Πως θα μπορούσα να θεωρώ πως έχω καλύψει το θέμα το οποίο συζητάω αυτό το καιρό, αν δεν μίλαγα φυσικά για την reggae...
Αυτή η μουσική έχει πολύ περίεργες ρίζες. Προέρχεται βασικά από αρκετά είδη που ακολουθούν το ένα το άλλο. Ξεκινάμε με τους μεσαιωνικούς τροβαδούρους (!) που μας οδηγούν σε μία άγνωστη για την Ελλάδα μουσική, την calypso. H calypso εμφανίζεται στα τροπικά νησιά Trinidad και Tobago, τα οποία παραφορτώσαν με πρώην σκλάβους τους οι Γάλλοι, οι Άγγλοι, οι Ισπανοί. Ειδικά αναφέρεται πως μετά την απαγόρευση της δουλείας το 1834, οι Γάλλοι έφεραν το έθιμο του καρναβαλιού στα νησιά αυτά, και οι πρώην σκλάβοι, επιρρεασμένοι από μουσικές των πρώην αφεντάδων τους, έφτιαξαν την calypso. Η μουσική έχει τρομπόνια, τρομπέτες, κιθάρες αλλά και κόνγκας και μπόνγκος. Οι στίχοι της calipso αναφέρονται με παιχνιδιάρικο και χιουμοριστικό τρόπο, στα προβλήματα της καθημερινής ζωής. Ακούστε μία κυριούλα που τραγουδάει με πολύ κέφι calypso εδώ.
Μία παρόμοια μουσική εμφανίστηκε και στην Jamaica, η μουσική mento, η οποία μοιάζει πολύ με την calipso και έχει υποτεθεί οτι προέρχεται από αυτήν. Η ιστορική πραγματικότητα πάντως λέει οτι η mento είναι διακριτή σαν είδος, διότι, σε αντίθεση με τη μουσική από το Trinidad και το Tobago, δεν έχει ισπανικές επιρροές, πράγμα που θα περίμενε κανείς όντως από μία μουσική από την Jamaica. Οι στίχοι της mento είναι ιδιαίτερα επαναστατικοί για την εποχή τους, και οδήγησαν τις βρετανικές κατοχικές δυνάμεις να επιβάλλουν λογοκρισία στη mento, που όμως δεν το έβαλε κάτω σαν είδος και έχει έντονα προβληματισμένο στίχο. Ακούστε μία μπάντα mento εδώ.
Αυτά τα δύο είδη οδήγησαν φυσικά στη δημιουργία του ska. Το ska, παρόλο που έγινε ευρέως γνωστό από τότε που άρχισαν να το ακούν οι skinheads και οι punks, στην πραγματικότητα είναι ένα είδος που υπάρχει από το 1960 στη Jamaica, και οφείλει εν μέρη την ύπαρξή του στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, χεχε. Οι βάσεις των αμερικάνων στις νότιες πολιτείες ήταν πολύ κόντά στην Jamaica με αποτέλεσμα οι τζαμαϊκανοί να πιάνουν με άνεση τις στρατιωτικές ραδιοφωνικές συχνότητες, στις οποίες άκουγαν rythm 'n' blues που παιζόταν για τους φαντάρους. Σιγά σιγά φτιάχτηκε αυτό το καινούριο είδος, με επιρροές από mento, calypso και rythm 'n' blues. Όπως και οι παραπάνω μουσικές, έτσι και η ska διακρίνεται για την δυνατή θεματολογία των στίχων, με θέματα από την κοινωνική ζωή και πολιτική ζωή της Jamaica.
Χαρακτηριστικό αυτής της μουσικής είναι το skank (όχι skunk, μη μπερδευόμαστε). Με αυτόν τον όρο περιγράφεται ένα συγκεκριμένο χτύπημα στην κιθάρα (σε μέτρο 4/4, το 3ο χτύπημα στη κιθάρα τονισμένο), που είναι δημοφιλές όχι μόνο στη ska, αλλά απαντάται παντού, στην calypso, την mento, τη reaggae και το rocksteady, τα δύο παρακλάδια της εξέλιξης της ska. Και επειδή η ska συνέχισε να υπάρχει, ιστορικά χωρίζεται η ska σε τρία "κύματα", με το πρώτο το 1960, το δεύτερο το 1970 (2nd tone) και το τρίτο, η γνωστή και μία εξαιρετέα, ska punk, το 1980. Ακούστε πάντως ένα δείγμα από το πρώτο κύμα της ska, έτσι για την ιστορία, εδώ. Οι επιρροές της reggae είναι πασιφανείς.
Αυτό που πρέπει να σημειώσω εδώ, για όλα τα είδη που προανέφερα, είναι οι στίχοι. Σε όλα τα παραπάνω είδη, μέχρι και το mento, που συνηθίζει να έχει κωμικό στίχο, όλα έχουν στίχο καυστικό, και κοινωνικό. Δε θα μπορούσε η reggae να αποτελεί εξαίρεση.
Η ska άλλαξε σε rocksteady, που είναι ουσιαστικά μία αργή έκδοση της ska. Ακούστε ένα χαρακτηριστικό τραγούδι του είδους, το Rock Steady του Alton Ellis. Μπορείτε να δείτε καθαρά την ομοιότητα με την reggae. Το rocksteady δεν κράτησε πολύ, και η ska ξαναμεταλλάχθηκε στη reggae.
Αρκετή ιστορία μέχρι εδώ, φτάσαμε επιτέλους στην reggae, που την αγαπάμε τόσο. Οι στίχοι αυτής της μουσικής μπορώ να πω με σιγουριά οτι είναι το ωραιότερο κομμάτι της. Είναι εμπνευσμένοι από όλα τα θέματα της ζωής ενός ανθρώπου, πολιτικά, κοινωνικά, και ερωτικά βέβαια, αλλά όχι αποκλειστικά μόνο τα σορόπια και τα σάλια, όπως γίνεται στα περισσότερα είδη μουσικής. Καταπληκτικοί στίχοι, με νόημα, προβληματισμό και θέματα από τις ανθρώπινες σχέσεις και σκέψεις μέχρι τις θρησκευτικές και πολιτικές του ανησυχίες.
H μουσική γεννήθηκε στα τέλη του 1960 κυρίως στο Kingston, τη πρωτεύουσα της Jamaica. Τρεις πιθανές εκδοχές υπάρχουν για την ετοιμολογία της λέξης reggae. Σύμφωνα με την πρώτη, πήρε το όνομά της από την τζαμαϊκανή λέξη "rege-rege" που σημαίνει είτε κουρέλια, είτε καυγάς. Σύμφωνα με την δεύτερη εκδοχή, ο Clancy Eccles δημιούργησε τη λέξη reggae από την λέξη streggae της τζαμαϊκανής patois (το creole ιδίωμα των τζαμαϊκανών, όχι jamaican english ούτε rastafari), που σημαίνει επι λέξη: τσόλι, ή τσούλα, γυναίκα ντυμένη άσχημα, με κουρέλια (συμπτωματικά το ίδιο σημβαίνει και στη γλώσσα μας, τσόλι σημαίνει κουρέλι/κουρελού, δηλαδή ομοίως αποκαλούμε "κουρέλι" μία... τσούλα). Πολλές υποθέσεις έχουν γίνει, οτι δηλαδή η λέξη rege-rege προφανώς κάπως αναμύχθηκε με την λέξη streggae και προέκυψε το όνομα reggae. Πάντως ο Bob Marley έδωσε τη τρίτη δική του εκδοχή, λέγοντας πως η λέξη reggae βγήκε από τις λατινικές λέξεις rex και regi, και συνεπώς reggae σημαίνει "η μουσική για τους βασιλιάδες".
H μουσική κινήθηκε πολύ καλά όσον αφορά τις δισκογραφικές εταιρίες, τις ηχογραφήσεις και την προώθηση του είδους της μουσικής στο εξωτερικό. Δυναμικοί παραγωγοί, όπως ο Chris Blackwell, προώθησαν το είδος στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου κάπου στα μέσα του '70 το είδος έγινε γνωστό στην βρετανική εργατική τάξη (γι αυτό και το early reggae είδος ονομάζεται και skinhead reggae). Ένας άλλος γνωστός παραγωγός, ο Vincent Chin, ήταν ο δημιουργός του Randy's Studio 17, όπου έκαναν τις πρώτες τους ηχογραφήσεις ο Marley και οι Wailers.
Το γεγονός-σταθμός στην παγκόσμια αναγνώριση του είδους ήταν η διασκευή του "I shot the Sheriff" το 1976 από τον Eric Clapton.
Η μουσική έδωσε μεγάλους καλλιτέχνες όπως φυσικά ο πιό γνωστός από όλους, Bob Marley, ο Peter Tosh, o Bunny Lee. Κανένας από τους παραπάνω δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, γιατί απλώς ήταν οι πιό σημαντικοί reggae μουσικοί, με τις περισσότερες δισκογραφικές δουλειές και επιρροές στο είδος.
H reggae έχει πολλά παρακλάδια. Τα πιό σημαντικά είναι η early reggae (ή skinhead reggae) με μεγαλύτερους αντιπροσώπους τους Toots & Maytals, The Pioneers, John Holt και άλλους. Είναι η κλασσική reggae, που εμφανίστηκε το 1960. Άλλο γνωστό είδος είναι η roots reggae (όχι, το τραγούδι του Marley Roots, Rock, Reggae δεν ανήκει στο είδος), που είναι το περισσότερο πνευματικό είδος της reggae, με ύμνους στον Jah (τον Θεό των rastafari) και στίχους με κοινωνικόπολιτικό προβληματισμό). Το dub, με είναι η remixed έκδοση της reggae, όπου ήδη ηχογραφημένοι δίσκοι ξαναμιξάρονται για να δώσουν έναν ήχο με έμφαση στο μπάσο και τα ντραμς. Το μιξάρισμα παλιότερων κομματιών της dub σε συνδυασμό με την συνήθεια των reggae dj's να συζητάνε και να μιλάνε πάνω από τη μουσική τους, λέγεται πως οδήγησε στη δημιουργία της rap και του σύγχρονου hip hop. Η rockers είναι το παρακλάδι της reggae που θυμίζει περισσότερο ροκ, με πιό επιθετικό ήχο.
Σημαντική επιρροή στη μουσική αυτή είναι θρησκεία των rastafari. Τί είναι οι rastafari? Πάντως όχι κάποιος μαλάκας ελληνάρας με τζίβες. Οι rastafari είναι μία θρησκεία, που εμφανίστηκε το 1930 και είναι μία μονοθεϊστική θρησκεία, επιρρεασμένη από την εβραϊκή θρησκεία. Το δόγμα των rastafari, δέχεται τον βασιλίά της Αιθιοπίας, Haile Selassie τον πρώτο, ως αντιπρόσωπο του Θεού επί της γης. Είναι ο τύπος που βλέπετε στα αριστερά. Οι απηχθέντες κάτοικοι της Αφρικής οι οποίοι σύρθηκαν σα σκλάβοι σε όλο το κόσμο, ονειρεύονται την επιστροφή τους στη Μητέρα Αφρική, που ονόμασαν Zion, κατά το "Σιών" του εβραϊσμού. Η ιερή για τους rastafari γη της Επαγγελίας, όπου ο πρώτος άνθρωπος εμφανίστηκε, σύμφωνα και με τα τότε αρχαιολογικά ευρήματα. Οι ιμπεριαλιστικές αυτοκρατορίες που βασανίζουν τον λαό των rastafari, είναι η Babylon, με σύγχρονο αντιπρόσωπό της τις ΗΠΑ (κατά την Βαβυλώνα, της οποίας το όνομα, "Βαβέλ" ή "Βίβλος" κατά το ελληνικότερο, σημαίνει "σύγχυση").
H Babylon όχι μόνο βασανίζει το λαό των rastafari και γεμίζει τον πλανήτη άχρηστα καταναλωτικά προϊόντα, έχει επίσης διαφθείρει όλες τις χριστιανικές διδασκαλίες μέσω του καθολικισμού και των άλλων χριστιανικών κινημάτων της Δύσης. Οι rastafari δέχονται όλες τις χριστιανικές ιδέες περί Αγίου Πνεύματος, Χριστού κλπ, απλώς προτιμούν την ορθόδοξη αιθιοπική παράδοση. Από αυτήν αντλούν τις χριστιανικές τους ιδέες. Πιστεύουν οτι ο Χριστός ήταν μαύρος, και πως οι εικόνες ενός ξανθού Χριστού είναι ουσιαστικά δυτική προπαγάνδα ενάντια στην αλήθεια. Οι rastafari θεωρούν πως στην Παλαιά Διαθήκη, ο Θεός σε δύο σημεία, δίνει προφητείες για την ενθρόνιση του Selassie. Γι αυτούς είναι "ο Βασιλιάς των Βασιλιάδων", μία ακόμη ενσάρκωση του Θεού, του Jah, δηλαδή ο Χριστός. Ο Selassie ενσάρκωσε πολλές ελπίδες, ειδικά επειδή η βασιλική του καταγωγή είναι αρχαία, και σύμφωνα με την παράδοση, προέρχεται από την ένωση του βασιλιά Σολομώντα, με την αρχαία βασίλισσα της Αιθιοπίας, τη βασίλισσα του Σαββά.
Πάντως, αν δεν πιστεύεις οτι ο Jah, ο Θεός, ενσαρκώθηκε και στον Haile Selassie I, δεν είσαι rastafari, ακόμη και αν κάνεις και τις τρίχες απ'τις μασχάλες σου τζίβες. Είσαι απλώς poser.
Η ετοιμολογία της λέξης rastafari σύμφωνα με το wikipedia προέρχεται από τις λέξεις "ras", που ήταν ο αιθιοπικός τίτλος ευγενείας που κατείχε ο αυτοκράτορας Selassie πριν χειροτονηθεί σε βασιλιάς της Αιθιοπίας, και το όνομα "Tafari", που ήταν το μικρό όνομα του Selassie πριν γίνει βασιλιάς (ολόκληρο το όνομά του ήταν Tafari Makonnen).
Οι rastafari είναι κατα προτίμηση χορτοφάγοι, αλλά γενικά απλώς αποφεύγουν το χοιρινό και τα οστρακοειδή. Και γενικά, προσπαθούν να μη τρώνε πολύ κρέας σύμφωνα με τις προσταγές του Ιεχωβά.
Σημειωτέον, ο Bob Marley δεν είναι απλώς ένας τραγουδιστής για τους rastafari. Είναι προφήτης και φιλόσοφος της θρησκείας τους.
Το πιό γνωστό πράγμα, που όλοι ξέρουν για τους rastafari, πέρα από το μαλλί, είναι πως θεωρούν οτι η κάνναβις είναι ιερό χόρτο, και πιστεύουν οτι η κάνναβις είναι ιερή, είναι "η θεραπεία του έθνους". Στα τελετουργικά της θρησκείας αυτής υπάρχουν μόνο δύο τελετές, το reasoning, κατά τα πρότυπα της εβραϊκής συναγωγής που είναι περισσότερο μάζωξη για συζήτηση παρά εκκλησιαστική τελετή, μόνο που οι πιστοί πίνουν χόρτο, ganja, όπως το λένε. Η άλλη τελετή τους είναι το binghi, που είναι ιερή ημέρα, και γίορτάζεται με χορό, τραγούδι, και κάπνισμα χόρτου για αρκετές ημέρες ορισμένες φορές.
Oι rastafari πιστεύουν οτι ο Θεός επιτρέπει την κατανάλωση της ganja, και οτι η ανοχή του φαίνεται σε αρκετά σημεία της Παλαιάς Διαθήκης. Ας τα δούμε:
Γένεσις 1:11:"καὶ εἶπεν ὁ Θεός· βλαστησάτω ἡ γῆ βοτάνην χόρτου σπεῖρον σπέρμα κατὰ γένος καὶ καθ᾿ ὁμοιότητα, καὶ ξύλον κάρπιμον ποιοῦν καρπόν, οὗ τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐν αὐτῷ κατὰ γένος ἐπὶ τῆς γῆς. καὶ ἐγένετο οὕτως." Σε απλά ελληνικά, έδωσε ο Θεός την εντολή να φυτρώσουν τα χόρτα, και να βγάζουν σπόρια όμοια με το γένος τους, και κάθε δέντρο να δίνει καρπό ανάλογα με το είδος του, και έτσι έγινε.
Γένεσις 1:29:"εἶπεν ὁ Θεός· ἰδοὺ δέδωκα ὑμῖν πάντα χόρτον σπόριμον σπεῖρον σπέρμα, ὅ ἐστιν ἐπάνω πάσης τῆς γῆς, καὶ πᾶν ξύλον, ὃ ἔχει ἐν ἑαυτῷ καρπὸν σπέρματος σπορίμου, ὑμῖν ἔσται εἰς βρῶσιν· " Δηλαδή μας έδωσε ο,τι χόρτο βγάζει σπόρια και υπάρχει στη γη, και ο,τι δέντρο βγαίνει πάνω στη γη, για το φαγητό μας, όλα δικά μας. Δε κάνει εξαίρεση στο κάπνισμα χόρτου, ούτε εξαιρει τα σπόρια του, ναι;
Γένεσις 3:18:"...καὶ φαγῇ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ" Εδώ ο Θεός λέει στον Αδάμ οτι θα τρώει το χόρτο του αγρού σε όλη του τη ζωή στη γη.
Παροιμίαι Σολομώντος 15:17:"κρείσσων ξενισμὸς μετὰ λαχάνων πρὸς φιλίαν καὶ χάριν ἢ παράθεσις μόσχων μετὰ ἔχθρας" Εδώ ο Σολομώντας λέει οτι καλύτερα να τρως χόρτα σε ένα τραπέζι με αγάπη, παρά κρέας από καλοθρεμμένο βόδι σε ένα τραπέζι με μίσος.
Ψαλμοί 103:14 (104:14 για την Καθολική Εκκλησία):"ὁ ἐξανατέλλων χόρτον τοῖς κτήνεσι καὶ χλόην τῇ δουλείᾳ τῶν ἀνθρώπων τοῦ ἐξαγαγεῖν ἄρτον ἐκ τῆς γῆς· "Αυτό σημαίνει "αυτός που έκανε το χόρτο να μεγαλώνει για τα ζώα και το χόρτο για τον ανθρώπο ώστε να βγάλει το ψωμί του από την γη".
Αποκάλυψη του Ιωάννη 22:"Καὶ ἔδειξέ μοι ποταμὸν ὕδατος ζωῆς λαμπρὸν ὡς κρύσταλλον, ἐκπορευόμενον ἐκ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἀρνίου. ἐν μέσῳ τῆς πλατείας αὐτῆς καὶ τοῦ ποταμοῦ ἐντεῦθεν καὶ ἐκεῖθεν ξύλον ζωῆς, ποιοῦν καρποὺς δώδεκα, κατὰ μῆνα ἕκαστον ἀποδιδοῦν τὸν καρπὸν αὐτοῦ, καὶ τὰ φύλλα τοῦ ξύλου εἰς θερα πείαν τῶν ἐθνῶν". Εν ολίγοις, ο στίχος αναφέρει οτι "μου έδειξε (ο άγγελος) το ποτάμι της ζωής, λαμπρό σα κρύσταλλο, να βγαίνει από τον θρόνο του Θεού και του Αρνίου. Στις δύο πλευρές του ποταμού ήταν το Δέντρο της Ζωής, που κάνει δώδεκα καρπούς και κάθε μήνα δίνει τον καρπό του, και τα φίλλα του ξύλου είναι για την θεραπεία των εθνών."
Έντονα επιρρεασμένη από την θεοσοφία των rastafari και η reggae μουσική, για την οποία το χόρτο, όπως και στην θρησκεία των rastafari είναι η ανακούφιση και η θεραπεία του ανθρώπου. Το κάπνισμα του χόρτου είναι ευλογημένο από το Θεό, και είναι ένα αποδεκτό κοινωνικό γεγονός για την φιλοσοφία των rastafari.
Η ιστορία μας αυτή τη φορά ξεκινάει κάπου στο Μεξικό, με μία περίεργη γυναίκα. Φαίνεται στα αριστερά να καπνίζει. Η γυναίκα αυτή είναι η Maria Sabina, μία ιθαγενής, δηλαδή "σαμάνα", (αν μπορείς να μεταφράσεις έτσι το θηλυκό αντίστοιχο του shaman). Curandera, είναι η πνευματική γυναίκα της κοινωνίας αυτής του Μεξικού, που με τη βοήθεια των μαγικών μανιταριών, θεράπευε τις ασθένειες της ψυχής και του σώματος, κατά τη διάρκεια μίας νυχτερινής τελετής, που οι ιθαγενείς ονόμαζαν velada. Με την ιδιότητα της curandera, της θεραπεύτριας δηλαδή, η περιεργη αυτή γυναίκα, έκανε τελετές τρώγοντας μανιτάρια, αυτή και οι συμπατριώτες της.
Στην ιστορία μπαίνει ο πρώτος σοβαρός εθνομυκολόγος της ιστορίας, ο R. Gordon Wasson. Με την ρωσίδα γυναίκα του, εξερεύνησε τα μανιτάρια της Αμερικής, για να τρακάρει πάνω στην Maria Sabina που, για πρώτη φορά, έδειξε σε έναν λευκό άνθρωπο τα μαγικά μανιτάρια. Αυτό τον ώθησε να γράψει ένα σχετικό άρθρο στο περιοδικό Life, κάνοντας γνωστά τα μανιτάρια και τις ενθεογενείς τους ιδιότητες σε όλο τον κόσμο για πρώτη φορά. Τα δείγματα που συνέλεξε εξετάστηκαν απο τον πολυαγαπημένο μας Hoffman, που για πρώτη φορά περιέγραψε τις ουσίες που απαντώνται στα μαγικά μανιτάρια. Το κακό είναι, οτι παρόλο που ο Wasson έκανε ο,τι μπορούσε για να προστατεύσει την ανωνυμία της Maria Sabina, δεν τα κατάφερε. Ορδές νεαρών άσχετων αμερικάνων έφτασαν στο χωριό της. Χωρίς να προσφέρουν τίποτε στην τοπική οικονομία, και κάνοντας διαρκώς φασαρίες ως άμυαλοι λευκοί, δημιούργησαν προβλήματα στη γυναίκα αλλά και στο ίδιο το μανιτάρι. Η curandera υποστήριξε αργότερα πως από τότε που οι λευκοί δοκίμασαν τα μανιτάρια, αυτά έχασαν ανεπιστρεπτί τις θεραπευτικές τους ιδιότητες.
Ο Wasson πάντως, προχώρησε πιό πέρα, και ήταν ο πρώτος που υποστήριξε οτι το ιερό σόμα των ινδών ήταν πιθανώς κάποια ενθεογενής ουσία, και όχι κάποιο αλκοολικό ποτό. Όπως επίσης, πως ο κυκεώνας των αρχαίων Ελευσίνιων Μυστυρίων εμπεριείχε στάρι μολυσμένο με τον μύκητα του lsd, και φλυσκούνι, για το ανακατεμένο από το ποτό στομάχι. Μπορώ να πω οτι συμφωνώ απολύτως μαζί του.
Έχω ήδη μιλήσει για τον Hoffman και την ανακάλυψη του lsd. Ακολούθησαν τα μανιτάρια και η μεσκαλίνη. Και η αμφιβληστροειδής περιγραφή του ψυχεδελικού οράματος από τον Aldous Huxley (αυτά στο βιβλίο του Doors of Perception, από το οποίο ονομάστηκαν οι The Doors, αν και εγώ μπορώ να πω οτι αγαπησα περισσότερο το Brave New World) ή τον Σιντάρτα του Hesse, επιτέλους, πολλοί περισσότεροι άνθρωποι από τον Hoffman άρχισαν να συνειδητοποιούν τις καινούριες δυνατότητες που προσέφερε στην ανθρώπινη σκέψη η ψυχεδέλεια. Ένας καθηγητής ψυχολόγίας, ο Timothy Leary, ξεκίνησε τα πειράματα πάνω στο LSD. Το Doors of Perception το έχω διαβάσει (μου το χάρησε ο Γιάννης!), και μου φάνηκε μία εντελώς προσωπική περιγραφή του ψυχεδελικού οράματος. Και νομίζω οτι εκεί ήταν και το λάθος του "τότε": περιέγραφαν μία εμπειρία που ήταν εντελώς δική τους και μπορεί κάλλιστα σε έναν άλλο άνθρωπο να μετεφραστεί διαφορετικά.
Ο Timothy Leary, αργότερα περιέγραψε το άρθρο του Wasson ως το εναρκτήριο λάκτισμα για την μελέτη του γύρω από τις ψυχεδελικές ουσίες..
