Ναι, το ξέρω, άργησα πολύ να ξαναγράψω, αλλά λόγω ανειλλημένων υποχρεώσεων μου ήταν αδύνατον να το κάνω νωρίτερα. Καλή χρονιά σε όλους. :)
Θα ήθελα να αναφερθώ στην trance γενικώς, αν και στην Ελλάδα έχουμε την τάση να λέμε trance και να εννοούμε psychedelic trance, επειδή η trance όπως είναι γνωστή έξω σαν είδος, είναι μάλλον παρελθόν στην Ελλάδα. Οπότε θα μιλήσω και για τα δύο είδη, όπως αυτά έιναι γνωστά.
Και τα δύο είδη ξεκίνησαν κάπου το 1989-1990 σε club του Βερολίνου, του Λονδίνου και του Amsterdam. To Mazzo club στο Amsterdam πρέπει να είναι χρονολογικά και το παλιότερο, γιατί η trance που παιζόταν τότε ακόμη ήταν εντελώς πειραματική. Πάντως, μέχρι το 1992 διάφορα tracks, από διάφορους καλλιτέχνες όπως οι KLF, Future Sound of London στην Αγγλία, Sven Vath στη Γερμανία και άλλοι, ξεκίνησαν αυτό που λέγεται trance. Συνολικά. Στη συνέχεια, δημιουργήθηκε το trance όπως το γνώρισε η Ευρώπη στην Αγγλία κυρίως, από τους Paul Oakenfold, Seb Fontaine, Paul Van Dyke, Robert Miles, Armin VanBuuren, ATB και άλλους. Παράλληλα, ένας πρώην χίππυς, νυν μπανανοφάγος μοναχός παππούς κάπου σε ένα νησί της Ινδίας, ο Goa Gil, άρχισε να δημιουργεί μαζί με άλλους αυτό που σήμερα είναι γνωστό σαν psychedelic trance, τότε απλώς goa trance. Την προσπάθειά του μέσα στα χρόνια ενίσχυσαν μορφές όπως οι eat static, the infinity project, juno reactor. Αργότερα, στο είδος ενσωματώθηκαν και νέοι DJ από το Ισραήλ, φτιάχνοντας την israeli psychedelic trance με πολλά ονόματα, όπως οι MFG, Astral Projection, Infected Mushroom και άλλοι. Και Ευρωπαίοι προστέθηκαν, όπως ο Hallucinogen, o Talamasca, o Man With No Name και πολλοί άλλοι ακόμη. Η μουσική μετονομάστηκε από goa trance σε psychedelic trance για να καλύψει όλο το φάσμα της μουσικής αυτής.
Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και το Nitzhonot, αυτό το είδος της israeli trance που εμείς στην Ελλάδα αποκαλούσαμε "τσιφτετέλια", το εμπορικό αυτό είδος israeli που ακούγαμε διαρκώς για ένα διάστημα, και φτιάχτηκε περισσότερο απο αναγκαιότητα, για να μπορέσει να κρατήσει την trance μέσα στα ισραηλινά κλαμπ, μία και η μουσική ήδη είχε δεχτεί πολύ άσχημα χτυπήματα από την νομοθεσία (στην Αγγλία απαγορεύτηκαν δια παντός τα υπαίθρια trance parties). Ασχέτως αν μας άρεσε ή όχι, η Nitzhonot σηματοδότησε μία εποχή που η trance άρχισε να πέφτει, όχι λόγω έλλειψης θαυμαστών, αλλά αντικειμενικών νομικών προβλημάτων.
Στην Ελλάδα αυτές οι δύο μουσικές, η trance και η psychedelic trance πήγαιναν για καιρό χέρι χέρι. Συνήθως, όποιος άκουγε και τη μία, άκουγε και την άλλη. Κάποιοι άκουγαν παράλληλα και house, αλλά αυτό είναι θέμα γούστου. Γεγονός πάντως είναι οτι υπήρχαν και υπάρχουν πολλά κοινά στα δύο αυτά είδη μουσικής. Το κυριότερο κοινό σημείο είναι φυσικά ο χορός. Δεν νοείται trance μουσική, χωρίς χορό. Ας δούμε λίγα πράγματα για τον χορό λοιπόν.
Όσοι ξέρετε καλά αγγλικά, επισκεφτείτε την ιστοσελίδα που δίνω στα favourites μου για τον Dr. Αθανάσιο Καυκαλίδη και τις ιδέες του γύρω από το LSD και την ψυχιατρική. Πολύ ενδιαφέρον. Χοντρικά, θα σας αναφέρω τί ακριβώς πίστευε ο Dr. Καυκαλίδης γύρω από τον χορό και την μουσική. Πίστευε, πως ο ρυθμός της μουσικής άκούγεται στα αυτιά μας σαν τους χτύπους της καρδιάς της μάνας μας, που ακούγαμε μέσα στη μήτρα. Αυτό μας βοηθάει να ενδοσκοπούμε, νιώθοντας απομονωμένοι αλλά ταυτόχρονα σε συνείδηση του περιβάλλοντός μας (όπως ακριβώς όταν ήμασταν στην κοιλιά της μητέρας μας). Γι αυτό, σε συνδυασμό με τον χορό είναι δυνατόν να επιτύχουμε καταστάσεις έκστασης, που ήδη έχουν καταγραφεί στην επιστήμη της ανθρωπολογίας από αρκετά αρχαίους πολιτισμούς. Από τους αρχαίους διονυσιακούς χορούς, τους χορούς των εβραίων παπάδων, των λατινοαμερικάνικων φυλών (shamans) και των μουσουλμάνων δερβίσιδων, οι περισσότεροι πολιτισμοί είχαν εκστατικούς χορούς, που τους επέτρεπαν να νιώθουν κατά τη διάρκειά τους οτι βρίσκονται σε επίγνωση του εαυτού τους και σε απόλυτη ένωση με κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτούς.
