά, δε μπορώ να πω οτι έχω και πολλά πράγματα να γράψω. Αφενός γιατί η εμπειρία μου είναι περιορισμένη, αφετέρου γιατί η γενική εικόνα που έχει η σύγχρονη επιστήμη γι αυτά τα δύο καινούρια φρούτα, είναι πολύ περιορισμένη. Μπορείτε να δείτε εδώ και εδώ τις ανασκοπήσεις του wikipedia για αυτές τις δύο άρτι αφηχθείσες ουσίες.

Με λίγα λόγια και για όσους από μας δε μιλάνε καλά αγγλικά:

H μεθυλόνη, είναι η μία από τις δύο ουσίες που είναι πιό κοντά στο MDMA από άποψης δομικής κατασκευής του μορίου της, και γι αυτό μπορούμε να τη συναντήσουμε με το ακρωνύμιο bk-MDMA (benzylene ketone), παρόλο που σαν αμφεταμίνη είναι πιό συγγενής με τις καθινόνες (χημική κλάση που πήρε το όνομά της από το σχετικά άγνωστο για τα ελληνικά δεδομένα, αφρικάνικο φυτό, το khat). Έχει την ίδια δράση στους μεταφορείς νοραδρεναλίνης και ντοπαμίνης με το MDMA, αλλά το 1/13 της δράσης στους μεταφορείς της σεροτονίνης. Αυτό βέβαια εξηγεί το λόγο που μοιάζει με το MDMA, αλλά έχει πολύ λιγότερα feelings. Δεν γνωρίζουμε απολύτως τίποτε για τη δράση της στο ανθρώπινο σώμα.

Η μεφεδρόνη, ομοίως είναι μία ουσία MDMA-μαϊμού. Είναι και αυτή αμφεταμίνη που ανήκει στις καθινόνες. Έχει και αυτή λιγότερο feeling και περισσότερο τσίτωμα, και ομοίως δε καταφέρνει να πιάσει την μαγεία του mdma. Αυτή η ουσία μάλιστα είχε απο νωρίς προβλήματα με την ποινικοποίησή της. Για όσους μπορέσατε να διαβάσετε απευθείας το άρθρο του wiki, θα δείτε για μία δαιδαλώδη διαμάχη μεταξύ της αγγλικής κυβέρνησης που προσπαθούσε βιαστικά να την ποινικοποιήσει (πιεζόμενη πολιτικά από κάποιους θανάτους που προηγήθηκαν) και του Advisory Council for the Misuse of Drugs, που είχε σα κατάληξη την παραίτηση του προέδρου και κάποιων μελών του συμβουλίου, καθώς υπήρχαν σαφείς αντιρρήσεις από μέρους τους οτι η ποινικοποίηση της μεφεδρόνης θα είχε κάποιο ουσιαστικό κοινωνικό όφελος. Αλλά η κυβέρνηση της Άγγλίας, όπως οι περισσότερες κυβερνήσεις, υπάρχουν για να εξυπηρετούν συμφέροντα, και μέσα σε αυτά συμπεριλαμβάνονται τα συμφέροντα των μεγαλεμπόρων ναρκωτικών που συνήθως σπονσοράρουν πολιτικούς. Όταν κάτι έχει επιτυχία στο κοινό και δεν είναι καπνός ή αλκοόλ, γιατί να το κρατήσουμε νόμιμο; το ποινικοποιούμε και αυτομάτως οι άνθρωποί μας που διακινούν τη μαύρη αγορά, αρχίζουν και έχουν τα ανάλογα οφέλη.

Το κακό με την απότομη ποινικοποίηση αυτών των ουσιών χωρίς πρώτα να γίνουν οι ανάλογες έρευνες για το αν και κατά πόσο είναι επικίνδυνες, είναι οτι αυτομάτως αναβάλονται οι έρευνες που πιθανώς να γινόντουσαν πάνω στις πραγματικές επιδράσεις τους. Όπως στις περισσότερες των περιπτώσεων, η δαιμονοποίηση εξυπηρετεί πάντα τις τσέπες μερικών και ποτέ την κοινωνία. Αυτό που με ανησυχεί είναι οτι θα αργήσουμε αρκετά να μάθουμε τις πραγματικές επιδράσεις αυτών των δύο ουσιών.

Όσον αφορά στις επιδράσεις, έχει αναφερθεί οτι και οι δύο έχουν παρόμοια δράση με το mdma, σε συνδυασμό με τις επιδράσεις της κόκας και των αμφεταμινών. Η μεθυλόνη αναφέρεται να έχει την ίδια δράση με το mdma αλλά λιγότερα feelings, 1/3 της συνολικής δράσης του mdma, αλλά μπορεί να προκαλέσει άσχημα συναισθήματα και παράνοια όπως το speed ή η κόκα. Η μεφεδρόνη από την άλλη, μοιάζει και αυτή με το mdma, με το πνευματικό boost της κόκας και την ίδια ελαφριά σεξουαλική διέγερση. Όμως, έχει αναφερθεί επίσης οτι πιθανώς στο μέλλον να προκαλεί ανικανότητα. Γενικά, οι πληροφορίες είναι ελλειπείς, μπερδεμένες και αόριστες προς το παρόν.

Και οι δύο ουσίες ανήκουν στην κατηγορία των designer drugs. Δηλαδή φτιάχτηκαν ειδικά για να μιμηθούν τις ιδιότητες κάποιων ήδη γνωστών και δημοφιλών μεν, παράνομων δε ουσιών. Από ο,τι ξέρω και τις δύο ακόμη προσπαθούν να τις πουλήσουν από το διαδίκτυο με πολύ ευφάνταστες ετικέτες, που είτε έχουν προειδοποιήσεις του στυλ πάνω "όχι για ανθρώπινη κατανάλωση", είτε πωλούνται σαν άλατα μπάνιου ή με τον αόριστο τίτλο "plant food" (όχι βέβαια λιπάσματα, απλώς επειδή τους απαγορεύουν να τα πουλάνε για κατανάλωση από ανθρώπους, είτε δήθεν το απαγορεύουν για να ξεκαθαρίσουν οτι δήθεν δε το πουλάνε, είτε το ονομάζουν φαγητό για κάτι που δεν είναι άνθρωπος τελοσπάντων).

Αυτό είναι και η μεγαλύτερη μαλακία με αυτές τις δύο ουσίες, οτι ουσιαστικά φτιάχτηκαν για να μιμηθουν το mdma. Και αν ρωτήσετε εμένα, μεταξύ δύο άγνωστων φαρμακοκινητικά ουσιών και του γνωστού mdma, προτιμώ το δεύτερο, απλά και μόνο επειδή ξέρω τί ακριβώς να περιμένω από αυτό. Ας μη ξέχνάμε ρε παιδιά οτι το mdma πριν φτάσει στα dancefloor της Αμερικής και της Ευρώπης, είχε περάσει από αρκετές έρευνες και δοκιμές (κάποιες από αυτές μάλιστα στημένες, αλλά και κάποιες αντικειμενικές). Ο Shulgin έφτιαξε το mdma σε εργαστήριο για το οποίο είχε πάρει άδεια από την αμερικάνικη αστυνομία να δοκιμάζει παράνομες ουσίες. Εργαστήριο με αρχίδια δηλαδή όχι αρχίδια εργαστήριο. Όχι από κάποιο άσχετο ολλανδικό smartshop που προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την αγάπη του κόσμου για το mdma.

Επίσης, ο Shulgin δοκίμασε για πρώτη φορά mdma το '67, και έφτιαξε το νέο πρωτόκολλο παρασκευής του κάπου το '75. Βάλτε κάτω πόσα χρόνια πάνε από τότε, και πόσες ευκαιρίες είχε η επιστήμη να βγει σε ασφαλή συμπεράσματα γύρω από το mdma. Ενώ το μιάου μιάου και η μεθυλόνη εμφανίστηκαν μόλις το 2003 και 2004 στην αγορά αντίστοιχα.

Α, να μη ξεχάσω να αναφέρω, οτι ο λόγος που σας παρουσιάζω αυτά τα δύο μαζί, είναι γιατί κυκλοφορούν στην Αγγλία σε ένα μείγμα που είναι γνωστό σαν bubbles. Οπότε είναι πολύ πιθανό και εδώ να τα βρείτε σε μείγμα.

Ήδη έχουν αναφερθεί κάποιοι θάνατοι από μεφεδρόνη, αλλά δε μπορούμε να είμαστε σίγουροι οτι η βασική ζημιά έγινε από μεφεδρόνη, γιατί βρέθηκαν και άλλες ουσίες στο αίμα των περισσότερων. Όμως έχουν αναφερθεί κάποια καλά σκηνικά, στην Σουηδία έγινε ένας πανικός με μία γυναίκα που, άγνωστο πόσο ήπιε, έπαθε υποκαλαιμία και υπονατραιμία, και πέθανε με άσχημο εγκεφαλικό οίδημα. Αναφέρονται και άλλες περιπτώσεις, αλλά είναι σποραδικές ή στο θανατηφόρο κοκτέιλ βρέθηκαν και άλλες ουσίες, έτσι που να είναι δύσκολο να καταλάβεις αν ήταν η ίδια η ουσία που έκανε το κακό ή η αλληλεπίδρασή της με κάποια άλλη που καταναλώθηκε ταυτόχρονα.

Δε λέω, είναι πιό ακριβό το mdma, είναι πιό εξαντλητική εμπειρία, επίσης το βρίσκεις πιό δύσκολα ορισμένες φορές.

Δε λέω, είναι ευθύνη του καθενός η κάθε ουσία που πίνει, και αν κάποιος νιώθει οτι παρόλο που οι γνώσεις γύρω από το θέμα είναι περιορισμένες, θέλει και πάλι να τις πίνει γιατί του αρέσει, είναι δικαίωμά του.

Κανείς δε μπορεί να αποφασίσει για σένα. Η επιλογή είναι πάντα δική σου στην πραγματικότητα. Όμως σκέψου πολύ σοβαρά αν θες να ανακαλύψεις στο μέλλον οτι αυτή η ουσία που σου είχε φανεί τόσο ευχάριστη, έχει σαν αποτέλεσμα ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, από μία άγνωστη τοξικότητα σε ένα οποιοδήποτε σύστημα του οργανισμού σου.

Πάλι για όσους ξέρουν καλά αγγλικά, σας συμβουλεύω να ψάξετε εδώ και εδώ, στη μεγαλύτερη τράπεζα πληροφοριών γι αυτές τις ουσίες, το erowid. Ψάξτε και στο erowid experience vaults, όπου μαζεύονται οι αναφορές χρηστών για το πως βίωσε ο καθένας τη κάθε ουσία. Αλλά και να μη ξέρεις αγγλικά, απλά ρίξε μία ματιά στις δύο σελίδες του erowid γι αυτές τις δύο ουσίες. Δες κατώ κάτω. Βλέπεις το σηματάκι που εμείς οι βιολόγοι έχουμε για να δείχνουμε τον βιοκίνδυνο; από πάνω τί λέει; research chemicals. Δηλαδή χημικά που ακόμη είναι σε έρευνα και ξέρουμε λίγα γι αυτά. Άμα πατήσεις πάνω στην εικονίτσα, θα δεις οτι έχει ολόκληρο warning από πάνω γι αυτό το θέμα. Δώσε βάση σ'αυτό. Κάποιος λόγος υπάρχει. Ακόμη και το erowid προσπαθεί να υπογραμμίσει εδώ τη σημασία του να ξέρεις τί παίρνεις, και πόσο επικίνδυνο μπορεί να αποδειχθεί στο μέλλον το να πίνεις μία ουσία για την οποία έχει γίνει ελάχιστη έρευνα. Think about it. Play safe.

PLUR, LNE

Σάββατο, 6 Νοεμβρίου 2010

Οι φίλοι μας τα ζώα.

Hello everybody :) Σήμερα αποφάσισα να μιλήσω για ένα πιό ανάλαφρο θέμα από ο,τι συνήθως, γιατί το έχουμε ρίξει πολύ στο σοβαρό και έχω ψιλοξενερώσει. Ναι, ξέρω, έχω καιρό να γράψω και ομολογώ οτι αυτή τη φορά με είχε πιάσει μία μικρή αναβλητικότητα. Ήθελα να μιλήσω για κάτι λιγότερο βαρυσήμαντο αυτή τη φορά, και αποφάσισα έτσι να μιλήσω για τους φίλους μας τα ζώα :) Όχι, δε θα γράψω άρθρο πάνω στην ελληνική αστυνομία, λάθος κατάλαβατε. Μιλάω για τα ζώα τα πραγματικά, τους σκύλους και τις γάτες. Και γιατί όχι, να εξερευνήσουμε και τη δική τους σχέση με τα ναρκωτικά :P.

Αγαπάω πάρα πολύ τα ζώα (και την ελληνική αστυνομία για όσους αμφιβάλλουν γι αυτό, εννοείται). Αγαπάω και τις γάτες και τους σκύλους, αλλά έχω μία ιδιαίτερη αδυναμία στα γατιά. Γιατί αυτό; επειδή πάντα αγαπάς λίγο παραπάνω τον αδικημένο. Είναι πολύ παρεξηγημένα ζώα και έχουν δεχτεί πολύ άδικες επιθέσεις εναντίον τους από τους ανθρώπους. Όχι οτι έχουμε φερθεί καλύτερα στους σκύλους, αλλά δε καταφερόμαστε συνήθως με τόσο μένος εναντίον ενός σκύλου, ενώ η γάτα δυστυχώς έχει και αυτή την ατυχία... Επίσης, πιστεύω ακράδαντα οτι ο αληθινός ζωόφιλος φαίνεται στη γάτα και όχι στο σκύλο, επειδή η γάτα είναι πιό ιδιαίτερο ζώο και θέλει ένα πραγματικά αγαπησιάρικο άνθρωπο για να εκδηλωθεί. Οι γάτες είναι πολύ ντροπαλά ζώα και σε λίγους άνθρωπους θα δείξουν εμπιστοσύνη και θα εκδηλωθούν. Όποιος δε το ξέρει αυτό, δε ξέρει τις γάτες, και τις αντιπαθεί από άγνοια.

Οι σκύλοι είναι αγελαία ζώα και γι αυτό είναι πιό εύκολο να κοινωνικοποιηθούμε μαζί τους. Είναι ένα βολικό ζώο γενικά, με μπόλικη αγάπη για τον "άλφα" (σκύλος/άνθρωπος) που τον προστατεύει, και αυτό αποτελεί μηχανισμό επιβίωσης για το ζώο. Πολύ επιτυχημένο μάλιστα. Είναι εδώ και χιλιάδες χρόνια σε καλή συνεννόηση με το είδος μας. Για να καταλάβουμε πόσο καλά το έχει πετύχει αυτό με την εξέλιξή του μέσα στα 12,000 χρόνια που είναι φιλαράκι μας, αρκεί να δούμε τη διαφορά του σκύλου απέναντι σε άλλα είδη που συγγενεύουν σ'αυτόν όπως ο λύκος και η αλεπού. Αν πχ εξημερώσεις ένα λύκο ή μία αλεπού (γίνεται), το ζώο ποτέ δε θα προσπαθήσει να σε υπερασπιστεί αν κάποιος σου επιτεθεί και δε θα προσπαθήσει να σου ζητήσει βοήθεια σε ένα πρόβλημα, σε αντίθεση με το σκύλο. Σε πειράματα που γίναν, δίναν σε εξημερωμένο λύκο ένα κομμάτι κρέας καρφωμένο στο πάτωμα. Παρά τη φιλική του σχέση με τον άνθρωπο που του παρουσίασε το κομμάτι, το ζώο έμεινε να τραβάει το κομμάτι μόνο του για αρκετή ώρα. Όταν παρουσίασαν στο σκύλο το ίδιο κομμάτι, μετά από μερικές προσπάθειες να το ξεκολλήσει, σταμάτησε και γύρισε προς τον άνθρωπο, και έμεινε να τον κοιτάει παρακλητικά. Προφανώς αντιλαμβάνεται οτι ο άνθρωπος είναι δυνατόν να είναι ο άλφα της αγέλης του και είναι σε θέση να του λύνει προβλήματα, σε αντίθεση με τον κατα τα άλλα επίσης κοινωνικό λύκο που όμως δε συνειδητοποιεί το μεγάλο ρόλο που μπορεί να παίξει και ο άνθρωπος σα μέρος της αγέλης του.