Γεγονός πάντως είναι, οτι χωρίς να το θέλει, αυτή η γέρασμένη curandera που έτρωγε πάντα τα μανιτάρια σε ζευγάρια, έγινε το άτομο που ξεκίνησε ένα ολόκληρο είδος μουσικής, τους hippies. Και ήταν ο πρώτος άνθρωπος που μας προμήθευσε εδώ στην Ευρώπη τα magic mushrooms :)
Για να μείνουμε λίγο ακόμη στο παρελθόν, θα αναφερθώ στην ίδια τη δημιουργία της ορολογίας της λέξης "hippie". Κάποτε γνώρισα ένα πανίβλακα ροκ dj που δούλευε σε κάποιο γνωστό ροκ κλαμπ, ο οποίος υποστήριζε οτι η λέξη "hippie" βγαίνει από το επιφώνημα "hip hip, hooray" που δήθεν λέγαν οι χίππηδες σηκώνοντας τα ποτήρια τους σε πρόποση. Ας το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν και αυτό για να μην ακούω άλλες βλακείες.
Η ίδια η λέξη "hip" είναι γνωστή σε όσους μιλάνε καλά αγγλικά, και σημαίνει "μέσα στα πράγματα", "στη μόδα". Η ίδια η λέξη hip ή hep, πιθανώς παράγωγο κάποιας αφρικάνικης λέξης, αναφέρεται στο wikipedia πως προτοεμφανίζεται σε νουβέλα του 1914. Πάντως, μέχρι το 1940 η λέξη περιγράφει συνήθως τους hipsters, νεαρούς με αγάπη στο χόρτο και τη τζαζ μουσική.
Οι πρόγονοι πάντως των hippies θεωρείται το Beat Generation. Τί είναι το Beat Generation? κυρίως συγγραφείς και ποιητές, όπως ο Burroughs, o Keruac, o Ginsberg. Σε γενικές γραμμές, η φιλοσοφία τους (απομεινάρια και αυτοί της χρυσής εποχής της τζαζ) επικεντρωνόταν στον αντικομφορμισμό, την αποστροφή στον υλισμό, την αγάπη για τις ανατολικές φιλοσοφίες, και ω, ντροπή και αίσχος, την χαλαρή ηθική γύρω από το σεξ και τα ναρκωτικά.
Τα media έφτιαξαν μία ανύπαρκτη καρικατούρα για να τους περιγράψουν, τους beatnics (το nic στο τέλος παρέπεμπε σε κάτι τόσο εχθρικό για την αμερικάνικη κοινωνία, όσο οι Ρώσοι, που εκείνη την εποχή είχαν εκτοξευσει τον Sputnic). Τα υστερικά αμερικάνικα media περιέγραφαν αυτούς τους τύπους σαν εχθρούς της σταθερότητας της αμερικάνικης κοινωνίας. Χτυπημένο από τα media, το Beat Generation κυνηγήθηκε και υποτόνησε, για να κληρονομήσει όμως όλη του τη φιλοσοφία στο κίνημα που ερχόταν, τους hippies.
Στη πραγματικότητα, πολλά ιστορικά πρόσωπα και ρεύματα θεωρούνται πρόγονοι των hippies. Από τον Διογένη τον κυνικό, μέχρι τους μποέμ του Παρισιού, τον Renoir και τον Toulouse Lautrec, οποιοσδήποτε διακύρηττε τον πνευμαυτισμό, την αγάπη και τον λιτό τρόπο ζωής, την αποστροφή στον υλισμό, είναι πρόγονός τους. Όμως, οι πιό χτυπητές ομοιότητες είναι με το αμέσως προγενέστερο ρεύμα, το beat generation, και τους Wandervolgen. Ποιοί ήταν αυτοί; Μεταξύ του 1896 και του 1905, ένα γερμανικό ρεύμα κουλτούρας, οι οποίοι ήταν αντίθετοι με τη παραδοσιακή, τυποποιημένη διασκέδαση των σύγχρονών τους Γερμανών, και διασκέδαζαν σε κλαμπ με ερασιτεχνική μουσική, περίεργα κοστούμια, αλλά και στη φύση, σε κατασκηνώσεις, για να έρθουν σε επαφή με τη φύση και τα παγανιστικά ιδεώδη των προγόνων τους, σε αντίδραση στον επιβαλλόμενο γερμανικό καθολικισμό. Αυτοί οι τύποι, μετακόμισαν στην Καλιφόρνια, και είχαν μαγαζάκια με οργανικές τροφές, υγιεινά τρόφιμα και πίστευαν στην επιστροφή στη φύση. Επιρρέασαν αρκετά το ρεύμα των χίππηδων.
Σύντομα, πολλά μέλη του beat generation, άρχισαν να δίνουν μορφή στη σκηνή, ξεκινώντας από πολλά μέρη, όπως το Berkeley, κάνοντας συναυλίες, όπου εμφανίστηκαν και τα πρώτα συγκροτήματα αυτής της μουσικής, για να μαζεύτουν τελικά σε μία συγκεκριμένη γειτονιά του San Fransisco, το Haight-Ashbury. "Το καλοκαίρι της αγάπης" ήταν για τους χίππηδες το καλοκαίρι του 1966, όταν ένα σωρό νεαροί από όλη την Αμερική, σε απάντηση στον πόλεμο του Βιετνάμ που μαινόταν, άρχισαν να ταξιδεύουν προς το San Fransisco. Το μαζικό κύμα των hippies έμεινε στην ιστορία μέσα από το τραγούδι του ScottMcKenzie, που μπορείτε να ακούσετε εδώ. Σας παραθέτω στα αγγλικά τους στίχους:
If you're going to San Francisco
Be sure to wear some flowers in your hair
If you're going to San Francisco
You're gonna meet some gentle people there
For those who come to San Francisco
Summertime will be a love-in there
In the streets of San Francisco
Gentle people with flowers in their hair
All across the nation such a strange vibration
People in motion
There's a whole generation with a new explanation
People in motion
People in motion
For those who come to San Francisco
Be sure to wear some flowers in your hair
If you come to San Francisco
Summertime will be a love-in there
If you come to San Francisco
Summertime will be a love-in there
Εκτός οτι αναφέρεται σε "ευγενικούς ανθρώπους με λουλούδια στα μαλλιά", θα ήθελα να προσέξετε την τρίτη στροφή. "Σε όλη τη χώρα, μία περίεργη "δόνηση", άνθρωποι σε κίνηση... μία ολόκληρη νέα γενιά με μία νέα εξήγηση"... Τα πρώτα κύματα συνειδητοποίησης της ενότητας του σύμπαντος και της παγκόσμιας αγάπης και ειρήνης. Οι χίππηδες μείναν έτσι ακριβώς στην ιστορία, σαν ειρηνιστές.
Μέχρι το 1965, το ρεύμα των χίππηδων είχε ήδη δημιουργηθεί και καθιερωθεί. Μαζί του και οι new age φιλοσοφία, τα κοινόβια, οι διαδηλώσεις κατά του πολέμου του Βιετναμ, τα happenings στους δρόμους του San Fransisco, το ελεύθερο σεξ, οι ψυχεδελικές ουσίες, η αγάπη στην ανατολική φιλοσοφία.
Επίσης, η χίππικη κίνηση αποκτά τους φιλοσόφους της. Timothy Leary, Terrance McKenna, Hesse (το βιβλίο του Σιντάρτα, θεωρείται η βίβλος των χίππηδων, καμία σχέση όμως άμα το διαβάσετε, σας το συνιστώ).
Δε θα σας πω πολλά πράγματα για τους διάσημους φιλόσοφους γιατί απλως πρέπει να σας τα πούνε μόνοι τους. Αξίζει να διαβάσει κανείς τον Timothy Leary, όχι επείδη τα λέει απαραιτήτως σωστά, αλλά γιατί μας δίνει μία πρώτη ιδέα του τί πίστευαν τότε οι πρώτοι άνθρωποι που πειραματίστηκαν με τις ψυχεδελικές ουσίες.
Οφείλω όμως να πω οτι κατ'εμε τουλάχιστον, ο Leary απλώς διαπίστωνε οτι διαπιστώσαμε όλοι μας δοκιμάζοντας lsd χωρίς ποτέ να τον διαβάσουμε, και καμιά σαρανταριά χρόνια αργότερα. Δυστυχώς προσπαθώντας να αποφύγει να βάλει τα συμπεράσματά του σε μία θρησκευτική φόρμα, ξέχασε οτι και ο ίδιος έκανε ακριβώς το ίδιο. Σαν αμερικάνος συχαίνεται φυσιολογικά όλες τις θρησκείες (γιατί στην Αμερική θρησκεία σημαίνει αποκλειστικά κάποια φανατισμένη σέχτα, η πιθανότητα να είσαι θρησκευόμενος και πνευματικός άνθρωπος ταυτόχρονα είναι πρακτικά ανύπαρκτη). Σε κάποια σημεία, χωρίς να το θέλει νομίζω, όρισε κάποιες ιδέες που αφορούν στο lsd και κατ'εμε είναι λάθος, τις οποίες βρίσκουμε δυστυχώς ακόμη μπροστά μας.
Ένα σημείο στο οποίο ας πούμε διαφωνώ, είναι η ιδέα της μετοίκισης του ανθρώπου στο διάστημα. Όντας παιδί της γενιάς των πρώτων ανακαλύψεων στο διάστημα, και αμερικανάκι επίσης, επιρρεάστηκε υπέρ του δέοντος. Πίστευε πως το μέλλον μας είναι το διάστημα, και σνόμπαρε την οικολογία σαν ιδέα και σαν επιστήμη. Ξεχνάγε οτι σαν είδος, είμαστε φτιαγμένοι για να ζούμε σε αυτόν τον πλανήτη και μόνο. Πόσες πιθανότητες έχουμε να πετύχουμε στο σύμπαν ακόμη ένα μπλε πλανήτη, γεμάτο νερό, με την ίδια ακριβώς βαρύτητα με την γη (γιατί τα κόκκαλά μας είναι σχεδιασμένα αποκλειστικά γι αυτήν), την ίδια σύσταση αέρα, την ίδια σύσταση εδάφους κλπ; Λίγες νομίζω. Καλό θα ήταν να μη ξεχνάμε οτι η φύση, η γη, η Γαία, αν είστε παγανιστές, οτιδήποτε, είναι το σπίτι μας και πρέπει να το φροντίσουμε. Ο Leary σ'αυτό το θέμα έλεγε μαλακίες.
Και στο θέμα των ποσοτήτων του lsd, το μόνο που κατάφερε, είναι να πάρουν πολύ lsd πολύ λάθος άτομα, να κάνουν χοντρές μαλακίες και στο τέλος, το lsd να ποινικοποιηθεί. Δε χρειάζονται μεγάλες ποσότητες. Μυαλό χρειάζεται..
Ο Terrance McKenna νομίζω ήταν πολύ πιό συγκρατημένος στους τρόπους του και γι αυτό μου είναι πιό ευχάριστος, αν και με αυτόν διαφωνώ σε κάποια σημεία. Σας προτείνω να τον ακούσετε. Η φωνή του, αν ακούτε trance μουσική σας είναι ήδη γνωστή, διάφορα tracks έχουν τη φωνή του να ακούγεται στο βάθος.
Ο Timothy Leary, αν και έκανε αρκετές εύστοχες παρατηρήσεις, το παρακάνε με την αυτοπροβολή του, και τα πράγματα παίρνουν για τους χίππηδες μία άσχημη, απίθανη τροπή. Εκτός από το ξύλο και τις σφαίρες που τακτικά έτρωγαν στις διαδηλώσεις τους για τον πόλεμο στο Βιετνάμ, ένας μανιακός και ρατσιστής δολοφόνος, o Charles Manson, σκοτώνει στο σπίτι της την έγκυο τότε, διάσημη ηθοποιό και σύζηγο του διάσημου σκηνοθέτη Roman Polansky, Sharon Tate. Ο κόσμος ανακαλύπτει οτι ο Charles Manson ήταν ένα φρικιό με μεσσιανικά σύνδρομα του χειρίστου είδους, που υπό την επίρρεια lsd ήλεγχε το μυαλό μερικών ηλιθίων (τί δύσκολο). Ξαφνικά, όλες οι υποσχέσεις του Leary οτι το lsd ήταν μία ψυχιατρική πανάκεια, πήγαν στο κάλαθο των αχρήστων, η καριέρα του σα καθηγητής ψυχολογίας στο Berkeley στο διάολο, και το lsd στην παρανομία. Αν κόμπαζε λίγο λιγότερο, ίσως να ήταν καλύτερα για όλους μας. Ήταν πάντως ένας έξυπνος άνθρωπος, με ενδιαφέρουσες απόψεις, αν και δε κατάφερε να ξεφύγει από το ρόλο του σωτήρα, που κορόιδευε στις θρησκείες γύρω του. Υποσχέθηκε πολλά για μια ουσία σε μία εποχή που ήταν πολύ νωρίς να φανούν οι δυνατότητές της και οι κίνδυνοί της σε όλο το φάσμα της.
Για να μιλήσουμε και λίγο για την μουσική, μεγάλα συγκροτήματα, όπως οι Grateful Dead, οι Jefferson Airplane, οι the Charlatans, κάναν την αρχή για να ακολουθήσουν η Janis Joplin, ο αξεπέραστος και μοναδικός Jimmy Hendrix, γενικά αυτό που σήμερα ονομάζουμε psychedelic rock. Ακόμη και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, καλλιτέχνες που προηγούνταν των hippies, όπως οι Beatles και οι Rolling Stones, δε κατάφεραν να μείνουν ανεπιρρέαστοι. Άτομα από τελείως διαφορετικά είδη, όπως ο latin rocker Carlos Santana, ή ινδοί οργανοπαίκτες όπως ο Ravi Shankar, ενώθηκαν σε αυτή τη προσπάθεια. Και εντελώς από προσωπική προτίμηση, νομίζω οτι ο πιό αξεπέραστος από όλους αυτούς είναι φυσικά ο Hendrix, με την εκκλησία του ουρανού, το sky church του, και τον αξέχαστο στίχο για ένα είδος sativa, την purple haze:
Purple haze all in my brain
Lately things just dont seem the same
Actin funny, but I dont know why
'scuse me while I kiss the sky
Τί αξεπέραστος κιθαρίστας.
Επίσης μοναδική φιγούρα αποτέλεσε και ο Ken Kesey, που καβάλησε ένα magic bus, το μαγικό λεωφορείο, που λέγαν οι Beatles, που το βάφτησε Furthur, και για να γιορτάσει την έκδοση της δεύτερης νουβέλας του με κάτι φίλους, άρχισε να γύρνάει σε όλες τις ανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες, για να κάνει "acid tests" οπως έλεγε. Προσκαλούσαν το κόσμο που συναντούσαν στα ταξίδια τους να πιεί μαζί τους ψυχεδελικές ουσίες, και να τους βάλουν στο "νόημα" (να γίνουν hip) :P . Η μπάντα που έφτιαξε ονομάστηκε Merry Pranksters και τα γεγονότα που ακολούθησαν, μπορείτε να τα διαβάσετε στο βιβλίο του, Τhe Electric-Kool Aid Acid Test. Εν ολίγοις, πολύς κόσμος προσηλυτίστηκε από αυτούς τους τυπάδες να δοκιμάσει lsd.
Αυτό το είδος μουσικής, αν και οπωσδήποτε underground, κάποια στιγμή άρχισε να επιβάλλεται και στη mainstream κουλτούρα, σε όλο το κόσμο. Όλα τα αμερικανάκια της σειράς την είδαν χίππηδες. Η μόδα έφτασε παντού, σε όλο το κόσμο. Φτάσαν μέχρι τα Μάταλα το '70, μέχρι και τη Ρένα Βλαχοπούλου είδαμε ντυμένη χύπισσα. Στη πραγματικότητα, κανένας από αυτούς δεν είχε ουδεμία σχέση με το είδος, παρόλο που φορέσαν καμπάνες παντελόνια και αφήσαν φαβορίτες και μαλλιά. Δεν είχαν ιδέα. Δεν ξέραν ποιός είναι ο Leary ή ο Hoffman, όπως ακριβώς και πολλοί χίππηδες σήμερα. Φοράνε ακόμη ταγάρια και σανδάλια, αλλά δεν έχουν ΙΔΕΑ. Τους βλέπεις σε φεστιβάλ και σε συναυλίες, με όλο το στυλάκι έτοιμο, ίσως να πίνουν χόρτο και να είναι παγανιστές (επειδή έτσι τους είπαν οτι είναι οι χίππυδες) αλλά ανάθεμα και αν έχουν ακούσει τίποτε από τη φιλοσοφία του Leary. Είναι γελοίο.
Πίσω καμιά σαρανταριά χρόνια, οι hippies, παρά τις επιθέσεις των ρεπουμπλικάνων "πατριωτών", που σε πλήρη συντονισμό με την αστυνομία, τους επιτίθονταν με κάθε ευκαιρία, συνέχισαν να δηλώνουν την παρουσία τους. Διαδήλωσαν για την δημιουργία πάρκου σε κατεδαφισμένα κτήρια του πανεπιστημίου του Berkeley, και το 1969 έγινε το διάσημο Woodstock, το φεστιβάλ των 500,000 ατόμων. Η κουλτούρα τους ήταν στο απόγειό της, αλλά λίγο καιρό αργότερα ακολούθησε ένα ακόμη φεστιβαλ, στο Altamont της California, στην οποία οι γνωστοί Black Panthers υποτίθεται οτι θα φρουρούσαν, αλλά ένα κοριτσάκι δολοφονήθηκε την ώρα που έπαιζαν οι Rolling Stones, και η πουριτανική αμερικάνικη κοινωνία ξαφνικά θορυβήθηκε. Αμέσως μετά, τα γεγονότα της δολοφονίας της Sharon Tate έκαναν θερμούς υποστηρικτές των hippies να θορυβηθούν. Οι χίππηδες γίναν εχθροί της κοινωνίας για τους "πατριώτες" (ο,τι ακριβώς σατυρίζεται στο South Park με τον εθνικιστή Cartman να φωνάζει που και που "goddamned hippies!")
Με τον Leary να γυρνάει από δω και από κει για να αποφύγει τη σύλληψη και αρκετούς ακόμη διάσημους αντιπροσώπους του ρεύματος με προβλήματα με το νόμο, (το lsd δεν ήταν μέχρι τότε παράνομο, για χόρτο τους δέναν όλους αυτούς, επειδή ήδη ήταν), με αρκετούς καλλιτέχνες να τινάζουν τα πέταλα από την πρέζα, και τον κόσμο εναντίον τους, μέχρι το 1980 το ρεύμα αυτό εξαφανίστηκε, με μία σφαίρα στο σώμα του John Lennon, που νομίζω ήταν το γεγονός που όρισε τον οριστικό δημιουργικό θάνατο αυτού του κινήματος.
Η κληρονομιά που άφησε αυτή η υποκουλτούρα, είναι ακόμη εδώ, και επιρρεάζει ακόμη την mainstream κουλτούρα. Οι χίππυς για παράδειγμα, είναι αυτοί που νίκησαν στη μάχη της σεξουαλικής επανάστασης. Είναι αυτοί που όρισαν την τρομερή αυτή αλλαγή στη σεξουαλική συμπεριφορά όλης της δυτικής κοινωνίας, και ευθύνονται για την τρομερή αυτή αλλαγή που βιώνουμε σήμερα (η σεξουαλική επανάσταση βιώνεται από την ανθρωπότητα μόλις 40 χρόνια, τρομερό αν σκεφτείτε τους αιώνες σεξουαλικής καταπίεσης που προηγήθηκαν.
Για να μη μιλήσω για τη μουσική. Μπορεί αργότερα να έγινε rock, punk rock, heavy metal, οτι θέλετε μέχρι σήμερα, αλλά ξεκίνησε από κει, από τους χίππυς. Επιρρεάζουν τη μουσική μας κουλτούρα τα τελευταία 40 χρόνια, και τους ακούμε και τους βλέπουμε ακόμη. Στη ροκ, στην trance... η επιρροή τους είναι ανεξήτηλη.
Ακόμη και (ναι το ξέρω σαν γυναίκα δεν γινόταν να μη το πω) και στο ντύσιμο. Η μόδα των χίππυδων διαρκεί ακόμη. Δεν εννοώ οτι ακόμη όλοι ντυνόμαστε έτσι, αλλά μπορούμε κιόλας. Ακόμη και σήμερα βλέπουμε ινδικές φούστες, σανδάλια, ταγάρια, αμπέχωνα και λουλουδάτα πουκάμισα, καμπάνες κλπ. Μέχρι και εκεί φτάνει η επιρροή τους.
Πριν κλείσω, θα ήθελα να μιλήσω για μία ταινία που πραγματεύεται, όχι την χρυσή εποχή των hippies, αλλά την εποχή της αποσύνθεσής τους. Μιλάω για το Fear & Loathing in Las Vegas, και ο λόγος που το κάνω είναι γιατί από ο,τι κατάλαβα, πολλοί την είδανε, λίγοι την κατάλαβαν. Αρχικά, αυτοί οι τύποι, να μην ξεχνάμε οτι είναι χίππηδες, και μάλιστα από ο,τι περιγράφει σε κάποιο σημείο ο πρωταγωνιστής, από αυτούς που ήταν στο San Fransisco το καλοκαίρι της αγάπης. Πολύ απογοητευμένοι που τελικά όλες αυτές οι μεγάλες ιδέες του Leary δεν έφεραν τις κοινωνικές αλλαγές που αυτοί περίμεναν, πίνουν ναρκωτικά κυριολεκτικά για να ξεχάσουν και μάλιστα, ο ένας εκ των δύο ενίοτε παρουσιάζει και αυτοκτονικές τάσεις ακούγοντας το "White Rabbit" των Jefferson Airplaine. Το αγαπημένο τους χόμπυ είναι να αναστατώνουν φιλήσυχους πολίτες. Κάποτε συζητώντας με κάποιον την ταινία, έτυχε να πω "λίγο φρικαλέοι, αλλά καλά παιδιά" και ο συνομηλιτής μου με κοίταξε περίεργα, ίσως λίγο στραβά. Καλά παιδιά; κι όμως. Η σκηνή που ο πρωταγωνιστής πειράζει τον δικηγόρο του, λέγοντάς του πως μπορούσαν να βγάλουν στο κλαρί την νεαρή ζωγράφο της Barbara Straysant, ο δικηγόρος του, υπό την επίρρεια LSD φρικάρει με την ιδέα. Κατά βάση καλά παιδιά λοιπόν, αλλά λίγο χαμένα, από το πρώτο πλήγμα που δέχτηκε η ψυχεδελική κουλτούρα, δηλαδή την παρακμή του κινήματος των hippies. Μετά από αυτό, νομίζω ήταν λογικό όλοι οι σύγχρονοί τους να πιστεύουν οτι το μέλλον δεν επιφυλάσσει τίποτε καλό για την ανθρωπότητα και την κουλτούρα, εφόσον το κίνημα της αγάπης απέτυχε. Τώρα, μετά από 40 χρόνια ξέρουμε οτι εμφανίστηκε και αργότερα και άλλο ψυχεδελικό κίνημα, αυτό της trance, οπότε δεν απογοητευόμαστε. Θα ξαναγίνει και άλλη προσπάθεια στο μέλλον, και όσο προχωράμε, τόσο θα διευρύνεται η ανθρώπινη συνειδητότητα. Πάντως είναι εύλογη η απογοήτευση των δύο χαρακτήρων της ταινίας, που σε απάντηση στην κοινωνία που άφησε κάτι τόσο αγνό και ωραίο να χαθεί, πέφτουν με τα μούτρα στα ναρκωτικά και στη μηδενιστική συμπεριφορά. Και όχι, για όσους αναρωτιούνται, δεν είναι φυσιολογική παρενέργεια του LSD να μπεις σε ένα μπαρ και να δεις τους πάντες γύρω σου σαν τεράστιες, αηδιαστικές σαύρες. Εκτός και αν, όπως οι πρωταγωνιστές, έχεις μισήσει την κοινωνία τόσο όσο αυτοί, επειδή δε κατάλαβε και δεν αγκάλιασε το πιό αγνό από τα κινήματα της μουσικής που έχει περάσει μέχρι σήμερα: το κίνημα της αγάπης.
Σήμερα λέω να ασχοληθούμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ με το σημαντικότερο όφελος των ναρκωτικών στην κοινωνία μας. Τις τέχνες.
Και λέω να ξεκινήσω με ένα εγχώριο είδος, το παλαιότερο και σημαντικότερο. Τα ρεμπέτικα.
Δεν θα σας το παίξω σχετική με τα πάντα εδώ, γιατί δεν είμαι. Και την εικόνα της Μπέλλου δίπλα, την πήρα από ένα άλλο site, το οποίο είναι πολύ προσεγμένο, και μπορείτε να το δείτε εδώ.
Μπορείτε να βρείτε πάμπολλες πληροφορίες γύρω από το ρεμπέτικο στο internet, υπάρχουν πολύ καλές σελίδες. Δε θα σταθώ στις λεπτομέρειες γύρω από την ιστορία του ρεμπέτικου, όσο στη κουλτούρα αυτού και την ιστορία του. Νομίζω μία καλή περίληψη της μακράς ιστορίας του μπορείτε να βρείτε και στο βικιπαίδια, δέστε εδώ. Ακόμη μία καλή περίληψη της ιστορίας του ρεμπέτικου, είναι αυτή.