Επίσης, όσοι ξέρετε καλά αγγλικά, σας προτείνω να δείτε ένα πολύ ενδιαφέρον βιντεάκι με μεγάλους dj και παραγωγούς να μιλάνε για τον χορό της psychedelic trance. Το βιντεάκι λέγεται Liquid Crystal Vision. Ενδιαφέρον μεγάλο έχει η συνέντευξη του ΑΠΙΘΑΝΟΥ κατ'εμέ Raja Ram, όμως θα ήθελα να εστιάσετε από το σημείο 8:50 εδώ μέχρι το 1:45 εδώ. Προσέξτε καλά την Joie Favier (Cybervixen). Μη τη βλέπετε έτσι ροζ και με αυτό το σκυλάκι που μοιάζει με πονπον στα πόδια, η τύπισσα ξέρει πολύ καλά γιατί μιλάει (παρεπιπτόντως λέει ο,τι λένε και οι υπόλοιποι ακριβώς, σύμπτωση;)
Για όσους δε κατάλαβαν, αυτό που θέλει να μας πει, είναι οτι, σε συνάρτηση με το ρυθμό που μας θυμίζει καρδιοχτύπι και την αίσθηση οτι είμαστε πίσω στην μήτρα της μητέρας μας, ασφαλείς και ευδιάθετοι, μπορούμε να αντλήσουμε πληροφορίες αποθηκευμένες στο σώμα μας και στον πολιτισμό μας για αιώνες. Αν δώσουμε αυτο το ρυθμό στο σώμα μας, η συνείδησή μας να καταλάβει χωροχρονικά το σώμα μας (και ίσως να βγει και έξω από αυτό, transcendence (υπέρβαση) δηλαδή), να εκφράζει με τις κινήσεις μας αυτό που νιώθουμε και στη συνέχεια, να πετύχουμε μέσω του ρυθμικού χορού μία κατάσταση ακινησίας της σκέψης (και σχετικής ακινησίας του σώματος, κάπως σαν τη γη που γυρίζει όμως εμείς πάνω της νιώθουμε ακίνητοι), η οποία οδηγεί σε κατάσταση διαλογισμού εν κινήσει. Νιώθεις ακίνητος, το σώμα σου πάει ακούραστο μόνο του (είτε πιείς κάτι είτε όχι) και αρχίζεις να βλέπεις τη μουσική σαν ένα κύμα με το οποίο συντονίζεσαι. Αυτή η κατάσταση σου επιτρέπει να κάνεις αστρικές προβολές όρθιος και ξύπνιος. Οι Ινδοί που ξέρουν πολύ καλά τη σημασία του χορού στο διαλογισμό, παρουσιάζουν την πιό transcendent μορφή του Θεού, τον μυστικιστή Shiva σαν χορευτή, που με τον χορό του (Ananda Natanam) διατηρεί την αέναη κίνηση του σύμπαντος. Δεξιά δείτε τον Shiva να χορεύει, στη μορφή που παραδοσιακά στην Ινδία ονομάζεται Natarajah. Γι αυτό ο Natarajah είναι και μία τυπική εικόνα που βλέπεις στα deco των parties.Όσο και να φαίνεται περίεργο, αυτή η έκσταση μπορεί να επιτευχθεί με τον χορό και μόνο, αλλά οι μουσικές που τελευταία προτιμώνται είναι η trance και η psychedelic trance. Δεν νομίζω οτι τέτοιες καταστάσεις συνειδητότητας είναι εφικτές χορεύοντας άλλες ηλεκτρονικές μουσικές, όπως η techno, η house, η drum'n'bass ή η minimal. Είναι αποκλειστικά προνόμια της trance μουσικής που είναι ο πάγιος συνεχιστής των χίππηδων του '70 (όχι όμως και χίππηδες, δε μπορώ να βλέπω άτομα με ταγάρια σε πάρτυ).
Στην Ελλάδα αυτά μας έιναι λίγο πολύ άγνωστα, από την στιγμή που εμφανίστηκε αυτή η μουσική στην Ελλάδα. Θες που δε καταλαβαίναμε καλά αγγλικά να καταλάβουμε τί λένε τα στιχάκια που μας πετάνε οι παλιοί dj και έτσι μείναμε εκτός φιλοσοφίας και ούτε τη μεταβιβάσαμε στους επόμενους, θες που είμαστε μάλλον άσχετοι γενικότερα, οι περισσότεροι trancers πορρω απέχουν από αυτό που θεωρείται trance (όπου υπάρχει πιά) έξω από τα ελληνικά σύνορα. Από την εποχή του Άλσους, του Battery, των party στα Οινόφυτα και τη Βαρυμπόμπη, μέχρι σήμερα, εξακολουθούμε να είμαστε το ίδιο άσχετοι με τη φιλοσοφία αυτής της συγκεκριμένης μουσικής.
Θεωρητικά, το πάρτυ γίνεται, για να μαζευτούν άτομα με την ίδια φιλοσοφία και αγάπη στο χορό, και να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να νιώσουν ένα, να μοιραστούν την Παγκόσμια Αγάπη και να προσθέσουν ένα ακόμη λιθαράκι στο κτίσμα του Παγκόσμιου Συλλογικού Ασυνείδητου. Πράγματα αστεία φυσικά, γιατί στην Ελλάδα, αν ρωτήσεις κάποιον που δηλώνει οτι παίρνει LSD αν πιστεύει στην υπερβατικότητα (transcendence) θα σε κοιτάξει περίεργα και θα νομίζει οτι τρελάθηκες από τα πολλά τριπάκια, κατά το 80% των περιπτώσεων, γιατί κατά το 80% των περιπτώσεων, είμαστε άσχετοι όπως πάντα.