Αυτό έχει στοιχήσει πολύ στους σκύλους. Για την εξέλιξή τους προς την συνεννόηση με τον άνθρωπο, έχει γίνει πολύ καρτερικό ζώο μαζί μας. Έτσι πολλές φορές υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν οτι τους ξέρουν ή τους φέρονται σωστά. Η καρτερικότητα του ζώου τους κάνει να πιστεύουν οτι η μίζερη ζωή που προσφέρουν στο ζώο, συχνά (το βλέπουμε καθημερινά) κλεισμένο σε ένα μπαλκόνι ή μία ταράτσα και απομονωμένο μόνο του κάπου, χωρίς να πηγαίνει βόλτες , είναι ο,τι του χρειάζεται. Εγώ πάντως ξέρω οτι αν έχεις σκύλο και τον έχεις σε μόνιμη βάση στη ταράτσα, δεν είσαι ζωόφιλος. Μαλάκας είσαι.

Εκνευρίζομαι να ακούω άτομα να ξεκινάνε την πρότασή τους "εγώ γενικά δε τις πολυσυμπαθώ τις γάτες... αλλά είμαι ζωόφιλος, εμένα μου αρέσουν οι σκύλοι." Κλασσική ατάκα. Ο ζωόφιλος όμως δεν αγαπάει μόνο το πιό εύκολο να αγαπηθεί από τα κατοικίδια, το αγελαίο , αγαπάει όλα τα ζώα. Οι άνθρωποι που κάνουν τέτοιες δηλώσεις συνήθως δεν είναι ζωόφιλοι, συμπαθούν μόνο τους σκύλους αλλά και αυτούς τους θέλουν ρομποτάκια. Πολλοί από αυτούς έχουν τη γενική ελληνική αντίληψη γύρω από τους σκύλους: οτι θα πάρεις ένα μικρό σκύλο από μικρό κουτάβι (πάντα ράτσας γιατί δε μας φτάνουν τα ζώα που έχουμε γεμίσει το τόπο, θέλουμε και άλλα καινούρια, επίσης σνομπάρουμε τα μπάσταρδα και γι αυτό δε παίρνουμε ποτέ για συντροφιά μας αδέσποτο) για να το εκπαιδεύσεις ευκολότερα εννοείται (να του μάθεις τί, τούμπες;) τελικά παραβλέπεις την εκπαίδευση, και τη βασική ακόμη, επειδή τελικά είσαι πολυάσχολος και δεν έχεις τόσο χρόνο για το ζώο σου (αυτό δε το είχες υπολογίσει πριν πάρεις το σκύλο, αλλά τον πήρες), και αφήνεις το ζώο χωρίς πληροφορίες για το πως θες να φερθεί και την απαραίτητη στοργή και προσοχή, με αποτέλεσμα αυτό να μη ξέρει πως να φερθεί, να κάνει ζημιές στο σπίτι και τελικά να εξορίζεται σε μία ερημιά να ψοφήσει μόνο του, γιατί δεν έπαιρνε την... εκπαίδευση.

Καλά οι γάτες έχουν τραβήξει τα χειρότερα. Στο μεσαίωνα, τις καίγανε σε καλάθια γιατί ήταν λέει, το ζώο του διαβόλου (θεολογικά αν το δει κανείς αυτό, το να πεις οτι ένα ζώο ή ένα φυτό είναι του διαβόλου, καθιστάς τον διάβολο δημιουργό, πράγμα που εννοείται δεν ισχύει, διότι δημιουργός είναι μόνο ο Θεός και ο διάβολος είναι μόνο επινοητής του ψέμματος, σύμφωνα με το χριστιανικό δόγμα. Γενικά οι καθολικοί παπάδες με τις αντιλήψεις τους (μαζί με τους δικούς μας, εννοείται) έχουν αποδείξει οτι έχουν υπηρετίσει το διάβολο σε πολλά επίπεδα...). Πάντως η φύση εκδικήθηκε για την κακία στα παιδιά της, τις γάτες, και έτσι η αρρώστια της Μαύρης Πανώλης έπληξε τους πληθυσμούς της Ευρώπης το Μεσαίωνα. Αυτοί όμως, μη γνωρίζοντας οτι η πανούκλα κολλάει από την ψείρα του ποντικού, με το ξέσπασμα της επιδημίας στο Λονδίνο, κρίναν οτι φταίγαν οι γάτες και οι σκύλοι και σκοτώσαν όλα τα ζώα της πόλης... Με αποτέλεσμα οι αρουραίοι να κάνουν πάρτυ και να πεθάνουν ακόμη περισσότεροι άνθρωποι... καλά να πάθουν, και για τις επιδημίες που έρχονται, καλά να πάθουμε, που αντικαταστήσαμε τα πιό επιτυχημένα εντομοκτόνα και παρασιτοκτόνα, τις γάτες και τους σκύλους με ποντικοφάρμακα, που τελικά στο μόνο που εξυπηρετούν είναι στο να βάζουν οι επιτήδιοι φόλες στα αδέσποτα... Τέτοιοι μαλάκες είμαστε με τα ζώα και τη φύση. Ενίοτε απαγορεύουμε φυτά και ζώα, λες και είναι δικά μας για να τα ορίζουμε...

Λοιπόν, πρέπει να με έχετε βαρεθεί να φλυαρώ για τα σκυλιά και τις γάτες τόσην ώρα. Ας πούμε και κάτι funky. Ας πούμε για τα ζώα και τις ουσίες :P

Οι γάτες, είναι ένα ζώο που την ακούει με πάνω από 50 διαφορετικά φυτά :P Δεν είναι γαμάτο αυτό; :P Μαστουρόζωο. Όμως, προτιμάει το catnip και την βαλεριάνα. Τί είναι το catnip? Δείτε εδώ. Εγώ έδωσα πέρισυ για πρώτη φορά στο γάτο μου (είναι δύο ετών τώρα) και γέλασα πάρα πολύ. Του το έδωσα σε ένα μαξιλαράκι για να μη μπορεί να το φάει, να το μυρίζει μόνο. Το αγκάλιαζε ζηλότυπα και κυλιόταν στο πάτωμα, τριβόταν πάνω στο μαξιλαράκι, το μάσαγε. Μετά σηκωνόταν όρθιος και έτρεχε σφαιράτος μέσα στο σπίτι. Το γατί στο παρακάτω βίντεο του το έχουν αλέσει και το έχουν ρίξει παντού στο πάτωμα, και δε ξέρει που να πρωτοτριφτεί. Είναι η πρώτη φορά που του δίνουν και είναι πολύ αστείο, δείτε το εδώ.

Ο μεγάλος λογοτέχνης Ροΐδης αναφέρεται στις γάτες και στο πόσο καλή παρέα είναι για ένα συγγραφέα ένα τόσο ήσυχο ζώο που είναι ικανοποιημένο μόνο να βρίσκεσαι τριγύρω. Ο ίδιος γνώριζε τη χρήση της βαλεριάνας στις γάτες και τη χρησιμοποιούσε για να τις τραβήξει κοντά του.

Το καλό με το catnip είναι οτι μπορείς να το δώσεις άφοβα, δεν έχει παρενέργειες και δε προκαλεί καμία ζημιά σε αυτό το χαριτωμένο μαστουρόζωο... Επίσης το catnip και η βαλεριάνα είναι νόμιμα φυτά. Η γάτα σας είναι ένας νόμιμος χασικλής. Εκμεταλλευτείτε το :) ζητήστε να σας δώσουν catnip στο petshop της γειτονιάς σας, αν δεν έχουν, μπορούν σίγουρα να το προμηθευτούν κατα παραγγελία.

Οι σκύλοι από την άλλη φαίνεται να έχουν υποδοχείς κανναβινοειδών στους εγκεφάλους τους όπως εμείς. Και την ακούνε με το χόρτο. Και δε μπορώ να μη παραδεχτώ πως είναι αστείοι, αλλά δεν είναι καθόλου καλή φάση για τους σκύλους. Είναι γνωστό πως το κάπνισμα (οποιοδήποτε κάπνισμα, τσιγάρο, φούντα, ο,τι σκατά καπνίζει ο καθένας) εξασθενεί την όσφρηση. Αυτό τώρα για τον άνθρωπο που έχει βασική αίσθηση την όραση δεν είναι μεγάλη ζημιά. Για τον σκύλο όμως, ισοδυναμεί με την τύφλωση για μας. Είναι γνωστό οτι δε πρέπει να ταΐζεις γλυκά τους σκύλους όσο και να τους αρέσουν, ειδικά σοκολάτα που είναι τοξική, κατα το ίδιο τρόπο λοιπόν, δε πρέπει να ταΐζεις χόρτο το σκύλο σου ή να του σκας ανάποδες. Τον "τυφλώνεις" σιγά σιγά.

Οι σκύλοι είναι πολύ χαρακτηριστικοί όταν τους δίνεις χόρτο. Αρχίζουν να γλύφουν σαν τρελοί τη μύτη τους που στεγνώνει από τον καπνό, μετά κοκκινίζουν τα μάτια τους, και μετά πάνε να περπατήσουν, κάνουν μερικά ζαλισμένα βήματα και σωριάζονται στο πάτωμα. Μπορεί να φαίνεται αστείο αλλά δεν είναι. Έχω παρακολουθήσει αρκετές φορές αυτό το θέαμα και ποτέ ο πεπεισμένος πως είναι ζωόφιλος ιδιοκτήτης του ζώου δε φαινόταν να συνειδητοποιεί τί κάνει.

Εκεί που το συνειδητοποιούν συνήθως (και ΚΑΛΑ να πάθουν, εκεί είναι που εγώ το φχαριστιέμαι) είναι όταν ο σκύλος συνηθίζει το χόρτο και αρχίσει να το ψάχνει μόνος του... Και είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να καβατζώσεις το χόρτο σου μακριά από τη μύτη του σκύλου σου, χεχε :P Θα το βρει όπου και να το κρύψεις. Και θα το φάει όλο. Είχα γνωρίσει το μπόξερ ενός πανηλίθιου που έκανε χάζι να ποτίζει το σκύλο του, το οποίο είχε την ευγενή καλοσύνη κάθε φορά που του έβρισκε το καβατζωμένο χόρτο, να το τρώει όλο αλλά να του αφήνει δύο μπάφους :P Και εκεί είναι το επικίνδυνο, γιατί είναι ικανοί να φάνε όσο βρούνε, και να μείνουν ξεροί στο πάτωμα για μέρες μέχρι να συνέλθουν. Έχουν αναφερθεί και θάνατοι από σκύλους που φάγαν αρκετό ώστε να δηλητηριαστούν (σ'αυτή τη περίπτωση ο κτηνίατρος ειναι ανύμπορος να δώσει στο μαστουρωμένο ζώο κάτι για να κανει εμετό γιατί υπάρχει ο κίνδυνος εισρόφησης επειδή είναι πολύ ζαλισμένο). Ο μαλάκας που έβρισκε αστείο να ποτίζει το σκύλο του συνήθως τραβάει τα μαλλιά του μετά, αλλά είναι αργά. Γι αυτό μη κάνετε τέτοια αστεία με το σκύλο σας, αν θέλετε καταρχήν να συνεχίσετε να καβατζώνεστε στο σπίτι σας, αλλιώς βλέπω το σκύλο σα να είναι λόγος μεγάλης οικονομικής χασούρας. Και είναι κρίμα να βάζετε έτσι χαζά σε κίνδυνο τη ζωή του κατοικίδιού σας...

Αν θέλετε μαστουρόζωο, πάρτε μία γάτα. Είναι απείρως πιό αστεία στο ανέβασμά της από ένα μαστουρωμένο σκύλο που απλώς κείτεται ζαλισμένος και μπερδεμένος, και η ουσία που την φτιάχνει είναι εντελώς ακίνδυνη για τον οργανισμό της. Οι σκύλοι είναι πολύ χαριτωμένα ζώα που μπορούν να σας κάνουν παρέα ούτως ή άλλως. Δε χρειάζεται να σας κάνουν και παρέα στο πιώμα... εκεί πρέπει να εξαιρεθούν.

PLUR, LNE

Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2010

Time is, time was, time is not...

Θεέ μου, έχω να γράψω από τον Ιανουάριο! Πότε πέρασαν έξι μήνες; Τι έγινε ρε παιδιά πως έχω πήξει τόσο στη δουλειά γαμώ τη τύχη μου;
Δεν έχω χρόνο, δεν έχω χρόνο, ούτε να κλάσω. Ειλικρινά, και συν τοις άλλοις, έχω τη γκάβλα του καθενός να πούμε που επειδή δεν είμαι αυτός/η να τα πω όπως θελουν να τα ακούσουν (ή ο,τι θέλουν να ακούσουν) μου τα πρήζουν, και έχουν και την εντύπωση οτι θα κάτσω να ασχοληθώ, έλεος.
Λοιπόν, δεν ξέρω για ακόμη πόσο θα γράφω. Για να καταλάβετε πόσο με πιέζει ο χρόνος, αυτή τη στιγμή είμαι στη δουλειά, περιμένω να ρθουν να με πάρουν, δεν έχω βγάλει την ποδιά, δεν έχω καν ξεπλύνει τα χέρια μου από τις πούδρες από τα γάντια.
Δεν έχω να σας πω πολλά. Μονο πως, αν κάποιοι από σας εκτίμησαν την προσπάθειά μου, περιμένω να δω παρόμοιες. Τρία χρόνια γράφω, και ενώ όλοι σας έχετε μία άποψη για τα θέματα τελικά από ο,τι βλέπω, δεν βλέπω κανέναν άλλον να βοηθάει τη κατάσταση. Κάντε κάτι και εσείς ρε παιδιά, γράφτε κάτι... Στα λόγια όλοι πρώτοι είστε, στα έργα μηδέν. Να σας δώ, τί διάλο, μόνο εγώ υπάρχω στο διαδίκτυο; Στείλτε μου links να δημοσιεύσω, στείλτε μου κείμενα, γιατί από μπλαμπλα και μαγκιά του κώλου με πρήξατε, ευχαριστώ.
Να κάνω μία παρένθεση εδώ. Για όσους νομίζουν οτι εδώ και τρία χρόνια είμαι εδώ για να σας πουλήσω μούρη, ή για μαγκιά: δε θέλω να σας είμαι τίποτε. Ούτε συμπαθής, ούτε φίλη, ούτε φωτεινή παντογνώστης. Δεν θέλω ειλικρινά, να σας είμαι τίποτε. Ούτε cult icon, ούτε συγγραφέας ούτε τίποτε.
Υπόψην, εδώ και ένα χρόνο ήδη με έχει πλησιάσει εκδότης για να του παραδώσω το υλικό μου για βιβλίο. Θα μπορούσα ήδη να έχω κάνει τις κατάλληλες κινήσεις και να βγάλω και φράγκα. Δε με ενδιαφέρουν αυτού του είδους οι αρπαχτές, ούτε τα λεφτά. Δεν είμαι διατεθημένη να γίνω τίποτε για σας ή για το υπόλοιπο κοινό. Δε με νοιάζει αν συμφωνείτε ή διαφωνείτε.
Αυτό που με νοιάζει είναι να ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ επιτέλους. Κάποιος π... να τα πει. Προς το παρόν είμαι εγώ μόνο, μία μόνη χαζογκόμενα. Εσείς οι υπόλοιποι τί κάνετε; Ξυπνήστε επιτέλους, αφήστε τα σχόλια (που είναι και το μόνο εύκολο) και γίνετε επιτέλους ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΙ στο ζήτημα. Περιμένω.
PLUR, LNE

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2010

Τέχνες και ουσίες - Η trance.