Το ρεμπέτικο, είναι τα ελληνικά blues, μας είπε ο Φέρρης με την ταινία του "Ρεμπέτικο" (είναι πολύ καλή, να την δείτε). Και ομοίως, όπως τα αμερικάνικα blues των καταπιεσμένων και φτωχών μαύρων του Σικάγο, έτσι και το ρεμπέτικο ήταν μία καθαρά αστική μουσική, με θαυμαστές κυρίως από τα λαϊκά αστικά στρώματα, όπως οι πρόσφυγες και οι έλληνες μετανάστες του εξωτερικού. Όλοι τους όμως κατοικούσαν σε μεγάλα κέντρα. "Δεν υπήρχαν βλάχοι ρεμπέτες" λέει ωμά στο βιβλίο του "το Άγιο Χασισάκι" ο μεγάλος λαογράφος των ρεμπετών, ο Ηλίας Πετρόπουλος. Η πόλη, που καταπίνει με την ωμότητά της τα κατώτερα λαϊκά στρώματα, είναι η αιτία για να γεννηθεί το ρεμπέτικο.
Και όπως και τα blues, είναι μελαγχολικό, αθυρόστομο και χασικλήδικο. Στο Βικιπαίδια διαβάζουμε, οτι κάπου στο 1935, το ρεμπέτικο πλέον αντιπροσώπευε την ανατολική πλευρά μας και μας πανικόβαλε η πιθανή του σχέση με την... Τουρκία, λόγω της δυτικόφιλης στάσης μας. Και κυνηγήθηκε άγρια. Το αστείο είναι, οτι οι Τούρκοι, που ξέραν καλά οτι αυτό το είδος δεν έχει καμία σχέση με τα δικά τους ακούσματα, ομοίως κυνήγησαν το ρεμπέτικο ως... ελληνικό.
Το ρεμπέτικο, ως γνωστόν ξεκίνησε από τα τέλη του 19ου αιώνα, και η Αθήνα το γνώρισε στους κούτσαβους, τα κουτσαβάκια, οι οποίοι είναι τόσο στενά συνδεδεμένοι με το ρεμπέτικο, που πολλές φορές είναι δύσκολη η διάκριση μεταξύ των δύο ομάδων. Είναι όμως διακριτή, γιατί οι κούτσαβοι, δεν ήταν οι μόνοι ρεμπέτες, απλά ήταν χαρακτηριστικοί, γιατί ήταν νταήδες.
Για τους κούτσαβους, μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ, και μπράβο σε αμφότερους τους συγγραφείς των κειμένων από μένα, πολύ περιεκτικοί και οι δύο. Μία άλλη πολύ καλή περιγραφή του κούτσαβου, σας παραθέτω από την πένα του αγαπημένου μου κωμικογράφου, ίσως και πιό παραγνωρισμένου συγγραφέα στην Ελλάδα, του Νίκου Τσιφόρου. Είναι από το βιβλίο του "Τα παλιόπαιδα τ'ατίθασα", με τίτλο "Οι σφαλιάρες". Περιγράφει τον Σαφράγκα, ένα κουτσαβάκη της εποχής.
"Το λεπόν, Ο Σαφράγκας... Και βαρυς και απ'όλα. Αμέ; Από πάνω μέχρι κάτου. Χλίψη στο καβουράκι... Δηλαδή μαύρη, φαρδιά κορδέλα πένθιμη, για τους φόνους που είχε κάνει... μόνος του.. Τους λυπόταν, ο άνθρωπος. Και αφέλεια να φτάνει στο φρύδι και λαδωμένη, γυαλιστερή, κολλητή, να μην την παίρνει ο άνεμος. Δε σηκώνουμε ζοριλίκι μήτε από τις άνεμοι. Έτσι; Μουστάκι; Παναγία μου! Κατωτσιγγελάτο και κρεμαστό και βαρύ και μαύρο, τ'άσπρα τα πατάμε με φούμο. Το πουκάμισο λευκό και κορδόνι για κροάτα και να πέφτει το μανίκι μέχρι τα δάχτυλα. Σουρτούκο βαρύ, μαύρο παμεινώντικο, έξι κουμπιά, σταυρωτό, αλλά φορεμένο μονομάνικα, το αριστερό μανίκι ριχτό, να σέρνεται ρεμπετικα.(Λέγεται οτι το σακάκι φοριούνταν μονομάνικα για να μπορεί να το χρησιμοποιήσει σαν ασπίδα αν δεχόταν επίθεση από μαχαίρι) Ζωνάρι τετραπλόφαρδο και κουσουμαριστή μία μπιστόλα και μία διμούτσουνη κάμα και τα σέα της... Το παντελόνι ριγέ, στενό, τζογαδούρικο και να διπλώνει έξι δάχτυλα το λιγότερο κάτω στη βάση του. Πλούσια πράγματα, φίλε. Τσέπες κοφτές. Και το παπούτσι στιβάλι, μυτερό, στενό μπροστά και το τακούνι ψηλό ίσα να περνάει "τζαερές", σαν να λέμε δεκάρα χάλκινη, από την καμάρα του. Μαγκούρα κερασέα με ρόζους, κρεμαστή, για να δέρνουνε τους άτακτους και τα παιδάκια και όσους δεν ήτανε του ταραφιού με δίπλωμα μαγκιάς. Πορπάτημα βαρύ, με μπότσι στον δεξί τον ώμο. Φίνα και ωραία. Τα πίνουμε, τα φουμάρουμε, τα παίρνουμε από τα παιχνίδια, από τις ελαφρές γυναίκες, από κάτι μαγαζιά που προστατεύουμε, τα περνάμε καλά. Καμιά βολά πέφτουμε σε "σφάρμα", ε, αθρώποι είμαστε, έτσι; Κανα ψιλό φόνο, κανα τραυματισμό, σαματά, άρπαγμα με τους κλητήρες, κάτι αναμεταξύ μας, κάτι λαθραία, κάτι ναρκωτικά, κάτι διάρηξη, πως θα περάσει τούτη η παλιοζωή;... Με το μαγκωτό όμως πέφτει ο πολιτικός παράγων, διότι είμαστε και τραμπούκοι του. Κάνουμε κανα εξάμηνο στη στενή και ξαναβγαίνουμε στη κενωνία."
Ο Τσιφόρος, περιγράφει τους κούτσαβους σαν κάτι θρασύδειλους παληκαράδες, που πανικόβαλαν τους γκαγκάρους νοικοκυραίους. Πολλές φορές εισέβαλαν σε καφενεία και πέταγαν όλους τους θαμώνες έξω υπό την απειλή όπλου, στην Ομόνοια, πχ, για να πιούν το καφέ τους λέει, με την ησυχία τους. Με αυτές τις ψευτομαγκιές και τα θρασύδειλα παλικαρηλίκια τους, κάναν τους Αθηναίους να τους συχαθούν και να τους μισήσουν, και αυτούς, και ο,τι συνδεόταν με αυτούς, όπως η ρεμπέτικη μουσική.
Οι αληθινοί ρεμπέτες όμως, επιβίωσαν του Μπαϊρακτάρη. Και αυτό γιατί έμειναν στους τεκέδες τους να γράφουν τραγούδια και να πίνουν τον αργιλέ τους, όταν οι κούτσαβοι ήταν στους δρόμους του Ψυρρή και ξεκαθάριζαν τις μεταξύ τους διαφωνίες. Οι ρεμπέτες ήταν ήσυχοι τύποι συνήθως, ειδικά οι χασικλήδες, όπως τους περιγράφει ο Ηλίας Πετρόπουλος. Δεν περιφερόντουσαν στους δρόμους, έτοιμοι για καυγά, και γι αυτό η ανάπτυξη της ρεμπέτικης μουσικής, ήταν εντελώς ανεξάρτητη από τους κούτσαβους, που εξαφανίστηκαν με την άνοδο του Μπαϊρακτάρη στην διοίκηση της Αστυνομίας, ο οποίος λέγεται οτι πραγματικά απήλλαξε τους Αθηναίους από μία πραγματική πληγή.
Η γλώσσα των ρεμπετών μελετήθηκε τόσο από τον Τσιφόρο όσο και από τον Πετρόπουλο. Ο Πετρόπουλος περιφρονεί την γλώσσα του Τσιφόρου λέγοντας οτι "δε μιλούσαν έτσι οι μάγκες". Προφανώς όχι, γιατί ο Τσιφόρος, σαν κωμικογράφος, δεν μιλάει την πραγματική γλώσσα των ρεμπετών, επειδή την αναμυγνύει με μία σάτυρα της αγραμματοσύνης των νεοελλήνων, που προσπαθούσαν να μιλήσουν μία καθαρεύουσα που ούτε γνώριζαν ούτε καταλάβαιναν. Κάτι σαν την Δέσποινα Στυλιανοπούλου, όταν έπαιζε την υπηρέτρια που προσπαθούσε να μιλήσει την καθαρεύουσα. Για μένα πάντως, τόσο ο Πετρόπουλος όσο και ο Τσιφόρος αξίζουν να διαβαστούν ως έγκυρες πηγές μία παλαιότερης εποχής, άγνωστης σε εμάς, έστω από την σκοπιά του λαογράφου ο ένας, και από την σκοπιά του κωμικογράφου ο άλλος.
Να πως παρουσιάζει ο Τσιφόρος τον μεταγενέστερο ρεμπέτη, του 1950, δείτε εδώ ένα διάλογο γραμμένο από το χέρι του για να διασκεδάσουμε και λίγο.
Όπως μας περιγράφει ο Πετρόπουλος, τα ρεμπέτικα χωρίζονται σε τρείς χρονικές περιόδους:
1922-1932, η εποχή που το ρεμπέτικο είναι ακόμη στενά συνδεδεμένο με τα "σμυρναίικα".
1932-1942, η κλασσική εποχή του ρεμπέτικου.
1942-1952, η εποχή της ευρείας αποδοχής της μουσικής.
Πρέπει να τονίσουμε, οτι υπήρχε μία ανεφάρμοστη απαγόρευση του χασίς από το 1890. Αυτό που μας περιγράφουν διάσημοι ρεμπέτες, ήταν πως μέχρι το 1937 οπότε και ο νόμος μπήκε σε πραγματική ισχύ, οι χασικλήδες δε διώκονταν ποινικά. Απλώς, τις σπάνιες περιπτώσεις που οι μπάτσοι κάναν πέσιμο σε κάποιο τεκέ, υποχρεούντο να πληρώσουν ένα πραγματικά αστείο πρόστιμο, πενιχρό ακόμη και για τα φτωχαδάκια της εποχής, και τους αφήναν να πάνε σπίτια τους. Κατά συνέπεια, οι χασικλήδες δεν ήταν απαραίτητα σκληροπυρηνικοί τύποι, με προσωπικές διαφορές με την αστυνομία. Ήταν απλοί άνθρωποι, που επειδή η ελαστικότητα του νόμου το επέτρεπε, παρρέκλιναν. Και η ίδια η αστυνομία δε πρέπει να είχε πολλά προηγούμενα με τους χασικλήδες, πέρα από την χαλαρή επιβολή του νόμου. Στη ταινία Ρεμπέτικο, δείχνει στη σκηνή που η αστυνομία εισβάλει στον τεκέ του Θωμά, τον αστυνόμο να περνάει τις χειροπέδες στον τεκετζή, και να του λέει "το καθήκον", εννοώντας οτι κάνει απλώς το καθήκον του και δε συμφωνεί απαραιτήτως με αυτό που κάνει, τό πέσιμο στον τεκέ δηλαδή.
Οι τεκέδες ήταν οι μουσικοί θύλακες του ρεμπέτικου. Δε θα σας πω γνωστά πράγματα, τα ξέρετε και μπορείτε να τα διαβάσετε στις σελίδες τις οποίες έχω ήδη αναφέρει. Πως το ρεμπέτικο, ο μπαγλαμας και το μπουζούκι βγήκαν από τον τεκέ, τα ξέρετε, όπως και πως ο κύριος αίτιος της αποδοχής του ρεμπέτικου από το κοινό ήταν βεβαίος ο μεγάλος Τρικαλινός, ο Βασίλης Τσιτσάνης. Αυτά τα ξέρουμε όλοι.
Αυτό που θα ήταν πιό ενδιαφέρον είναι να εξερευνήσουμε τη σχέση μεταξύ του χασίς και της ίδιας της μουσικής.
Κατά τη γνώμη μου, η σχέση του ρεμπέτικου με το χασίς συνοψίζεται σε μία φράση της ινδουιστικής φιλοσοφίας: πως το χασίσι, είναι η παρηγοριά του φτωχού. Είναι διάχυτη αυτή η νοοτροπία σε όλες τις ανατολικές κουλτούρες θα έλεγα, αν και περιγράφεται πιό χαρακτηριστικά από όλες στον ινδουισμό. Δεν έχει σημασία αν συμφωνείς με τη χρήση χασίς ή όχι, γεγονός είναι, οτι φαίνεται, μέσα στους αιώνες να αντιπροσωπεύει ακριβώς αυτό το πράγμα: την παρηγοριά του φτωχού. Και γι αυτό, οι χασικλήδες μοναχοί της ινδουιστικής θρησκείας, είναι προστατευόμενοι της αρσενικής καταστρεπτικής εκδήλωσης του Ενός Θεού, του Άρχοντα Σίβα (η θηλυκή καταστρεπτική εκδήλωση του Ενός Θεού, είναι η σύζυγος του Σίβα, η θεά Κάλι, γνωστή σε όλους από την εφιαλτική της εμφάνιση με τα φύδια και τα πολλά χέρια). Ο ινδουιστής μοναχός, είναι πάμφτωχος, γυμνός, καλυμένος με στάχτη νεκρών, και το μόνο που τον παρηγορεί είναι ο Σίβα και το χασίς. Προσεύχεται στον Mahadeva, τον Μεγάλο Ντέβα, ως τη καταστροφική εκδήλωση του Ενός Θεού, να κλείσει τον κύκλο της δημιουργίας και να καταστρέψει αυτόν τον κόσμο με τις αυταπάτες του και τις ψευδαισθήσεις του για να λυτρωθούν οι ενάρετοι από τα βάσανα αυτού του κόσμου, από τον κύκλο του karma, με το διάσημο mantra "ohm namah shivaya". Χρησιμοποιεί τα γνωστά chillums ή τσελέμια κατά το ελληνικότερον, αυτή την ξύλινη ή κοκκάλινη ή πύλινη μακρόστενη πίπα. Ο μοναχός ανάβει το chillum προσευχόμενος "boom shankar", για να ευλογήσει ο Σίβα το τσελέμι του.
Αυτά τα ξέρουν οι σύγχρονοι ravers για τους ινδουιστές, και γι αυτό τόσα πολλά σύμβολα των ινδουιστών εμφανίζονται στην ηλεκτρονική μουσική. Αυτό που ξέραν στα σίγουρα οι ρεμπέτες είναι οτι όντως το χασίσι είναι η παρηγοριά του φτωχού, και οτι ο Θεός δε τα έχει και τόσο άσχημα με το χασίς. Όπως μας αναφέρει και ο Πετρόπουλος, στους τεκέδες της Κωνσταντινούπολης, της Σμύρνης και σε άλλες πόλεις της ανατολής, ήταν συχνό θέαμα οι δερβίσηδες, οι στροβιλιζόμενοι μοναχοί των μουσουλμάνων, που μέσα στο καπνό του χασίς, στροβιλίζονταν για την ένωσή τους με τον Αλλάχ. Σήμερα αυτά τα τάγματα του μουσουλμανικού μοναχισμού έχουν ολοσδιόλου αποβάλλει το χασίς από τις πρακτικές τους. Την εκστατική τους κατάσταση μάλλον την επιτυγχάνουν και χωρίς το ζάλισμα από τα θυμιάματα του χασίς. Δεν είναι περίεργο πάντως οτι εφήρμοζαν τέτοιες πρακτικές αν σκεφτούμε οτι ομοίως, οι χριστιανοί χρησιμοποιούμε το λιβάνι για παρόμοιους λόγους.
Οι χασικλήδες ξέραν πολύ καλά τους δερβίσηδες, και τους σεβόντουσαν σαν ανθρώπους του Θεού, έστω και του Αλλάχ. Έτσι διάλεξαν να αυτοαποκαλούνται έτσι για να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους, τους ρεμπέτες που δεν την πίναν, τους κουτσαβάκηδες, κλπ. Μπορούσες να είσαι ρεμπέτης και να ανήκεις σε διάφορετικές ομάδες της κοινωνίας, δερβίσηδες όμως ήταν μόνο οι χασικλήδες. Ο Πετρόπουλος, υπερτονίζει την ανάγκη του χασικλή να αποτελεί μέλος μίας πιό ειρηνικής κοινωνίας, περιγράφει τους χασικλήδες σαν πολύ ήρεμα και φιλικά άτομα. Ο ίδιος δε δήλωνε χασικλής, και φαντάζομαι οτι καλά έκανε, γιατί ήταν ήδη στη μπούκα του νόμου για τα λαογραφικά βιβλία του σχετικά με τον υπόκοσμο, και είχε κάνει για τους ίδιους λόγους και φυλακή. Δε του χρειαζόταν και αυτό στη πλάτη, οπότε καλύτερα που έλεγε οτι δεν είναι χασικλής. Η πραγματικότητα πάντως είναι οτι μάλλον ήταν χασικλής αλλά απέφευγε να το παραδεχτεί.
Σας συνιστώ, αν είστε άνθρωπος χωρίς ταμπού, να διαβάσετε ο,τι έχει γράψει ο Πετρόπουλος, από το Εγχειρίδιο του Καλού Κλέφτη, Τα Ρεμπέτικα Τραγούδια, Το Άγιο Χασισάκι, μέχρι τη Φουστανέλλα και Τα Καλιαρντά και Το Μπουρδέλο. Όλα αξίζουν. Είναι καλό να θυμόμαστε σα λαός από πού προερχόμαστε για να μη μεγαλοπιανόμαστε και πολύ. Να θυμόμαστε από ποιά φτώχια και ποιά βάσανα προερχόμαστε. Καλό μας κάνει. Και ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Πετρόπουλο, που μας συχάθηκε και έφυγε στο Παρίσι για να πεθάνει εκεί, που κατάφερε να διασώσει το πιό σημαντικό κομμάτι της νεότερης μουσικής κουλτούρας μας που είναι με σφραγίδα ντόπιου ελληνικότατη.
Κρίμα που κανείς δεν άκουσε το Τσιτσάνη όταν άρχισε να γκρινιάζει οτι η μουσική μας εκφυλίζεται από της αραβοϊνδικές διασκευές και κλοπές των σύγχρονών του συνθετών που κοιτούσαν πως θα κάνουν την αρπαχτή. Γέμισε η μουσική μας ήχους και ακούσματα που ουδέποτε ανήκαν στην ελληνική μουσική και μας τα πασάρουν για εγχώριο προϊόν. Ίσως το ρεμπέτικο να είχε εξελιχθεί σε ένα γνησιότερο μουσικό άκουσμα από αυτό που είναι σήμερα το λαϊκό, δηλαδή το τελειωμένο pop-electro-τσιφτετελο-λαϊκο-σκυλάδικο που αυτή τη στιγμή υπάρχει ως ελληνική μουσική.
Ήταν μία δύσκολη στιγμή της ιστορίας γι αυτούς τους ανθρώπους η στιγμή που από απλούς χασικλήδες, γίναν ξαφνικά επικίνδυνοι εγκληματίες. Ειδικά για τους δερβίσηδες, που σαν συμπεριφορά και ιδεολογία πόρρω απήχαν από τον κουτσαβάκη. Φιλήσυχοι άνθρωποι, όπως ο τύπος του βιολιστή Γιωργάκη στο Ρεμπέτικο του Φέρρη, βρέθηκαν αντιμέτωποι με την εξορία. Εξορία, τρομακτική και απαίσια όπως αυτή που περιγράφει ο μεγάλος ρεμπέτης Μάρκος Βαμβακάρης.
Το παράπονο του χασικλή δεν ήταν δυνατόν να μην ακουστεί και να μην εκφραστεί στη μουσική του. "Μας κυνηγούν τον αργιλέ" λένε με παράπονο. Στη ταινία "Ρεμπέτικο" δείχνει την αστυνομία να ξεσπάει πάνω στους μπαγλαμάδες και τα μπουζούκια των χασικλήδων. Ο χασικλής γίνεται τώρα πολίτης β' κατηγορίας, και οι ρεμπέτες σε κάποια φάση περνάνε στην παρανομία. Όχι όμως και η μουσική τους και η έμπνευσή τους, που μέσα από τον μεγάλο Βασίλη Τσιτσάνη, περνάει στα σαλόνια.
Γιατί έτσι πάντα γίνεται. Αυτό που η κοινωνία στην αρχή θεωρεί οτι το ξεκινάνε πάντα απόβλητοι, γίνεται, παραδόξως πως, κίνημα της μόδας. Γιατί οι καθωσπρέπει, μπορεί να συντηρούν μία κοινωνία, ουδέποτε όμως την βοηθούν πραγματικά να εξελιχθεί. Αυτό το πετυχαίνουν συνήθως οι απόβλητοι, και ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού είναι οι Αμερικάνοι. Όποιο καλό είδος μουσικής έχει βγει από αυτό το χωνευτήρι λαών, ήταν πάντα η μουσική των απόβλητων. Blues, jazz, rock'n'roll, hippie, rock, rap, r'n'b, ήταν μουσικές μαύρων που ζούσαν στα γκέτο, με εξαίρεση τους χίππηδες που ήταν ως επί το πλείστον χασικλήδες φοιτητές. Γενικά, αυτές οι μουσικές ξεκίνησαν τουλάχιστον από απόβλητους, και μέχρι η "καθωσπρέπει", κατά βάση λευκή κοινωνία των ΗΠΑ να τις δεχτεί, ήταν μουσικές αλήτικες, όπως ακριβώς συνέβει και με το ρεμπέτικο στην Ελλάδα.
Σε αντίθεση με ο,τι θα περίμενε κανείς από λιωμένους χασικλήδες σε έναν τεκέ, ήταν δημιουργικοί τύποι. Εφήυραν ένα σωρό μουσικά όργανα, παραλλαγές εγχόρδων, που περιγράφει λεπτομερώς ο Πετρόπουλος, καθώς και αυτοσχέδια όργανα, όπως το κομπολόι στο ποτήρι, καθώς και τα διάσημα "τσακίσματα", τα οποία αποτελούσαν αυτοσχέδιες φράσεις των ακροατών, για να τονώσουν το ηθικό των μουσικών και για να εκδηλώσουν την εκτίμηση τους για τη μουσική που αυτοί παίζαν. Σας παραπέμπω σε ένα πολύ πετυχημένο site, το Tsakismata Automatic Generator για να δείτε τί ακριβώς εννοώ. Το site είναι άπαιχτο, και παρατηρήστε πάνω πάνω στο σηματάκι τις τέσσερεις χορδές του μπουζουκιού του Χιώτη, από τις οποίες η τέταρτη διαγράφεται, για να μπορέσουμε να επιστρέψουμε επιτέλους στο αυθεντικό μπουζούκι του Βαμβακάρη, το τρίχορδο, που δεν ήταν φτιαγμένο για να παίζει ακοπανιαμέντα (όπως αυτό του Χιώτη) που όμως ήταν όμορφο, με μακρύ λαιμό και ήταν και το γνήσιο μπουζούκι του ρεμπέτικου.
Ο Χιώτης ήταν μία στροφή στο ελληνικό τραγούδι και αυτός, φτιάχνοντας το μπουζούκι που περιέγραψα παραπάνω, το τετράχορδο, και γράφοντας μουσική αρχοντορεμπέτικη συνδυασμένη με λατιν ήχους, όπως το μάμπο. Έμεινε στην ιστορία σα μεγάλος μουσικός και διάσημος βιρτουόζος, αλλά όχι τόσο λαοφιλής σα ρεμπέτης. Οι ρεμπέτες, τον κατηγόρησαν οτι ξεπούλησε τη μουσική του, και οτι την "μπαστάρδεψε" τόσο πολύ, που έχασε την δυνατότητα να εκφράζει τους ίδιους τους ρεμπέτες. Ο Τσιτσάνης, έγραψε μεν αρχοντορεμπέτικα και ελαφρολαϊκά, αλλά κατάφερνε να παράγει λιγότερο "λουστραρισμένη" μουσική από αυτή του Χιώτη. Ήταν οπωσδήποτε πιό λαϊκός, και γι αυτό και στέκεται και επάξια στην κορυφή των ρεμπετών που συντέλεσαν στην τρίτη περίοδο της ιστορίας του ρεμπέτικου.