Αντ'αυτού τα πάρτυ στην Ελλάδα γίνονται για να μαζευτούμε και να πάρουμε τπτ, να χτυπηθούμε για να βγάλουμε τα νεύρα μας και ενίοτε να παίξουμε και ξύλο για να δείξουμε στα λιγοστά κορίτσια (γιατί άραγε;) του πάρτυ οτι είμαστε βαρύμαγκες. Δε χαμογελάμε, δε γνωρίζουμε τον διπλανό μας και τρώμε LSD απλώς για να μπερδευτούμε και να φρικάρουμε μέσα σε ένα χαοτικό ντάπα - ντούπα.
Γι αυτό δε θα αναφερθώ πολύ στην ίδια τη μουσική, γιατί είναι πιό σημαντικό νομίζω να καταλάβουμε πρώτα τί παίζει με αυτή τη μουσική, και στη συνέχεια να διορθώσουμε λίγο τη κατάσταση. Σημαντικό ρόλο παίζουν και οι διοργανωτές των party που εννοείται οτι δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την trance κουλτούρα και ζήμιώνουν φυσικά τη σκηνή με το να μην έχουν κανένα μήνυμα να περάσουν στους... πελάτες τους (γιατί έτσι βλέπουν αυστηρά αυτούς που πάνε στα party).
Θα περιγράψω το savoir dancer του trancer. Πως είναι ένας trancer σε ένα πάρτυ που ξέρει γιατί πήγε και δε πήγε απλώς να κάψει σα βλακας το κεφάλι του. Ένας trancer λοιπόν:
Χαμογελάει στον κόσμο γύρω του (και όχι μόνο στις γκόμενες) γιατί αν δε συμπαθείς το κόσμο με τον οποίο χορεύεις, τότε τί δουλειά έχεις εκεί; Από τα τσάμικα μέχρι την trance, στη μουσική μοιραζόμαστε όλοι κάτι: το ρυθμό. Καλό είναι λοιπόν να κάνουμε και παρέα.
Χορεύει. Στο ρυθμό. Τον ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ με τους άλλους. Αυτό τον βοηθάει να νιώσει οτι τελικά, όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίδιοι, με τους ίδιους φόβους, τις ίδιες αγωνίες, τις ίδιες χαρές και λύπες. Τον βοηθάει να "δημιουργήσει" ένα μικρό θύλακα αγάπης, μία μικρή δόση του Ενός Θεού και να ενωθεί ψυχικά με τον κόσμο γύρω του και με την δημιουργική δύναμη αυτού του σύμπαντος. Ο ρυθμός είναι το μόνο πράγμα που μας ενώνει. Μπορεί να κουνάμε ο ένας τα χέρια του έτσι και ο άλλος αλλιώς, αλλά το μόνο πράγμα που μοιραζόμαστε είναι ο ρυθμός. Τον κρατάμε λοιπόν. Δεν είναι δύσκολο, αρκεί να συγκεντρωθείς λίγο και να προσπαθήσεις να συγχρονιστείς λίγο με τους γύρω. Δεν χορεύεις στον δικό σου ρυθμό σαν αρκούδα που της βαράνε το δικό της ντέφι. Χορεύεις με τους γύρω σου. Σπαστικοί είναι οι χίππηδες επίσης που κουνάνε τα χέρια τους σα μαλάκες. Δεν είσαι στο Woodstock. Πιάσε πρώτα τον ρυθμό με τα πόδια σου για να δονείσαι όπως οι άλλοι και μετά κούνα τα χέρια σου, μαλάκα άσχετε.
Δε φοράει μάλλινα, την Άρτα και τα Γιάννενα για να πάει να χορέψει. Ασχέτως αν πιεί κάτι ή όχι, θα ιδρώσει και θα ζεσταθεί, οπότε είναι ελαφρά ντυμένος. Επιτρέπεται το φωσφοριζέ μακιγιάζ και κάθε gadget που δίνει χρώμα και κέφι στο πάρτυ, αρκεί να μην ενοχλεί τους γύρω του.
Δε τσαλαπατάει τον κόσμο τριγύρω του ούτε τον σπρώχνει. Χορεύει πολιτισμένα και όχι σαν άγριος της ζούγκλας, η trance είναι ο,τι νεότερο έχει να δώσει ο ανθρώπινος πολιτισμός στην ψυχεδελική φιλοσοφία, οπότε ο πολιτισμός ο ίδιος δε μένει ποτέ απέξω.
Δεν τραβάει όλο το βράδυ φωτο τον Dj. Δεν είναι rock συναυλία, και αν ήθελε κάτι η trance να καταργήσει από τη σύγχρονη μουσική, αυτό είναι η θεοποίηση των παραγωγών μουσικής. Γι αυτό έδωσε έμφαση στον Dj. Για να μη κάθεται σε κάθε συναυλία να προσκυνάει το μαλάκα που παίζει εκεί πάνω, αλλά αυτός ο μαλάκας που παίζει εκεί πάνω να εξυπηρετεί αυτόν στο να ερθει κοντά με τον κόσμο γύρω του. Ακόμη και όταν ο Dj είναι πολύ διάσημος, είναι απλώς ένας Dj, οπότε δε περνάμε όλο το βράδυ να τον χαζεύουμε σα μαλάκες. Χορεύουμε, χορεύουμε με τον κόσμο γύρω μας και γι αυτό ξεκολλάμε τα μάτια μας από τον Dj που και που και περιφερόμαστε τριγύρω να δούμε και με ποιούς μοιραζόμαστε τον ρυθμό.