Ναι, το ξέρω, άργησα πολύ να ξαναγράψω, αλλά λόγω ανειλλημένων υποχρεώσεων μου ήταν αδύνατον να το κάνω νωρίτερα. Καλή χρονιά σε όλους. :)

Θα ήθελα να αναφερθώ στην trance γενικώς, αν και στην Ελλάδα έχουμε την τάση να λέμε trance και να εννοούμε psychedelic trance, επειδή η trance όπως είναι γνωστή έξω σαν είδος, είναι μάλλον παρελθόν στην Ελλάδα. Οπότε θα μιλήσω και για τα δύο είδη, όπως αυτά έιναι γνωστά.

Και τα δύο είδη ξεκίνησαν κάπου το 1989-1990 σε club του Βερολίνου, του Λονδίνου και του Amsterdam. To Mazzo club στο Amsterdam πρέπει να είναι χρονολογικά και το παλιότερο, γιατί η trance που παιζόταν τότε ακόμη ήταν εντελώς πειραματική. Πάντως, μέχρι το 1992 διάφορα tracks, από διάφορους καλλιτέχνες όπως οι KLF, Future Sound of London στην Αγγλία, Sven Vath στη Γερμανία και άλλοι, ξεκίνησαν αυτό που λέγεται trance. Συνολικά. Στη συνέχεια, δημιουργήθηκε το trance όπως το γνώρισε η Ευρώπη στην Αγγλία κυρίως, από τους Paul Oakenfold, Seb Fontaine, Paul Van Dyke, Robert Miles, Armin VanBuuren, ATB και άλλους. Παράλληλα, ένας πρώην χίππυς, νυν μπανανοφάγος μοναχός παππούς κάπου σε ένα νησί της Ινδίας, ο Goa Gil, άρχισε να δημιουργεί μαζί με άλλους αυτό που σήμερα είναι γνωστό σαν psychedelic trance, τότε απλώς goa trance. Την προσπάθειά του μέσα στα χρόνια ενίσχυσαν μορφές όπως οι eat static, the infinity project, juno reactor. Αργότερα, στο είδος ενσωματώθηκαν και νέοι DJ από το Ισραήλ, φτιάχνοντας την israeli psychedelic trance με πολλά ονόματα, όπως οι MFG, Astral Projection, Infected Mushroom και άλλοι. Και Ευρωπαίοι προστέθηκαν, όπως ο Hallucinogen, o Talamasca, o Man With No Name και πολλοί άλλοι ακόμη. Η μουσική μετονομάστηκε από goa trance σε psychedelic trance για να καλύψει όλο το φάσμα της μουσικής αυτής.
Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και το Nitzhonot, αυτό το είδος της israeli trance που εμείς στην Ελλάδα αποκαλούσαμε "τσιφτετέλια", το εμπορικό αυτό είδος israeli που ακούγαμε διαρκώς για ένα διάστημα, και φτιάχτηκε περισσότερο απο αναγκαιότητα, για να μπορέσει να κρατήσει την trance μέσα στα ισραηλινά κλαμπ, μία και η μουσική ήδη είχε δεχτεί πολύ άσχημα χτυπήματα από την νομοθεσία (στην Αγγλία απαγορεύτηκαν δια παντός τα υπαίθρια trance parties). Ασχέτως αν μας άρεσε ή όχι, η Nitzhonot σηματοδότησε μία εποχή που η trance άρχισε να πέφτει, όχι λόγω έλλειψης θαυμαστών, αλλά αντικειμενικών νομικών προβλημάτων.
Στην Ελλάδα αυτές οι δύο μουσικές, η trance και η psychedelic trance πήγαιναν για καιρό χέρι χέρι. Συνήθως, όποιος άκουγε και τη μία, άκουγε και την άλλη. Κάποιοι άκουγαν παράλληλα και house, αλλά αυτό είναι θέμα γούστου. Γεγονός πάντως είναι οτι υπήρχαν και υπάρχουν πολλά κοινά στα δύο αυτά είδη μουσικής. Το κυριότερο κοινό σημείο είναι φυσικά ο χορός. Δεν νοείται trance μουσική, χωρίς χορό. Ας δούμε λίγα πράγματα για τον χορό λοιπόν.

Όσοι ξέρετε καλά αγγλικά, επισκεφτείτε την ιστοσελίδα που δίνω στα favourites μου για τον Dr. Αθανάσιο Καυκαλίδη και τις ιδέες του γύρω από το LSD και την ψυχιατρική. Πολύ ενδιαφέρον. Χοντρικά, θα σας αναφέρω τί ακριβώς πίστευε ο Dr. Καυκαλίδης γύρω από τον χορό και την μουσική. Πίστευε, πως ο ρυθμός της μουσικής άκούγεται στα αυτιά μας σαν τους χτύπους της καρδιάς της μάνας μας, που ακούγαμε μέσα στη μήτρα. Αυτό μας βοηθάει να ενδοσκοπούμε, νιώθοντας απομονωμένοι αλλά ταυτόχρονα σε συνείδηση του περιβάλλοντός μας (όπως ακριβώς όταν ήμασταν στην κοιλιά της μητέρας μας). Γι αυτό, σε συνδυασμό με τον χορό είναι δυνατόν να επιτύχουμε καταστάσεις έκστασης, που ήδη έχουν καταγραφεί στην επιστήμη της ανθρωπολογίας από αρκετά αρχαίους πολιτισμούς. Από τους αρχαίους διονυσιακούς χορούς, τους χορούς των εβραίων παπάδων, των λατινοαμερικάνικων φυλών (shamans) και των μουσουλμάνων δερβίσιδων, οι περισσότεροι πολιτισμοί είχαν εκστατικούς χορούς, που τους επέτρεπαν να νιώθουν κατά τη διάρκειά τους οτι βρίσκονται σε επίγνωση του εαυτού τους και σε απόλυτη ένωση με κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτούς.

Επίσης, όσοι ξέρετε καλά αγγλικά, σας προτείνω να δείτε ένα πολύ ενδιαφέρον βιντεάκι με μεγάλους dj και παραγωγούς να μιλάνε για τον χορό της psychedelic trance. Το βιντεάκι λέγεται Liquid Crystal Vision. Ενδιαφέρον μεγάλο έχει η συνέντευξη του ΑΠΙΘΑΝΟΥ κατ'εμέ Raja Ram, όμως θα ήθελα να εστιάσετε από το σημείο 8:50 εδώ μέχρι το 1:45 εδώ. Προσέξτε καλά την Joie Favier (Cybervixen). Μη τη βλέπετε έτσι ροζ και με αυτό το σκυλάκι που μοιάζει με πονπον στα πόδια, η τύπισσα ξέρει πολύ καλά γιατί μιλάει (παρεπιπτόντως λέει ο,τι λένε και οι υπόλοιποι ακριβώς, σύμπτωση;)

Για όσους δε κατάλαβαν, αυτό που θέλει να μας πει, είναι οτι, σε συνάρτηση με το ρυθμό που μας θυμίζει καρδιοχτύπι και την αίσθηση οτι είμαστε πίσω στην μήτρα της μητέρας μας, ασφαλείς και ευδιάθετοι, μπορούμε να αντλήσουμε πληροφορίες αποθηκευμένες στο σώμα μας και στον πολιτισμό μας για αιώνες. Αν δώσουμε αυτο το ρυθμό στο σώμα μας, η συνείδησή μας να καταλάβει χωροχρονικά το σώμα μας (και ίσως να βγει και έξω από αυτό, transcendence (υπέρβαση) δηλαδή), να εκφράζει με τις κινήσεις μας αυτό που νιώθουμε και στη συνέχεια, να πετύχουμε μέσω του ρυθμικού χορού μία κατάσταση ακινησίας της σκέψης (και σχετικής ακινησίας του σώματος, κάπως σαν τη γη που γυρίζει όμως εμείς πάνω της νιώθουμε ακίνητοι), η οποία οδηγεί σε κατάσταση διαλογισμού εν κινήσει. Νιώθεις ακίνητος, το σώμα σου πάει ακούραστο μόνο του (είτε πιείς κάτι είτε όχι) και αρχίζεις να βλέπεις τη μουσική σαν ένα κύμα με το οποίο συντονίζεσαι. Αυτή η κατάσταση σου επιτρέπει να κάνεις αστρικές προβολές όρθιος και ξύπνιος. Οι Ινδοί που ξέρουν πολύ καλά τη σημασία του χορού στο διαλογισμό, παρουσιάζουν την πιό transcendent μορφή του Θεού, τον μυστικιστή Shiva σαν χορευτή, που με τον χορό του (Ananda Natanam) διατηρεί την αέναη κίνηση του σύμπαντος. Δεξιά δείτε τον Shiva να χορεύει, στη μορφή που παραδοσιακά στην Ινδία ονομάζεται Natarajah. Γι αυτό ο Natarajah είναι και μία τυπική εικόνα που βλέπεις στα deco των parties.

Όσο και να φαίνεται περίεργο, αυτή η έκσταση μπορεί να επιτευχθεί με τον χορό και μόνο, αλλά οι μουσικές που τελευταία προτιμώνται είναι η trance και η psychedelic trance. Δεν νομίζω οτι τέτοιες καταστάσεις συνειδητότητας είναι εφικτές χορεύοντας άλλες ηλεκτρονικές μουσικές, όπως η techno, η house, η drum'n'bass ή η minimal. Είναι αποκλειστικά προνόμια της trance μουσικής που είναι ο πάγιος συνεχιστής των χίππηδων του '70 (όχι όμως και χίππηδες, δε μπορώ να βλέπω άτομα με ταγάρια σε πάρτυ).

Στην Ελλάδα αυτά μας έιναι λίγο πολύ άγνωστα, από την στιγμή που εμφανίστηκε αυτή η μουσική στην Ελλάδα. Θες που δε καταλαβαίναμε καλά αγγλικά να καταλάβουμε τί λένε τα στιχάκια που μας πετάνε οι παλιοί dj και έτσι μείναμε εκτός φιλοσοφίας και ούτε τη μεταβιβάσαμε στους επόμενους, θες που είμαστε μάλλον άσχετοι γενικότερα, οι περισσότεροι trancers πορρω απέχουν από αυτό που θεωρείται trance (όπου υπάρχει πιά) έξω από τα ελληνικά σύνορα. Από την εποχή του Άλσους, του Battery, των party στα Οινόφυτα και τη Βαρυμπόμπη, μέχρι σήμερα, εξακολουθούμε να είμαστε το ίδιο άσχετοι με τη φιλοσοφία αυτής της συγκεκριμένης μουσικής.

Θεωρητικά, το πάρτυ γίνεται, για να μαζευτούν άτομα με την ίδια φιλοσοφία και αγάπη στο χορό, και να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να νιώσουν ένα, να μοιραστούν την Παγκόσμια Αγάπη και να προσθέσουν ένα ακόμη λιθαράκι στο κτίσμα του Παγκόσμιου Συλλογικού Ασυνείδητου. Πράγματα αστεία φυσικά, γιατί στην Ελλάδα, αν ρωτήσεις κάποιον που δηλώνει οτι παίρνει LSD αν πιστεύει στην υπερβατικότητα (transcendence) θα σε κοιτάξει περίεργα και θα νομίζει οτι τρελάθηκες από τα πολλά τριπάκια, κατά το 80% των περιπτώσεων, γιατί κατά το 80% των περιπτώσεων, είμαστε άσχετοι όπως πάντα.

Αντ'αυτού τα πάρτυ στην Ελλάδα γίνονται για να μαζευτούμε και να πάρουμε τπτ, να χτυπηθούμε για να βγάλουμε τα νεύρα μας και ενίοτε να παίξουμε και ξύλο για να δείξουμε στα λιγοστά κορίτσια (γιατί άραγε;) του πάρτυ οτι είμαστε βαρύμαγκες. Δε χαμογελάμε, δε γνωρίζουμε τον διπλανό μας και τρώμε LSD απλώς για να μπερδευτούμε και να φρικάρουμε μέσα σε ένα χαοτικό ντάπα - ντούπα.

Γι αυτό δε θα αναφερθώ πολύ στην ίδια τη μουσική, γιατί είναι πιό σημαντικό νομίζω να καταλάβουμε πρώτα τί παίζει με αυτή τη μουσική, και στη συνέχεια να διορθώσουμε λίγο τη κατάσταση. Σημαντικό ρόλο παίζουν και οι διοργανωτές των party που εννοείται οτι δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την trance κουλτούρα και ζήμιώνουν φυσικά τη σκηνή με το να μην έχουν κανένα μήνυμα να περάσουν στους... πελάτες τους (γιατί έτσι βλέπουν αυστηρά αυτούς που πάνε στα party).

Θα περιγράψω το savoir dancer του trancer. Πως είναι ένας trancer σε ένα πάρτυ που ξέρει γιατί πήγε και δε πήγε απλώς να κάψει σα βλακας το κεφάλι του. Ένας trancer λοιπόν:

  1. Χαμογελάει στον κόσμο γύρω του (και όχι μόνο στις γκόμενες) γιατί αν δε συμπαθείς το κόσμο με τον οποίο χορεύεις, τότε τί δουλειά έχεις εκεί; Από τα τσάμικα μέχρι την trance, στη μουσική μοιραζόμαστε όλοι κάτι: το ρυθμό. Καλό είναι λοιπόν να κάνουμε και παρέα.
  2. Χορεύει. Στο ρυθμό. Τον ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ με τους άλλους. Αυτό τον βοηθάει να νιώσει οτι τελικά, όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίδιοι, με τους ίδιους φόβους, τις ίδιες αγωνίες, τις ίδιες χαρές και λύπες. Τον βοηθάει να "δημιουργήσει" ένα μικρό θύλακα αγάπης, μία μικρή δόση του Ενός Θεού και να ενωθεί ψυχικά με τον κόσμο γύρω του και με την δημιουργική δύναμη αυτού του σύμπαντος. Ο ρυθμός είναι το μόνο πράγμα που μας ενώνει. Μπορεί να κουνάμε ο ένας τα χέρια του έτσι και ο άλλος αλλιώς, αλλά το μόνο πράγμα που μοιραζόμαστε είναι ο ρυθμός. Τον κρατάμε λοιπόν. Δεν είναι δύσκολο, αρκεί να συγκεντρωθείς λίγο και να προσπαθήσεις να συγχρονιστείς λίγο με τους γύρω. Δεν χορεύεις στον δικό σου ρυθμό σαν αρκούδα που της βαράνε το δικό της ντέφι. Χορεύεις με τους γύρω σου. Σπαστικοί είναι οι χίππηδες επίσης που κουνάνε τα χέρια τους σα μαλάκες. Δεν είσαι στο Woodstock. Πιάσε πρώτα τον ρυθμό με τα πόδια σου για να δονείσαι όπως οι άλλοι και μετά κούνα τα χέρια σου, μαλάκα άσχετε.
  3. Δε φοράει μάλλινα, την Άρτα και τα Γιάννενα για να πάει να χορέψει. Ασχέτως αν πιεί κάτι ή όχι, θα ιδρώσει και θα ζεσταθεί, οπότε είναι ελαφρά ντυμένος. Επιτρέπεται το φωσφοριζέ μακιγιάζ και κάθε gadget που δίνει χρώμα και κέφι στο πάρτυ, αρκεί να μην ενοχλεί τους γύρω του.
  4. Δε τσαλαπατάει τον κόσμο τριγύρω του ούτε τον σπρώχνει. Χορεύει πολιτισμένα και όχι σαν άγριος της ζούγκλας, η trance είναι ο,τι νεότερο έχει να δώσει ο ανθρώπινος πολιτισμός στην ψυχεδελική φιλοσοφία, οπότε ο πολιτισμός ο ίδιος δε μένει ποτέ απέξω.
  5. Δεν τραβάει όλο το βράδυ φωτο τον Dj. Δεν είναι rock συναυλία, και αν ήθελε κάτι η trance να καταργήσει από τη σύγχρονη μουσική, αυτό είναι η θεοποίηση των παραγωγών μουσικής. Γι αυτό έδωσε έμφαση στον Dj. Για να μη κάθεται σε κάθε συναυλία να προσκυνάει το μαλάκα που παίζει εκεί πάνω, αλλά αυτός ο μαλάκας που παίζει εκεί πάνω να εξυπηρετεί αυτόν στο να ερθει κοντά με τον κόσμο γύρω του. Ακόμη και όταν ο Dj είναι πολύ διάσημος, είναι απλώς ένας Dj, οπότε δε περνάμε όλο το βράδυ να τον χαζεύουμε σα μαλάκες. Χορεύουμε, χορεύουμε με τον κόσμο γύρω μας και γι αυτό ξεκολλάμε τα μάτια μας από τον Dj που και που και περιφερόμαστε τριγύρω να δούμε και με ποιούς μοιραζόμαστε τον ρυθμό.
  6. Δε φοράει γυαλιά ηλίου μες το κλαμπ. Εϊναι αγένεια να μη δείχνεις τα μάτια σου σε αυτούς που χορεύουν γύρω σου, όσο τεντωμένα και να είναι από τα drugs, πρέπει να φαίνονται, αλλιώς δείχνεις ένα ηλίθιο κομπλεξισμό και τουπέ. Μες το σκοτάδι το λογικότερο είναι να μη βλέπεις τίποτε με τα γυαλιά και να τσαλαπατάς τους τριγύρω σου (σε παραπέμπω πίσω στη παράγραφο 4). Επιτρέπεται να φοράς τα γυαλιά σου μόνο σε υπαίθριο κλαμπ τις ώρες που ξημερώνει (και τα μάτια σου ενοχλούνται από τον ήλιο) ή αν είσαι τυφλός. Αλλιώς τα γυαλιά σου ανήκουν στη κορυφή του κεφαλιού σου και τα μάτια σου στους συνδαιτημονες.
  7. Δε τσακώνεται σα μαλάκας μες το μαγαζί για να πουλήσει μούρη στις γκόμενες. Οι συνεχείς καυγάδες από τσαντισμένα άτομα που είναι ο μόνος τους τρόπος να πουλήσουν λίγη μούρη, γιατί κατά τα άλλα, είναι βλάκες, έχουν προκαλέσει την απέχθεια των περισσότερων γυναικών σε αυτά τα πάρτυ και είναι δύσκολο να βρεις αρκετές κοπέλες σε ένα μαγαζί. Σε έκπληξη των περισσότερων αντρών, οι περισσότερες γυναίκες δε θεωρούν ούτε χαβαλέ ούτε κολακευτικούς τους καυγάδες μέσα σε μαγαζιά, γιατί τις τρομάζουν. Αν νιώθουν οτι σε ένα χώρο γίνονται πολλές φασαρίες νιώθουν ανασφάλεια και δε πατάνε. Σταματήστε τους καυγάδες αν δε θέλετε να γίνουν όλα τα trance parties άντρικά μοναστήρια.
  8. Δε κουβαλάει τσάντες μες το μαγαζί λες και παει για κατασκήνωση στο βουνό. Είναι εντελώς βλακώδες να μιμούμαστε ο,τι βλέπουμε σε ακατάλληλες στιγμές. Όπως και με τα γυαλιά ηλίου, που ορισμένοι βλέπαν κάποιους το πρωί σε υπαίθρια κλαμπ να τα φοράνε και το θεώρησαν cool να τά φοράνε σε όλες τις ώρες και χώρους, έτσι και την τσάντα στη πλάτη τη φοράμε μόνο σε φεστιβάλ ή υπαίθρια πάρτυ άμα δεν έχουμε που να αφήσουμε τα πράγματά μας. Σε ένα πάρτυ σε κλαμπ που θα διαρκέσει μόλις 6-8 ώρες, δεν είναι ανάγκη να κουβαλάμε τα δώρα του Άγιου Βασίλη στη πλάτη μας σε όλη τη διάρκεια. Μας δυσκολεύει στο χορό, ενοχλεί τους γύρω, δεν εξυπηρετεί σε τίποτε και μας κάνει να ζεσταινόμαστε περισσότερο, με αποτέλεσμα να είμαστε πιό επιρρεπείς στην θερμοπληξία.
  9. Αν νιώθει οτι δεν είναι σε θέση να χορέψει, μένει σπίτι του και κάνει τον dj στον εαυτό του παίζοντας στο προσωπικό του ηχοσύστημα την αγαπημένη του μουσική. Δε πάμε δηλαδή ποτέ στα πάρτυ να στεκόμαστε σα μαλάκες. Χαλάμε την εικόνα του πάρτυ γι αυτούς που χορεύουν γιατί νιώθουν οτι χορεύουν μόνοι τους ανάμεσα σε σφιγμένο κόσμο που δε διασκεδάζει. Πιάνουμε χώρο στη πίστα που είναι περιορισμένος συνήθως και ενοχλούμε αυτούς που χορεύουν. Δημιουργούμε αρνητική ενέργεια. Επιτρέπεται να στεκόμαστε μόνο εις ένδειξη διαμαρτυρίας για την άθλια μουσική που μπορεί να είμαστε υποχρεωμένοι να ακούσουμε από κάποιον dj μέχρι να βγει στο πρόγραμμα αυτός που μας ενδιαφέρει. Επίσης επιτρέπεται να στεκόμαστε στην περίπτωση που έχουμε κάποια σωματική αναπηρία που δε μας επιτρέπει να χορεύουμε όπως οι άλλοι (αν και έχω δει άνθρωπο σε αναπηρικό καροτσάκι να χορεύει με τα χέρια, και ένα τετραπληγικό άτομο σε καροτσάκι πάλι, που επειδή δε μπορούσε να χορέψει ούτε με τα χέρια, απλώς χαμογέλαγε και χόρευε με τα μάτια). Αν σκοπεύουμε να μη χορέψουμε όλο το βράδυ και να στεκόμαστε απλά να κοιτάμε, καλύτερα να κάτσουμε σπίτι μας γιατί είμαστε ενοχλητικοί και ξενέρωτοι. Ενδεικτικά, στην Αγγλια τα άτομα με αυτή τη συμπεριφορά στα πάρτυ τα ονομάζουν "zombies", και το zombie nation το τραγουδάκι αναφερόταν ακριβώς σε αυτό: ήταν τόσο απλή μουσική, που μέχρι και τα zombies μπορούσαν να την χορέψουν...
  10. Όταν χορεύει, σηκώνει το κεφάλι και κοιτάει τους γύρω του, όχι τα πόδια του. Τα πόδια στην trance μουσική κρατάνε όλο τον ρυθμό, αλλά και τα χέρια σηκώνονται για να δώσουν την ενέργειά τους στο party. Λέμε με τα μάτια αυτό που νιώθουμε γι αυτό που ζούμε και ακούμε. Δε χορεύουμε με κρεμασμένα χέρια και το κεφάλι κάτω σα πίθηκοι. Είμαστε πολιτισμένα όντα. Πραγματικά ορισμένες φορές μπαίνω στον πειρασμό να επισκευτώ το μανάβη πριν το κλαμπ για να μπορώ να προσφέρω σε όλους τους πιθηκοχορευτές κάγκουρες του πάρτυ από μία μπανάνα, μπας και το πιάσουν, αλλά συγκρατούμαι.
  11. Είναι έτοιμος να κάνει καινούριους φίλους μέσα στο πάρτυ και όχι να γνωρίσει μόνο γκόμενες. Ο τύπος από απέναντι που χαμογελάει και σε σένα, το πιθανότερο είναι πως δεν είναι γκέι, απλώς έχει φάει κάτι και είναι ευτυχισμένος. Μη γίνεσαι μπουρτζόβλαχος που μόλις κατέβηκε από το χωριό του και στραβώνεις με όποιον χαμογελάει ή πάει να σου μιλήσει. Αν δεν έχεις όρεξη για γνωριμίες, ένα κλαμπ, δηλαδή λέσχη, είναι το τελευταίο μέρος που πρέπει να επισκεφτείς. Κάτσε σπίτι σου.
  12. Αν είναι χορευτής/τρια ή ζογκλέρ, μετά από το νούμερο, κατεβαίνει να χορέψει με τον κόσμο. Έχω δει καταπληκτικές χορέυτριες σε πάρτυ στην Αγγλία που όχι, δε μας δείχναν τον κώλο τους (το μόνο που σκαμπάζει ο μέσος έλληνας κλαμπάρχης από χορέυτριες). Έχω δει στο Cream του Liverpool χορεύτρια, να κρατάει μόνη της όλο το μαγαζί, ο dj ούτε που φαινόταν. Χαμογέλαγε σε όλους, ξανάδινε το ρυθμό σε όλους όσους μπερδευόντουσαν, θύμιζε φιγούρες σε όσους ένιωθαν μονότονοι, χαμογέλαγε σε αυτούς που τους έπιανε άγχος και μας είχε όλους στο πάνω- κάτω. Την αντικαθιστούσαν άλλοι δύο χορευτές, όποτε κατέβαινε να πιεί νερό και να χορέψει κάτω με τον κόσμο. Φαινόταν πραγματικά εξαντλημένη από όλο αυτό, το χαμόγελό της είχε σφιχτεί λίγο, αλλά έδινε φοβερή ενέργεια στο πάρτυ. Θα ήθελα να δω μία τέτοια χορεύτρια στην Ελλάδα, δεν έχω δει ποτέ. Επίσης πλάκα έχουν οι χορεύτριες με κοστούμια, θυμάμαι μία φορά που είχα δει σε κλαμπ του Cardiff, έπαιζε ο Van Dyke, δύο ινδές κοπελίτσες με παραδοσιακές στολές που χόρευαν αργά με κινήσεις από τους παραδοσιακούς χορούς τους. Πολύ μου άρεσαν, ήταν πολύ ωραία εικόνα, και χαμογελούσαν πολύ όμορφα, παρόλο που φαινόταν οτι μέσα στον πανικό του πάρτυ, είχαν σκάσει από την ζέστη με αυτά τα κοστούμια. Στην Ελλάδα θυμάμαι μόνο μία τέτοια έξαλλη χορεύτρια, πολύ παλιά, που χόρευε ντυμένη με διάφορες στολές, σούπερμαν, νοσοκόμα κ.α. Ο,τι άλλο έχω δει από χορεύτρια στην Ελλάδα, εϊναι όλες κάτι καλλίγραμμα τούβλα που καμία σχέση δεν έχουν με το είδος της μουσικής, οι περισσότερες χορεύουν σε ένα εντελώς δικό τους house στυλ. Οι δε ζογκλέρ, είναι σκέτη απελπισία. Παλιότερα οι ζογκλερ ήταν απλώς τα παιδιά που πήγαιναν στο πάρτυ και φέρναν τα παιχνίδια τους (θυμάστε που είχαν βρει οι μπάτσοι μέσα σε παρτυ χειροποίητα flower sticks και βγήκαν οι δημοσιοκάφροι στη τηλεόραση και λέγαν πως μες το πάρτυ βρέθηκαν μαστίγια; :P) Από τότε που το juggling έγινε μόδα, δεν έχω δει στην Ελλάδα, ζογκλέρ μετά το νούμερό του να πηγαίνει κάτω να χορέψει με όλους τους άλλους και να τον νιώθουν όι άλλοι δικό τους κομμάτι. Οι περισσότεροι είναι ψώνια, ούτε καν καλοί ζογκλερ (έχω δει πολύ καλύτερους) και η δουλειά τους έιναι να κολλήσουν τον κόσμο με το πόσο γαμάτοι είναι οι ίδιοι, αντί να προσθέσουν απλώς μία όμορφη νότα στο πάρτυ. Επίσης, νομίζουν οτι φτάνει να παίζεις juggling, και είναι οι περισσότεροι άσχετοι στο πως κρατάνε το ρυθμό ταυτόχρονα με το παίξιμο. Έχει τύχει να δω ζογκλερ (που τον πλήρωνε και το πάρτυ μάλιστα, ήθελα να ξερα ποιός βλάκας του έδινε και λεφτά) που πήγαινε να παίξει με αλυσίδες στη μέση του κόσμου, χωρίς να ξέρει και τόσο καλά και μάλιστα του ήρθε να κάνει και butterflies (για όσους ξέρουν πεταλούδες, φιγούρα με ανοιχτά χέρια, αρκετά επικίνδυνη με κόσμο τριγύρω γιατί μπορεί να φέρεις την αλυσίδα σε κανα κεφάλι). Δηλαδή δεν φτάνει ο χόρος που καταλάμβανε ο ίδιος, ήθελε να κάνουμε και παρα πέρα στην άκρη για να μην μας κοπανήσει με τις αλυσίδες του. Εκνευρίστηκα γιατί εγώ πλήρωσα είσοδο γι αυτό το χόρο για να χορέψω και ο τύπος με ενοχλούσε (όχι μόνο εμένα βέβαια) και όταν πήγα να του πω να κάνει στην άκρη γιατί ενοχλεί αυτούς που χορεύουν, πριν προλάβω να ανοίξω καν το στόμα μου, ο τύπος μου είπε "μη με ενοχλείς! εγώ πληρώνομαι γι αυτό που κάνω αυτή τη στιγμή οπότε μη μου μίλάς, ενοχλούμαι!" Βλάκας ή ψώνιο; και τα δύο. Τον πνίγεις με τις αλυσίδες του ή όχι; Και γενικά στην Ελλάδα, το jugggling στα πάρτυ εξυπηρετεί συνήθως το ψώνιο του καθενός και όχι στο να ομορφύνει ένα πάρτυ. Ο ζογκλέρ που είναι εκεί για το πάρτυ παρατάει που και που τις αλυσίδες /flower sticks/staff/ κορίνες ή ο,τι σκατά άλλο κρατάει, και πάει να γίνει και αυτός ένα με τον κόσμο. Αλλιώς είναι απλώς ένας ενοχλητικός μαλάκας πάνω από το κεφάλι σου που νομίζει οτι είναι κάποιος, τίποτε άλλο.

Αυτά για το savoir dancer. Θα ήθελα να τονίσω οτι στο παρελθόν, στα πάρτυ που γίνονταν στο εξωτερικό, η ιδέα είναι η συνεχής πρόσπάθεια να αφυπνιστεί ο κόσμος γύρω από τις αμέτρητες δυνατότητες που μπορεί να προσφέρει το ψυχεδελικό ταξίδι. Θυμάμαι σε party στο Λονδίνο, μαζί με το deco να συγχρονίζονται με τους χορευτές και οι εικόνες που έδειχναν οι γιγαντοοθόνες. Στην αρχή, η μουσική να είναι dark, στις γιγαντοθόνες να δείχνει κόκκινες εικόνες σκοτεινές, τα φώτα να είναι κόκκινα. Μετά σιγά σιγα τα φώτα να γίνονται πράσινα, οι εικόνες στις γιγαντοοθόνες να δείχνουν πράσινα τοπία και χαμογελαστούς ανθρώπους, και στο peak της μουσικής, τα φώτα να γίνονται γαλάζια, οι χορευτές να κουνάνε χάρτινα λουλούδια και οι γιγαντοοθόνες να δείχνουν αστέρια, θρησκευτικά σύμβολα και αγγέλους. Και όταν ο κόσμος φαινόταν μπερδεμένος ή κουρασμένος στον dj, όλο αυτό πάλι από την αρχή. Μέχρι να καταλάβουν οι από κάτω, τί πάει να πει ο dj. Μέχρι και ο τελευταίος στο πάρτυ να καταλάβει γιατί ήταν εκεί μέσα.