Ένας ακόμη γνωστός μεταγενέστερος ρεμπέτης που μας είναι και πολύ γνωστός από τις ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, ήταν ο Γιώργος Ζαμπέτας. Χωρίς να ανήκει στην γενιά των παλιών ρεμπετών, έμεινε συνδεδεμένος με τους ρεμπέτες από την ομιλία του, το τρόπο που τραγουδούσε, και το αστείρευτο χιούμορ του, που δε φαίνεται στον κινηματογράφο λόγω λογοκρισίας. Δεν θα τον κατέτασσα στους μεγάλους ρεμπέτες από την άποψη οτι προτίστως, έγραφε ελαφρολαϊκά, και δευτερευόντως, ήταν χρονικά μεταγενέστερος. Όμως, ήταν δερβίσης, είχε χιούμορ και το είχε και το καλοκάγαθο ύφος του χρόνιου χασικλή... ώστε ενώ δεν ήταν πραγματικός ρεμπέτης, πέρασε στην καρδιά μας σαν ένας μεγάλος βιρτουόζος του μπουζουκιού, διότι πράγματι ήταν, και σαν ένας συμπαθητικός χαρακτήρας της εποχής των αρχοντορεμπέτικων, όταν ήδη είχε αρχίσει να ξεχνιέται το "τσάκισμα" και η χαρακτηριστική ομιλία του ρεμπέτη.
Μεγάλοι ρεμπέτες ήταν τόσοι πολλοί, που είναι μάταιο να αναφέρω οποιονδήποτε διότι η λίστα των επωνύμων είναι μεγάλη και η λίστα των ανωνύμων ακόμη μεγαλύτερη. Πολλοί ρεμπέτες κατήγγηλαν κλοπές του άγνωστου συνθέτη, από επώνυμους. Δηλαδή, οτι πήραν την εποχή των μεγάλων ηχογραφήσεων του ρεμπέτικου, τραγούδια που ήταν ανώνυμου συνθέτη και τα τραγουδούσαν για χρόνια στους τεκέδες, και τα παρουσίασαν στο κοινό σαν δικά τους. Πολλά τραγούδια έφτασαν σε εμάς με αυτό το τρόπο, και όλα αυτά γράφτηκαν άπό παρέες που μαζευόντουσαν.
Όπως ακριβώς φτιάχτηκε το μεγαλύτερο μέρος της κέλτικης μουσικής, σε παμπ σε όλη την Ιρλανδία, σε μία διαδικασία που οι ιρλανδοί αποκαλούν "irish session", όπου όλοι μαζί παίζουν ο,τι τους κατέβει μέχρι να βγει τραγούδι. Την διαδικασία έχει υμνήσει και ο Bob Marley, στο τραγούδι του "jamming", το τζαμάρισμα δηλαδή.
Οι ρεμπέτες που τζαμάραν όλοι μαζί, δώσαν ένα τεράστιο πλούτο τραγουδιών, με ποικίλα θέματα, την φυλακή, την εξορία, το χασίσι, την παρέα, τον έρωτα, τον πόνο του έρωτα, τις μικρές και μεγάλες χαρές και λύπες του φτωχού ανθρώπου. Γι αυτό και δεν εξέφραζαν μόνο το χασικλή και δεν γράφτηκαν μόνο για τον χασικλή. Ο χασικλής έγραφε σαν άνθρωπος και όχι σαν χασικλής, γι αυτό και η μουσική του εξέφραζε τελικά όλη τη φτωχολογιά, και όχι μόνο τους χασικλήδες. Και γι αυτό άντεξε το κυνήγι και τελικά επιβλήθηκε στην ελληνική μουσική, ενώ πλέον κανείς δεν ακούει τα ευρωπαϊκής μορφής τανγκό και ρομαντικά τραγούδια που την ίδια εποχή παιζόταν στα ραδιόφωνα ελεύθερα.
Οι ρεμπέτες ήταν δημιουργικότατα και εκφραστικότατα άτομα, και δώσαν στη χώρα μας όχι μόνο τη γνησιότερη νεοελληνική μουσική της, αλλά και ολόκληρη κουλτούρα και ύφος στη γλώσσα μας. Λέξεις πάρα πολλές, εκφράσεις ακόμη περισσότερες, ακόμη και το οτι το τραγούδι αυτό ομιλούταν σε μία επιτέλους οικεία για όλους τους έλληνες γλώσσα: τη δημοτική. Ο χασικλής δεν μιλάει στη καθαρεύουσα, και ακόμη και όταν είναι μορφωμένος, δεν την αγαπά.
Ο ρεμπέτης που ακολουθεί τη διαδρομή του ρεμπέτικου τουλάχιστον από τη Μικρασιατική Καταστροφή, είναι ένας άνθρωπος πονεμένος. Έχει ζήσει της δόξες της Σμύρνης, με τα Καφέ Αμάν, και μετά ρίχνεται στα προσφυγικά του Πειραιά, μέσα στην πείνα και την εξαθλίωση. Είναι ένας άνθρωπος που μόλις ορθοποδεί λίγο από την καταστροφή της Σμύρνης, ρίχνεται στη δικτατορία του Μεταξά και από κει στον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο. Είναι ένας άνθρωπος χωρις σιγουριά για το μέλλον που τον σκαμπανεβάζει, αλλά που ονειρεύεται και ελπίζει σε καλύτερες μέρες. Νομίζω όλα αυτά αποτυπώνονται πολύ καλά στο ρεμπέτικο τραγούδι.
Ο χασικλής ξέρει οτι είναι χασικλής γιατί έχει βάσανα.
"Σα μαστουριάσω και γενώ τρελός απ'τη μαστούρα, ξεχνάω όλα μου τα βάσανα κι όλη μου τη σκοτούρα... Με πίκρες και με βάσανα με προίκισε η φύση, κι όλα περνούν και χάνονται μόνο με το χασίσι."
"Πέντε χρόνια δικασμένος μέσα στο Γεντί Κουλέ, από το πολύ σεκλέτι τό 'ριξα στον αργιλέ.... κι άλλα πέντε ξεχασμένος από σένανε καλέ, για παρηγοριά οι μάγκες μου πατούσαν αργιλέ..."
Η παρηγοριά για το σεκλέτι, είναι βέβαια το χασίς. Και δε θα εξετάσω τους λόγους για τους οποίους το πίστευαν αυτό αυτοί οι άνθρωποι, όσο οτι το πίστευαν. Και το αποτύπωναν στα τραγούδια τους σε πολλές περιπτώσεις.
Υπάρχει κάτι σε αυτό το blog που με κάνει να διαβάζω σχόλια και να πιάνω το κεφάλι μου. Και δεν το γράφω αυτό υποτιμητικά προς αυτούς που μου κάνουν αυτά τα σχόλια. Είναι που μου θυμίζουν την ασχετοσύνη και την έλλειψη ενημέρωσης που δέρνει αυτή τη χωρα ανελέητα. Και τότε πιάνω το κεφάλι μου. Και τότε νιώθω οτι πρέπει να γράψω σαν γεωμέτρης που τραβάει γραμμές, για να καθορίσει τα όρια μεταξύ του υπαρκτού σχήματος και της χαοτικής αοριστίας. Φυσιολογικά δε θα συνέχιζα τόσο σύντομα αυτό το θέμα, αλλά έρχεται τριήμερο και έχω χρόνο να συμπληρώσω το προηγούμενο post.
Ας μιλήσουμε λοιπόν για τις αρνητικές συνέπειες της κατάχρησης της φούντας. Πριν παραθέσω τις απόψεις μου και την υπαρκτή γνώση μέχρι τώρα, σας καλώ να κάνετε δύο πράγματα, διότι δε θα μπορέσω να βρω όλη τη βιβλιογραφία που έχω διαβάσει και δε θα τη παραθέσω:
Να δείτε μόνοι σας τί μπορείτε να βρείτε στο διαδίκτυο γύρω από το θέμα.
Να χωρίσετε τα κείμενα που βρήκατε σε αυτά που λένε "οι έρευνες δείξαν" και σε αυτά που λένε οτι "οι ερευνητές πιστεύουν."
Εγώ πάντως, που έχω ψάξει ενδελεχώς, έχω βγει στα ακόλουθα συμπεράσματα και ερωτήματα:
Οτι οι έρευνες γύρω από το θέμα είναι ελλειπέστατες, ενώ το θέμα δεν είναι μόνο επιστημονικό, είναι και νομικό, και ιατρικό, και κοινωνιολογικό. Είναι τερατώδες αν σκεφτεί κανείς, οτι ένα τέτοιο ζήτημα έχει μείνει επιστημονικά ανεξιχνίαστο, ειδικά αν σκεφτείς οτι άνθρωποι καταδικάζονται σε φυλάκιση και καταστρέφεται η ζωή τους από τους νόμους εναντίον του χόρτου. Μα δεν είναι περίεργο; πως συμβαίνει αυτό; Γιατί δεν έχουν καταφέρει να κάνουν μία σοβαρή έρευνα; Γιατί ξέρουν τόσο καλά τις επιδράσεις της πρέζας και της κόκας και όχι του χόρτου, που είναι και πιό δημοφιλές; Πως και τους ξέφυγε έτσι το χόρτο; Μήπως επειδή τελικά δεν έχουν και πολύ επιστημονικές βάσεις σε αυτή την δαιμονολογία εναντίον του χόρτου; Μήπως επειδή αν επιτρεπόντουσαν σοβαρότερες έρευνες, ίσως να αναγκαζόντουσαν να αλλάξουν τη νομοθεσία, πράγμα που θα έφερνε δυσβάχταχτες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές για τους κυβερνώντες; Μήπως επειδή η κόκα και η πρέζα, που κάνουν όντως κακό, είναι εύκολο να το ορίσεις, ενώ στη φούντα είναι τόσο αόριστο και μπουρδολογικό, που οι έρευνες αποφεύγονται για να μη φανεί η υποκρισία της σύγχρονης ιατρικής, νομικής και κοινωνιολογίας που επιτρέπει άνθρωποι να φυλακίζονται για μία μαλακία με τη συναίνεση τους;
Οτι στα περισσότερα κείμενα που κατηγορείται η φούντα, είναι πολύ δύσκολο να βρεις τουλάχιστον 1 επιστημονικά εμπεριστατωμένο άρθρο, στο οποίο δε θα αναφέρεται αόριστα οτι "οι ερευνητές πιστεύουν" αλλά "οι έρευνες δείξαν". Σαν εργαζόμενη επιστήμονας και ακαδημαϊκή πολίτης, σας συμβουλεύω, ΠΟΤΕ να μην ακούτε λέξη ενός "ερευνητή που πιστεύει". Προσωπικά σαν αποδέκτης σχετικών ερευνών, ποσώς ενδιαφέρομαι για τη γνώμη τους. Ενδιαφέρομαι μόνο για το τί μπόρεσαν να βρούν. Και όταν ένας ερευνητής ξεκινάει με τη λέξη "πιστεύω προσωπικά πως..." αντί "απέδειξα επιστημονικά ότι..." τότε κατά 99% των περιπτώσεων, απλώς τα αποτελέσματα δε συμφωνούν με τις προκαταλλείψεις του, ή αδυνατεί να κατηγορήσει με χειροπιαστά, επιστημονικά εμπεριστατωμένα στοιχεία.
Όπως σας είπα, η χώρα από την οποία ξεκίνησε αυτό το κακό, είναι η Αμερική. Οφείλουμε να κατανοήσουμε την νοοτροπία που έχει δημιουργηθεί σε αυτό το μείγμα εθνών, που προσπαθούν να βρουν μία κοινή μενταλιτέ, προκειμένου να συνεννοηθούν μεταξύ τους. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, που δεν υπάρχει στην Ευρώπη, είναι η έννοια του loser και του winner. Στην Αμερική, αν δεν είσαι κοράκι που πέφτει να φάει τους γύρω του, και προτιμάς μία πιό ήσυχη στάση στη ζωή σου, είσαι loser. Αν δεν είναι ο μοναδικός σκοπός της ζωής σου να χεστείς στο τάληρο πατώντας επί πτωμάτων, και δεν πιέζεις τα παιδιά σου να κάνουν το ίδιο, είσαι loser. Οι αμερικανίδες μαμάδες, δίνουν speed στα παιδάκια που δε δείχνουν κλίση στο σχολείο, για να μη γίνουν loser. Δίνουν οι ίδιες ναρκωτικά, βαριά μάλιστα, στα παιδιά τους για να μη γίνουν loser. Τότε δε πειράζει όμως, αρκεί να μη γίνουν losers, και το απλό που λέμε εμείς για ένα μη επιμελές παιδάκι στην Ελλάδα, "δε τα παίρνει τα γράμματα", αυτοί το ονομάζουν Attention deficit disorder και τους δίνουν αμφεταμίνες. Διότι στη νοοτροπία τους δεν υπάρχει "δε παίρνω τα γράμματα", υπάρχει "είμαι loser." Αν προτιμήσεις, σαν τον πρωταγωνιστή του American Beauty να εργαστείς σε φαστφουντάδικο παρά τη προϋπηρεσία σου για μιά πιό ήσυχη ζωή, πάλι είσαι loser. Αν προτιμάς να κάτσεις σπίτι σου με τους φίλους να πιείς χόρτο αντί να βγεις στα club για να αποδείξεις στους γύρω σου οτι είσαι party animal, με λεφτά και διασυνδέσεις, είσαι loser. Αυτή η καθημερινή υστερία του "δείχνεσθαι" για τους αμερικάνους μεταφράζεται ως υγιής συμπεριφορά, ενώ οποιαδήποτε απόκλιση από την επιθυμία να βγάλεις τρελά λεφτά και να ανταγωνίζεσαι διαρκώς τους άλλους, είναι άρρωστη.
Και τώρα, ήρθε η ώρα να δούμε τις επιπτώσεις στην υγεία. Πηγαίνετε στο wikipedia, εδώ και κοιτάξτε τον τίτλο "health issues" για να γελάσουμε όλοι μαζί. Μία παράγραφος, στην οποία όλες οι προτάσεις ξεκινάνε με "οι ερευνητές πιστεύουν οτι η κάνναβης προκαλεί.... αλλά δεν έχουν ακόμη καταφέρει να αποδείξουν μία απόλυτη σύνδεση μεταξύ της κάνναβης και του..." Μα δεν είναι γελοίο; όλοι λένε οτι κάτι προκαλείται και κανείς δε μπορεί να αποδείξει τίποτε. Ας δούμε μόνο ο,τι έχει αποδειχθεί:
Το χόρτο επιρρεάζει την πρόσφατη μνήμη. Δείτε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο εδώ, στο οποίο αναφέρονται με ακρίβεια τα τεστ που έγιναν σχετικά. Έχει αποδειχτεί οτι όντως επιρρεάζεται η μεταφορά της πληροφορίας από την πρόσφατη στη μόνιμη μνήμη. ΟΜΩΣ, τα τεστ έδειξαν σημαντικές στατιστικές διαφορές μόνο στις περιπτώσεις νευρο-κινητικών ασκήσεων και απομνημόνευσης αριθμών. Όχι στην απομνημόνευση πχ σημαντικών πράξεων ή γεγονότων. Δηλαδή, άμα διαβάζεις ιστορία μαστουρωμένος, ίσως να μη θυμάσαι καλά τις ημερομηνίες. Θα θυμάσαι ωραιότατα όμως τα γεγονότα. Επίσης, καλό είναι να μην είσαι λιωμένος όταν θα πας για μαθήματα οδήγησης. Γενικά, οι έρευνες έδειξαν μη σημαντικές αποκλίσεις. Έδειξε πάντως οτι υπάρχει ένα 9ωρό hangover, με την έννοια οτι σε αυτές τις 9 ώρες, ίσως να μη θυμάσαι σε τεστ αριθμών τόσο καλά τα νούμερα. Όμως, επίσης απέδειξαν οτι καμία σχέση δεν έχει το hangover του αλκοόλ με αυτό τις φούντας. Εγώ προσωπικά έχω απομνημονεύσει αρκετές εξεταστικές μαστουρωμένη. Η αλήθεια πάντως είναι οτι όταν θέλω να μάθω μία δουλειά, αποφεύγω να πίνω πολύ. Μπορεί να είμαι πιωμένη, αλλά όχι "λιωμένη", με εντελώς γεμάτη τη κεφάλα μου, αν με καταλαβαίνετε. Μετά, όταν η προσωρινή αυτή μνήμη περάσει στη μόνιμη, η RAM γίνει ROM, τότε πίνω όσο τραβάει η ψυχή μου. Γνώμη μου είναι πως καλό είναι, αν πχ είσαι σε θεωρητική σχολή και έχεις πολύ απομνηνόνευση, να κάνεις κράτει όταν διαβάζεις. Αν όμως λύνεις ασκήσεις, τότε μπορείς να πίνεις όσο θες. Και ξέρω στα σίγουρα, οτι πολλοί φοιτητές ξέραν να τραβήξουν αυτή τη διαχωριστική γραμμή με άνεση στο διάβασμά τους. Μπορείτε όλοι σας, αρκεί να το κάνετε σωστά.
Το ανοσοποιητικό σας πέφτει. Αυτό ίσως να είναι χρήσιμο αν πάσχετε από λύκο ή ρευματοειδή αρθρήτιδα ή αλλεργίες, αλλά γενικά ίσως να δημιουργήσει πρόβλημα. Να προσέχετε την υγεία σας και να πίνετε με σταθερούς ρυθμούς, να μην έχετε πολλά βράδια που το παρακάνετε αν με καταλαβαίνετε. Γιατί μπορεί το κάπνισμα κάνναβης να δρα ίσως προστατευτικά, αλλά κακά τα ψέμματα, είτε καπνίζεις τσιγάρο, είτε χόρτο, είτε τα θυμιάματα της Πυθείας, ο καπνός δεν είναι ο,τι καλύτερο για τα πνευμόνια σου. Ίσως να είστε επιρρεπείς σε πνευμονίες ή βρογχίτιδες. Αν πίνατε με vapourisators, θα ήταν ακόμη καλύτερο για σας.
Και εδώ συνοψίζονται οι αρνητικές επιπτώσεις στη σωματική σας υγεία. Ή τουλάχιστον, αυτές που έχουν αποδειχεί ατράνταχτα.
Πάμε στις ψυχοενεργικές ιδιότητες της φούντας. Ας αφήσουμε για λίγο απέξω την σωματική υγεία, και ας δούμε τα αποτελέσματα στην ψυχική σας υγεία, αν είστε χασικλής (ας το ορίσω και αυτό σήμερα, χασικλής = χρόνιος, καθημερινός χρήστης). Ούτως ή άλλως, η μεγαλύτερη πολεμική εναντίον του χόρτου γίνεται πάνω στην ψυχική υγεία.
Θα σας παραθέσω μία σειρά ερωτήσεων, σε τρία σκέλη.
Αν απαντήσετε στις περισσότερες από τις παρακάτω ερωτήσεις θετικά, τότε η κατάχρηση χόρτου σας κάνει κακό.
Είστε άνθρωπος που το οικογενειακό του περιβάλλον δεν συμφωνούσε με τα προσωπικά σας όνειρα και σας υποχρέωσαν να τα εγκαταλείψετε ή επιτρέπετε οι κοινωνικές επιταγές να σας απαγορεύουν και να σας υπαγορεύουν πράγματα;
Έχετε στο ιατρικό ιστορικό της οικογένειάς σας κρούσματα σχιζοφρένειας ή ψύχωσης γενικότερα;
Έχετε τη τάση να γίνεστε αναβλητικός με τις υποχρεώσεις σας ή βαριέστε πολλές φορές να περιποιηθείτε τον εαυτό σας ή το σπίτι σας;
Είστε γενικά απαισιόδοξο και μηδενιστικό άτομο;
Σνηθίζετε να καταναλώνετε αλκοόλ με ο,τι άλλο και να πιείτε (χόρτο, κόκα, mdma κλπ) ή να καταναλώνετε αλκοόλ καθημερινά ή σε τεράστιες ποσότητες;
Πιάνετε τον εαυτό σας να πιστεύει οτι ο κόσμος είναι πολύ σκληρός μαζί σας και πως είστε αδύναμοι να τον πολεμήσετε;
Είστε άνθρωπος που συχαίνεται κατα βάθος τη δουλειά που κάνει και που το να πάτε κάθε πρωί στην δουλειά αποτελεί το προσωπικό σας μαρτύριο ή σπουδάζετε μία σχολή που διάλεξαν περισσότερο οι γονείς σας παρά εσείς;
Πάσχετε από κατάθλιψη, ή πιστεύετε οτι η καλύτερη δραστηριότητα μετά τον υπολογιστή σας, είναι ο ύπνος;
Πολλές φορές αδυνατείτε να συνδέσετε τον εαυτό σας συναισθηματικά με γεγονότα του περιβάλλοντός σας, και συχνά σας κατηγορούν για αδιαφορία;
Έχετε τη τάση να ανησυχείτε υπερβολικά για την υγεία σας, και οποιαδήποτε σωματική αλλαγή σας κάνει να φοβάστε οτι πάθατε κάτι πολύ κακό;
Αν απαντήσατε θετικά σε πάνω από 5 ερωτήσεις, θα πρέπει να το σκεφτείτε πολύ σοβαρά να σταματήσετε να πίνετε τακτικά χόρτο. Αν μάλιστα απαντήσατε θετικά και στην ερώτηση 2, νομίζω θα πρέπει να το αποκλείσετε εντελώς.
Πότε όμως το χόρτο είναι ευεργετικό για σας; Αν απαντήσετε σε πάνω από 5 ερωτήσεις θετικά, νομίζω πρέπει να αρχίσετε να πίνετε χόρτο από σήμερα κιόλας.
Έχετε νευρικές αϋπνίες που σας καταρρακώνουν σωματικά και ψυχολογικά με αποτέλεσμα να πέφτει η απόδοσή σας;
Είστε άνθρωπος με νεύρα που συχνά ξεσπάει στους γύρω του, και πνίγεστε στο άγχος σας και πνίγετε και τους γύρω σας μαζί;
Συχνά οι άνθρωποι σας λένε οτι παίρνετε τα πράγματα πολύ σοβαρά ή είστε υπερβολικός; Δηλαδή, στεναχωριέστε υπέρ του δέοντος για πράγματα που συμβαίνουν στο περιβάλλον σας;
Πάσχετε από ανορεξία;
Τσακώνεστε συχνά;
Έχετε τικ;
Ασχολείστε συχνά με τις ζωές των φίλων/συγγενών/γειτόνων σας και επιμένετε να ακολουθήσουν οπωσδήποτε τις απόψεις σας;
Θεωρείτε οτι οι ήρεμοι τύποι στη ζωή είναι αδύναμοι και μόνο οι δυναμικοί τύποι τελικά ξέρουν να απολαμβάνουν τη ζωή και να ζουν ευπρεπώς;
Πολλές φορές σας επισημαίνουν πως αδύνατείτε να δείτε τις συνδέσεις μεταξύ πραγμάτων ή γεγονότων γιατί σπανίως εμβαθύνετε ή πως βγαίνετε συχνά σε υπεραπλουστευμένα συμπεράσματα;
Είστε καθαρά υλιστής τύπος και δε τα πάτε πολύ καλά με λέξεις όπως φιλοσοφία/θρησκεία/μεταφυσική/εσωτερική αναζήτηση;
Αν ο νόμος ήταν πιό δίκαιος, νομίζω οτι για όσους από σας απάντησαν για πάνω από 5 ερωτήσεις θετικά, θα έπρεπε να σας έπιβληθεί το χόρτο με το ζόρι.
Αν τώρα, απαντήσετε στη πλειοψηφία των παρακάτω ερωτήσεων θετικά, τότε μπορείτε να κάνετε κατάχρηση χόρτου χωρίς να έχετε προβλήματα.
Είστε άνθρωπος που του αρέσει η δουλειά του/η σχολή του και νιώθετε πως εκφράζεστε δημιουργικά μέσα από αυτήν;
Είστε γενικά αισιόδοξος σαν τύπος ανθρώπου;
Σας αρέσει να σκέφτεστε βαθύτερα και να προσηλώνεστε σε ένα αντικείμενο που σας ενδιαφέρει;
Το να φροντίσετε τον εαυτό σας ή το σπίτι σας αποτελεί χαρά αντί αγγαρεία;
Το να σκέφτεστε διαφορετικά από το σύνολο δε σας τρομάζει, αλλά σας χαροποιεί για την ιδιαιτερότητά σας;
Έχετε έντονη την αίσθηση της υποχρέωσης και ποτέ δεν "κρεμάτε" τους ανθρώπους ή τον καθηγητή/εργοδότη σας αν δεν έχετε ένα πραγματικά σοβαρό λόγο;
Ακόμη και αν είστε σπιτόγατος ξέρετε και να διασκεδάζετε έξω, όπου πραγματικά επιθυμείτε εσείς και όχι όπου επιβάλλει κάποια lifestyle εκπομπή της τηλεόρασης;
Το άγχος σας πηγάζει συνήθως από την ανάγκη σας να είστε σωστός στις υποχρεώσεις σας αντί από κάποια υποβόσκουσα κατάθλιψη;
Νιώθετε οτι γενικά, εσείς έχετε πάει τη ζωή σας στο δρόμο της και όχι αυτή εσάς;
Πίνετε για να διασκεδάσετε και ουχί για να ξεχάσετε;
Αν απαντήσατε σε πάνω από 5 ερωτήσεις θετικά, το πιθανότερο είναι οτι μπορείτε να καταχράστε την κάνναβη χωρίς να σας προκύψει κάποιο σοβαρό πρόβλημα.