Δε φοράει γυαλιά ηλίου μες το κλαμπ. Εϊναι αγένεια να μη δείχνεις τα μάτια σου σε αυτούς που χορεύουν γύρω σου, όσο τεντωμένα και να είναι από τα drugs, πρέπει να φαίνονται, αλλιώς δείχνεις ένα ηλίθιο κομπλεξισμό και τουπέ. Μες το σκοτάδι το λογικότερο είναι να μη βλέπεις τίποτε με τα γυαλιά και να τσαλαπατάς τους τριγύρω σου (σε παραπέμπω πίσω στη παράγραφο 4). Επιτρέπεται να φοράς τα γυαλιά σου μόνο σε υπαίθριο κλαμπ τις ώρες που ξημερώνει (και τα μάτια σου ενοχλούνται από τον ήλιο) ή αν είσαι τυφλός. Αλλιώς τα γυαλιά σου ανήκουν στη κορυφή του κεφαλιού σου και τα μάτια σου στους συνδαιτημονες.
Δε τσακώνεται σα μαλάκας μες το μαγαζί για να πουλήσει μούρη στις γκόμενες. Οι συνεχείς καυγάδες από τσαντισμένα άτομα που είναι ο μόνος τους τρόπος να πουλήσουν λίγη μούρη, γιατί κατά τα άλλα, είναι βλάκες, έχουν προκαλέσει την απέχθεια των περισσότερων γυναικών σε αυτά τα πάρτυ και είναι δύσκολο να βρεις αρκετές κοπέλες σε ένα μαγαζί. Σε έκπληξη των περισσότερων αντρών, οι περισσότερες γυναίκες δε θεωρούν ούτε χαβαλέ ούτε κολακευτικούς τους καυγάδες μέσα σε μαγαζιά, γιατί τις τρομάζουν. Αν νιώθουν οτι σε ένα χώρο γίνονται πολλές φασαρίες νιώθουν ανασφάλεια και δε πατάνε. Σταματήστε τους καυγάδες αν δε θέλετε να γίνουν όλα τα trance parties άντρικά μοναστήρια.
Δε κουβαλάει τσάντες μες το μαγαζί λες και παει για κατασκήνωση στο βουνό. Είναι εντελώς βλακώδες να μιμούμαστε ο,τι βλέπουμε σε ακατάλληλες στιγμές. Όπως και με τα γυαλιά ηλίου, που ορισμένοι βλέπαν κάποιους το πρωί σε υπαίθρια κλαμπ να τα φοράνε και το θεώρησαν cool να τά φοράνε σε όλες τις ώρες και χώρους, έτσι και την τσάντα στη πλάτη τη φοράμε μόνο σε φεστιβάλ ή υπαίθρια πάρτυ άμα δεν έχουμε που να αφήσουμε τα πράγματά μας. Σε ένα πάρτυ σε κλαμπ που θα διαρκέσει μόλις 6-8 ώρες, δεν είναι ανάγκη να κουβαλάμε τα δώρα του Άγιου Βασίλη στη πλάτη μας σε όλη τη διάρκεια. Μας δυσκολεύει στο χορό, ενοχλεί τους γύρω, δεν εξυπηρετεί σε τίποτε και μας κάνει να ζεσταινόμαστε περισσότερο, με αποτέλεσμα να είμαστε πιό επιρρεπείς στην θερμοπληξία.
Αν νιώθει οτι δεν είναι σε θέση να χορέψει, μένει σπίτι του και κάνει τον dj στον εαυτό του παίζοντας στο προσωπικό του ηχοσύστημα την αγαπημένη του μουσική. Δε πάμε δηλαδή ποτέ στα πάρτυ να στεκόμαστε σα μαλάκες. Χαλάμε την εικόνα του πάρτυ γι αυτούς που χορεύουν γιατί νιώθουν οτι χορεύουν μόνοι τους ανάμεσα σε σφιγμένο κόσμο που δε διασκεδάζει. Πιάνουμε χώρο στη πίστα που είναι περιορισμένος συνήθως και ενοχλούμε αυτούς που χορεύουν. Δημιουργούμε αρνητική ενέργεια. Επιτρέπεται να στεκόμαστε μόνο εις ένδειξη διαμαρτυρίας για την άθλια μουσική που μπορεί να είμαστε υποχρεωμένοι να ακούσουμε από κάποιον dj μέχρι να βγει στο πρόγραμμα αυτός που μας ενδιαφέρει. Επίσης επιτρέπεται να στεκόμαστε στην περίπτωση που έχουμε κάποια σωματική αναπηρία που δε μας επιτρέπει να χορεύουμε όπως οι άλλοι (αν και έχω δει άνθρωπο σε αναπηρικό καροτσάκι να χορεύει με τα χέρια, και ένα τετραπληγικό άτομο σε καροτσάκι πάλι, που επειδή δε μπορούσε να χορέψει ούτε με τα χέρια, απλώς χαμογέλαγε και χόρευε με τα μάτια). Αν σκοπεύουμε να μη χορέψουμε όλο το βράδυ και να στεκόμαστε απλά να κοιτάμε, καλύτερα να κάτσουμε σπίτι μας γιατί είμαστε ενοχλητικοί και ξενέρωτοι. Ενδεικτικά, στην Αγγλια τα άτομα με αυτή τη συμπεριφορά στα πάρτυ τα ονομάζουν "zombies", και το zombie nation το τραγουδάκι αναφερόταν ακριβώς σε αυτό: ήταν τόσο απλή μουσική, που μέχρι και τα zombies μπορούσαν να την χορέψουν...
Όταν χορεύει, σηκώνει το κεφάλι και κοιτάει τους γύρω του, όχι τα πόδια του. Τα πόδια στην trance μουσική κρατάνε όλο τον ρυθμό, αλλά και τα χέρια σηκώνονται για να δώσουν την ενέργειά τους στο party. Λέμε με τα μάτια αυτό που νιώθουμε γι αυτό που ζούμε και ακούμε. Δε χορεύουμε με κρεμασμένα χέρια και το κεφάλι κάτω σα πίθηκοι. Είμαστε πολιτισμένα όντα. Πραγματικά ορισμένες φορές μπαίνω στον πειρασμό να επισκευτώ το μανάβη πριν το κλαμπ για να μπορώ να προσφέρω σε όλους τους πιθηκοχορευτές κάγκουρες του πάρτυ από μία μπανάνα, μπας και το πιάσουν, αλλά συγκρατούμαι.