Καλά στην Ελλάδα αυτά τα πράγματα φαίνονται απίστευτα. Παρακολουθώ σε forums παιδιά να γκρινιάζουν στους διοργανωτές για την κακή κατάσταση των parties, το ανύπαρκτο deco, τις κακές τιμές, τα χάλια venues, την ενοχλητική πόρτα, τις τετριμμένες επιλογές στις προσκλήσεις σε dj. Παιδιά, γιατί ασχολείστε; Δε τους βλέπετε οτι τόσοι και τόσοι τους λέτε τα ίδια πράγματα, μία με το άγριο, μια με το καλό και σας έχουν σε όλες τις περιπτώσεις γραμμένους εκεί που δεν πιάνει μελάνι; Δε βλέπετε οτι είστε μόνο τσέπη με λεφτά γι αυτούς; Δε θέλουν να σας μεταδόσουν καμία κουλτούρα, δεν έχουν να σας περάσουν κανένα διαφωτιστικό μύνημα και τσάμπα τους παρακαλάτε για καλύτερες εγκαταστάσεις ή deco, τόσα χρόνια τα λέτε και δε κάνουν τίποτε. Απλώς, σταματήστε να πηγαίνετε στα πάρτυ τους, είναι μία μπούρδα και μισή τα περισσότερα, και δεν έχουν καμία σχέση με τα πάρτυ που υπαινίσσομαι παρα πάνω. Ώρα να τους βγάλετε από την πιάτσα και την σκηνή. Δεν έχει σημασία αν φωνάξαν καλό dj. Το venue θα είναι τόσο χάλια στον ήχο του, που το ξέρεις οτι όσο και να προσπαθει ο dj θα ακούγεται απλώς μία βαβούρα, οπότε κάτσε καλύτερα σπίτι σου να τον ακούσεις από τα δικά σου ηχεία που θα παίζει καθαρότερα.

Και όσο γι αυτούς που βλέπω οτι σχολαστικά υπερασπίζονται αυτούς του "κάνω-ο,τι-μου-καβλώσει" διοργανωτές, δηλαδή οτι έτσι είναι οι τιμές, τα κλαμπ, η κατάσταση στην Ελλάδα και ξέρω εγώ τί άλλο, είναι πασιφανές οτι δεν έχουν καμία σχέση με την κουλτούρα της μουσικής, είναι κάγκουρες που χοροπηδάνε με ο,τι τους δώσουν και γλύφουν άθλιους διοργανωτές χωρίς λόγο. Ο κλασσικός βλάκας έλληνας που του χρεώνουν τον κούκο αηδόνι για μία βλακεία και το τρώει αδιαμαρτύρητα. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί στην Ελλάδα πάνε όλα τόσο σκατά. Επειδή είναι σίγουρο οτι ουδέποτε είδαν κανα καλό πάρτυ στη ζωή τους, αρκούνται με αυτό που τους δίνουν φυσικά. Απλώς επειδή με αυτή την νοοτροπία του "πάρε ο,τι σκατά σου δίνουν και μη μιλάς" έχει φτάσει αυτή η χώρα εδώ που έχει φτάσει υποστηριζόμενη από ορδές ελλήνων προβάτων που τρώνε ο,τι σκατά τους πασσάρουν, εγώ προσωπικά αρνούμαι να κάνω σκόντο στην κουλτούρα μου. Επειδή πρέπει να ανέχομαι αυτή τη κωλονοοτροπία παντού, στη δουλειά μου, στις συναλλαγές μου με το κράτος και το κοινωνικό μου σύνολο, αρνούμαι να το δέχομαι και στην κουλτούρα μου και στην ψυχαγωγία μου. Αφήστε λοιπόν αυτούς που χαίρονται με αυτά τα χάλια και τα επικροτούν να πηγαίνουν αυτοί σε αυτά τα πάρτυ, και όλοι οι υπόλοιποι με περισσότερες απαιτήσεις, ας μαζευτούμε επιτέλους κάπου αλλού να διασκεδάσουμε, καλύτερα και στο δρόμο δηλαδή, πραγματικά. Προσωπικά, πάω μόνο σε συγκεκριμένα πάρτυ, από συγκεκριμένους διοργανωτές, και σε συγκεκριμένες ώρες, μόνο δηλαδή όταν παίζει ένας dj που γουστάρω. Όχι να κάνει χαρούλες με την παρουσία μου εκεί ο κάθε βλάκας dj λες και πήγα γι αυτόν και να με ζαλίζει με την κακή και κουραστική μουσική του. Ώρα να αρχίσουμε να περνάμε το δικό μας μύνημα (αφού αυτοί δεν έχουν κανένα να μας περάσουν).

Επίσης, για τους dj, θα ήθελα να πω, οτι αν ο κόσμος δε χορεύει, δε φταίει ο κόσμος, εσύ φταις. Είχα την ατυχία να βρεθώ σε πάρτυ και να πρέπει να ακούσω για ένα ολόκληρο σετ ένα βλάκα, που πραγματικά φαινόταν οτι δεν ήξερε ο ίδιος να χορέυει, να παίζει ένα ξερό και βαρετό ντούπου ντούπου, κάνοντας όλο τον κόσμο να κουραστεί και να τα παρατήσει πολύ σύντομα. Στη συνέχεια, τον άκουσα στην πόρτα του κλαμπ να λέει σε κάποιον "εγώ φταίω που αυτοι δε χορεύουν;" Ε ναι ρε φίλε εσύ φταις. Πως γίνεται όταν παίζουν ονόματα όπως ο Talamasca ή οι Astral Projection ο κόσμος να χτυπιέται; Επειδή είναι μόνο διάσημοι; Απλώς η μουσική τους σε κάνει να θες να τριπάρεις με το χορό. Μία μικρή συμβουλή για όλους τους έλληνες dj: επειδή γενικά ο μέσος χορευτής όταν βαριέται τη μουσική και δεν τον τριπάρει, κουράζεται, σας προτείνω το εξής: να παίζετε την μουσική σας πρώτα στο σπίτι σας. Αν δεν καταφέρεις να μείνεις όρθιος να χτυπιέσαι για όλο το set, να ξέρεις οτι κανένας δε θα μπορεί. Δοκίμασέ το επειγόντως για να μην έχεις ανθρώπους να σκέφτονται από κάτω στη σκηνή οτι "αυτός ο εκτός ρυθμού ηλίθιος θέλει να με χορέψει εμένα τώρα δηλαδή;" Τα ενοχλητικά κοψίματα της μουσικής στη μέση δεν είναι μαγκιά, μαλακία είναι, ξενερώνεις εντελώς τον άλλον που έχει πιάσει ένα ρυθμό και δεν του κάνεις ευχάριστη έκπληξη, τα νεύρα του σπας. Αν δεν έχει η μουσική σου τίποτε να δώσει από μόνη της, άλλαξέ την, άσε τα κολπάκια και κοίτα να παίξεις πρώτα καμιά μουσική της προκοπής. Δεν έχεις ούτε τον Superman ούτε τη Βιονική Γυναίκα να χορεύει από κάτω στο dancefloor, κοινούς ανθρώπους έχεις με μία μέτρια συνήθως φυσική κατάσταση. Πρέπει η μουσική να του λέει κάτι του αλλουνού για να την χορεύει 6-8 ώρες ασταμάτητα. Επίσης, αν γενικά δε το έχεις με το χορό, μη γίνεις dj. Θα είσαι κακός dj γιατί άμα δε ξέρεις να χορεύεις, σίγουρα δε ξέρεις τί θέλει αυτός που χορεύει, οπότε δε κάνεις για dj. Λοιπόν, ναι, εσύ φταις που αυτοί δε χορεύουν. Καλύτερα άσε το djλίκι και μάθε τάβλι, θα τα πας πολύ καλύτερα.

Και δεν αναφέρθηκα ξεχωριστά σε όλα τα είδη της trance πολύ πέρα από τα πολύ γνωστά, άφησα τά είδη fullon, uplifting κλπ απέξω από ειδικότερες περιγραφές γιατί καλύπτονται πάνω κάτω από τα παραπάνω. Θα ήθελα όμως να τραβήξω μία διαχωριστική γραμμή εδώ. Όλα αυτά που ανέφερα παραπάνω απευθύνονται σε όλα τα είδη της trance, psychedelic ή όχι, με εξαίρεση μία μουσική. Την dark psytrance. Αυτή η μουσική έχει εντελώς καταχρηστικά τον τίτλο psytrance. Δεν είναι trance, δε σε οδηγεί σε καμία υπερβατική κατάσταση, δε πα να φας ένα κιλό lsd και άλλα δύο mdma. Είναι μία βαβούρα συνήθως, που ξεπερνάει τα 155bpm και κατά συνέπεια τις αντοχές του μέσου ανθρώπου να την χορέψει για πάνω από μισή ώρα. Xωρίς μελωδία, βαρετή και χωρίς κανένα τριπάρισμα. Δεν ανήκει στην trance με την ακριβή της έννοια, γιατί αυτό το είδος μουσικής είναι αδύνατον να σε οδηγήσει σε κατάσταση υπερβατικού χορού (ακριβώς επειδή σε κάνει να χορεύεις πολύ γρήγορα και εκτός ρυθμού, δε μπορείς να πιάσεις το σημείο του υπερβατικού διαλογισμού με αυτή τη μουσική).

Η trance μουσική γενικά έχει και τους dark ρυθμούς της, ειδικά η παλιότερη, αλλά σε φυσιολογικά bpm και όχι συνέχεια μες το κομμάτι, το κομμάτι σε ανεβάζει και σε κατεβάζει, δε σε έχει σε ένα διαρκές κατέβασμα όπως η καίνούρια dark psytrance. Επειδή κάποιος που χορεύει trance είναι σε κατάσταση "ξύπνιας" αστρικής προβολής, μπορεί να προβάλει την ψυχή του σε πολλούς χόρους για πολλή ώρα, αλλά οχι στο σκοτεινό μέρος του υποσυνείδητού του για πολύ! Θα τρελαθείς. Κανείς δε μπορεί να κάνει επί 8 ώρες αστρική προβολή στην κόλαση. Εκτός βέβαια και αν είναι βλάκας ή μαζόχας. Συνεπώς ο σκοπός της trance μουσικής αναιρείται από την dark psytrance που βασικά δε ξέρω ποιοί την ακούνε, αλλά όποιοι και να είναι, σίγουρα δε ξέρουν να χορεύουν, γιατί δε χορεύεται, ούτε εξυπηρετεί κάποιο συγκεκριμένο σκοπό, πέρα από το να καλύπτει την ανεπάρκεια και την αδυναμία των άσχετων να καταλάβουν την πραγματική trance μουσική.

Μπορώ να πω με σιγουριά οτι στα 15 χρόνια που ακούω αυτή τη μουσική, από τότε που βγήκε αυτό το είδος, η dark psytrance δηλαδή, χάθηκε οποιαδήποτε επικοινωνία του κόσμου μέσα στα ελληνικά πάρτυ, άρχισε μία περίεργη σκυλοφαγωμάρα μεταξύ του κόσμου και γενικά εξαφανίστηκαν και οποιαδήποτε κατάλοιπα κουλτούρας trance υπήρχε μέχρι τώρα στην ελληνική σκηνή. Περισσότερη ζημιά έκανε παρά συνέβαλε κάπου. Και προκαλώ πραγματικά όποιον από αυτούς τους dark dj θέλει, να σηκωθεί ένα βράδυ και να μας χορέψει αυτές τις βλακείες που παίζει αν μπορεί για όλο το βράδυ. Τότε θα την παραδεχτώ και εγώ σαν trance μουσική. Αλλά οι περισσότεροι είναι κάτι κάγκουρες, που κοιτάνε τα decks και ποτέ τον κόσμο (γιατί αν κοίταγαν λίγο το κόσμο θα βλέπαν α) πόσο δυσαρεστημένοι είναι αυτοί που πραγματικά χορέυουν με τις βλακείες που παίζουν β) πόσο άσχετος είναι ο κόσμος που μαζεύουν), δεν ξέρουν να είναι ένα με τον κόσμο, να μοιράζονται τον ρυθμό μαζί του και να βλέπουν πότε ο κόσμος κουράστηκε και τί ακριβώς θέλει. Προσφάτως είδα τον Tsuyoshi και με ευχαρίστηση είδα οτι χτυπιόταν όπως τότε που τον πρωτοείδα στο Άλσος. Και κοιτάει τον κόσμο μπροστά του, όχι διαρκώς τα decks. Μετά από τόσα χρόνια! Πολύ το χάρηκα πραγματικά. Αυτό είναι ένας καλός dj. Επίσης, πρέπει να βάλουμε στα decks των dark psytrance dj's ένα χεράκι που θα κατεβαίνει και θα του χώνει φάπα όποτε πάει να ανεβάσει τα bpm πάνω από το 155. Άστο κάτω αυτό ηλίθιε, μη το πειράζεις! Αφού δε ξέρεις να χορεύεις, μόνο και μόνο που πας να ανέβεις πάνω από τα 155 το αποδεικνύεις, τουλάχιστον άσε τους άλλους που μπορούν να χορέψουν σε φυσιολογικούς ρυθμούς να εκφραστούν! Κάποιος βλάκας τους είπε οτι τα πολλά bpm είναι πάντα καλά και αυτοί εκεί, δίνουν. Ώρα να μάθετε λίγη μουσική πρώτα και μετά να ανεβείτε για να παίξετε, τί λετε; άντε πριν εξαφανιστεί και ο τελευταίος σχετικός trancer από την χώρα.

PLUR, LNE

P.S.: Να δείτε το Human Traffic, οι ελληνικοί υπότιτλοι υπάρχουν. Αν δεν βρείτε κάποιους που να συγχρονίζουν, πείτε μου και θα σας τους βρω εγώ. Μιλάει για την dance κουλτούρα της Ουαλίας του '90 (έτυχε να είμαι εκεί και να τη ζήσω) και έχει να σας πει πολλά και ενδιαφέροντα.

Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009

Τέχνες και ουσίες - Η reggae.

Πως θα μπορούσα να θεωρώ πως έχω καλύψει το θέμα το οποίο συζητάω αυτό το καιρό, αν δεν μίλαγα φυσικά για την reggae...

Αυτή η μουσική έχει πολύ περίεργες ρίζες. Προέρχεται βασικά από αρκετά είδη που ακολουθούν το ένα το άλλο. Ξεκινάμε με τους μεσαιωνικούς τροβαδούρους (!) που μας οδηγούν σε μία άγνωστη για την Ελλάδα μουσική, την calypso. H calypso εμφανίζεται στα τροπικά νησιά Trinidad και Tobago, τα οποία παραφορτώσαν με πρώην σκλάβους τους οι Γάλλοι, οι Άγγλοι, οι Ισπανοί. Ειδικά αναφέρεται πως μετά την απαγόρευση της δουλείας το 1834, οι Γάλλοι έφεραν το έθιμο του καρναβαλιού στα νησιά αυτά, και οι πρώην σκλάβοι, επιρρεασμένοι από μουσικές των πρώην αφεντάδων τους, έφτιαξαν την calypso. Η μουσική έχει τρομπόνια, τρομπέτες, κιθάρες αλλά και κόνγκας και μπόνγκος. Οι στίχοι της calipso αναφέρονται με παιχνιδιάρικο και χιουμοριστικό τρόπο, στα προβλήματα της καθημερινής ζωής. Ακούστε μία κυριούλα που τραγουδάει με πολύ κέφι calypso εδώ.