Ας δούμε και μερικούς μύθους που κάποιοι "επιστήμονες", εντελώς ξεδιάντροπα και χωρίς επιστημονικές αποδείξεις κυκλοφορούν στην πιάτσα.
Το χορτο κάνει περισσότερο κακό στα πνευμόνια από το τσιγάρο. Ψέμμα. Το χόρτο δρα προστατευτικά εναντίον του καρκίνου του πνεύμονα, σε πληθυσμούς καπνιστών που μελετήθηκαν, μεταξύ ομάδων που καπνίζουν μόνο τσιγάρα και ομάδων που πίνουν και χόρτο.
Το χόρτο σε κάνει απαθή και τεμπέλη. Ψέμμα. Απόδειξη οι χιλιάδες επιστημόνων που τελείωσαν το πανεπιστήμιό τους με ένα μπάφο στο στόμα. Κανείς από αυτούς δε θα είχε καταφέρει να περάσει ούτε μία εξεταστική αν αυτό αλήθευε. Το γεγονός οτι ο μέσος Αμερικάνος όταν θέλει να εξηγήσει οτι δεν είναι τόσο άσχετος με τις ουσίες πάντα λέει "πήγα και εγώ στο κολλέγιο", μιλάει από μόνο του. Αντίθετα, το χόρτο, ΠΑΝΤΑ αν κάνεις αυτό που σου αρέσει, σε κάνει να "κολλάς" σε αυτό και να αποδίδεις καλύτερα. Εγώ το θεωρητικό μέρος της διπλωματικής μου, που μου πήρε κανα 3μηνο να το συντάξω (135 σελίδες, γαμώτο!) το έγραψα με το μπάφο ανα χείρας, και θα πρέπει να ήπια τουλάχιστον ένα 9μπαρο σοκολάτα μέχρι να το τελειώσω. Η δε αδερφή μου, είχε πάντα μόνιμο άγχος να έχουμε χόρτο στο σπίτι, διότι πίστευε ακράδαντα οτι αν δεν έχει μπάφο να την ηρεμίσει και να την "κολλήσει" στο βιβλίο της, της ήταν αδύνατο να "στρώσει κώλο" όπως έλεγε.
Το χόρτο επιρρεάζει την οδήγηση. Ψέμμα. Η έρευνες στο θέμα είναι πολύ αστείες. Αποδείχθηκε πως οι οδηγοί χασικλήδες πάνω από 25 ετών έχουν λιγότερα ατυχήματα από τους υπόλοιπους οδηγούς, ενώ αυτοί κάτω των 25 περισσότερα. Δηλαδή συγγνώμη, αλλά δεν έχει να κάνει ούτε με τα αντανακλαστικά, ούτε με την αντίληψη του χώρου ή την όραση. Έχει να κάνει με το αν ο χασικλής πίνει χασίσι για να πουλήσει μαγκιά στους φίλους του, και οδηγάει και ανάλογα, ή είναι ώριμος χασικλής και πίνει για να είναι ήρεμος. Επίσης, οτι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία οδηγοί, ξέρουν ήδη οδήγηση και πάνε αυτόματα, ενώ οι μικρότεροι, που είναι ακόμη στην εκμάθηση, με το χόρτο αργούν να περάσουν τις κινήσεις της οδήγησης από την εκμάθηση στην μόνιμη μνήμη. Με το χόρτο, οδηγάς κανονικότατα, έχεις αντανακλαστικά κανονικά, και αυτό είναι που μετράει περισσότερο, διότι συνήθως αυτό χάνεται με τις ουσίες. Ουδέποτε αναφέρθηκαν ατυχήματα στο δρόμο από υπερβολική κατανάλωση φούντας. Το μόνο κακό είναι πως ίσως νομίζεις οτι πας αργά ενώ πας γρήγορα, ή πως πας γρήγορα ενώ πας αργά. Οι περισσότεροι χασικλήδες το αντιπαρέρχονται αυτό με το να πηγαίνουν πιό αργά. Όπως λέει και ο Hicks "u go only on 4 fuckin miles per hour." Τόσο το καλύτερο για σένα. Και όπως λέει ο ίδιος, ίσως τελικά θα έπρεπε να υποχρεώσουμε να πίνουν φούντα, όλοι αυτοί οι τρελοί που βλέπουν το αμάξι τους σαν την προέκταση του πουλιού τους (μικροτσούτσουνοι, συνήθως) και τρέχουν σα τρελοί για να μας αποδείξουν πόσο άντρες είναι. Επίσης, σε όποιον μαλάκα οδηγάει με το χέρι κολλημένο στη κόρνα. Επειδή είναι αυτός νευρασθενής θα πρέπει να γίνουμε και εμείς μαζί του; Όχι. Ώρα να δώσουμε φούντα σε κάτι τέτοιους οδηγούς. Στην Ελλάδα το έχουμε ανάγκη.
Η φούντα προκαλεί κατάθλιψη, σχιζοφρένεια, ψύχωση. Ψέμμα. Έχει αποδειχτεί επιστημονικά οτι μόνο οι άνθρωποι με υποβόσκουσα ροπή προς τη σχιζοφρένεια ή τη ψύχωση, δηλαδή βεβαρημένο ιστορικό, προηγούμενη ακατάληπτη συμπεριφορά, παρουσίασαν ψύχωση μετά από παρατεταμένη χρήση. Όπου το δείτε γραμμένο αυτό είμαι 100% σίγουρη οτι δίπλα θα γράφει "οι ερευνητές πιστεύουν"... κλασσικά. Και το οτι σου προκαλεί ψύχωση ή σχιζοφρένεια στην περίπτωση που υπάρχει τάση, είναι απολύτως φυσιολογικό. Όταν παίρνεις ψυχοδηλωτικά, την ψυχή σου θα εκδηλώσεις, και μάλιστα πιό γρήγορα. Αν σε αυτή υπάρχει πρόβλημα, απλά θα φανεί πιό γρήγορα, και εδώ που τα λέμε, τόσο το καλύτερο, διότι όσο πιό γρήγορα διεγνωστεί το πρόβλημα, τόσο πιό γρήγορα θα ξεκινήσει και η αποκατάσταση. Επίσης, η φούντα δε προκαλεί κατάθλιψη, και αυτό αποδεικνύεται από τις ορδές των εργαζόμενων ανα τον πλανήτη, που ενώ ξοδεύουν ένα σεβαστό μέρος του εισοδήματός τους σε φούντα, ξυπνάνε το πρωί κανονικότατα για να πάνε στη δουλειά τους. Και είμαστε εκατομμύρια. Από παραδείγματα προσωπικά, ξέρω μόνο δύο άτομα που εμφάνισαν σχιζοφρένεια από φούντα. Ο ένας είναι γιός πόρνης, που μεγάλωσε χωρίς πατέρα, με μία ηλίθια μάνα που πιό πολύ ανησυχούσε για τους έρωτές της με τους νταβατζήδες, παρά για το παιδί της που μεγάλωνε μόνο του και ούτε σχολείο πήγε ποτέ, ούτε πατέρα γνώρισε. Το άλλο άτομο που ξέρω, μεγάλωσε σε ένα σπίτι στο οποίο ο πατέρας του, αλκοολικός και ψυχωτικός, χτύπαγε τα παιδιά του με τη ζώνη από 4 χρονών, και η μάνα του, αντί να κάνει κάτι για να βοηθήσει τον εαυτό της και τα παιδιά της, τους κλαιγόταν μία ζωή και από πάνω, όταν η αδερφή του την έκανε άπό τα 16 από το σπίτι για να γλιτώσει, αντί να ντραπεί για την κατάντια της και να κάνει επιτέλους κάτι, γύρευε να φορτωθεί στο κορίτσι της που δούλευε 2 δουλειές μόνο του για να τα βγάλει πέρα. Ξέρω και ένα σωρό παιδιά που στο πανεπιστήμιο παρουσιάσαν κατάθλιψη και έμειναν κλεισμένα σπίτι. Το 100% αυτών (γιατί τους ρώτησα όλους) σπούδαζαν μία επιστήμη που δε πολυγούσταραν, μόνο και μόνο γιατί αυτό περίμεναν από αυτούς οι γονείς τους. Άντε να κολλήσεις με την επιστήμη και να αποδόσεις στο πανεπιστήμιο. Και φούντα να μη πίνεις, δε μου φαίνεται περίεργο αν τελικά κλειστείς σπίτι και παίζεις pro αντί να πας για μάθημα. Δε ξέρω ΚΑΝΕΝΑ παιδί, που οι γονείς του σεβάστηκαν τα όνειρά του, δηλαδή από υγιή οικογένεια, που να ήπιε χόρτο και να παρουσίασε ψύχωση. Αν δεις άτομο να κλείνεται στο σπίτι του και όλη μέρα να πίνει χόρτο, ψάξε καλύτερα και μη βγαίνεις σε βιαστικά και υπεραπλουστευμένα συμπεράσματα. Δες το σπίτι του, τη μόρφωσή του, το βιωτικό του επίπεδο, τις ευκαιρίες που είχε να γίνει κάτι διαφορετικό. Και μου τι σπάνε και οι "επιστήμονες" που βγαίνουν σε υπεραπλουστευμένα συμπεράσματα και υποστηρίζουν τέτοιες βλακείες. Ο αστυνομικός είναι όργανο, το μπουζούκι είναι όργανο, άρα ο αστυνομικός είναι μπουζούκι. Τόση υπεραπλούστευση, σε μετατρέπει άνετα από επιστήμονα σε τσαρλατάνο. Ο μέσος ψυχίατρος ξέρει πολύ καλά πως, για κάθε ασθενή που δέχεται, θα έπρεπε στη πραγματικότητα να κουράρει ολόκληρη την οικογένειά του αν ήθελε να τον κάνει πραγματικά καλά. Δε μπορεί όμως, και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να διδάξει στο άτομο πως να αμύνεται ψυχικά στο προβληματικό περιβάλλον που το οδήγησε στην ψυχασθένεια. Το γεγονός λοιπόν οτι η σύγχρονη ψυχιατρική αναγκάζεται να παραβλέψει το περιβάλλον του κάθε ψυχασθενούς επειδή δε μπορεί να επέμβει σ'αυτό, δε σημαίνει οτι αυτό τελικά δεν είχε το καθοριστικότερο ρόλο στην πορεία της ασθένειας. Τον έχει φυσικά, και αυτό ισχύει για τον κάθε καταθλιπτικό ή ψυχασθενή που καταφεύγει σε γιατρό. Η σχιζοφρένεια είναι κληρονομική όχι γιατί υπάρχει σε γονίδιο, αλλά γιατί σε μεγαλώνει ένας σχιζοφρενής. Αν υπήρχε κληρονομική βάση, θα την είχαν βρει. Το ίδιο και για την κατάθλιψη. Δεν υπάρχει όμως, παρόλο που η ψυχιατρική δέχεται συμβατικά την κληρονομικότητα ως αιτία και στις δύο περιπτώσεις. "Βεβαρημένο οικογενειακό ιστορικό" λένε. Αυτό λέει πολλά νομίζω, όπως και το γεγονός οτι τελευταία οι ψυχίατροι συνειδητοποίησαν οτι ιστορικά, η σχιζοφρένεια και η ψύχωση είναι μάλλον ασθένειες που δεν υπάρχουν στα ζώα, και πιθανώς δεν υπήρχαν στην εποχή των σπηλαίων. Ιστορικές πηγές αναφέρουν άτομα που σήμερα θα περιγράφαμε σχιζοφρενείς, αρκετά αργότερα στην ανθρώπινη ιστορία. Η σχιζοφρένεια έχει σα μόνη πηγή τον ίδιο μας τον πολιτισμό, και εκφράζεται σε ο,τι φαίνεται να αποκλείνει από τις στάνταρ συμπεριφορές του. Είναι το τίμημα για την πολιτισμική και τεχνολογική μας ανάπτυξη. Και όχι, δεν προκαλείται από το χόρτο. Το μέσο παιδί που παρουσιάζει σημάδια ψύχωσης ή σχιζοφρένειας ή κατάθλιψης από το χόρτο, απλώς εκδηλώνει αυτό που ήδη έχει μέσα του, ή αν θέλετε, αφού παίρνει ψυχοδηλωτικά, ψυχοδηλώνει. Οι ερευνητές λένε "οι νέοι άνθρωποι που παρουσιάζουν ψύχωση από μαριχουάνα έχουν συνήθως βεβαρημένο οικογενειακό ιστορικό." Σε απλά ελληνικά "ο πιτσιρικάς που ανατράφηκε από τρελούς γονείς, άμα πιεί χόρτο θα μοιάσει γρηγορότερα στους γονείς του."Εμένα γιατί δε μου κάνει εντύπωση και κάνει τόσο μεγάλη στους πολέμιους του χόρτου; Με μία ψυχοδηλωτική ουσία, τί περιμέναν ακριβώς ήθελα να ξερα;
Το χόρτο σε κάνει απαθή, αδιάφορο και προκαλεί έλλειψη κινήτρων. Για αρχή, θα παραθέσω ένα κομμάτι που έχω γράψει σε προηγούμενο post (Αύγουστος 2007). Το χασίσι σε μεγάλες ποσότητες έχει μία βασική παρενέργεια. Σε κάνει να αισθάνεσαι άνετα με τη βαριεστημάρα, και αν είσαι άνθρωπος που κακομαθαίνει τον εαυτό του και δεν νοιάζεται και πολύ, το πιθανότερο είναι να σε καταστήσει βαριεστημένο και αντιπαραγωγικό. Αν ξέρεις να διαχωρίζεις την διασκέδαση από τις υποχρεώσεις δε θα έχεις κανένα απολύτως πρόβλημα (και δόξα τω Θεώ, οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν, δεν σκάει πολύς κόσμος μεθυσμένος ή μαστουρωμένος στη δουλειά). Όχι οτι δε μπορείς να κάνεις δουλειά όσο είσαι μαστουρωμένος. Απλά δε θα την κάνεις τόσο ευχάριστα αν δεν σε ενδιαφέρει πραγματικά και ίσως να επιδείξεις βαριεστημάρα. Γίνεσαι κατ'επιλογήν αντιπαραγωγικός. Αν μία δουλειά δε σου αρέσει, έχεις μεγαλύτερη δυσκολία υπό την επίρρεια να την εκτελέσεις. Βέβαια, αν σου αρέσει, θα την κάνεις και καλύτερα γιατί θα βγάλεις και το μεράκι σου. Στην καπιταλιστική παγκόσμια πραγματικότητα που ζούμε, η αντιπαραγωγικότητα ή η ένδειξη προτίμησης για ένα συγκεκριμένο επάγγελμα είναι βαρύτατη αμαρτία. Δεν τους νοιάζει αν σου αρέσει η δουλειά σου, θέλουν απλώς να είσαι πρόθυμος να την κάνεις. Δεν θέλουν να έχεις προτίμηση γύρω από το πιό επάγγελμα θα κάνεις, θέλουν να πάρεις ο,τι δουλειά βρεις μπροστά σου από ανάγκη, να την κάνεις αγόγγυστα και να τους πεις και ευχαριστώ. Ο καπιταλισμός δε θέλει μεράκι, θέλει τεχνογνωσία και παραγωγή. Δεν τους ενδιαφέρει αν σου αρέσει αυτό που κάνεις ή όχι. Θέλουν να δουλεύεις και να καταναλώνεις. Κατα προτίμηση μπύρες και καπνό γιατί μη ξεχνάμε πως φορολογούνται. Νόμιζα οτι με αυτές τις δύο παραγράφους, είχα καθαρίσει με το θέμα "αρνητικές συνέπειες της κάνναβης" γιατί στη πραγματικότητα, εκεί συνοψίζονται. Το χασίσι βοηθάει τη συνδυαστική σκέψη. Γι αυτό και ο χασικλής πολύ συχνά πηδάει από θέμα σε θέμα. Αυτό, σε συνδυασμό με το να κάνεις μία δουλειά που γουστάρεις πραγματικά, τελικά αποφέρει ένα καταπληκτικό brainstorming. Αν όμως δε γουστάρεις αυτό που κάνεις, τότε ούτε να συγκεντρωθείς μπορείς, ούτε να το κάνεις τόσο καλά, τόσο παραγωγικά. Και γι αυτό, πρώτοι οι αμερικάνοι, που χωρίζουν τους ανθρώπους σε winners και loosers τα βάλανε με τη φούντα. Πρέπει να δουλεύεις και να μην μιλάς, να μην έχεις προτιμήσεις, να μην έχεις γνώμη για το πως θες να ζήσεις τη ζωή σου. Απλώς να παράγεις, για να μπορείς να μην είσαι... loser.
Πρέπει να καταλάβουμε προτίστως οτι και η παρακεταμόλη έχει θύματα. Ο,τι παίρνεις σε ποσότητες, σου κάνει κακό. Ακόμη και το φαγητό ή το νερό. Το θέμα είναι τελικά να κρίνεις μόνος σου τί σου κάνει υπερβολικό καλό, τί υπερβολικό κακό, και τί σου αρέσει. Πήρα μία πολύ ωραία εικόνα από το wikipedia, η οποία εκδόθηκε από τη βρετανική ιατρική εφημερίδα The Lancet, και συνοψίζει το θέμα όλων των ουσιών, σε γραφική παράσταση. Για όσους δε ξέρουν αγγλικά, dependance σημαίνει εξάρτηση, και physical harm σημαίνει αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία.
Κλείνω το post με ένα πολύ ωραίο άρθρο (στα αγγλικά) που τα λέει όλα. Δείτε το εδώ.
Απλά, σήμερα θα σας μιλήσω για το χορταράκι. Σκόπευα να συνεχίσω με μερικές πληροφορίες για την Salvia divinorum, αλλά ο φίλος από την Κύπρο μου υπενθύμισε το ελλειπές των πληροφοριών γύρω από τις διάφορες ποικιλίες χόρτου, και ειδικά, την άγνοια που παίζει στην Ελλάδα. Οπότε βάζω παρένθεση, γιατί σήμερα πρέπει να ξεκαθαρίσω ορισμένα θέματα, που άμα τα απάνταγα φίλε μου σε μορφή comment, θα βαριόσασταν να διαβάσετε.
Για να μιλήσουμε για τις ποικιλίες του χόρτου, πρέπει να μιλήσουμε για γενετική γενικώς αρχικά, ώστε να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα.
Από τότε που υπάρχουν καλλιέργειες και κτηνοτροφία, υπάρχει η γενετική, στην πιό απλή της μορφή. Απλά διαλέγεις ορισμένα φυτά της ίδιας ράτσας, που όμως φέρουν πιό έντονα τις ιδιότητες που επιθυμείς. Σιγά σιγά, φτιάχνεις κάτι που σου αρέσει, και αυτό το είδος εξελίσσεται όπως το θες. Για παράδειγμα, οι άπειρες ποικιλίες σκύλων που υπάρχουν μέχρι σήμερα. Όμως, όπως πχ, τα rottweiller, άμα τα τρέξεις μικρά, στραβώνουν τα πίσω τους πόδια, έτσι και άλλες ποικιλίες, σε άλλα είδη, το πιθανότερο είναι από τις πολλές διασταυρώσεις να έχουν κάποια προβλήματα. Ναι μεν σου αρέσει το είδος, αλλά έχει ορισμένα μειονεκτήματα. Το κλασσικότερο μειονέκτημα ενός είδους που δημιουργήθηκε από τον άνθρωπο, είναι οτι επειδή δεν ακολούθησε το φυσιολογικό δρόμο της Φυσικής Επιλογής, όπως μας την όρισε ο Δαρβίνος, συνήθως αυτά τα κατασκευασμένα είδη, έχουν προβλήματα αναπαραγωγής, αντίστασης στις ασθένειες, κλπ.
Τώρα, το κατα πόσο είναι "αφύσικο" να κάνεις κάτι τέτοιο, να δημιουργείς ήδη με διασταυρώσεις, νομίζω είναι λίγο αργά πλέον για να το αναρωτηθούμε. Αναλογιστείτε πως, το καλαμπόκι, είναι τόσο "τεχνητό" είδος, που πλέον η αναπαραγωγή του εξαρτάται αποκλειστικά από το ανθρώπινο είδος. Το άγριο καλαμπόκι έχει κάτι σπυριά μικροσκοπικά, τα οποία μπορεί να μεταφέρει ο άνεμος εύκολα. Το καλαμπόκι όπως το έχουμε κάνει εμείς εδώ και χιλιάδες χρόνια τώρα, δε θα μπορέσει ποτέ να αναπαραχθεί, αν ανθρώπινο χέρι δε σπάσει τα σπυριά από τη ρόκα. Μόνο εμείς μπορούμε, και μόνο εμείς είμαστε υπεύθυνοι για την ύπαρξη αυτού του είδους. Εν ολίγοις, η δημιουργία καινούριων ειδών με γενετική και διασταυρώσεις είναι κάτι που συμβαίνει εδώ και χιλιάδες χρόνια. Και μόνο τώρα αρχίσαμε να την φοβόμαστε.
Ο λόγος είναι η μοριακή γενετική. Αυτό το επικίνδυνο κόψε-ράψε που πολλοί ασυνείδητοι βιολόγοι έχουν στο κεφάλι τους να κάνουν για τα χρήματα. Όμως, είναι και υπερβολικό να μας πιάνει πανικός όποτε ακούμε για γενετική. Στις περισσότερες περιπτώσεις, όπως αυτή της κάνναβης, δεν ανακατεύεται κανενός είδους μοριακή γενετική. Σκέτες διασταυρώσεις. Μου αρέσει αυτό το χορταράκι, κρατάω σπόρια του, παίρνω αρσενικά/θηλυκά και τα διασταυρώνω με ένα άλλο χορταράκι που μου άρεσε και παίρνω μία καινούρια ποικιλία. Τόσο απλά.
Και ας δούμε και έναν ορισμό της βιολογίας, που θα μας χρειαστεί. Τί είναι το υβρίδιο;
Χωρίς πολλές λεπτομέρειες, ας το δούμε απλά. Αν έχεις ένα φυτό/ζώο το οποίο, όποτε το αυτογονιμοποιείς, σου δίνει τις ίδιες ιδιότητες, έχεις ένα "αμιγές στέλεχος", μία καθαρή ποικιλία. Δηλαδή, αν γονιμοποιείς τα θηλυκά άνθη μίας μηλιάς, με γύρη από τα δικά της αρσενικά λουλούδια, και σε όλες τις διασταυρώσεις σου δίνει τα ίδια μήλα, πχ, φυρίκια, τότε έχεις ένα αμιγές στέλεχος. Αν τώρα πάρεις γύρη από μία μηλιά που δίνει φυρίκια και είναι αμιγές στέλεχος, και γονιμοποίήσεις ένα άλλο αμηγές στέλεχος, που όμως δίνει μήλα στάρκιν, το φρούτο που θα προκύψει, είναι υβρίδιο. Δηλαδή υβρίδιο είναι η μίξη που προκύπτει από δύο καθαρές ποικιλίες. Ήταν εύκολο νομίζω.