Είναι έτοιμος να κάνει καινούριους φίλους μέσα στο πάρτυ και όχι να γνωρίσει μόνο γκόμενες. Ο τύπος από απέναντι που χαμογελάει και σε σένα, το πιθανότερο είναι πως δεν είναι γκέι, απλώς έχει φάει κάτι και είναι ευτυχισμένος. Μη γίνεσαι μπουρτζόβλαχος που μόλις κατέβηκε από το χωριό του και στραβώνεις με όποιον χαμογελάει ή πάει να σου μιλήσει. Αν δεν έχεις όρεξη για γνωριμίες, ένα κλαμπ, δηλαδή λέσχη, είναι το τελευταίο μέρος που πρέπει να επισκεφτείς. Κάτσε σπίτι σου.
Αν είναι χορευτής/τρια ή ζογκλέρ, μετά από το νούμερο, κατεβαίνει να χορέψει με τον κόσμο. Έχω δει καταπληκτικές χορέυτριες σε πάρτυ στην Αγγλία που όχι, δε μας δείχναν τον κώλο τους (το μόνο που σκαμπάζει ο μέσος έλληνας κλαμπάρχης από χορέυτριες). Έχω δει στο Cream του Liverpool χορεύτρια, να κρατάει μόνη της όλο το μαγαζί, ο dj ούτε που φαινόταν. Χαμογέλαγε σε όλους, ξανάδινε το ρυθμό σε όλους όσους μπερδευόντουσαν, θύμιζε φιγούρες σε όσους ένιωθαν μονότονοι, χαμογέλαγε σε αυτούς που τους έπιανε άγχος και μας είχε όλους στο πάνω- κάτω. Την αντικαθιστούσαν άλλοι δύο χορευτές, όποτε κατέβαινε να πιεί νερό και να χορέψει κάτω με τον κόσμο. Φαινόταν πραγματικά εξαντλημένη από όλο αυτό, το χαμόγελό της είχε σφιχτεί λίγο, αλλά έδινε φοβερή ενέργεια στο πάρτυ. Θα ήθελα να δω μία τέτοια χορεύτρια στην Ελλάδα, δεν έχω δει ποτέ. Επίσης πλάκα έχουν οι χορεύτριες με κοστούμια, θυμάμαι μία φορά που είχα δει σε κλαμπ του Cardiff, έπαιζε ο Van Dyke, δύο ινδές κοπελίτσες με παραδοσιακές στολές που χόρευαν αργά με κινήσεις από τους παραδοσιακούς χορούς τους. Πολύ μου άρεσαν, ήταν πολύ ωραία εικόνα, και χαμογελούσαν πολύ όμορφα, παρόλο που φαινόταν οτι μέσα στον πανικό του πάρτυ, είχαν σκάσει από την ζέστη με αυτά τα κοστούμια. Στην Ελλάδα θυμάμαι μόνο μία τέτοια έξαλλη χορεύτρια, πολύ παλιά, που χόρευε ντυμένη με διάφορες στολές, σούπερμαν, νοσοκόμα κ.α. Ο,τι άλλο έχω δει από χορεύτρια στην Ελλάδα, εϊναι όλες κάτι καλλίγραμμα τούβλα που καμία σχέση δεν έχουν με το είδος της μουσικής, οι περισσότερες χορεύουν σε ένα εντελώς δικό τους house στυλ. Οι δε ζογκλέρ, είναι σκέτη απελπισία. Παλιότερα οι ζογκλερ ήταν απλώς τα παιδιά που πήγαιναν στο πάρτυ και φέρναν τα παιχνίδια τους (θυμάστε που είχαν βρει οι μπάτσοι μέσα σε παρτυ χειροποίητα flower sticks και βγήκαν οι δημοσιοκάφροι στη τηλεόραση και λέγαν πως μες το πάρτυ βρέθηκαν μαστίγια; :P) Από τότε που το juggling έγινε μόδα, δεν έχω δει στην Ελλάδα, ζογκλέρ μετά το νούμερό του να πηγαίνει κάτω να χορέψει με όλους τους άλλους και να τον νιώθουν όι άλλοι δικό τους κομμάτι. Οι περισσότεροι είναι ψώνια, ούτε καν καλοί ζογκλερ (έχω δει πολύ καλύτερους) και η δουλειά τους έιναι να κολλήσουν τον κόσμο με το πόσο γαμάτοι είναι οι ίδιοι, αντί να προσθέσουν απλώς μία όμορφη νότα στο πάρτυ. Επίσης, νομίζουν οτι φτάνει να παίζεις juggling, και είναι οι περισσότεροι άσχετοι στο πως κρατάνε το ρυθμό ταυτόχρονα με το παίξιμο. Έχει τύχει να δω ζογκλερ (που τον πλήρωνε και το πάρτυ μάλιστα, ήθελα να ξερα ποιός βλάκας του έδινε και λεφτά) που πήγαινε να παίξει με αλυσίδες στη μέση του κόσμου, χωρίς να ξέρει και τόσο καλά και μάλιστα του ήρθε να κάνει και butterflies (για όσους ξέρουν πεταλούδες, φιγούρα με ανοιχτά χέρια, αρκετά επικίνδυνη με κόσμο τριγύρω γιατί μπορεί να φέρεις την αλυσίδα σε κανα κεφάλι). Δηλαδή δεν φτάνει ο χόρος που καταλάμβανε ο ίδιος, ήθελε να κάνουμε και παρα πέρα στην άκρη για να μην μας κοπανήσει με τις αλυσίδες του. Εκνευρίστηκα γιατί εγώ πλήρωσα είσοδο γι αυτό το χόρο για να χορέψω και ο τύπος με ενοχλούσε (όχι μόνο εμένα βέβαια) και όταν πήγα να του πω να κάνει στην άκρη γιατί ενοχλεί αυτούς που χορεύουν, πριν προλάβω να ανοίξω καν το στόμα μου, ο τύπος μου είπε "μη με ενοχλείς! εγώ πληρώνομαι γι αυτό που κάνω αυτή τη στιγμή οπότε μη μου μίλάς, ενοχλούμαι!" Βλάκας ή ψώνιο; και τα δύο. Τον πνίγεις με τις αλυσίδες του ή όχι; Και γενικά στην Ελλάδα, το jugggling στα πάρτυ εξυπηρετεί συνήθως το ψώνιο του καθενός και όχι στο να ομορφύνει ένα πάρτυ. Ο ζογκλέρ που είναι εκεί για το πάρτυ παρατάει που και που τις αλυσίδες /flower sticks/staff/ κορίνες ή ο,τι σκατά άλλο κρατάει, και πάει να γίνει και αυτός ένα με τον κόσμο. Αλλιώς είναι απλώς ένας ενοχλητικός μαλάκας πάνω από το κεφάλι σου που νομίζει οτι είναι κάποιος, τίποτε άλλο.