Μία παρόμοια μουσική εμφανίστηκε και στην Jamaica, η μουσική mento, η οποία μοιάζει πολύ με την calipso και έχει υποτεθεί οτι προέρχεται από αυτήν. Η ιστορική πραγματικότητα πάντως λέει οτι η mento είναι διακριτή σαν είδος, διότι, σε αντίθεση με τη μουσική από το Trinidad και το Tobago, δεν έχει ισπανικές επιρροές, πράγμα που θα περίμενε κανείς όντως από μία μουσική από την Jamaica. Οι στίχοι της mento είναι ιδιαίτερα επαναστατικοί για την εποχή τους, και οδήγησαν τις βρετανικές κατοχικές δυνάμεις να επιβάλλουν λογοκρισία στη mento, που όμως δεν το έβαλε κάτω σαν είδος και έχει έντονα προβληματισμένο στίχο. Ακούστε μία μπάντα mento εδώ.

Αυτά τα δύο είδη οδήγησαν φυσικά στη δημιουργία του ska. Το ska, παρόλο που έγινε ευρέως γνωστό από τότε που άρχισαν να το ακούν οι skinheads και οι punks, στην πραγματικότητα είναι ένα είδος που υπάρχει από το 1960 στη Jamaica, και οφείλει εν μέρη την ύπαρξή του στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, χεχε. Οι βάσεις των αμερικάνων στις νότιες πολιτείες ήταν πολύ κόντά στην Jamaica με αποτέλεσμα οι τζαμαϊκανοί να πιάνουν με άνεση τις στρατιωτικές ραδιοφωνικές συχνότητες, στις οποίες άκουγαν rythm 'n' blues που παιζόταν για τους φαντάρους. Σιγά σιγά φτιάχτηκε αυτό το καινούριο είδος, με επιρροές από mento, calypso και rythm 'n' blues. Όπως και οι παραπάνω μουσικές, έτσι και η ska διακρίνεται για την δυνατή θεματολογία των στίχων, με θέματα από την κοινωνική ζωή και πολιτική ζωή της Jamaica.

Χαρακτηριστικό αυτής της μουσικής είναι το skank (όχι skunk, μη μπερδευόμαστε). Με αυτόν τον όρο περιγράφεται ένα συγκεκριμένο χτύπημα στην κιθάρα (σε μέτρο 4/4, το 3ο χτύπημα στη κιθάρα τονισμένο), που είναι δημοφιλές όχι μόνο στη ska, αλλά απαντάται παντού, στην calypso, την mento, τη reaggae και το rocksteady, τα δύο παρακλάδια της εξέλιξης της ska. Και επειδή η ska συνέχισε να υπάρχει, ιστορικά χωρίζεται η ska σε τρία "κύματα", με το πρώτο το 1960, το δεύτερο το 1970 (2nd tone) και το τρίτο, η γνωστή και μία εξαιρετέα, ska punk, το 1980. Ακούστε πάντως ένα δείγμα από το πρώτο κύμα της ska, έτσι για την ιστορία, εδώ. Οι επιρροές της reggae είναι πασιφανείς.

Αυτό που πρέπει να σημειώσω εδώ, για όλα τα είδη που προανέφερα, είναι οι στίχοι. Σε όλα τα παραπάνω είδη, μέχρι και το mento, που συνηθίζει να έχει κωμικό στίχο, όλα έχουν στίχο καυστικό, και κοινωνικό. Δε θα μπορούσε η reggae να αποτελεί εξαίρεση.

Η ska άλλαξε σε rocksteady, που είναι ουσιαστικά μία αργή έκδοση της ska. Ακούστε ένα χαρακτηριστικό τραγούδι του είδους, το Rock Steady του Alton Ellis. Μπορείτε να δείτε καθαρά την ομοιότητα με την reggae. Το rocksteady δεν κράτησε πολύ, και η ska ξαναμεταλλάχθηκε στη reggae.

Αρκετή ιστορία μέχρι εδώ, φτάσαμε επιτέλους στην reggae, που την αγαπάμε τόσο. Οι στίχοι αυτής της μουσικής μπορώ να πω με σιγουριά οτι είναι το ωραιότερο κομμάτι της. Είναι εμπνευσμένοι από όλα τα θέματα της ζωής ενός ανθρώπου, πολιτικά, κοινωνικά, και ερωτικά βέβαια, αλλά όχι αποκλειστικά μόνο τα σορόπια και τα σάλια, όπως γίνεται στα περισσότερα είδη μουσικής. Καταπληκτικοί στίχοι, με νόημα, προβληματισμό και θέματα από τις ανθρώπινες σχέσεις και σκέψεις μέχρι τις θρησκευτικές και πολιτικές του ανησυχίες.

H μουσική γεννήθηκε στα τέλη του 1960 κυρίως στο Kingston, τη πρωτεύουσα της Jamaica. Τρεις πιθανές εκδοχές υπάρχουν για την ετοιμολογία της λέξης reggae. Σύμφωνα με την πρώτη, πήρε το όνομά της από την τζαμαϊκανή λέξη "rege-rege" που σημαίνει είτε κουρέλια, είτε καυγάς. Σύμφωνα με την δεύτερη εκδοχή, ο Clancy Eccles δημιούργησε τη λέξη reggae από την λέξη streggae της τζαμαϊκανής patois (το creole ιδίωμα των τζαμαϊκανών, όχι jamaican english ούτε rastafari), που σημαίνει επι λέξη: τσόλι, ή τσούλα, γυναίκα ντυμένη άσχημα, με κουρέλια (συμπτωματικά το ίδιο σημβαίνει και στη γλώσσα μας, τσόλι σημαίνει κουρέλι/κουρελού, δηλαδή ομοίως αποκαλούμε "κουρέλι" μία... τσούλα). Πολλές υποθέσεις έχουν γίνει, οτι δηλαδή η λέξη rege-rege προφανώς κάπως αναμύχθηκε με την λέξη streggae και προέκυψε το όνομα reggae. Πάντως ο Bob Marley έδωσε τη τρίτη δική του εκδοχή, λέγοντας πως η λέξη reggae βγήκε από τις λατινικές λέξεις rex και regi, και συνεπώς reggae σημαίνει "η μουσική για τους βασιλιάδες".

H μουσική κινήθηκε πολύ καλά όσον αφορά τις δισκογραφικές εταιρίες, τις ηχογραφήσεις και την προώθηση του είδους της μουσικής στο εξωτερικό. Δυναμικοί παραγωγοί, όπως ο Chris Blackwell, προώθησαν το είδος στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου κάπου στα μέσα του '70 το είδος έγινε γνωστό στην βρετανική εργατική τάξη (γι αυτό και το early reggae είδος ονομάζεται και skinhead reggae). Ένας άλλος γνωστός παραγωγός, ο Vincent Chin, ήταν ο δημιουργός του Randy's Studio 17, όπου έκαναν τις πρώτες τους ηχογραφήσεις ο Marley και οι Wailers.

Το γεγονός-σταθμός στην παγκόσμια αναγνώριση του είδους ήταν η διασκευή του "I shot the Sheriff" το 1976 από τον Eric Clapton.

Η μουσική έδωσε μεγάλους καλλιτέχνες όπως φυσικά ο πιό γνωστός από όλους, Bob Marley, ο Peter Tosh, o Bunny Lee. Κανένας από τους παραπάνω δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, γιατί απλώς ήταν οι πιό σημαντικοί reggae μουσικοί, με τις περισσότερες δισκογραφικές δουλειές και επιρροές στο είδος.

H reggae έχει πολλά παρακλάδια. Τα πιό σημαντικά είναι η early reggae (ή skinhead reggae) με μεγαλύτερους αντιπροσώπους τους Toots & Maytals, The Pioneers, John Holt και άλλους. Είναι η κλασσική reggae, που εμφανίστηκε το 1960. Άλλο γνωστό είδος είναι η roots reggae (όχι, το τραγούδι του Marley Roots, Rock, Reggae δεν ανήκει στο είδος), που είναι το περισσότερο πνευματικό είδος της reggae, με ύμνους στον Jah (τον Θεό των rastafari) και στίχους με κοινωνικόπολιτικό προβληματισμό). Το dub, με είναι η remixed έκδοση της reggae, όπου ήδη ηχογραφημένοι δίσκοι ξαναμιξάρονται για να δώσουν έναν ήχο με έμφαση στο μπάσο και τα ντραμς. Το μιξάρισμα παλιότερων κομματιών της dub σε συνδυασμό με την συνήθεια των reggae dj's να συζητάνε και να μιλάνε πάνω από τη μουσική τους, λέγεται πως οδήγησε στη δημιουργία της rap και του σύγχρονου hip hop. Η rockers είναι το παρακλάδι της reggae που θυμίζει περισσότερο ροκ, με πιό επιθετικό ήχο.


Σημαντική επιρροή στη μουσική αυτή είναι θρησκεία των rastafari. Τί είναι οι rastafari? Πάντως όχι κάποιος μαλάκας ελληνάρας με τζίβες. Οι rastafari είναι μία θρησκεία, που εμφανίστηκε το 1930 και είναι μία μονοθεϊστική θρησκεία, επιρρεασμένη από την εβραϊκή θρησκεία. Το δόγμα των rastafari, δέχεται τον βασιλίά της Αιθιοπίας, Haile Selassie τον πρώτο, ως αντιπρόσωπο του Θεού επί της γης. Είναι ο τύπος που βλέπετε στα αριστερά. Οι απηχθέντες κάτοικοι της Αφρικής οι οποίοι σύρθηκαν σα σκλάβοι σε όλο το κόσμο, ονειρεύονται την επιστροφή τους στη Μητέρα Αφρική, που ονόμασαν Zion, κατά το "Σιών" του εβραϊσμού. Η ιερή για τους rastafari γη της Επαγγελίας, όπου ο πρώτος άνθρωπος εμφανίστηκε, σύμφωνα και με τα τότε αρχαιολογικά ευρήματα. Οι ιμπεριαλιστικές αυτοκρατορίες που βασανίζουν τον λαό των rastafari, είναι η Babylon, με σύγχρονο αντιπρόσωπό της τις ΗΠΑ (κατά την Βαβυλώνα, της οποίας το όνομα, "Βαβέλ" ή "Βίβλος" κατά το ελληνικότερο, σημαίνει "σύγχυση").

H Babylon όχι μόνο βασανίζει το λαό των rastafari και γεμίζει τον πλανήτη άχρηστα καταναλωτικά προϊόντα, έχει επίσης διαφθείρει όλες τις χριστιανικές διδασκαλίες μέσω του καθολικισμού και των άλλων χριστιανικών κινημάτων της Δύσης. Οι rastafari δέχονται όλες τις χριστιανικές ιδέες περί Αγίου Πνεύματος, Χριστού κλπ, απλώς προτιμούν την ορθόδοξη αιθιοπική παράδοση. Από αυτήν αντλούν τις χριστιανικές τους ιδέες. Πιστεύουν οτι ο Χριστός ήταν μαύρος, και πως οι εικόνες ενός ξανθού Χριστού είναι ουσιαστικά δυτική προπαγάνδα ενάντια στην αλήθεια. Οι rastafari θεωρούν πως στην Παλαιά Διαθήκη, ο Θεός σε δύο σημεία, δίνει προφητείες για την ενθρόνιση του Selassie. Γι αυτούς είναι "ο Βασιλιάς των Βασιλιάδων", μία ακόμη ενσάρκωση του Θεού, του Jah, δηλαδή ο Χριστός. Ο Selassie ενσάρκωσε πολλές ελπίδες, ειδικά επειδή η βασιλική του καταγωγή είναι αρχαία, και σύμφωνα με την παράδοση, προέρχεται από την ένωση του βασιλιά Σολομώντα, με την αρχαία βασίλισσα της Αιθιοπίας, τη βασίλισσα του Σαββά.

Πάντως, αν δεν πιστεύεις οτι ο Jah, ο Θεός, ενσαρκώθηκε και στον Haile Selassie I, δεν είσαι rastafari, ακόμη και αν κάνεις και τις τρίχες απ'τις μασχάλες σου τζίβες. Είσαι απλώς poser.

Η ετοιμολογία της λέξης rastafari σύμφωνα με το wikipedia προέρχεται από τις λέξεις "ras", που ήταν ο αιθιοπικός τίτλος ευγενείας που κατείχε ο αυτοκράτορας Selassie πριν χειροτονηθεί σε βασιλιάς της Αιθιοπίας, και το όνομα "Tafari", που ήταν το μικρό όνομα του Selassie πριν γίνει βασιλιάς (ολόκληρο το όνομά του ήταν Tafari Makonnen).

Οι rastafari είναι κατα προτίμηση χορτοφάγοι, αλλά γενικά απλώς αποφεύγουν το χοιρινό και τα οστρακοειδή. Και γενικά, προσπαθούν να μη τρώνε πολύ κρέας σύμφωνα με τις προσταγές του Ιεχωβά.
Σημειωτέον, ο Bob Marley δεν είναι απλώς ένας τραγουδιστής για τους rastafari. Είναι προφήτης και φιλόσοφος της θρησκείας τους.

Το πιό γνωστό πράγμα, που όλοι ξέρουν για τους rastafari, πέρα από το μαλλί, είναι πως θεωρούν οτι η κάνναβις είναι ιερό χόρτο, και πιστεύουν οτι η κάνναβις είναι ιερή, είναι "η θεραπεία του έθνους". Στα τελετουργικά της θρησκείας αυτής υπάρχουν μόνο δύο τελετές, το reasoning, κατά τα πρότυπα της εβραϊκής συναγωγής που είναι περισσότερο μάζωξη για συζήτηση παρά εκκλησιαστική τελετή, μόνο που οι πιστοί πίνουν χόρτο, ganja, όπως το λένε. Η άλλη τελετή τους είναι το binghi, που είναι ιερή ημέρα, και γίορτάζεται με χορό, τραγούδι, και κάπνισμα χόρτου για αρκετές ημέρες ορισμένες φορές.

Oι rastafari πιστεύουν οτι ο Θεός επιτρέπει την κατανάλωση της ganja, και οτι η ανοχή του φαίνεται σε αρκετά σημεία της Παλαιάς Διαθήκης. Ας τα δούμε:

Γένεσις 1:11: "καὶ εἶπεν ὁ Θεός· βλαστησάτω ἡ γῆ βοτάνην χόρτου σπεῖρον σπέρμα κατὰ γένος καὶ καθ᾿ ὁμοιότητα, καὶ ξύλον κάρπιμον ποιοῦν καρπόν, οὗ τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐν αὐτῷ κατὰ γένος ἐπὶ τῆς γῆς. καὶ ἐγένετο οὕτως." Σε απλά ελληνικά, έδωσε ο Θεός την εντολή να φυτρώσουν τα χόρτα, και να βγάζουν σπόρια όμοια με το γένος τους, και κάθε δέντρο να δίνει καρπό ανάλογα με το είδος του, και έτσι έγινε.

Γένεσις 1:29:"εἶπεν ὁ Θεός· ἰδοὺ δέδωκα ὑμῖν πάντα χόρτον σπόριμον σπεῖρον σπέρμα, ὅ ἐστιν ἐπάνω πάσης τῆς γῆς, καὶ πᾶν ξύλον, ὃ ἔχει ἐν ἑαυτῷ καρπὸν σπέρματος σπορίμου, ὑμῖν ἔσται εἰς βρῶσιν· " Δηλαδή μας έδωσε ο,τι χόρτο βγάζει σπόρια και υπάρχει στη γη, και ο,τι δέντρο βγαίνει πάνω στη γη, για το φαγητό μας, όλα δικά μας. Δε κάνει εξαίρεση στο κάπνισμα χόρτου, ούτε εξαιρει τα σπόρια του, ναι;

Γένεσις 3:18:"...καὶ φαγῇ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ" Εδώ ο Θεός λέει στον Αδάμ οτι θα τρώει το χόρτο του αγρού σε όλη του τη ζωή στη γη.

Παροιμίαι Σολομώντος 15:17:"κρείσσων ξενισμὸς μετὰ λαχάνων πρὸς φιλίαν καὶ χάριν ἢ παράθεσις μόσχων μετὰ ἔχθρας" Εδώ ο Σολομώντας λέει οτι καλύτερα να τρως χόρτα σε ένα τραπέζι με αγάπη, παρά κρέας από καλοθρεμμένο βόδι σε ένα τραπέζι με μίσος.