Cannabis sativa. Η κλασσικότερη κάνναβις, η "ήρεμη", ευδοκιμεί σε πολλές χώρες του κόσμου. Είναι η ηπιότερη σε άκουσμα και περιεκτικότητα σε thc από όλες τις ποικιλίες. Ποικίλει, από 8-15% περιεκτηκότητα σε THC. Το φυτό της είναι μεγάλο, φτάνει και τα 3 μέτρα αν φυτευθεί έξω, και είναι η μόνη ποικιλία που συνεχίζει να ψηλώνει και κατά τη διάρκεια της φάσης ανθοφορίας. Γι αυτό και το δέντρο της έχει το μορφή που φαίνεται στη φώτο: μεγάλη και θαμνώδης. Το οτι είναι τεράστια δε σημαίνει οτι δίνει πολύ περισσότερο χόρτο από τις υπόλοιπες ποικιλίες, γιατί απλά τα κλαδιά της είναι πιό "σκόρπια", και έχει τη τάση να έχει πολλές κορυφές, να ψηλώνει δηλαδή τόσο από το κορυφαίο βλαστάρι, όσο και από τα πλαϊνά. Τα αρσενικά φυτά της cannabis sativa είναι αυτό που αποκαλούμε "κλωστική κάνναβη". Κάνουν μεγάλο λάθος όσοι νομίζουν οτι η κλωστική κάνναβη δεν καπνίζεται. Καπνίζεται ωραιότατα, αν είναι θηλυκή. Και τώρα, μία ακόμη πληροφορία που ποτέ να μη ξεχάσετε για την sativa: ΑΥΤΗ είναι η ελληνική φούντα. Η αλλιώς, η ελληνική φούντα, είναι η sativa που καλλιεργείται στην Ελλάδα από το 1950 περίπου, όταν η interpol πλέον περιόρισε το λαθρεμπόριο περσικής κάνναβης στην Ελλάδα. Οι χασικλήδες που τα βρήκαν τότε σκούρα, αναγκάστικαν να αρχίζουν να φυτεύουν εδώ. Το 1950, όλοι μιλούσαν για το "προυσσαλιό", το χόρτο από την Προύσσα, και τη καλαματιανή τη φούντα, ούτε να γυρίσουν να τη φτύσουν δε θέλαν. Όμως από τότε που αρχίσαν να πιάνονται τα βαπόρια στην Κορυνθία, κάναμε τα πικρά γλυκά, και ξεκινώντας με αυτό εδώ το χορταράκι, που τυχαίνει να μην είναι και το πιό δυνατό από όλα αλλά να την παλεύει καλά στα χώματά μας, οι εν Πελλοπόννησο και Κρήτη χασικλήδες κατάφεραν να τη διασταυρώσουν αρκετά ώστε να μας δώσει την ελληνική φούντα που όλοι μας ξέρουμε και αγαπάμε. ΟΜΩΣ, από τότε που η αστυνομία έχει αρχίσει άγριο κυνηγητό στην επαρχία, δηλαδή από τότε που αποφάσισαν να σπρώχνουν αλβανικό χόρτο, πείτε 1990, αυτή η "ποικιλία" κινδυνεύει να εξαφανιστεί. Και θα εξαφανιστεί, γιατί ότι δεν έχει γενετική ποικιλότητα, πάει για διαγραφή από την λίστα των υπαρκτών ειδών. Και από τη στιγμή που αυτό το χόρτο το έχουν πλέον λίγοι και σπάνια ανταλάσσουν σπόρια με τους γείτονες, λόγω μυστικοπάθειας, η δικιά μας sativa πάει προς εξαφάνιση. Αυτό δε σημαίνει οτι πρέπει να γινόμαστε απαισιόδοξοι. Αυτό που πέτυχαν οι χαμουτζήδες και οι κρητίκαροι με τόσο μεράκι, μπορούμε να το κάνουμε και εμείς, αν θέλουμε να φυτέψουμε μία sativa. Σας βεβαιώ οτι, αν υποθετικά πάρετε αλβανική sativa και τη φυτέψετε με προσοχή και αγάπη, το αποτέλεσμα θα σας εκπλήξει ευχάριστα (γιατί οι Αλβανοί που νόμίζετε οτι βρήκαν τα δικά τους σπόρια; από δω τα πήραν, μόνο που το χόρτο το έχουν αφρόντιστο, δεν ξέρουν να το καλλιεργήσουν σωστά και το ψεκάζουν με κατσαριδοκτόνο για τα ακάρεα, οπότε ιδού το άθλιο αποτέλεσμα). Η sativa, γενικά είναι ένα γελαδερό χόρτο, αν και δε σου γεμίζει το κεφάλι τόσο. Αυτή είναι ακριβώς η χάρη της: σου γεμίζει το κεφάλι λιγότερο μεν, αλλά είναι πιό ταξιδιάρικη και γελαστή.
Cannabis indica. Όπως λέει και το όνομά της, η προέλευση αυτής της ποικιλίας είναι ινδική. Από κει μας ήρθε. Έχει ένα σχετικά μικρόσωμο φυτό, το πολύ 1,5 μέτρο, με πολύ υψηλή περιεκτικότητα σε thc όμως. Έχει την τάση να αναπτύσσεται από το ακραίο βλαστάρι, αν δεν την κλαδέψεις φυσικά. Η σοδειά της είναι οπωσδήποτε μικρότερη από αυτή της sativa, αλλά όχι πολύ μικρότερη, γιατί δίνει πυκνότερους παπάδες. Το φυτάκι αυτό έχει κάνει μεγάλο ταξίδι από την Ινδία, στην Β. Αμερική, την Ευρώπη και την Αφρική. Είναι πιό ευαίσθητη και δύσκολη στην καλλιέργειά της από την αδερφή της την Sativa. Η περιεκτικότητά της σε thc φτάνει και το 20-25%. Βαράει κατακούτελα και σου γεμίζει το κεφάλι, αλλά δεν είναι τόσο γελαδερή. Για να μπορέσει κάποιος να τη βρει και να τη δοκιμάσει, θα πρέπει είτε να ταξιδέψει στο γνωστό τουριστικό θέρετρο της Ευρώπης, είτε να την αγοράσει σε σπόρια από το internet και να τη φυτέψει μόνος του. Μη περιμένετε να βρείτε στη μαύρη αγορά αυτό το φυτάκι, γιατί απλά είναι άγνωστες οι διαφορές μεταξύ των διαφόρων ποικιλιών στη χώρα μας, και να μας το φέρνανε, δε θα τους πιστεύαμε οτι αυτό είναι ινδική κάνναβης, ενώ αυτό που πίνουμε εμείς εδώ είναι κλωστική.
Cannabis ruderalis. Είναι ένα σχετικά καινούριο είδος, το οποίο προήλθε από την sativa, όταν αυτή αφέθηκε ελεύθερη στη φύση, στην ανατολική Ευρώπη. Εδώ δηλαδή, και στη Ρωσία κατα κόρον. Είναι η "άγρια" κάνναβης, αν μπορούσε κάποιος να τη χαρακτηρίσει στα ελληνικά. Κάποιοι χασικλήδες πίναν μπάφο στο βουνό δίπλα από το σπίτι τους, και πετούσαν τα σπόρια. Τα περισσότερα, επειδή θέλουν φροντίδα, δεν επιβιώναν. Κάποια όμως επιβίωσαν, και έδωσαν ένα φυτό πολύ ανθεκτικό, με χαμηλή περιεκτικότητα όμως σε thc. Αυτό την κάνει ένα θαυμάσιο φυτό για φαρμακευτική χρήση, διότι προσφέρει όλα τα καλά της κάνναβης (θεραπεία κατά του γλαυκώματος, ανακούφιση από χημειοθεραπείες, άνοιγμα της όρεξης στους οροθετικούς ασθενείς) χωρίς να την ακούς πολύ, ούτως ώστε να ικανοποιούνται και οι ασθενείς που δεν αισθάνονται χασικλήδες. Αλλά και οι χασικλήδες ευνοήθηκαν από την δημιουργία αυτού του υποείδους, καθώς οι διασταυρώσεις της βοηθούν την γενετική ποικιλομορφία των ειδών που ενδιαφέρουν αυτούς, προσθέτοντας καινούρια "γονίδια" στην γενετική πισίνα. Έτσι το πιθανότερο είναι να ακούσετε για κάποιο skunk ruderalis, αντί να τη βρείτε σαν αμιγές στέλεχος.
Και εδώ τελειώσαμε με τις υπάρχουσες ποικιλίες χόρτου στον πλανήτη. Δεν υπάρχουν άλλες, τέλος.
Τί λε ρε LNE. Και το skunk τί είναι;
Το skunk, ο βρωμερός ασβός, είναι ένα υβρίδιο. Και τίποτε παραπάνω. Δεν είναι ποικιλία, δεν είναι γενετικά μεταλλαγμένο, δεν έχει χημικά, δεν το φτιάξανε με χημικά, ούτε έγινε έτσι επειδή κάποιος το φύτεψε μέσα σε growroom αντί να το βγάλει έξω. Είναι απλώς ένα υβρίδιο. Τα πρώτα skunk, εμφανίστηκαν ως εξής:
Όταν οι χίππηδες άρχισαν να φεύγουν από την Καλιφόρνια και να τριγυρνάνε τον πλανήτη, Νεπάλ, Ινδίες, Μαρόκο, Κρήτη, Λ. Αμερική και λοιπά, όλοι επιστρέφαν σπίτι με σπόρια κάποιας ποικιλίας που τους άρεσε. Ευτυχώς για μας, η Καλιφόρνια δεν είχε μόνο χίππηδες, είχε και πανεπιστήμια, και μέσα σε αυτά κάποιοι χασικλήδες βιολόγοι και βοτανολόγοι που κάτσαν κάτω, και τις μαζέψαν, τις χωρίσαν σε sativa και indica και τις διασταυρώσαν. Το πρώτο skunk που βγήκε ποτέ, το skunk #1, είναι 50% ινδική και 50% σάτιβα. Όπως καταλαβαίνετε, η μελέτη αυτών των υβριδίων ήταν από ένα σημείο και μετά ευκολότερη στην Ολλανδία, οπότε το κέντρο της έρευνας μεταφέρθηκε εκεί. Σήμερα η Ολλανδία δίνει εκατοντάδες υβρίδια skunk, αλλά όχι μόνο αυτά. Μπορείτε αν θέλετε υποθετικά, να αγοράσετε μία καθαρή 100% indica, όπως πχ την Amsterdam indica, και να τη διασταυρώσετε με ένα ελληνικό χόρτο, και όσο και να σας φαίνεται περίεργο, το αποτέλεσμα θα είναι ένα skunk. Το θέμα τώρα με πολλά από αυτά τα υβρίδια, είναι οτι έχουν κάνει διασταυρώσεις ξανά και ξανά ώστε, παρόλο που ξεκίνησαν σαν υβρίδια, πλέον και αυτά να δίνουν αμιγή στελέχη, και να παρουσιάζουν ξανά και ξανά τις ιδιότητες των γονιών τους στις επόμενες γενεές. Όμως, δεν συμβαίνει πάντα, και πιθανώς σε κάποιες διασταυρώσεις να παίρνατε αποτελέσματα παρόμοια με αυτά του κλασσικού διυβριδισμόυ του Mendel στην F2 γενεά, δηλαδή για όσους δε καταλάβαν το παραπάνω, μία αναλογία 9:3:3:1. Αυτά παίζουν.
Τί διαφορά έχει για μας αν είναι skunk ή είναι sativa? Μόνο η ποιότητα του ακούσματος. Τϊποτε άλλο. Το skunk, το μόνο πρόβλημα που έχει, είναι οτι επειδή είναι υβρίδιο, είναι ευπαθές στις ασθένειες το ίδιο, και ειδικά στους μύκητες. Δηλαδή, το μόνο επιβαρυντικό για τις συνεχείς αυτές διασταυρώσεις, είναι οι δυσκολίες στην καλλιέργεια. Επιρρεάζεται συνεπώς η δική του υγεία, και όχι η δική μας. Δεν είναι καλύτερο ή χειρότερο για την υγεία μας να πίνουμε skunk. Είναι ακριβώς το ίδιο.
Και μερικά ακόμη πράγματα για τη φυσιολογία των φυτών.
Το φυτό δε το νοιάζει από που θα πάρει φως, αν είναι λάμπα ή αν είναι ήλιος. Αυτό ούτως ή άλλως χρειάζεται μόνο ορισμένο μήκος κύματος για να ενεργοποιηθεί η χλωροφύλλη του. Δεν το νοιάζει αν τα 680nm που χρειάζεται είναι από φως ή είναι από λαμπάκι LED. Σοβαρά. Δεν του κάνει διαφορά. Αρκεί να έχει φως για να επιβιώσει.
Μερικές φορές αντιλαμβανόμαστε το "φυσικό" ως κάτι που δεν είναι χημικό, επειδή αυτά επιρρεάζουν πολλές φορές, με τα συντηρητικά τους, τις επικίνδυνες προσμίξεις ή τα παραπροϊόντα τους, την υγεία μας. Αυτά συμβαίνουν στο δικό μας πολιτισμό. Το φυτό δε καταλαβαίνει τίποτε από όλα αυτά. Θέλει μόνο να ζήσει. Και αν του δώσεις καλύτερες συνθήκες, θα τις εκμεταλλευτεί.
Τα χημικά λιπάσματα δεν είναι κακά για το φυτό. Για μας είναι κακά. Επειδή μεγάλο μέρος από αυτά που θα πέσουν στο χώμα, θα ξεπλυθούν με τα νερά των βροχών, και θα φτάσουν στα ποτάμια, στις λίμνες, και τέλος στις βρύσες μας. Τα λιπάσματα είναι κακά για το περιβάλλον, όχι για τα φυτά, να μη μπερδευόμαστε. Τα φυτά θέλουν νιτρικά άλατα ή φωσφορικά, και πολύ που χέστηκαν από που θα τα πάρουν. Η φυσιολογία τους, δεν επιρρεάζεται στο ελάχιστο. Απλώς, τα οργανικά λιπάσματα δεν φτιάχνονται από ορυχεία και βιομηχανίες, γι αυτό τα προτιμούμε. Το φυτό όμως, δε καταλαβαίνει καμία διαφορά.
Ένα φυτό το οποίο μεγαλώνει σε ελεγχόμενες συνθήκες είναι ακριβώς το ίδιο με ένα άλλο που μεγαλώνει έξω. Εϊτε είναι υδροπονική, είτε είναι στο χώμα, στον ήλιο ή στη λάμπα, δεν έχει διαφορά ώς προς τις ιδιότητες του φυτού. Καμία. Οι ιδιότητες του φυτού καθορίζονται από το γενετικό του υλικό και το περιβάλλον, τις συνθήκες δηλαδη, όχι αν είναι σε γλάστρα ή σε παρτέρι.
Η μόνη ίσως διαφορά που έχει το φυτό που θα μεγαλώσει σε εσωτερικό χώρο από αυτό που θα μεγαλώσει έξω, είναι οτι θα καταφέρει να κρατήσει μεγαλύτερο ποσοστό από τους κρυστάλλους thc του, που δε θα τους πάρει ο αέρας. Κατά τα άλλα, ένας έμπειρος καλλιεργητής θα σου δώσει το ίδιο αποτέλεσμα είτε το φυτέψει μέσα, είτε το φυτέψει έξω, αρκεί να ξέρει καλά και στις δύο περιπτώσεις τις ανάγκες του φυτού.
Και τώρα κάτι πολύ σημαντικό. Ποιά χόρτα σε ανεβάζουν και ποιά χόρτα σε ρίχνουν; Εκεί είναι η μεγάλη διαφορά και ΟΥΧΙ στην ποικιλία. Γιατί αν το χόρτο θα βγει καλό και ανεβαστικό, δεν εξαρτάται από την ποικιλία, αλλά από το πότε θα κοπεί το φυτό. Είναι η πιό καίρια φάση στην ανάπτυξή του.
Το καλύτερο, το πιό ανεβαστικό και ελαφρύ στο κεφάλι χόρτο, είναι η μέθοδος sinsemilla. Η γνωστή "σενσιμίλια', που όλοι τη συζητάνε και κανείς δε ξέρει τί σκατά είναι. Είναι απλώς μία μέθοδος για να μεγαλώνεις κάνναβη, και όχι κάποια ποικιλία. Τα περισσότερα, ίσως και κατα 99% skunk που κυκλοφορούν στην αγορά, είναι sinsemilla. Σύμφωνα με αυτή τη μέθοδο, κόβεις το φυτό πριν βγάλει σπόρια, και πρέπει οπωσδήποτε να έχεις εξαφανίσει όλα τα αρσενικά φυτά από την καλλιέργεια, για να μην γονιμοποιήσουν με τη γύρη τους τους θηλυκούς παπάδες, τα λουλούδια δηλαδή. Διότι τότε αυτοί θα πάψουν να αναπτύσσονται και θα βγάλουν σπόρια, κάτι που δε θέλουμε. Μικροί, σποριάρικοι παπάδες. Όσο τα θηλυκά φυτά δε βρίσκουν γύρη στο περιβάλλον, θα συνεχίσουν να βγάζουν λουλούδια στη προσπάθειά τους να πιάσουν και την απειροελάχιστη γύρη που ίσως να υπάρχει τριγύρω, και θα βγάλουν τεράστιους παπάδες. Όμως, κάποια στιγμή θα σταματήσουν, να αναπτύσσονται και θα βγάλουν αρσενικά άνθη μόνες τους, και θα αυτογονιμοποιηθούν, δίνοντας τα γνωστά "feminized" σπόρια, που όποιο από αυτά και να φυτέψεις, θα σου βγει θηλυκό. Εκτός και αν θες να κάνεις τέτοιου είδους πειράματα, καλό θα είναι να κόψεις το φυτό νωρίτερα. Κατά τη φάση της ανθοφορίας, όπου το φυτό αναπτύσσεται στις 12ώρες (δηλαδή άν είναι έξω φυτεμένο, πλησιάζει η φθινοπωρινή ισημερία, κάπου το Σεπτέμβριο που η μέρα και η νύχτα είναι 50/50), αρχίζει και βγάζει παπάδες, και πάνω σε αυτούς κάτι τρίχες. Στην αρχή, οι τρίχες έχουν ένα κρυσταλλικό διάφανο. Μετά γίνονται γαλακτερές. Και πιό μετά, αρχίζουν και παίρνουν ένα καφέ χρώμα. Όταν οι μισές τρίχες πάνω στο φυτό έχουν γίνει καφέ, και ΟΧΙ όλες, τότε είναι η ώρα να κοπεί. Αυτή είναι η sinsemilla, που πιθανολογείται πως ξεκίνησε από την Αίτή και που στα ισπανικά σημαίνει "χωρίς σπόρια", γιατί μέχρι αυτή τη φάση ανάπτυξης, το φυτό δεν έχει προλάβει να βγάλει σπόρια. Έτσι, το φυτό, βγάζει μεγάλους παπάδες, χωρίς ή με ελάχιστα σπόρια, και δεν έχει ξοδέψει καθόλου ενέργεια στην παραγωγή σποριών, και όλη η ενέργεια του φυτού έχει πάει στη παραγωγή thc. Έτσι έχεις ένα φυτό ανεβαστικό, χωρίς σπόρια, και χωρίς ντάγκλα (η οποία προκαλείται από την αποδομημένη thc που βρίσκεις σε φυτά που άργισαν να κοπούν).
Τα αλβανικά χόρτα είναι σποριάρικα, και βρώμικα. Και όταν δεν είναι βρώμικα, σε ρίχνουν. Δε ξέρω γιατί είναι ΤΟΣΟ άσχετοι στο να φυτεύουν χόρτο. Κάποιος τους είπε οτι το χόρτο είναι έτοιμο όταν βγάλει σπόρια ίσως, ή τους πιάνει ανασφάλεια οτι άμα δε πήξει όλη η φυτεία στο σπόρι, θα είναι μικρότερο το βάρος του για πούλημα, ή δε θα έχουν σπόρια για να φυτέψουν του χρόνου. Τί να σας πω, δε το έχω καταλάβει. Επίσης, κάποιος πρέπει να τους είπε οτι μπορούν να κόβουν τα αρσενικά στο τέλος, για να μη παιδεύονται. Είμαι σίγουρη οτι πάνε εκεί μόνο για να τα ψεκάσουν και να τα ποτίσουν, και τελικά χωρίζονται τα αρσενικά από τα θηλυκά αφού κοπούν. Το αποτέλεσμα είναι αυτό το πράμα, με το φουλ σπόρι, τους φτωχούς παπάδες και τη ντάγκλα. Βάλε τώρα οτι ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ εχθρός της κάνναβης, ειδικά της sativa, είναι τα κόκκινα ακάρεα. Κάτι μικρά, σατανικά αραχνάκια που πίνουν κυριολεκτικά το αίμα στο φυτό, και δε το αφήνουν να μεγαλώσει κανονικά. Να κάτι που αποφεύγετε εύκολα αν φυτεύεις μέσα στο σπίτι. Διότι έξω, είναι πολύ δύσκολο να αποφύγεις αυτούς τους μικρούς κόκκινους διαβόλους. Και μαντέψτε με τί αποφάσισαν να λύσουν οι αλβανοί καλλιεργητές το πρόβλημα; με κοινό κατσαριδοκτόνο. Αυτό, αν απορείτε τόσο καιρό γιατί διάολο το ψεκάζουν. Γι αυτό το ψεκάζουν, και όχι επειδή όπως νομίζουμε μερικοί, γίνεται το χόρτο πιό ακουστικό. Αηδία γίνεται σκέτη.
Αχ βαχ... τώρα που τα κοιτάω όλα αυτά που έγραψα. Τόσες άχρηστες γνώσεις. Άντε ρε παιδιά, τί θα γίνει, πότε θα νομιμοποιηθεί επιτέλους να τις βάλουμε σε εφαρμογή; Γιατί δεν αντέχω άλλο η έρμη να ξοδεύω τα λεφτά μου τσάμπα. Και για όσους από σας διερωτόνται που τις κονόμισα όλες αυτές τις γνώσεις; Τα είδα με τα ίδια μου τα μάτια, μία εποχή, που σαν φοιτήτρια, τα είχα με ένα συμφοιτητή από Ολλανδία. Ο λίγος καιρός που πέρασα μαζί του, μπορώ να πω ήτο διαφωτιστικότατος. :)
Κατ'άρχήν, θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη για την τεράστια απουσία μου πάλι. Αλλά πραγματικά από τα Χριστούγεννα δεν είχα καθόλου χρόνο ελεύθερο για να κάτσω να γράψω με την ησυχία μου. Είχα και αρκετές αλλαγές και εξελίξεις στον επαγγελματικό τομέα, πράγμα που σημαίνει πως ακόμη είμαι αρκετά απασχολημένη με τις ανάλογες προσαρμογές. Γι αυτό σας παρακαλώ συγχωρέστε με αν σας την έσπασα που έλειψα τόσο καιρό.
Και παρόλο που ξέκλεψα λίγο χρόνο για να κάτσω και να γράψω, δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ εκτεταμένα με τα θέματά μου, οπότε u'll have to bear with me μέχρι να μπορέσω να ξεκλέψω λίγο παραπάνω χρόνο.
Και μαζί με όλα αυτά, ξεκίνησα και μία μετάφραση του Bill Hicks, που ακόμη δεν έχω ολοκληρώσει και θα μου πάρει αρκετό καιρό. Όταν την ετοιμάσω, I'll let u know :)
Σήμερα θα μιλήσω και πάλι για το mdma, για να το δούμε λίγο πιό βαθιά ως προς τις επιδράσεις του στον οργανισμό μας. Διαβάστε λίγο και από τα post μου στις 30 Ιουνίου του 2007 και το post στις 6 Ιουλίου του 2007 πρώτα για να είστε μέσα στο πνεύμα.
Λοιπόν, έχω γράψει αρκετά για τα καλά effects του mdma στη ψυχολογία, και το οτι είναι σχετικά ακίνδυνο. Ας δούμε όμως γιατί δεν είναι εντελώς ακίνδυνο, και είναι... σχετικά. Υπάρχουν κάποια πράγματα που αν δεν προσέξουμε, μπορούν να μας βγούν σε κακό.
Πόσο νερό πίνουμε. Το είπα στα δύο προηγούμενα post και θα το φωνάζω. Το νερό είναι πολύ σημαντικό, ειδικά αν χορεύουμε. ΔΕΝ πίνουμε mdma και αλκοόλ. ΔΕΝ ξεχνάμε να πίνουμε που και που μερικές γουλιές νερό για να μην πάθουμε υπερθέρμανση. ΔΕΝ πίνουμε πολύ όμως, πίνουμε μόνο μία μεγάλη γουλιά, ίσα για να δροσίσουμε το στόμα μας. Αν ηλιθιωδώς το παρακάνουμε, πιθανώς να πάθουμε υπονατραιμία και θα πεθάνουμε σα μαλάκες, γιατί αποφασίσαμε να μετατρέψουμε το αίμα μας σε αραιό διάλυμα πλάσματος (ναι, υπάρχουν και άνθρωποι με εμμονές, τους λες "μη ξεχάσεις να πιείς νερό" και αυτοί πίνουν το Μαραθώνα, κοινώς "είπανε τις γριάς να χέσει και αυτή πήγε και ξεκωλιάστηκε", excuse me for my french) . Αν πάλι μας έρθει να πιούμε πολύ νερό, καλύτερα να φάμε και μερικά αλμυρά κρακεράκια μαζί ή να προτιμήσουμε αντί για νερό ένα ισοτονικό ποτό.
Τί θερμοκρασια έχουμε. Πρέπει να προσέχουμε τη θερμοκρασία του σώματός μας για να αποφύγουμε την υπερθέρμανση. Πως γίνεται αυτό; Όταν είσαι ζεστός από το mdma ίσως να είναι λίγο δύσκολο να καταλάβεις με την αφή το ζεστό. Προτιμήστε να μην πάτε για χορό τις πρώτες φορές που θα δοκιμάσετε. Κάντε το σε ένα σπίτι, και διαλέξτε να ακουμπήσετε κάτι μέσα στο σπίτι που θα ξέρετε πως είναι αρκετά ζεστό αλλά όχι επικίνδυνο να το ακουμπίσετε (ένα καλοριφέρ, ένα μάτι που έκαιγε πριν από αρκετή ώρα). Θα σας βοηθήσει να συνηθίσετε την αίσθηση του ζεστού με την αφή σας. Είναι λίγο περίεργη, επειδή όταν είσαι ήδη ζεστός από το mdma, η αίσθηση του ζεστού φαίνεται όχι σαν ευχάριστη, αλλά σαν ελαφρώς ενοχλητική. Προσπαθήστε να εξοικιώσετε αν μπορείτε την αφή σας με την αίσθηση του ζεστού εξ'αρχής, ώστε να μπορείτε ευκολότερα να νιώθετε τις αλλαγές στη θερμότητα όταν θα πάτε να χορέψετε. Εγώ με ένα απλό άγγιγμα του μετώπου μου όταν χορεύω, ξέρω ακριβώς τη θερμοκρασία μου και αν μπορώ να συνεχίσω με άνεση ή είναι καλό να σταματήσω και να πιώ λιγο νερό, να κάνω ένα τσιγάρο ή να πιάσω κουβέντα με το διπλανό μου. Δεν είναι ανάγκη να συνεχίζω να χορεύω σα ρομπότ!