Αυτά για το savoir dancer. Θα ήθελα να τονίσω οτι στο παρελθόν, στα πάρτυ που γίνονταν στο εξωτερικό, η ιδέα είναι η συνεχής πρόσπάθεια να αφυπνιστεί ο κόσμος γύρω από τις αμέτρητες δυνατότητες που μπορεί να προσφέρει το ψυχεδελικό ταξίδι. Θυμάμαι σε party στο Λονδίνο, μαζί με το deco να συγχρονίζονται με τους χορευτές και οι εικόνες που έδειχναν οι γιγαντοοθόνες. Στην αρχή, η μουσική να είναι dark, στις γιγαντοθόνες να δείχνει κόκκινες εικόνες σκοτεινές, τα φώτα να είναι κόκκινα. Μετά σιγά σιγα τα φώτα να γίνονται πράσινα, οι εικόνες στις γιγαντοοθόνες να δείχνουν πράσινα τοπία και χαμογελαστούς ανθρώπους, και στο peak της μουσικής, τα φώτα να γίνονται γαλάζια, οι χορευτές να κουνάνε χάρτινα λουλούδια και οι γιγαντοοθόνες να δείχνουν αστέρια, θρησκευτικά σύμβολα και αγγέλους. Και όταν ο κόσμος φαινόταν μπερδεμένος ή κουρασμένος στον dj, όλο αυτό πάλι από την αρχή. Μέχρι να καταλάβουν οι από κάτω, τί πάει να πει ο dj. Μέχρι και ο τελευταίος στο πάρτυ να καταλάβει γιατί ήταν εκεί μέσα.
Καλά στην Ελλάδα αυτά τα πράγματα φαίνονται απίστευτα. Παρακολουθώ σε forums παιδιά να γκρινιάζουν στους διοργανωτές για την κακή κατάσταση των parties, το ανύπαρκτο deco, τις κακές τιμές, τα χάλια venues, την ενοχλητική πόρτα, τις τετριμμένες επιλογές στις προσκλήσεις σε dj. Παιδιά, γιατί ασχολείστε; Δε τους βλέπετε οτι τόσοι και τόσοι τους λέτε τα ίδια πράγματα, μία με το άγριο, μια με το καλό και σας έχουν σε όλες τις περιπτώσεις γραμμένους εκεί που δεν πιάνει μελάνι; Δε βλέπετε οτι είστε μόνο τσέπη με λεφτά γι αυτούς; Δε θέλουν να σας μεταδόσουν καμία κουλτούρα, δεν έχουν να σας περάσουν κανένα διαφωτιστικό μύνημα και τσάμπα τους παρακαλάτε για καλύτερες εγκαταστάσεις ή deco, τόσα χρόνια τα λέτε και δε κάνουν τίποτε. Απλώς, σταματήστε να πηγαίνετε στα πάρτυ τους, είναι μία μπούρδα και μισή τα περισσότερα, και δεν έχουν καμία σχέση με τα πάρτυ που υπαινίσσομαι παρα πάνω. Ώρα να τους βγάλετε από την πιάτσα και την σκηνή. Δεν έχει σημασία αν φωνάξαν καλό dj. Το venue θα είναι τόσο χάλια στον ήχο του, που το ξέρεις οτι όσο και να προσπαθει ο dj θα ακούγεται απλώς μία βαβούρα, οπότε κάτσε καλύτερα σπίτι σου να τον ακούσεις από τα δικά σου ηχεία που θα παίζει καθαρότερα.