Ψαλμοί 103:14 (104:14 για την Καθολική Εκκλησία):"ὁ ἐξανατέλλων χόρτον τοῖς κτήνεσι καὶ χλόην τῇ δουλείᾳ τῶν ἀνθρώπων τοῦ ἐξαγαγεῖν ἄρτον ἐκ τῆς γῆς· "Αυτό σημαίνει "αυτός που έκανε το χόρτο να μεγαλώνει για τα ζώα και το χόρτο για τον ανθρώπο ώστε να βγάλει το ψωμί του από την γη".

Αποκάλυψη του Ιωάννη 22:"Καὶ ἔδειξέ μοι ποταμὸν ὕδατος ζωῆς λαμπρὸν ὡς κρύσταλλον, ἐκπορευόμενον ἐκ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἀρνίου. ἐν μέσῳ τῆς πλατείας αὐτῆς καὶ τοῦ ποταμοῦ ἐντεῦθεν καὶ ἐκεῖθεν ξύλον ζωῆς, ποιοῦν καρποὺς δώδεκα, κατὰ μῆνα ἕκαστον ἀποδιδοῦν τὸν καρπὸν αὐτοῦ, καὶ τὰ φύλλα τοῦ ξύλου εἰς θερα πείαν τῶν ἐθνῶν". Εν ολίγοις, ο στίχος αναφέρει οτι "μου έδειξε (ο άγγελος) το ποτάμι της ζωής, λαμπρό σα κρύσταλλο, να βγαίνει από τον θρόνο του Θεού και του Αρνίου. Στις δύο πλευρές του ποταμού ήταν το Δέντρο της Ζωής, που κάνει δώδεκα καρπούς και κάθε μήνα δίνει τον καρπό του, και τα φίλλα του ξύλου είναι για την θεραπεία των εθνών."

Έντονα επιρρεασμένη από την θεοσοφία των rastafari και η reggae μουσική, για την οποία το χόρτο, όπως και στην θρησκεία των rastafari είναι η ανακούφιση και η θεραπεία του ανθρώπου. Το κάπνισμα του χόρτου είναι ευλογημένο από το Θεό, και είναι ένα αποδεκτό κοινωνικό γεγονός για την φιλοσοφία των rastafari.

PLUR, LNE

Κυριακή, 16 Αυγούστου 2009

Τέχνες και ουσίες - Οι hippies.

Η ιστορία μας αυτή τη φορά ξεκινάει κάπου στο Μεξικό, με μία περίεργη γυναίκα. Φαίνεται στα αριστερά να καπνίζει. Η γυναίκα αυτή είναι η Maria Sabina, μία ιθαγενής, δηλαδή "σαμάνα", (αν μπορείς να μεταφράσεις έτσι το θηλυκό αντίστοιχο του shaman). Curandera, είναι η πνευματική γυναίκα της κοινωνίας αυτής του Μεξικού, που με τη βοήθεια των μαγικών μανιταριών, θεράπευε τις ασθένειες της ψυχής και του σώματος, κατά τη διάρκεια μίας νυχτερινής τελετής, που οι ιθαγενείς ονόμαζαν velada. Με την ιδιότητα της curandera, της θεραπεύτριας δηλαδή, η περιεργη αυτή γυναίκα, έκανε τελετές τρώγοντας μανιτάρια, αυτή και οι συμπατριώτες της.

Στην ιστορία μπαίνει ο πρώτος σοβαρός εθνομυκολόγος της ιστορίας, ο R. Gordon Wasson. Με την ρωσίδα γυναίκα του, εξερεύνησε τα μανιτάρια της Αμερικής, για να τρακάρει πάνω στην Maria Sabina που, για πρώτη φορά, έδειξε σε έναν λευκό άνθρωπο τα μαγικά μανιτάρια. Αυτό τον ώθησε να γράψει ένα σχετικό άρθρο στο περιοδικό Life, κάνοντας γνωστά τα μανιτάρια και τις ενθεογενείς τους ιδιότητες σε όλο τον κόσμο για πρώτη φορά. Τα δείγματα που συνέλεξε εξετάστηκαν απο τον πολυαγαπημένο μας Hoffman, που για πρώτη φορά περιέγραψε τις ουσίες που απαντώνται στα μαγικά μανιτάρια. Το κακό είναι, οτι παρόλο που ο Wasson έκανε ο,τι μπορούσε για να προστατεύσει την ανωνυμία της Maria Sabina, δεν τα κατάφερε. Ορδές νεαρών άσχετων αμερικάνων έφτασαν στο χωριό της. Χωρίς να προσφέρουν τίποτε στην τοπική οικονομία, και κάνοντας διαρκώς φασαρίες ως άμυαλοι λευκοί, δημιούργησαν προβλήματα στη γυναίκα αλλά και στο ίδιο το μανιτάρι. Η curandera υποστήριξε αργότερα πως από τότε που οι λευκοί δοκίμασαν τα μανιτάρια, αυτά έχασαν ανεπιστρεπτί τις θεραπευτικές τους ιδιότητες.

Ο Wasson πάντως, προχώρησε πιό πέρα, και ήταν ο πρώτος που υποστήριξε οτι το ιερό σόμα των ινδών ήταν πιθανώς κάποια ενθεογενής ουσία, και όχι κάποιο αλκοολικό ποτό. Όπως επίσης, πως ο κυκεώνας των αρχαίων Ελευσίνιων Μυστυρίων εμπεριείχε στάρι μολυσμένο με τον μύκητα του lsd, και φλυσκούνι, για το ανακατεμένο από το ποτό στομάχι. Μπορώ να πω οτι συμφωνώ απολύτως μαζί του.

Έχω ήδη μιλήσει για τον Hoffman και την ανακάλυψη του lsd. Ακολούθησαν τα μανιτάρια και η μεσκαλίνη. Και η αμφιβληστροειδής περιγραφή του ψυχεδελικού οράματος από τον Aldous Huxley (αυτά στο βιβλίο του Doors of Perception, από το οποίο ονομάστηκαν οι The Doors, αν και εγώ μπορώ να πω οτι αγαπησα περισσότερο το Brave New World) ή τον Σιντάρτα του Hesse, επιτέλους, πολλοί περισσότεροι άνθρωποι από τον Hoffman άρχισαν να συνειδητοποιούν τις καινούριες δυνατότητες που προσέφερε στην ανθρώπινη σκέψη η ψυχεδέλεια. Ένας καθηγητής ψυχολόγίας, ο Timothy Leary, ξεκίνησε τα πειράματα πάνω στο LSD. Το Doors of Perception το έχω διαβάσει (μου το χάρησε ο Γιάννης!), και μου φάνηκε μία εντελώς προσωπική περιγραφή του ψυχεδελικού οράματος. Και νομίζω οτι εκεί ήταν και το λάθος του "τότε": περιέγραφαν μία εμπειρία που ήταν εντελώς δική τους και μπορεί κάλλιστα σε έναν άλλο άνθρωπο να μετεφραστεί διαφορετικά.

Ο Timothy Leary, αργότερα περιέγραψε το άρθρο του Wasson ως το εναρκτήριο λάκτισμα για την μελέτη του γύρω από τις ψυχεδελικές ουσίες..



Γεγονός πάντως είναι, οτι χωρίς να το θέλει, αυτή η γέρασμένη curandera που έτρωγε πάντα τα μανιτάρια σε ζευγάρια, έγινε το άτομο που ξεκίνησε ένα ολόκληρο είδος μουσικής, τους hippies. Και ήταν ο πρώτος άνθρωπος που μας προμήθευσε εδώ στην Ευρώπη τα magic mushrooms :)

Για να μείνουμε λίγο ακόμη στο παρελθόν, θα αναφερθώ στην ίδια τη δημιουργία της ορολογίας της λέξης "hippie". Κάποτε γνώρισα ένα πανίβλακα ροκ dj που δούλευε σε κάποιο γνωστό ροκ κλαμπ, ο οποίος υποστήριζε οτι η λέξη "hippie" βγαίνει από το επιφώνημα "hip hip, hooray" που δήθεν λέγαν οι χίππηδες σηκώνοντας τα ποτήρια τους σε πρόποση. Ας το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν και αυτό για να μην ακούω άλλες βλακείες.


Η ίδια η λέξη "hip" είναι γνωστή σε όσους μιλάνε καλά αγγλικά, και σημαίνει "μέσα στα πράγματα", "στη μόδα". Η ίδια η λέξη hip ή hep, πιθανώς παράγωγο κάποιας αφρικάνικης λέξης, αναφέρεται στο wikipedia πως προτοεμφανίζεται σε νουβέλα του 1914. Πάντως, μέχρι το 1940 η λέξη περιγράφει συνήθως τους hipsters, νεαρούς με αγάπη στο χόρτο και τη τζαζ μουσική.

Οι πρόγονοι πάντως των hippies θεωρείται το Beat Generation. Τί είναι το Beat Generation? κυρίως συγγραφείς και ποιητές, όπως ο Burroughs, o Keruac, o Ginsberg. Σε γενικές γραμμές, η φιλοσοφία τους (απομεινάρια και αυτοί της χρυσής εποχής της τζαζ) επικεντρωνόταν στον αντικομφορμισμό, την αποστροφή στον υλισμό, την αγάπη για τις ανατολικές φιλοσοφίες, και ω, ντροπή και αίσχος, την χαλαρή ηθική γύρω από το σεξ και τα ναρκωτικά.

Τα media έφτιαξαν μία ανύπαρκτη καρικατούρα για να τους περιγράψουν, τους beatnics (το nic στο τέλος παρέπεμπε σε κάτι τόσο εχθρικό για την αμερικάνικη κοινωνία, όσο οι Ρώσοι, που εκείνη την εποχή είχαν εκτοξευσει τον Sputnic). Τα υστερικά αμερικάνικα media περιέγραφαν αυτούς τους τύπους σαν εχθρούς της σταθερότητας της αμερικάνικης κοινωνίας. Χτυπημένο από τα media, το Beat Generation κυνηγήθηκε και υποτόνησε, για να κληρονομήσει όμως όλη του τη φιλοσοφία στο κίνημα που ερχόταν, τους hippies.

Στη πραγματικότητα, πολλά ιστορικά πρόσωπα και ρεύματα θεωρούνται πρόγονοι των hippies. Από τον Διογένη τον κυνικό, μέχρι τους μποέμ του Παρισιού, τον Renoir και τον Toulouse Lautrec, οποιοσδήποτε διακύρηττε τον πνευμαυτισμό, την αγάπη και τον λιτό τρόπο ζωής, την αποστροφή στον υλισμό, είναι πρόγονός τους. Όμως, οι πιό χτυπητές ομοιότητες είναι με το αμέσως προγενέστερο ρεύμα, το beat generation, και τους Wandervolgen. Ποιοί ήταν αυτοί; Μεταξύ του 1896 και του 1905, ένα γερμανικό ρεύμα κουλτούρας, οι οποίοι ήταν αντίθετοι με τη παραδοσιακή, τυποποιημένη διασκέδαση των σύγχρονών τους Γερμανών, και διασκέδαζαν σε κλαμπ με ερασιτεχνική μουσική, περίεργα κοστούμια, αλλά και στη φύση, σε κατασκηνώσεις, για να έρθουν σε επαφή με τη φύση και τα παγανιστικά ιδεώδη των προγόνων τους, σε αντίδραση στον επιβαλλόμενο γερμανικό καθολικισμό. Αυτοί οι τύποι, μετακόμισαν στην Καλιφόρνια, και είχαν μαγαζάκια με οργανικές τροφές, υγιεινά τρόφιμα και πίστευαν στην επιστροφή στη φύση. Επιρρέασαν αρκετά το ρεύμα των χίππηδων.

Σύντομα, πολλά μέλη του beat generation, άρχισαν να δίνουν μορφή στη σκηνή, ξεκινώντας από πολλά μέρη, όπως το Berkeley, κάνοντας συναυλίες, όπου εμφανίστηκαν και τα πρώτα συγκροτήματα αυτής της μουσικής, για να μαζεύτουν τελικά σε μία συγκεκριμένη γειτονιά του San Fransisco, το Haight-Ashbury. "Το καλοκαίρι της αγάπης" ήταν για τους χίππηδες το καλοκαίρι του 1966, όταν ένα σωρό νεαροί από όλη την Αμερική, σε απάντηση στον πόλεμο του Βιετνάμ που μαινόταν, άρχισαν να ταξιδεύουν προς το San Fransisco. Το μαζικό κύμα των hippies έμεινε στην ιστορία μέσα από το τραγούδι του ScottMcKenzie, που μπορείτε να ακούσετε εδώ. Σας παραθέτω στα αγγλικά τους στίχους:


If you're going to San Francisco
Be sure to wear some flowers in your hair
If you're going to San Francisco
You're gonna meet some gentle people there


For those who come to San Francisco
Summertime will be a love-in there
In the streets of San Francisco
Gentle people with flowers in their hair


All across the nation such a strange vibration
People in motion
There's a whole generation with a new explanation
People in motion
People in motion


For those who come to San Francisco
Be sure to wear some flowers in your hair
If you come to San Francisco
Summertime will be a love-in there
If you come to San Francisco
Summertime will be a love-in there

Εκτός οτι αναφέρεται σε "ευγενικούς ανθρώπους με λουλούδια στα μαλλιά", θα ήθελα να προσέξετε την τρίτη στροφή. "Σε όλη τη χώρα, μία περίεργη "δόνηση", άνθρωποι σε κίνηση... μία ολόκληρη νέα γενιά με μία νέα εξήγηση"... Τα πρώτα κύματα συνειδητοποίησης της ενότητας του σύμπαντος και της παγκόσμιας αγάπης και ειρήνης. Οι χίππηδες μείναν έτσι ακριβώς στην ιστορία, σαν ειρηνιστές.


Μέχρι το 1965, το ρεύμα των χίππηδων είχε ήδη δημιουργηθεί και καθιερωθεί. Μαζί του και οι new age φιλοσοφία, τα κοινόβια, οι διαδηλώσεις κατά του πολέμου του Βιετναμ, τα happenings στους δρόμους του San Fransisco, το ελεύθερο σεξ, οι ψυχεδελικές ουσίες, η αγάπη στην ανατολική φιλοσοφία.

Επίσης, η χίππικη κίνηση αποκτά τους φιλοσόφους της. Timothy Leary, Terrance McKenna, Hesse (το βιβλίο του Σιντάρτα, θεωρείται η βίβλος των χίππηδων, καμία σχέση όμως άμα το διαβάσετε, σας το συνιστώ).

Δε θα σας πω πολλά πράγματα για τους διάσημους φιλόσοφους γιατί απλως πρέπει να σας τα πούνε μόνοι τους. Αξίζει να διαβάσει κανείς τον
Timothy Leary, όχι επείδη τα λέει απαραιτήτως σωστά, αλλά γιατί μας δίνει μία πρώτη ιδέα του τί πίστευαν τότε οι πρώτοι άνθρωποι που πειραματίστηκαν με τις ψυχεδελικές ουσίες.

Οφείλω όμως να πω οτι κατ'εμε τουλάχιστον, ο Leary απλώς διαπίστωνε οτι διαπιστώσαμε όλοι μας δοκιμάζοντας lsd χωρίς ποτέ να τον διαβάσουμε, και καμιά σαρανταριά χρόνια αργότερα. Δυστυχώς προσπαθώντας να αποφύγει να βάλει τα συμπεράσματά του σε μία θρησκευτική φόρμα, ξέχασε οτι και ο ίδιος έκανε ακριβώς το ίδιο. Σαν αμερικάνος συχαίνεται φυσιολογικά όλες τις θρησκείες (γιατί στην Αμερική θρησκεία σημαίνει αποκλειστικά κάποια φανατισμένη σέχτα, η πιθανότητα να είσαι θρησκευόμενος και πνευματικός άνθρωπος ταυτόχρονα είναι πρακτικά ανύπαρκτη). Σε κάποια σημεία, χωρίς να το θέλει νομίζω, όρισε κάποιες ιδέες που αφορούν στο lsd και κατ'εμε είναι λάθος, τις οποίες βρίσκουμε δυστυχώς ακόμη μπροστά μας.