Τί και πόσο ακρίβώς πίνουμε. Να μην ξεχνάμε οτι το mdma είναι αναβολικό. Επιταχύνει τις φυσιολογικές λειτουργίες του οργανισμού. Μπορεί να είναι το πιό ακίνδυνο από τα αναβολικά, αλλά εξακολουθεί η υπερκατανάλωσή του να είναι πολύ επικίνδυνη. ΔΕΝ είναι ουσία για κάθε Σαββατοκύριακο, όπως το χόρτο, είναι κάτι που θα κανεις στις διακοπές, στον αγαπημένο σου dj, στα γενέθλιά σου, γενικά σε ειδικες περιπτώσεις. Όσο πιό πολύ πίνεις, τόσο πιό πολύ κουράζεις το σώμα σου.
Σε τί κατάσταση είναι η σωματική υγεία μας. Πρέπει να ξέρουμε σε τί κατάσταση είναι η σωματική μας υγεία πριν πιούμε mdma. Οι άνθρωποι με προβλήματα καρδιάς, παχυσαρκίας, διαβήτη και υπέρτασης, έχουν γενικά αυξημένες πιθανότητες να βρεθούν στο νοσοκομείο με υπερβολική δόση, από οποιαδήποτε ουσία. Αν έχουμε προβλήματα με την καρδιά μας, με αγγειακά προβλήματα, με υπέρταση, προσέχουμε ΠΑΡΑ πολύ και αποφεύγουμε να πίνουμε αν γίνεται εντελώς. Αν πάλι θέλουμε ντε και καλά να πιούμε, προσέχουμε να μην πιούμε πολύ και να μην το παρακάνουμε με το χορό. Γενικότερα, η καλύτερη συμβουλή με το mdma είναι να μη πίνεις πολύ και να μην πίνεις συχνά. Γιατί, και ασπιρίνες να πίνεις, αν βάζεις διαρκώς το συκώτι σου και τα νεφρά σου να πρέπει να καθαρίσουν το αίμα σου διαρκώς από φάρμακα, τα κουράζεις. Και δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο σημαντικά μας είναι αυτά τα δύο όργανα. Επίσης, πολύ σημαντικό: προσέξτε τα νεφρά σας. Αν νιώθετε οτι πιάστηκε η μέση σας, και δε μπορείτε να κατουρήσετε εύκολα, τότε σημαίνει οτι είστε επιρρεπείς στην υπονατραιμία: το mdma σας προκαλεί κατακράτηση υγρών, άρα πρέπει να πιειτε λιγότερο νερό. Πίνετε γουλιές μόνο και προσπαθήσετε το περισσότερο νερό να το ρίξετε πάνω σας για να δροσιστείτε αντί να το πιείτε. Προσωπικά, ξέρω πολύ κόσμο που έχει αυτό το πρόβλημα. Και επειδή πρόσεχε λίγο, δεν έπαθε τίποτε. Εγώ προσωπικά δεν έχω προβλήματα κατακράτησης υγρών, πηγαίνω στη τουαλετα κανονικά. Αλλά ούτε και εγώ πίνω πολύ νερό, και όταν πάω για χορό δε φοράω ποτέ makeup, ώστε να μπορώ να πηγαίνω στη τουαλέτα και να βρέχω το πρόσωπό μου τακτικα.
Σε τί κατάσταση είναι η ψυχική υγεία μας. Το mdma μπορεί ίσως να σε εμπνέει και να σε κάνει να νιώθεις θετικότερος άνθρωπος όταν το πίνεις, αλλά ο σκοπός είναι να σε βοηθήσει να το εφαρμόσεις αυτό και όταν δεν το πίνεις. Όχι να βρεις ένα τρόπο να ξεχνιέσαι όταν τα πράγματα δεν είναι καλά. Αν νιώθεις οτι είσαι επιρρεπής στην κατάθλιψη, να προσέχεις με το mdma, γιατί μπορεί το "κατέβασμα" να το νιώθεις σα κατάθλιψη. Εγώ προσωπικά, νιώθω απλώς κούραση. Και γενικά επειδή το προηγούμενο βράδυ έχω περάσει καλά, νιώθω οτι είμαι ευχαριστημένη, οπότε δε με πιάνει κατάθλιψη. But that's just me. Μπορώ να καταλάβω οτι σε κάποιους ανθρώπους η κατάσταση αυτή του κατεβάσματος, ίσως να διαρκεί περισσότερο ή να είναι πιό δύσκολη. Όσο πιό πολύ πίνετε, τόσο πιό πολύ θα διαρκεί το "κατέβασμα". Δηλαδή ξαναγυρνάμε στην ίδια κουβέντα: να μην πίνετε πολύ. Δεν είναι μαγκιά να φας δεκαπέντε ecstasy, απληστία και μαλακία στον εγκέφαλο είναι. Αφού μπορείς να τη βγάλεις ένα ολόκληρο βράδυ με ένα, το ΠΟΛΥ με δύο ecstasy, αν φας παραπάνω, είσαι απλως πρεζάκιας στον εγκέφαλο και δε το έχεις παραδεχτεί αυτό στον εαυτό σου, απλά. Επίσης, δε τρώμε ΠΟΤΕ mdma με αντικαταθλιπτικά χάπια, γιατί δρουν στο ίδιο σημείο του εγκεφάλου και πιθανώς να κάνουμε ζημιά. Όποιος θέλει να φάει mdma μαζί με αντικαταθλιπτικά, θα πρέπει να φάει και μερικές κλωτσές στα πισινά για να συνέλθει κιόλας.
Καλό είναι και να γνωρίζεις τυχόν ιδιαιτερότητες του οργανισμού σου. Αν είστε αλλεργικός στα φυστίκια, και γενικά, έχετε αλλεργίες που προκαλούν αναφυλακτικό σοκ, ΜΠΟΡΕΙ να είστε και αλλεργικός στο MDMA. Δεν είναι σίγουρο, αλλά μπορεί. Να το αποφύγετε. Μία συμφοιτήτρια στο Liverpool (καλή της ώρα όπου και αν είναι τώρα) ήξερε οτι είχε ελαφρώς υψηλότερη θερμοκρασία σώματος από το κανονικό, περίπου στους 37. Ένα βράδυ που φάγαμε ecstasy στο δωμάτιό μου στην εστία με ένα φίλο, σηκώθηκε και πήγε στο νιπτήρα του δωματίου και μόνη της άρχισε να καταβρέχει το πρόσωπό της. Μετά βέβαια, επειδή είχε και πολύ πλάκα σαν ατομάκι, άρχισε να τραγουδάει και να καταβρέχει τον εαυτό της με νερό, και επειδή το βρήκε πολύ ωραίο και πολύ δροστιστικό, ήρθε και άρχισε να ραντίζει και εμένα και τον φίλο μου με νερό, και δε λέω, το βρήκα πολύ δροστιστικό εκείνη τη στιγμή, αλλά επειδή εγώ και ο φίλος ειχαμε φυσιολογικότερη θερμοκρασία σώματος, αρπάξαμε και οι δύο ένα συνάχι την άλλη μέρα, καραμπινάτο :P πάντως, η φίλη μου ήταν μία χαρά, και ας θεωρούσαν οι ιατρικές στατιστικές οτι πιθανώς να ήταν επιρρεπής στη θερμοπληξία, γιατί απλώς έκανε το καλύτερο: έκανε αυτό που ένιωθε οτι ήταν καλό για το σώμα της εκείνη τη στιγμή.
Με τί τα πίνεις. ΔΕΝ πίνουμε mdma ανακατεμένο με άλλες ουσιες. Τη μία φορά θα πιείς mdma, την άλλη κόκα (μπλιαχ) την τρίτη LSD, σε ΚΑΜΙΑ περίπτωση όλα μαζί. Again, δεν είσαι μάγκας, είσαι βλάκας, γιατί δε θα καταλάβεις τίποτε από αυτά που έχει να σου πει το καθένα τελικά, θα μείνεις με το μπέρδεμα (βλάκας). Επιτρέπεται να πιείς mdma με χόρτο (επιβάλλεται, χεχε), με ταμπλέτες μαγνησίου (καλό είναι για να μη τρίζεις τα σαγόνια σου), με ταμπλέτες βιταμινών, ειδικά της C (καλό θα σου κάνει, αποφεύγεις την οξείδωση στον εγκέφαλό σου, που μπορει να προκαλέσει και νευροτοξικότητα) και 5-ΗPT (5-υδρόξυ-τριπτοφάνη), μία ουσία που είναι πρόδρομη της σεροτονίνης, και που δεν έχει αποδειχθεί οτι βοηθάει, γιατί δεν έχουν γίνει σχετικές έρευνες. Αλλά πολλοί χρήστες αναφέρουν οτι τους έχει βοηθήσει πολύ.
Σε γενικές γραμμές, το mdma είναι από τις πιό ασφαλείς ουσίες, αν κρατήσεις κάποιους κανόνες, με κυριότερο κανόνα, να μη το πίνεις συχνά, ωστε να μπορείς να το απολαμβάνεις για χρόνια. Δε ξέρω για σας, αλλά εγώ την πρώτη φορά που ήπια, σκέφτηκα πως πρέπει να ω τόσο προσεκτικά, ώστε να μπορώ να πίνω μέχρι 70 χρονών γιαγιά. Και να δείτε που θα το καταφέρω :P το πιό σημαντικό είναι πάντως πως επειδή προσέχω, τυχόν νευροτοξικότητα στα εγκεφαλικά μου κύτταρα, αντιμετωπίστηκε από τον οργανισμό μου με επιτυχία, γιατί πάντα του έδινα το περιθώριο να ξεκουράζεται για μήνες. Έτσι δεν έχω ούτε έλλειψη μνήμης, ούτε κατάθλιψη, ούτε διάθεση να αυτοκτονήσω ή ξερω γω τί άλλο.
Γιατί πολλά διαβάζω και βλέπω στο internet, και φρίττω με τις υπερβολές. Παραδείγματος χάρην, δείτε αυτήτην ιστοσελίδα. Είναι γελοίο πως, αρχικά γράφουν "how mdma is abused" (πως γίνεται η κατάχρηση του mdma), πουθενά όμως δεν αναφέρει "how mdma is used" (πως γίνεται η χρήση του mdma). Γιατί φαίνεται, τους ενδιαφερει περισσότερο η κατάχρηση από ο,τι η χρήση. Επίσης, παρ'όλο που παραδέχονται οτι είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που κάποιος παθαίνει ζημιά ή πεθαίνει, δίνουν εκτενή βιβλιογραφία για το τί ζημιές που μπορείς να πάθεις, αλλά όχι και ακριβείς πληροφορίες για τις πραγματικές πιθανότητες να το πάθεις. Το "σπάνια" δε λέει κάτι. Αυτό που λέει κάτι, ειναι πως στη Αγγλία και την Ουαλία μόνο, από το 2001 έως το 2005, λέει στο wikipedia, πέθαναν 27 άνθρωποι από mdma, 575 από πρέζα, 132 από παρακεταμόλη (ναι, panadol!), 99 από μεθαδόνη και 45 από κοκαΐνη. Αν είμαστε τόσο ηλίθιο είδος, ώστε να μπορούμε να πεθάνουμε από υπερβολική δόση παρακεταμόλης, τότε ναι, μπορείς να έχεις και 27 άτομα να είναι τόσο βλάκες ώστε να πεθάνουν από υπερβολική δόση mdma. Μόνο που το σκέφτομαι, γελάω με το χάος που φαντάζομαι οτι επικρατεί στο κεφάλι ενός ανθρώπου τόσο ηλίθιου ωστε να πεθάνει από παρακεταμόλη ή mdma.
Εννοείται βέβαια οτι το πόσο θα επιρρεαστεί το σεροτονεργικό σύστημα του εγκεφάλου σου από το mdma που καταναλώνεις, εξαρτάται από το πόσο θα πιείς. Δεν έχει αποδειχθεί πλήρως οτι γίνεται ζημιά, γιατί πιστεύουν οτι γίνεται αλλά ο οργανισμός σου επανέρχεται. Γενικά, ακόμη όλα αυτά είναι υποθέσεις με ελλειπείς επιστημονικές πληροφορίες.
Καμμένοι από υπερβολικές δόσεις που τα πίναν χωρίς να τα καταλαβαίνουν, πάντως υπάρχουν. Κοιτάξτε να περάσετε πραγματικά καλά αν είναι να το κάνετε, και να μην γίνετε και εσείς ένας τέτοιος.
Γιατί αυτός που "καίγεται"' με το mdma, είναι αυτός που πίνει ασταμάτητα, κάθε σαββατοκύριακο, σε μεγάλες ποσότητες, σα κοινός πρεζάκιας ή κοκάκιας. Ο κλασσικός βλάκας που πίστεψε οτι είναι μαγκιά να πίνεις και αρχίζει να πίνει σα τρελός χωρίς να καταλαβαίνει τί συμβαίνει εντωμεταξύ στη ψυχολογία του και στο κεφάλι του. Και θα αρχίσει να χάνει την μνήμη του, τη καλή του διάθεση, την καλή του υγεία, την κοινωνικότητά του. Όπως ο πρεζάκιας, ο κοκάκιας, ο χαπάκιας και ο speedάκιας, έτσι και αυτός που καταχράται το mdma αντί να διασκεδάζει μ'αυτό, είναι ένας ηλίθιος. Τα υπόλοιπα drugs που ανέφερα, είναι τοξικά, συνεπώς ΚΑΘΕ φορά που τα πίνεις, κινδυνεύεις. Με το mdma όμως μπορεις εύκολα να αποφύγεις τους κινδύνους, οπότε είσαι μαλάκας αν τελικά βρεθείς σε δύσκολη κατάσταση. Μπορούσες τόσο εύκολα να το αποφύγεις, που πραγματικά δεν αξίζεις λύπηση, μόνο βραβείο βλακείας. Βέβαια, εννοείται οτι μπορείς να παρασυρθείς και να πιείς παραπάνω, σε όλους μας επιτρέπονται που και που οι βλακείες. Αν όμως οι βλακείες είναι κατα συρροήν, τότε επισήμως ονομάζεσαι βλάκας. Βέβαια, μπορεί να μην εισαι βλάκας, αλλά να έχεις απλώς πολλά ψυχολογικά κενά και προβλήματα που πρέπει να λύσεις Το mdma μπορεί μόνο να σου δείξει πως. Αν αντί να το πιάσεις αυτό, νομίσεις οτι η λύση είναι στη κατάχρηση, τότε δε κατάλαβες καλά γιατί το κεφάλι σου είναι αργόστροφο, συνεπώς πάλι βλάκας είσαι. Είσαι ένας βλαξ με λοφίο και σαφέστατα παράδειγμα προς αποφυγήν.
Η μόνη τύχη ενός τέτοιου βλάκα είναι οτι το mdma είναι πιό ακίνδυνο από τη πρέζα και τη κόκα και έτσι θα πάθει μικρότερη ζημιά. Αν είναι όμως βλάκας με βούλα, τότε μπορεί να φτάσει και στο overdose. Ας αναλύσουμε τη ψυχολογία αυτού του είδους των ηλιθίων.
Στη πραγματικότητα, αυτά τα άτομα προσπαθούν απλώς να περάσουν τόσο καλά όσο βλέπουν κάποια άλλα άτομα γύρω τους να περνάνε. Κατά 90% των περιπτώσεων, τα άλλα αυτά άτομα έχουν πιεί πολύ μικρότερη ποσότητα. Είναι οι τύποι που μαθαίνουν από αυτά που πίνουν και μπορούν να το γλεντάνε και με λίγο. Ο βλάκας, νομίζει πως αυτοί έχουν απλώς βρει καλύτερό mdma ή το mdma αυτούς τους πιάνει καλύτερα. Και πιστεύει οτι αν πιεί περισσότερο, θα φτάσει αυτούς που έχουν πιεί το καλό. Αυτό είναι τόσο συνηθισμένο, που στα παλιά raves, όπως αυτά στο "Άλσος", μεταξύ των θαμώνων, όταν θέλαν να πουν οτι κάποιος είναι καλό και ανοιχτόμυαλο παιδί, λέγαν οτι "αυτός έχει το καλό το χάπι".
Κοιτάξτε λοιπόν να αποφύγετε να μοιάσετε σε χαζοχαρούμενο speedάκια, θα είστε πραγματικά αξιολύπητο θέαμα.
Συμβαίνουν τόσα πολλά αυτό το μήνα, που έχω μείνει με κομμένη ανάσα να παρακολουθώ τις εξελίξεις. Πως να συνεχίσω να γράφω για το θέμα που έχω επιλέξει όταν συμβαίνουν τόσα γύρω μου; Αφήνω λίγο στην άκρη το θέμα των παράνομων ουσιών, για να μιλήσω και εγώ γι αυτά που βλέπω τις τελευταίες μέρες. Και πολύ άργησα.
Δεν έχω κανένα λόγο να είμαι "politically correct" αυτές τις μέρες και δε θα είμαι λοιπόν. Και όποιος πειραχτεί, ξυδάκι. Κάνει καλό στα νεύρα.
Το μεγάλο θέμα της διαφθοράς της αστυνομίας, ξαναχτύπησε τη πόρτα μας αυτές τις μέρες, που είναι και μέρες αγάπης κατά τα άλλα. Αλλά φαίνεται, για ορισμένους, η αγάπη αυτή μεταφράζεται σε άψυχα χριστουγεννιάτικα δέντρα και λαμπάκια, αντί για την Αληθινή Αγάπη που γεννιέται, υποτίθεται, στο κόσμο μας ξανά αυτές τις μέρες και που, κατα τα άλλα έχουμε υπόψην μας πως έρχεται για τα ΠΑΙΔΙΑ. Αν φάνε και κανένα παιδάκι οι μπάτσοι όμως δεν τρέχει, αρκεί τα λαμπάκια και τα στολίδια να μείνουν στη θέση τους.
Για τον Αλέξη. Καταρχήν, τα συλλυπητήριά μου στην οικογένειά του. Δεν νομίζω οτι υπάρχει κάτι πιό τραγικό, από έναν γονιό που χάνει το παιδί του. Κανείς γονιός δε θα έπρεπε να κηδεύει το παιδί του. Ο,τι και να πούμε σ'αυτή την οικογένεια είναι απλώς λίγο και πομπώδες.
Και επιπλέον, να δεις το παιδί σου χρονιάρες μέρες να γίνεται ο αποδοπομπαίος τράγος για τα κόμπλεξ του κάθε ακροδεξιού μπάτσου! Και οι ανίκανοι που μας κυβερνούν, δε προσφέρθηκαν καν να κηδευτεί το παιδί δημοσία δαπάνη! Δεν ήταν ανάγκη να χρειάζεται τα λεφτά η οικογένειά του για να προσφερθούν. Αλλά βλέπετε, δεν ήθελε η κυβέρνηση να κηδευτεί σαν ήρωας το παιδάκι, τους έτσουζε. Εμείς όμως οι υπόλοιποι έλληνες, κάναμε αυτό που δε μπόρεσε να κάνει η εξουσία. Φροντίσαμε, το όνομα του να περάσει στην ιστορία. Για να μην είναι ακόμη ένα αδικοχαμένο θύμα. Ο θάνατος του Αλέξη δικαιώνεται.
Ο γλοιώδης επαγγελματίας αγορευτής χυδαίων ψεμμάτων που υπερασπίζεται αυτά τα καθάρματα, θέλησε να σπιλώσει το όνομα του παιδιού, με τη δικαιολογία οτι ήταν επαναστάτης της μπουρζουαζίας επειδή ερχόταν από εύπορη οικογένεια.
Στα δεκαπέντε κύριε μοντελοπνίχτη, αν έχεις καλή ανατροφή και έρχεσαι από σωστό σπίτι, ΑΣΧΕΤΩΣ του οικονομικού υπόβαθρου, ΟΛΗ η αδικία του κόσμου σε πνίγει. Έτσι είναι οι νέοι δεκαπέντε ετών. Αυτό πάει να πει καλή ανατροφή κύριε Κούγια, να κοιτάς πέρα από τον βολεμένο κώλο σου και να ονειρεύεσαι ένα καλύτερο αύριο για όλους. Τον Αλέξη τον ΤΙΜΑΕΙ οτι ήταν παιδί με ανησυχίες που σκεφτόταν την κοινωνική αδικία και φορούσε μπλουζάκια με μπάντες από το Μοναστηράκι αντί polo shirts. Στα δεκαπέντε κύριε μοντελοπνίχτη, θα πρέπει όλοι μας να σκεφτόμαστε έτσι, να σκεφτόμαστε οτι ο κόσμος παίρνει βελτίωση, οτι εμείς θα τον αλλάξουμε, ειδάλλως ο κόσμος παύει να έχει οποιαδήποτε πνευματική ανάπτυξη. Γιατί όταν υπάρχουν άτομα που στα δεκαπέντε αντί να ονειρεύονται ένα καλύτερο αύριο για όλους, ονειρεύονται μόνο ένα καλύτερο αύριο για την πάρτη τους, όπως εσείς περιμένατε από ένα παιδί από εύπορη οικογένεια να κάνει, τότε η κοινωνία μας καταλήγει με κάτι γλοιώδη άτομα σα τα μούτρα σας, που δεν έχουν ούτε ιερό, ούτε όσιο, διότι δεν τα απέκτησαν στη κατάλληλη ηλικία.
Αυτό το δεύτερο δέντρο στο κέντρο της Αθήνας το έχω άχτι, όπως οι περισσότεροι από μας. Ελπίζω να καεί πατόκορφα. Ποιές γιορτές και χαρές να κάνουμε, κύριε Κακλαμάνη που κόπτεστε τόσο για το δέντρο που βάλατε και ΜΑΤ να το φυλάνε;
Όταν οι μπάτσοι σκοτώνουν παιδάκια;
Όταν οι ακροδεξιοί βαράνε παιδάκια;
Όταν οι κουκουλοφόροι που σπάνε τα αμάξια και τα μαγαζιά του κόσμου είναι συνεργάτες της αστυνομίας και το βλέπουμε πλέον και στη τηλεόραση;
Όταν τα ΜΜΕ αρχίζουν πάλι τις ρατσιστικές τους κορώνες; Στην αρχή λέγαν "οι γνωστοί άγνωστοι σπάσαν και κλέψαν τα μαγαζιά." Μετά οι ίδιοι οι καταστηματάρχες τους διαβεβαίωσαν οτι δεν ήταν τα ίδια άτομα. Τότε το γύρισαν στο "οι αλλοδαποί κλέβαν τα σπασμένα μαγαζιά" (οι άλλοι που τα σπάγαν δεν ξέρουν ποιοί είναι, το προσπεράσαν πάλι γιατί δεν έπιασαν κανέναν τους όπως πάντα). Η αστυνομία είπε όμως οτι ήταν οι μισοί μόνο συλληφθέντες για λεηλασίες αλλοδαποί. Οι άλλοι μισοί ήταν ο 1 στους 5 Έλληνες που μας ενημερώνουν οι στατιστικές οτι ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας. Φτωχοί έλληνες και φτωχοί λαθρομετανάστες. Γιατί να μην λένε οι δημοσιοκάφροι "οι φτωχοί που μέχρι τώρα χάρη στις πολιτικές των αμερικανόφιλων δελφίνων λιγούρευαν μέχρι χθες μόνο από μακριά τις πολυτελείς βιτρινες, αυτοί κλεβαν τα σπασμένα μαγαζιά";
Όταν οι πολιτικοί μας έχουν χώσει μέχρι το λαιμό στα χρέη έναν από τους εργατικότερους λαούς της Ευρώπης και οι ίδιοι πλουτίζουν;
Όταν ο πολίτης, το δώρο του ήδη έχει υπολογίσει να το δώσει σε χρέη αντί να το χαρεί και οι γιορτές του θα είναι μίζερες και στερημένες;
Και μπροστά στον όλο πανικό και την απόγνωση, η συμβουλή των πολιτικών και των δημοσιογράφων μας είναι να ηρεμίσουμε, να τα καταπιούμε όλα ως συνήθως και προπάντων, να καταναλώσουμε.
Κύριε Κακλαμάνη, ο Κύριος ημών Ιησούς Χρηστός, νομίζω δε θα χολοσκάσει αν μία χρονιά δε γιορτάσουμε τα γενέθλιά Του προκειμένου να φωνάξουμε για τις αδικίες που ο λαός υπόκεινται στα χέρια των Γραμματέων και των Φαρισαίων που μας κυβερνούν. Νομίζω τουναντίον, πως άμα μας δει να γιορτάζουμε τα γενέθλιά του σε αφασία, λες και δε συμβαίνει τίποτε, το πιθανότερο είναι να μας φασκελώσει χειροπόδαρα από κει που είναι.