Και όσο γι αυτούς που βλέπω οτι σχολαστικά υπερασπίζονται αυτούς του "κάνω-ο,τι-μου-καβλώσει" διοργανωτές, δηλαδή οτι έτσι είναι οι τιμές, τα κλαμπ, η κατάσταση στην Ελλάδα και ξέρω εγώ τί άλλο, είναι πασιφανές οτι δεν έχουν καμία σχέση με την κουλτούρα της μουσικής, είναι κάγκουρες που χοροπηδάνε με ο,τι τους δώσουν και γλύφουν άθλιους διοργανωτές χωρίς λόγο. Ο κλασσικός βλάκας έλληνας που του χρεώνουν τον κούκο αηδόνι για μία βλακεία και το τρώει αδιαμαρτύρητα. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί στην Ελλάδα πάνε όλα τόσο σκατά. Επειδή είναι σίγουρο οτι ουδέποτε είδαν κανα καλό πάρτυ στη ζωή τους, αρκούνται με αυτό που τους δίνουν φυσικά. Απλώς επειδή με αυτή την νοοτροπία του "πάρε ο,τι σκατά σου δίνουν και μη μιλάς" έχει φτάσει αυτή η χώρα εδώ που έχει φτάσει υποστηριζόμενη από ορδές ελλήνων προβάτων που τρώνε ο,τι σκατά τους πασσάρουν, εγώ προσωπικά αρνούμαι να κάνω σκόντο στην κουλτούρα μου. Επειδή πρέπει να ανέχομαι αυτή τη κωλονοοτροπία παντού, στη δουλειά μου, στις συναλλαγές μου με το κράτος και το κοινωνικό μου σύνολο, αρνούμαι να το δέχομαι και στην κουλτούρα μου και στην ψυχαγωγία μου. Αφήστε λοιπόν αυτούς που χαίρονται με αυτά τα χάλια και τα επικροτούν να πηγαίνουν αυτοί σε αυτά τα πάρτυ, και όλοι οι υπόλοιποι με περισσότερες απαιτήσεις, ας μαζευτούμε επιτέλους κάπου αλλού να διασκεδάσουμε, καλύτερα και στο δρόμο δηλαδή, πραγματικά. Προσωπικά, πάω μόνο σε συγκεκριμένα πάρτυ, από συγκεκριμένους διοργανωτές, και σε συγκεκριμένες ώρες, μόνο δηλαδή όταν παίζει ένας dj που γουστάρω. Όχι να κάνει χαρούλες με την παρουσία μου εκεί ο κάθε βλάκας dj λες και πήγα γι αυτόν και να με ζαλίζει με την κακή και κουραστική μουσική του. Ώρα να αρχίσουμε να περνάμε το δικό μας μύνημα (αφού αυτοί δεν έχουν κανένα να μας περάσουν).
Επίσης, για τους dj, θα ήθελα να πω, οτι αν ο κόσμος δε χορεύει, δε φταίει ο κόσμος, εσύ φταις. Είχα την ατυχία να βρεθώ σε πάρτυ και να πρέπει να ακούσω για ένα ολόκληρο σετ ένα βλάκα, που πραγματικά φαινόταν οτι δεν ήξερε ο ίδιος να χορέυει, να παίζει ένα ξερό και βαρετό ντούπου ντούπου, κάνοντας όλο τον κόσμο να κουραστεί και να τα παρατήσει πολύ σύντομα. Στη συνέχεια, τον άκουσα στην πόρτα του κλαμπ να λέει σε κάποιον "εγώ φταίω που αυτοι δε χορεύουν;" Ε ναι ρε φίλε εσύ φταις. Πως γίνεται όταν παίζουν ονόματα όπως ο Talamasca ή οι Astral Projection ο κόσμος να χτυπιέται; Επειδή είναι μόνο διάσημοι; Απλώς η μουσική τους σε κάνει να θες να τριπάρεις με το χορό. Μία μικρή συμβουλή για όλους τους έλληνες dj: επειδή γενικά ο μέσος χορευτής όταν βαριέται τη μουσική και δεν τον τριπάρει, κουράζεται, σας προτείνω το εξής: να παίζετε την μουσική σας πρώτα στο σπίτι σας. Αν δεν καταφέρεις να μείνεις όρθιος να χτυπιέσαι για όλο το set, να ξέρεις οτι κανένας δε θα μπορεί. Δοκίμασέ το επειγόντως για να μην έχεις ανθρώπους να σκέφτονται από κάτω στη σκηνή οτι "αυτός ο εκτός ρυθμού ηλίθιος θέλει να με χορέψει εμένα τώρα δηλαδή;" Τα ενοχλητικά κοψίματα της μουσικής στη μέση δεν είναι μαγκιά, μαλακία είναι, ξενερώνεις εντελώς τον άλλον που έχει πιάσει ένα ρυθμό και δεν του κάνεις ευχάριστη έκπληξη, τα νεύρα του σπας. Αν δεν έχει η μουσική σου τίποτε να δώσει από μόνη της, άλλαξέ την, άσε τα κολπάκια και κοίτα να παίξεις πρώτα καμιά μουσική της προκοπής. Δεν έχεις ούτε τον Superman ούτε τη Βιονική Γυναίκα να χορεύει από κάτω στο dancefloor, κοινούς ανθρώπους έχεις με μία μέτρια συνήθως φυσική κατάσταση. Πρέπει η μουσική να του λέει κάτι του αλλουνού για να την χορεύει 6-8 ώρες ασταμάτητα. Επίσης, αν γενικά δε το έχεις με το χορό, μη γίνεις dj. Θα είσαι κακός dj γιατί άμα δε ξέρεις να χορεύεις, σίγουρα δε ξέρεις τί θέλει αυτός που χορεύει, οπότε δε κάνεις για dj. Λοιπόν, ναι, εσύ φταις που αυτοί δε χορεύουν. Καλύτερα άσε το djλίκι και μάθε τάβλι, θα τα πας πολύ καλύτερα.