Ένα σημείο στο οποίο ας πούμε διαφωνώ, είναι η ιδέα της μετοίκισης του ανθρώπου στο διάστημα. Όντας παιδί της γενιάς των πρώτων ανακαλύψεων στο διάστημα, και αμερικανάκι επίσης, επιρρεάστηκε υπέρ του δέοντος. Πίστευε πως το μέλλον μας είναι το διάστημα, και σνόμπαρε την οικολογία σαν ιδέα και σαν επιστήμη. Ξεχνάγε οτι σαν είδος, είμαστε φτιαγμένοι για να ζούμε σε αυτόν τον πλανήτη και μόνο. Πόσες πιθανότητες έχουμε να πετύχουμε στο σύμπαν ακόμη ένα μπλε πλανήτη, γεμάτο νερό, με την ίδια ακριβώς βαρύτητα με την γη (γιατί τα κόκκαλά μας είναι σχεδιασμένα αποκλειστικά γι αυτήν), την ίδια σύσταση αέρα, την ίδια σύσταση εδάφους κλπ; Λίγες νομίζω. Καλό θα ήταν να μη ξεχνάμε οτι η φύση, η γη, η Γαία, αν είστε παγανιστές, οτιδήποτε, είναι το σπίτι μας και πρέπει να το φροντίσουμε. Ο Leary σ'αυτό το θέμα έλεγε μαλακίες.

Και στο θέμα των ποσοτήτων του lsd, το μόνο που κατάφερε, είναι να πάρουν πολύ lsd πολύ λάθος άτομα, να κάνουν χοντρές μαλακίες και στο τέλος, το lsd να ποινικοποιηθεί. Δε χρειάζονται μεγάλες ποσότητες. Μυαλό χρειάζεται..

Ο Terrance McKenna νομίζω ήταν πολύ πιό συγκρατημένος στους τρόπους του και γι αυτό μου είναι πιό ευχάριστος, αν και με αυτόν διαφωνώ σε κάποια σημεία. Σας προτείνω να τον ακούσετε. Η φωνή του, αν ακούτε trance μουσική σας είναι ήδη γνωστή, διάφορα tracks έχουν τη φωνή του να ακούγεται στο βάθος.


Ο Timothy Leary, αν και έκανε αρκετές εύστοχες παρατηρήσεις, το παρακάνε με την αυτοπροβολή του, και τα πράγματα παίρνουν για τους χίππηδες μία άσχημη, απίθανη τροπή. Εκτός από το ξύλο και τις σφαίρες που τακτικά έτρωγαν στις διαδηλώσεις τους για τον πόλεμο στο Βιετνάμ, ένας μανιακός και ρατσιστής δολοφόνος, o Charles Manson, σκοτώνει στο σπίτι της την έγκυο τότε, διάσημη ηθοποιό και σύζηγο του διάσημου σκηνοθέτη Roman Polansky, Sharon Tate. Ο κόσμος ανακαλύπτει οτι ο Charles Manson ήταν ένα φρικιό με μεσσιανικά σύνδρομα του χειρίστου είδους, που υπό την επίρρεια lsd ήλεγχε το μυαλό μερικών ηλιθίων (τί δύσκολο). Ξαφνικά, όλες οι υποσχέσεις του Leary οτι το lsd ήταν μία ψυχιατρική πανάκεια, πήγαν στο κάλαθο των αχρήστων, η καριέρα του σα καθηγητής ψυχολογίας στο Berkeley στο διάολο, και το lsd στην παρανομία. Αν κόμπαζε λίγο λιγότερο, ίσως να ήταν καλύτερα για όλους μας. Ήταν πάντως ένας έξυπνος άνθρωπος, με ενδιαφέρουσες απόψεις, αν και δε κατάφερε να ξεφύγει από το ρόλο του σωτήρα, που κορόιδευε στις θρησκείες γύρω του. Υποσχέθηκε πολλά για μια ουσία σε μία εποχή που ήταν πολύ νωρίς να φανούν οι δυνατότητές της και οι κίνδυνοί της σε όλο το φάσμα της.

Για να μιλήσουμε και λίγο για την μουσική, μεγάλα συγκροτήματα, όπως οι Grateful Dead, οι Jefferson Airplane, οι the Charlatans, κάναν την αρχή για να ακολουθήσουν η Janis Joplin, ο αξεπέραστος και μοναδικός Jimmy Hendrix, γενικά αυτό που σήμερα ονομάζουμε psychedelic rock. Ακόμη και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, καλλιτέχνες που προηγούνταν των hippies, όπως οι Beatles και οι Rolling Stones, δε κατάφεραν να μείνουν ανεπιρρέαστοι. Άτομα από τελείως διαφορετικά είδη, όπως ο latin rocker Carlos Santana, ή ινδοί οργανοπαίκτες όπως ο Ravi Shankar, ενώθηκαν σε αυτή τη προσπάθεια. Και εντελώς από προσωπική προτίμηση, νομίζω οτι ο πιό αξεπέραστος από όλους αυτούς είναι φυσικά ο Hendrix, με την εκκλησία του ουρανού, το sky church του, και τον αξέχαστο στίχο για ένα είδος sativa, την purple haze:
Purple haze all in my brain
Lately things just dont seem the same
Actin funny, but I dont know why
'scuse me while I kiss the sky
Τί αξεπέραστος κιθαρίστας.

Επίσης μοναδική φιγούρα αποτέλεσε και ο Ken Kesey, που καβάλησε ένα magic bus, το μαγικό λεωφορείο, που λέγαν οι Beatles, που το βάφτησε Furthur, και για να γιορτάσει την έκδοση της δεύτερης νουβέλας του με κάτι φίλους, άρχισε να γύρνάει σε όλες τις ανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες, για να κάνει "acid tests" οπως έλεγε. Προσκαλούσαν το κόσμο που συναντούσαν στα ταξίδια τους να πιεί μαζί τους ψυχεδελικές ουσίες, και να τους βάλουν στο "νόημα" (να γίνουν hip) :P . Η μπάντα που έφτιαξε ονομάστηκε Merry Pranksters και τα γεγονότα που ακολούθησαν, μπορείτε να τα διαβάσετε στο βιβλίο του, Τhe Electric-Kool Aid Acid Test. Εν ολίγοις, πολύς κόσμος προσηλυτίστηκε από αυτούς τους τυπάδες να δοκιμάσει lsd.

Αυτό το είδος μουσικής, αν και οπωσδήποτε underground, κάποια στιγμή άρχισε να επιβάλλεται και στη mainstream κουλτούρα, σε όλο το κόσμο. Όλα τα αμερικανάκια της σειράς την είδαν χίππηδες. Η μόδα έφτασε παντού, σε όλο το κόσμο. Φτάσαν μέχρι τα Μάταλα το '70, μέχρι και τη Ρένα Βλαχοπούλου είδαμε ντυμένη χύπισσα. Στη πραγματικότητα, κανένας από αυτούς δεν είχε ουδεμία σχέση με το είδος, παρόλο που φορέσαν καμπάνες παντελόνια και αφήσαν φαβορίτες και μαλλιά. Δεν είχαν ιδέα. Δεν ξέραν ποιός είναι ο Leary ή ο Hoffman, όπως ακριβώς και πολλοί χίππηδες σήμερα. Φοράνε ακόμη ταγάρια και σανδάλια, αλλά δεν έχουν ΙΔΕΑ. Τους βλέπεις σε φεστιβάλ και σε συναυλίες, με όλο το στυλάκι έτοιμο, ίσως να πίνουν χόρτο και να είναι παγανιστές (επειδή έτσι τους είπαν οτι είναι οι χίππυδες) αλλά ανάθεμα και αν έχουν ακούσει τίποτε από τη φιλοσοφία του Leary. Είναι γελοίο.

Πίσω καμιά σαρανταριά χρόνια, οι hippies, παρά τις επιθέσεις των ρεπουμπλικάνων "πατριωτών", που σε πλήρη συντονισμό με την αστυνομία, τους επιτίθονταν με κάθε ευκαιρία, συνέχισαν να δηλώνουν την παρουσία τους. Διαδήλωσαν για την δημιουργία πάρκου σε κατεδαφισμένα κτήρια του πανεπιστημίου του Berkeley, και το 1969 έγινε το διάσημο Woodstock, το φεστιβάλ των 500,000 ατόμων. Η κουλτούρα τους ήταν στο απόγειό της, αλλά λίγο καιρό αργότερα ακολούθησε ένα ακόμη φεστιβαλ, στο Altamont της California, στην οποία οι γνωστοί Black Panthers υποτίθεται οτι θα φρουρούσαν, αλλά ένα κοριτσάκι δολοφονήθηκε την ώρα που έπαιζαν οι Rolling Stones, και η πουριτανική αμερικάνικη κοινωνία ξαφνικά θορυβήθηκε. Αμέσως μετά, τα γεγονότα της δολοφονίας της Sharon Tate έκαναν θερμούς υποστηρικτές των hippies να θορυβηθούν. Οι χίππηδες γίναν εχθροί της κοινωνίας για τους "πατριώτες" (ο,τι ακριβώς σατυρίζεται στο South Park με τον εθνικιστή Cartman να φωνάζει που και που "goddamned hippies!")

Με τον Leary να γυρνάει από δω και από κει για να αποφύγει τη σύλληψη και αρκετούς ακόμη διάσημους αντιπροσώπους του ρεύματος με προβλήματα με το νόμο, (το lsd δεν ήταν μέχρι τότε παράνομο, για χόρτο τους δέναν όλους αυτούς, επειδή ήδη ήταν), με αρκετούς καλλιτέχνες να τινάζουν τα πέταλα από την πρέζα, και τον κόσμο εναντίον τους, μέχρι το 1980 το ρεύμα αυτό εξαφανίστηκε, με μία σφαίρα στο σώμα του John Lennon, που νομίζω ήταν το γεγονός που όρισε τον οριστικό δημιουργικό θάνατο αυτού του κινήματος.

Η κληρονομιά που άφησε αυτή η υποκουλτούρα, είναι ακόμη εδώ, και επιρρεάζει ακόμη την mainstream κουλτούρα. Οι χίππυς για παράδειγμα, είναι αυτοί που νίκησαν στη μάχη της σεξουαλικής επανάστασης. Είναι αυτοί που όρισαν την τρομερή αυτή αλλαγή στη σεξουαλική συμπεριφορά όλης της δυτικής κοινωνίας, και ευθύνονται για την τρομερή αυτή αλλαγή που βιώνουμε σήμερα (η σεξουαλική επανάσταση βιώνεται από την ανθρωπότητα μόλις 40 χρόνια, τρομερό αν σκεφτείτε τους αιώνες σεξουαλικής καταπίεσης που προηγήθηκαν.

Για να μη μιλήσω για τη μουσική. Μπορεί αργότερα να έγινε rock, punk rock, heavy metal, οτι θέλετε μέχρι σήμερα, αλλά ξεκίνησε από κει, από τους χίππυς. Επιρρεάζουν τη μουσική μας κουλτούρα τα τελευταία 40 χρόνια, και τους ακούμε και τους βλέπουμε ακόμη. Στη ροκ, στην trance... η επιρροή τους είναι ανεξήτηλη.

Ακόμη και (ναι το ξέρω σαν γυναίκα δεν γινόταν να μη το πω) και στο ντύσιμο. Η μόδα των χίππυδων διαρκεί ακόμη. Δεν εννοώ οτι ακόμη όλοι ντυνόμαστε έτσι, αλλά μπορούμε κιόλας. Ακόμη και σήμερα βλέπουμε ινδικές φούστες, σανδάλια, ταγάρια, αμπέχωνα και λουλουδάτα πουκάμισα, καμπάνες κλπ. Μέχρι και εκεί φτάνει η επιρροή τους.


Πριν κλείσω, θα ήθελα να μιλήσω για μία ταινία που πραγματεύεται, όχι την χρυσή εποχή των hippies, αλλά την εποχή της αποσύνθεσής τους. Μιλάω για το Fear & Loathing in Las Vegas, και ο λόγος που το κάνω είναι γιατί από ο,τι κατάλαβα, πολλοί την είδανε, λίγοι την κατάλαβαν. Αρχικά, αυτοί οι τύποι, να μην ξεχνάμε οτι είναι χίππηδες, και μάλιστα από ο,τι περιγράφει σε κάποιο σημείο ο πρωταγωνιστής, από αυτούς που ήταν στο San Fransisco το καλοκαίρι της αγάπης. Πολύ απογοητευμένοι που τελικά όλες αυτές οι μεγάλες ιδέες του Leary δεν έφεραν τις κοινωνικές αλλαγές που αυτοί περίμεναν, πίνουν ναρκωτικά κυριολεκτικά για να ξεχάσουν και μάλιστα, ο ένας εκ των δύο ενίοτε παρουσιάζει και αυτοκτονικές τάσεις ακούγοντας το "White Rabbit" των Jefferson Airplaine. Το αγαπημένο τους χόμπυ είναι να αναστατώνουν φιλήσυχους πολίτες. Κάποτε συζητώντας με κάποιον την ταινία, έτυχε να πω "λίγο φρικαλέοι, αλλά καλά παιδιά" και ο συνομηλιτής μου με κοίταξε περίεργα, ίσως λίγο στραβά. Καλά παιδιά; κι όμως. Η σκηνή που ο πρωταγωνιστής πειράζει τον δικηγόρο του, λέγοντάς του πως μπορούσαν να βγάλουν στο κλαρί την νεαρή ζωγράφο της Barbara Straysant, ο δικηγόρος του, υπό την επίρρεια LSD φρικάρει με την ιδέα. Κατά βάση καλά παιδιά λοιπόν, αλλά λίγο χαμένα, από το πρώτο πλήγμα που δέχτηκε η ψυχεδελική κουλτούρα, δηλαδή την παρακμή του κινήματος των hippies. Μετά από αυτό, νομίζω ήταν λογικό όλοι οι σύγχρονοί τους να πιστεύουν οτι το μέλλον δεν επιφυλάσσει τίποτε καλό για την ανθρωπότητα και την κουλτούρα, εφόσον το κίνημα της αγάπης απέτυχε. Τώρα, μετά από 40 χρόνια ξέρουμε οτι εμφανίστηκε και αργότερα και άλλο ψυχεδελικό κίνημα, αυτό της trance, οπότε δεν απογοητευόμαστε. Θα ξαναγίνει και άλλη προσπάθεια στο μέλλον, και όσο προχωράμε, τόσο θα διευρύνεται η ανθρώπινη συνειδητότητα. Πάντως είναι εύλογη η απογοήτευση των δύο χαρακτήρων της ταινίας, που σε απάντηση στην κοινωνία που άφησε κάτι τόσο αγνό και ωραίο να χαθεί, πέφτουν με τα μούτρα στα ναρκωτικά και στη μηδενιστική συμπεριφορά. Και όχι, για όσους αναρωτιούνται, δεν είναι φυσιολογική παρενέργεια του LSD να μπεις σε ένα μπαρ και να δεις τους πάντες γύρω σου σαν τεράστιες, αηδιαστικές σαύρες. Εκτός και αν, όπως οι πρωταγωνιστές, έχεις μισήσει την κοινωνία τόσο όσο αυτοί, επειδή δε κατάλαβε και δεν αγκάλιασε το πιό αγνό από τα κινήματα της μουσικής που έχει περάσει μέχρι σήμερα: το κίνημα της αγάπης.

PLUR.

LNE