Και δεν αναφέρθηκα ξεχωριστά σε όλα τα είδη της trance πολύ πέρα από τα πολύ γνωστά, άφησα τά είδη fullon, uplifting κλπ απέξω από ειδικότερες περιγραφές γιατί καλύπτονται πάνω κάτω από τα παραπάνω. Θα ήθελα όμως να τραβήξω μία διαχωριστική γραμμή εδώ. Όλα αυτά που ανέφερα παραπάνω απευθύνονται σε όλα τα είδη της trance, psychedelic ή όχι, με εξαίρεση μία μουσική. Την dark psytrance. Αυτή η μουσική έχει εντελώς καταχρηστικά τον τίτλο psytrance. Δεν είναι trance, δε σε οδηγεί σε καμία υπερβατική κατάσταση, δε πα να φας ένα κιλό lsd και άλλα δύο mdma. Είναι μία βαβούρα συνήθως, που ξεπερνάει τα 155bpm και κατά συνέπεια τις αντοχές του μέσου ανθρώπου να την χορέψει για πάνω από μισή ώρα. Xωρίς μελωδία, βαρετή και χωρίς κανένα τριπάρισμα. Δεν ανήκει στην trance με την ακριβή της έννοια, γιατί αυτό το είδος μουσικής είναι αδύνατον να σε οδηγήσει σε κατάσταση υπερβατικού χορού (ακριβώς επειδή σε κάνει να χορεύεις πολύ γρήγορα και εκτός ρυθμού, δε μπορείς να πιάσεις το σημείο του υπερβατικού διαλογισμού με αυτή τη μουσική).
Η trance μουσική γενικά έχει και τους dark ρυθμούς της, ειδικά η παλιότερη, αλλά σε φυσιολογικά bpm και όχι συνέχεια μες το κομμάτι, το κομμάτι σε ανεβάζει και σε κατεβάζει, δε σε έχει σε ένα διαρκές κατέβασμα όπως η καίνούρια dark psytrance. Επειδή κάποιος που χορεύει trance είναι σε κατάσταση "ξύπνιας" αστρικής προβολής, μπορεί να προβάλει την ψυχή του σε πολλούς χόρους για πολλή ώρα, αλλά οχι στο σκοτεινό μέρος του υποσυνείδητού του για πολύ! Θα τρελαθείς. Κανείς δε μπορεί να κάνει επί 8 ώρες αστρική προβολή στην κόλαση. Εκτός βέβαια και αν είναι βλάκας ή μαζόχας. Συνεπώς ο σκοπός της trance μουσικής αναιρείται από την dark psytrance που βασικά δε ξέρω ποιοί την ακούνε, αλλά όποιοι και να είναι, σίγουρα δε ξέρουν να χορεύουν, γιατί δε χορεύεται, ούτε εξυπηρετεί κάποιο συγκεκριμένο σκοπό, πέρα από το να καλύπτει την ανεπάρκεια και την αδυναμία των άσχετων να καταλάβουν την πραγματική trance μουσική.
Μπορώ να πω με σιγουριά οτι στα 15 χρόνια που ακούω αυτή τη μουσική, από τότε που βγήκε αυτό το είδος, η dark psytrance δηλαδή, χάθηκε οποιαδήποτε επικοινωνία του κόσμου μέσα στα ελληνικά πάρτυ, άρχισε μία περίεργη σκυλοφαγωμάρα μεταξύ του κόσμου και γενικά εξαφανίστηκαν και οποιαδήποτε κατάλοιπα κουλτούρας trance υπήρχε μέχρι τώρα στην ελληνική σκηνή. Περισσότερη ζημιά έκανε παρά συνέβαλε κάπου. Και προκαλώ πραγματικά όποιον από αυτούς τους dark dj θέλει, να σηκωθεί ένα βράδυ και να μας χορέψει αυτές τις βλακείες που παίζει αν μπορεί για όλο το βράδυ. Τότε θα την παραδεχτώ και εγώ σαν trance μουσική. Αλλά οι περισσότεροι είναι κάτι κάγκουρες, που κοιτάνε τα decks και ποτέ τον κόσμο (γιατί αν κοίταγαν λίγο το κόσμο θα βλέπαν α) πόσο δυσαρεστημένοι είναι αυτοί που πραγματικά χορέυουν με τις βλακείες που παίζουν β) πόσο άσχετος είναι ο κόσμος που μαζεύουν), δεν ξέρουν να είναι ένα με τον κόσμο, να μοιράζονται τον ρυθμό μαζί του και να βλέπουν πότε ο κόσμος κουράστηκε και τί ακριβώς θέλει. Προσφάτως είδα τον Tsuyoshi και με ευχαρίστηση είδα οτι χτυπιόταν όπως τότε που τον πρωτοείδα στο Άλσος. Και κοιτάει τον κόσμο μπροστά του, όχι διαρκώς τα decks. Μετά από τόσα χρόνια! Πολύ το χάρηκα πραγματικά. Αυτό είναι ένας καλός dj. Επίσης, πρέπει να βάλουμε στα decks των dark psytrance dj's ένα χεράκι που θα κατεβαίνει και θα του χώνει φάπα όποτε πάει να ανεβάσει τα bpm πάνω από το 155. Άστο κάτω αυτό ηλίθιε, μη το πειράζεις! Αφού δε ξέρεις να χορεύεις, μόνο και μόνο που πας να ανέβεις πάνω από τα 155 το αποδεικνύεις, τουλάχιστον άσε τους άλλους που μπορούν να χορέψουν σε φυσιολογικούς ρυθμούς να εκφραστούν! Κάποιος βλάκας τους είπε οτι τα πολλά bpm είναι πάντα καλά και αυτοί εκεί, δίνουν. Ώρα να μάθετε λίγη μουσική πρώτα και μετά να ανεβείτε για να παίξετε, τί λετε; άντε πριν εξαφανιστεί και ο τελευταίος σχετικός trancer από την χώρα.
PLUR, LNE
P.S.: Να δείτε το Human Traffic, οι ελληνικοί υπότιτλοι υπάρχουν. Αν δεν βρείτε κάποιους που να συγχρονίζουν, πείτε μου και θα σας τους βρω εγώ. Μιλάει για την dance κουλτούρα της Ουαλίας του '90 (έτυχε να είμαι εκεί και να τη ζήσω) και έχει να σας πει πολλά και ενδιαφέροντα.
Αυτή είναι η τελευταία ανάρτηση μου.
Αναρτήσεις