Όχι άλλο κάρβουνο! Βαρεθήκαμε να χωρίζουμε την ελληνική αστυνομία σε αστυνομικούς και μπάτσους. Οι μπάτσοι, το δηλητηριώδες ακροδεξιό φυτό αυτό που φυτρώνει στην ελληνική αστυνομία, υπάρχει εδώ από το 1950 και ήρθε ώρα να το κόψουμε από τις ρίζες του. Και για να γίνει αυτό, θα πρέπει καταρχήν να ξεφορτωθούμε ΟΛΟΥΣ τους ακροδεξιούς μπάτσους από την αστυνομία. Να γίνουν ανάλογες έρευνες και όποιος αστυνομικός βρεθεί να έχει σχέσεις με ακροδεξιές οργανώσεις, να αποτάσσεται πάραυτα. Αλλά αυτά στην Ελλάδα φαντάζουν καταπληκτικά πράγματα...
Δε λέω, τα μαγαζιά καΐκαν και οι ιδιοκτήτες τους θα έχουν προβλήματα, αλλα α) δεν είμαι τόσο σίγουρη πια οτι δεν τα έκαψε το ίδιο το κράτος, β) δεν είδα κανέναν από όλους αυτούς τους δημοσιογράφους που μοιρολογούσαν για τις ζημιές στην Αθήνα, λες και τα δικά τους μαγαζιά κάηκαν, να κόπτονται ομοίως για το πως θα κάνουν Χριστούγεννα οι άνεργοι, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι.
Καιρό τώρα νιώθαμε όλοι την κατάσταση σε αυτή τη χώρα να βράζει σαν ένα τεράστιο καζάνι. Οι μόνοι που δε το πήραν χαμπάρι και συνέχισαν το χαβά τους, την αποβλακωτική τους μελωδία, είναι οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι και η αστυνομία. Εμείς όλοι, τρώγαμε τα σκάνδαλα, την διαφθορά, την αλαζονία τους, την ανικανότητά τους και τον δεσποτισμό τους σαν χαστούκια το ένα πίσω από το άλλο, και απορούσαμε όλοι μας ΩΣ ΠΟΤΕ θα σωπαίνουμε και ΜΕΧΡΙ ΠΟΤΕ θα αντέξουμε. Η υπομονή μας πήρε τέλος με μία σφαίρα στο στήθος ενός πιτσιρικά. Τώρα έχει μόνο οργή.
Εδώ ταιριάζει το πολύ επίκαιρο παρακάτω ασματάκι, για να γελάσουμε και λίγο και να μη μας πάρει από κάτω η παλιοκατάσταση.
"Θέλουν βρεγμένη σανίδα, και τους φερόμαστε και ευγενικά".
ΑΣΧΕΤΗ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ: Το φίλτατο ζωάκι εκεί, στα ελληνικά λέγεται "μακάκος" και όχι "μακάκας". Στην πληθυντικό, "μακάκοι". Το αστείο του Λαζόπουλου ξεκίνησε από μία λάθος μετάφραση του ΣΚΑΪ. Αφού σας αρέσουν τα ντοκυμανταίρ όσο και σε μένα, κύριοι υπεύθυνοι του ΣΚΑΪ, βάλτε έναν βιολόγο και όχι απλό μεταφραστη να σας κάνει τις μεταφράσεις, γιατί δεν αντέχουν άλλες πατάτες από την τηλεόραση τα αυτάκια μου. Το ζώο ανήκει στο γένος Macaca, αλλά δεν μεταφράζεται έτσι. Την άλλη φορά ο μεταφραστής σας μετέφρασε το cyanobacterium (κυανοβακτήριο) ως "συανό βακτήριο". Έλεος.
Πίσω στο θέμα μου. Εννοείται οτι όλοι μας ξέρουμε, χωρίς να περιμένουμε τη διαλεύκανση της αστυνομίας, ποιός χτύπησε στο χέρι τον μαθητή από το Περιστέρι και γιατί. Ήταν με βεβαιότητα κάποιος από τον ακροδεξιό χώρο, δηλαδή είτε κάποιος φασίστας μπάτσος ή κάποιος χρυσαυγίτης. Δεν είμαστε τόσο χάπατα, κύριοι δημοσιογράφοι, που ακόμη αναρωτιέστε ποιός το έκανε. Ξέρουμε από μόνοι μας. Γιατί ξέρουμε ιστορία, ξέρουμε τί σημαίνει η λέξη "παρακράτος", γνωρίζουμε ποιός ήταν ο Γρηγόρης Λαμπράκης και έχουμε δει και την ταινία του Κώστα Γαβρα "Ζ" (όσοι δεν την έχετε δει, τρέξτε). Όπως ξέρουμε πως ο λόγος που το παιδί χτυπήθηκε στο Περιστέρι, είναι γιατί η ακροδεξιά και η δεξιά βλέπει πως έχει χάσει τον έλεγχο, αντιδρά σπασμωδικά και προσπαθεί με την κοινή τρομοκρατία να σταματήσει το νεολαιίστικο κίνημα που δημιουργήθηκε.
Οι εικόνες που είδαμε στην εκπομπή του Λαζόπουλου απλώς επιβεβαιώναν αυτό που ξέραμε. Πως το παρακράτος στην Ελλάδα ανέκαθεν ήταν ακροδεξιό κατασκεύασμα. Πως αυτοί σπάνε τα αμάξια και τα μαγαζιά των ανθρώπων, για να προκαλέσουν το κοινό αίσθημα. Ειδάλλως, πως εξηγείται οτι από την μεταπολίτευση και μετά, οι κουκουλοφόροι παραμένουν πάντα άπιαστοι; Τόσο άχρηστη αστυνομία έχουμε πια; Ίσως εξηγείται αν σκεφτούμε οτι, όπως πολύ σωστά εξήγησε ένας αστυνομικός συνδικαλιστής που είδα να μιλάει χθες το μεσημέρι στην τηλεόραση, στην αστυνομία ευνοοούνται τα ακροδεξιά στοιχεία καθώς οι σημερινοί συνταγματάρχες της αστυνομίας ήταν νεοσύλλεκτοι επί δικτατορίας.
Με την μεταπολίτευση, επειδή το σώμα των τεθωρακισμένων βοήθησε στην κατάληψη της εξουσίας, τιμωρήθηκε. Καταρχήν, τους απομάκρυναν από το κέντρο της Αθήνας, όπου ήταν το κέντρο εκπαίδευσής τους αρχικά, στο Γουδή, και τους μετέφεραν στον Αυλώνα. Επίσης, ξυλώθηκαν όλοι οι φιλοχουντικοί αξιωματικοί τους.
Και ερωτώ. Για τους βασανισμούς της αστυνομίας επί χούντας, ποιός αξιωματικός τιμωρήθηκε; ποιός νεοσύλλεκτος απομακρύνθηκε από το σώμα; είναι όλοι τους ακόμη εκεί ή μου φαίνεται;
Και άκουσα και μία ακόμη βλακεία από τους ακροδεξιούς. Πως οι αστυνομικοί υπάρχουν για να βοηθούν τον πολίτη, παίρνουν λίγα λεφτά και από πάνω τους πετάμε και μολότωφ και διακινδυνεύουν τη ζωή τους για μας. Τί κακοί που ειμαστε μαζί τους...
Εγώ δεν τους είδα πάντως να διακινδυνεύουν τίποτε για να σώσουν τις περιουσίες των ανθρώπων που καιγόντουσαν. Γιατί αν είχαν κάνει κάτι να σταματήσουν τον κόσμο που οι ίδιοι εξαγριωσαν, αυτό που θα διακυβευόταν θα ήταν οι θέσεις τους στο δημόσιο, και αυτό, πιστέψτε με δεν το διακινδυνεύουν με τίποτε...
Τα τελευταία 50 χρόνια δεν υπάρχει ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ αστυνομικός που να αποφάσισε να δώσει εξετάσεις για να περάσει στην αστυνομία επειδή θέλει να βοηθήσει τον έλληνα πολίτη. ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ. ΟΛΟΙ τους διαλέγουν την αστυνομία για την οικονομική εξασφάλιση, την θέση στο δημόσιο, το κύρος του επαγγέλματος (πάνω από όλα η μούρη, μη ξεχνιόμαστε) και τις πάμπολλες παροχές που έχουν, τις οποίες ο κοινός μισθωτός, με του οποίου τους φόρους αυτοί οι αστυνομικοί πληρώνονται, δεν έχει δει ούτε στα πιό τρελά του όνειρα.
Ευτυχώς κάποιοι, ΛΙΓΟΙ, που έρχονται από καλά σπίτια, είχαν παιδεία από μικροί σαν άνθρωποι και παρότι αυτά είναι τα κίνητρά τους για την επιλογή επαγγέλματος, τελικά φέρονται σαν σωστοί επαγγελματίες. Με τους μπάτσους (όχι με τους αστυνομικούς, μη μπερδευόμαστε) που γκρινιάζουν από πάνω τί γίνεται;
Και γκρινιάζουν γιατί λέει είναι χαμηλόμισθοι. Έχετε δει μισθούς στον ιδιωτικό τομέα ρε ακροδεξιά ρεμάλια, που μιλάτε από πάνω; Σε ποιούς τα λέτε αυτά, στους χαμιλόμισθους του ιδιωτικού τομέα, των 600 ευρώ, που δεν τους κολλάνε ένσημα και που σήμερα έχουν δουλειά, αύριο τους πετάνε έξω; ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΤΕ;
Και όσο για την σωματική σας ακέραιότητα, γι αυτό δεν σας δίνουν όλες αυτές τις παροχές; αυτή δεν ήταν η συμφωνία σας με το δημόσιο, να είστε σε καλύτερη θέση από τους λοιπούς μισθωτούς οικονομικά, λόγω του επικίνδυνου του επαγγέλματος; Δεν ξέρατε προκαταβολικά πριν δώσετε εξετάσεις οτι δουλειά σας θα είναι, να κινδυνεύετε να φάτε καμιά σφαίρα από κανα τρελό; Πως τολμάτε και γκρινιάζετε λοιπόν;
Έχω γνωρίσει αρκετούς μπάτσους και αστυνομικούς, δεν έχω γνωρίσει ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ που μου είπε οτι "εγώ πήγα στην αστυνομία γιατί πίστεψα πως μπορώ να βοηθήσω τον έλληνα πολίτη". ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ. Όλοι πάνε για να μπούνε στο δημόσιο, για τα ΛΕΦΤΑ. Και θέλετε να μου πείτε οτι οι μπάτσοι, με τα τόσο ευτελή κίνητρα, το χρήμα, είναι άνθρωποι ηθικοί που θα πρέπει να τους μιλάμε και ευγενικά; Ποιό είναι το ήθος του σημερινού μέσου έλληνα αστυνομικού; Η ρεμούλα, η καρέκλα στο δημόσιο και η παραδοχή εξ'αρχής σαν άνθρωπος οτι πρόκειται να παριστάνεις εσαεί το μαντρόσκυλο της καταστολής της εξουσίας; Αυτό λέγεται ηθική;
Γνώρισα άτομο, του οποίου ο πατέρας είναι αρχιμπάτσος στη ΓΑΔΑ, που έχει δώσει μέχρι στιγμής 3 φορές εξετάσεις για την αστυνομία, και έχει αποτύχει. Ο πατέρας του, πολύ έντιμος μπάτσος, σπίτι στη Πολιτεία έχει, και πέστε μου εσείς αν το αγόρασε με λεφτά από το μισθό του. Ο ίδιος επιμένει να γίνει μπάτσος, λόγω της πλύσης εγκεφάλου που έχει υποστεί από τη μανα του να μπει στο δημόσιο και της θέσης του μπαμπά. Όταν τον ρώτησα αν πραγματικά πιστεύει οτι αν πάει στην αστυνομία θα βοηθήσει τον κόσμο, μου απάντησε πως όχι. Και μαντέψτε ποιός είναι ο λόγος για τον οποίο μου ομολόγησε οτι έχει επιμείνει τόσο: θέλει να μπει στην Άμεσο Δράση, ώστε να παίρνει μέρος σε καταδιώξεις. Είναι απλώς καυλόγκαζος, του αρέσει η ιδέα να τρέχει σαν παλαβός μέσα στην Αθήνα και να μην βρίσκει τον μπελά του. Η κάταδίωξη τον ενδιαφέρει. Απίστευτο; και όμως αληθινό.
Και επειδή δεν πέρασε, τώρα θα πάει φαντάρος στις ειδικές δυνάμεις, για να πάρει μόρια. Και με τον αρχιμπάτσο που έχει για πατέρα, να δείτε που θα καταφέρει να μπει τελικά. Βέβαια, αν υπήρχαν έστω και στοιχειώδεις ψυχολογικές εξετάσεις για την είσοδο στο αστυνομικό σώμα, με τα δικά του μυαλά και την δική του ηλιθιότητα, οι ψυχολόγοι θα του είχαν ήδη απαγορεύσει να ξαναλάβει μέρος στις εξετάσεις.
Έχω γνωρίσει καλό μπάτσο; Αμέ. Τα είχα με το γιό ενός. Καλός ήταν ο καημένος. Όποτε κοιμόμουν σπίτι τους, ερχόταν το βράδυ για να δει αν ήμουν σκεπασμένη καλά. Με είχε στα όπα όπα, δε μπορώ να πω. Και ήταν αληθινός πατέρας για τους γιούς του. Από νοοτροπία μπάτσου όμως, εντελώς γουρούνι. Μου είχε παραδεχτεί οτι συνάντησε αλβανό που είχε δείρει στο τμήμα και ενώ πήγε απλώς να του ζητήσει φωτιά, ο άνθρωπος το έβαλε στα πόδια τρομαγμένος.
Ο μεγάλος του γιός, ήταν από τους λίγους ανθρώπους που πιστεύω οτι πραγματικά θα έπρεπε να είναι στην φυλακή γιατί είναι επικίνδυνος για το κοινωνικό σύνολο. Πως έγινε έτσι; Ατιμωρισία. Κάθε φορά που έκανε μαλακία, τρέχαν οι συνάδελφοι του πατέρα του να το κουκουλώσουν, γιατί είναι λέει, ντροπή, επειδή ο μπαμπάς του ήταν μπάτσος. Και μιλάω για κλοπές, ξυλοδαρμούς στα γήπεδα, ναρκωτικά, ο,τι θέλετε. Με είχε ξυπνήσει το άτομο, τουλάχιστον 3 φορές όσο τα είχα με τον αδερφό του, υπό την επίρρεια Hypnosedon, για να βγω στο παράθυρο να μου δείξει το μηχανάκι που βούτηξε, πριν πάει να το αμολύσει στη θάλασσα. "Ρε μαλάκα Α..., μη το πετάξεις στη θάλασσα, παρ'το, σκίστο, και παράτα το κάπου να το βρει ο καημένος που του το βούτηξες". Μπα... σάμπως με άκουσε και ποτέ. Γιατί να βάλει μυαλό; Είχε λόγο;
Αφού και ο πατέρας του, κάποια στιγμή απηυδισμένος, παρακάλεσε τους συναδέλφους του να πάψουν να τον ξελασπώνουν, μπας και μπει φυλακή και βάλει επιτέλους μυαλό. Και αυτοί, αρνήθηκαν. Γιατί ήταν θέμα της "μούρης" του σώματος. Ακόμη ένα ένταλμά του μπήκε κάτω από το χαλάκι.
Και μετά, ένας φίλος παλαιστίνιος, που ζει από παιδάκι εδώ (ο πατέρας του εργάζεται για το προξενείο τους νομίζω), μου είπε οτι ένας φίλος του παλαιστίνιος συνελήφθει από την αστυνομία, και ενώ είχε λευκό ποινικό μητρώο, ξαφνικά του το γέμισαν με ένα φάκελο ΝΑΑΑΑ... από εντάλματα που η αστυνομία ήθελε να ξεφορτωθεί και να ρίξει σε άλλον. Φταίω εγώ να πιστεύω οτι αυτά τα εντάλματα έρχονται από μπατσόπαιδα;
Αυτή είναι η ηθική τους, και αυτή είναι η προσφορά τους στην ελληνική πολιτεία. Μη ζητάτε να λυπηθούμε άτομα με τέτοια συμπεριφορά. Λυπάμαι τα άτομα στην αστυνομία που δεν έχουν σχέση με τέτοιες πρακτικές και τους παίρνει η μπάλα. Αλλά και εσείς, ΞΕΡΑΤΕ που πηγαίνατε, για τους ίδιους λόγους πήγατε και όταν τα βλέπατε αυτά στους συναδέλφους σας και δε μιλούσατε, ξέρατε που θα οδηγούσε αυτή η συμπεριφορά. Ή είσαστε με τον κόσμο, ή είσαστε συνυπεύθυνοι.
Γι αυτό να απευθύνω ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στους δύο αστυνομικούς, τους οποίους προσπάθησε να δωροδοκίσει ο γλοιώδης εκείνος πολιτικός, ο Κεφαλλογιάννης, για να τον αφήσουν να υποστηριξει τον έμπορο ναρκωτικών. ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ. Ανθρώπους σαν και εσάς χρειάζεται περισσότερους η ελληνική αστυνομία, αλλά γαμώτηνε, είστε εξαίρεση και όχι κανόνας και το γνωρίζετε.
Όποιος αντί να πιέσει τους πολιτικούς που τον αντιπροσωπεύουν στη Βουλή να προωθήσουν αλλαγές στην νομοθεσία κατά των ναρκωτικών, ώστε ΟΛΟΙ να δικάζονται με επιήκεια, κοιτάει να λαδώσει για να κάνει τη δουλειά του, θέλει κρέμασμα. Οι Ζωνιανοί αυτοί, που το παίζουν renegades της Ελλάδας, οι δήθεν μάγκες με τα κουμπούρια, που λαδώσαν τον Κεφαλλογιάννη για να γλιτώσει ο δικός τους, πέφτουν σε αυτή τη κατηγορία. Γιατί ΔΕ ΘΕΛΟΥΝ να αλλάξει ο παράλογος αυτός νόμος. Γιατί κάτι τέτοιοι είναι που επωφελούνται από αυτή τη νομοθεσία, διότι αν άλλαζε, τα κέρδη τους θα έπεφταν κατακόρυφα. Παρ'ο,τι χασικλού, δεν τους λυπάμαι καθόλου. Δεν ανήκουν στην κατηγορία μου, είναι ίδιοι με τους μπάτσους που εκμεταλλευμενοι την νομοθεσία κοιτάνε πως θα θησαυρίσουν στη πλάτη μου, άρα είναι εχθροί μου. Μαυραγορίτες συνεργάτες των μπάτσων, αυτό είναι. Γκάνγκστερ με όπλα που δε θέλουν να παραδώσουν για να συνεχίσουν να λυμαίνονται της περιοχής.
Τί εμπειρία έχω από τους μπάτσους προσωπικά ως χασικλού; Μικρή. Δεν με έχουν δέσει ποτέ, δόξα τω Θεώ. Αλλά χασικλού είμαι, ένα σωρό κόσμο που έχουν δέσει ξέρω, στον ίδιο κύκλο είμαι, δε τα βλέπω;
Οι κλεφτες και οι χασικλήδες τρώνε το περισσότερο ξύλο από όλους, κατήγγειλε στο βιβλίο του "Το εγχειρίδιο του καλού κλέφτη" ο Ηλίας Πετρόπουλος. Συμβαίνει ακόμη.
Έχουν όλοι οι μπάτσοι μία μούρη και ένα στήσιμο, για κλωτσές. Μιλάνε αγενέστατα στους πολίτες, στον ενικό πάντα, λες και τους ξέρουμε από χθες. Δε λένε ποτε "παρακαλώ" ή "ευχαριστώ" όπως κάνουμε όλοι μας όταν εργαζόμαστε. Αν είναι ζητάδες, κορδώνονται σα τα κοκόρια για να πουλήσουν μούρη στις γκόμενες, πάνω σε μηχανάκια που δεν τους ανήκουν και που, πιθανώς η ίδιες γκόμενες αγόρασαν με τα λεφτά από τους φόρους που πληρώνουν. Μην τύχει και είσαι ωραία γυναίκα οδηγός, αυτό ήταν: θα σε σταματάνε σε κάθε μπλόκο και όπου σε πετύχουν. Με ανόητο και γλοιώδες καμάκι που πρέπει να ανεχτείς, ενώ φυσιολογικά δεν θα ανεχόσουν από κανέναν, ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΡΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΣΕ ΤΡΑΒΑΝΕ. Συμπεριφέρονται απαίσια στο κόσμο, και καθόμαστε όλοι και τους παρατηρούμε, ανίκανοι τις περισσότερες φορές να μιλήσουμε, επειδή φοβόμαστε οτι θα βρούμε και εμείς το μπελά μας. Διότι είναι γνωστό, πως το έχουν σύστημα, όποιος τολμήσει να αμφισβητίσει τις πρακτικές τους ή να πει κουβέντα για τους τρόπους τους, να τον τραβάνε στο τμήμα με κατηγορίες για εξύβριση ή αντίσταση κατά της αρχής, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΙΠΟΤΕ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΟ ΔΕΝ ΣΥΝΕΒΕΙ. Απλά και μόνο "για να μας δείξουν αυτοί", όπως έδειξαν και στο παιδάκι τον Αλέξη.
Έχετε δει ποτέ κύριοι έλληνες μπάτσοι, τους αστυνομικούς στο εξωτερικό; Κάθε φορά που έβλεπα άγγλο αστυνομικό, κρατιόμουν να μη του φιλήσω το χέρι.
Ήθος.
Ευγένεια.
Λογική.
Σεβασμός στον πολίτη.
Όταν θέλουν να διαλύσουν επικίνδυνα πλήθη, πάνε με άλογα ή με μάνικες με νερό. Όλοι μας φοβόμαστε μην αρπάξουμε καμία κλωτσιά στα πισινά από άλογο, και κάνουμε στη μπάντα, και το νερό υπό πίεση, πονάει. Ούτε δακρυγόνα ληγμένα με επικίνδυνα χημικά, ούτε σφαίρες, ούτε τίποτε.
Ο άγγλος μπάτσος ξέρει οτι με ένα κράνος, ασπίδα και γκλομπ, είναι ήδη υπεροπλισμένος αναλογικά με τον πολίτη. Ο έλληνας μπάτσος, το αγνοεί. Δεν έχουν όπλα γιατί δεν τα χρειάζονται απλώς. Και να σας έβλεπα, χέστες έλληνες μπάτσοι, χωρίς όπλα και δακρυγόνα να ειχατε να κάνετε με τις ορδές των εξαγριωμένων μεθυσμένων που έχουν αυτοί να αντιμετωπίσουν κάθε Σάββατο βράδυ στους δρόμους. Που τους βλέπουμε στα κέφια τους, στις διακοπές τους στα Μάλια και στον Κάβο και χεζόμαστε. Πού να βλέπατε άγγλους hooliguns στο γήπεδο που δεν είναι τυχαία διάσημοι. Να σας έβλεπα τί θα κάνατε.
Έχει τύχει περιστατικό να μου βρουν χόρτο και να με αφήσουν στην Αγγλια. Γιατί είχαν μυαλό. Κόψε φάτσα ελληνίδας φοιτήτριας, απολειφάδι κοντό και μαυροτσούκαλο, να έχεις να φοβηθείς για έμπορο ναρκωτικών. Με αφήσαν να πάω στη δουλειά μου, και για να κάνουν και αυτή τη δικιά τους, να πιάσουν ΑΛΗΘΙΝΟΥΣ εγκληματίες δηλαδή.
Μία άλλη φορά, εκεί που την πίναμε σε ένα σπίτι καμιά δεκαριά έλληνες, πορτογάλοι και άγγλοι φοιτητές, μπήκε η αστυνομία μέσα για να ψάξει για το γκόμενο μίας συγκατοίκου του άγγλου που μας κάλεσε στο σπίτι. Τους ανοίξαμε κατα λάθος, γιατί νομίζαμε οτι ήταν ένας φίλος. Ο τύπος που ψάχναν είχε πάει μεθυσμένος και είχε κάνει ζημιές στην γειτονική παμπ επειδή κάποιος του πείραξε τη γκόμενα. Οι αστυνόμοι βρέθηκαν σε ένα θέαμα τραγελαφικό, όλοι είχαμε από ένα μπάφο να στρίβεται και τα σακουλάκια μας φόρα μόστρα. Παγώσαμε όλοι, και οι άγγλοι φυσικά μαζί μας, γιατί είναι παράνομο. Γέλασαν στα μούτρα μας, μας ευχαρίστησαν που τους ανοίξαμε, μας ζήτησαν συγγνώμη που μας τρομάξαν και κάναν να φύγουν. Μία πορτογαλέζα τους σταμάτησε και τους είπε "μα καλά δε σας πειράζει που..." Ακούστε απάντηση ο τύπος: "Δεν έχουμε ένταλμα, μπήκαμε μέσα γιατί εσείς είχατε την ευγενή καλοσύνη να μας ανοίξετε, έχετε ο καθένας από ένα μικρό σακουλάκι μόνο και δε βλέπουμε πουθενά ζυγαριά στο τραπέζι ή λεφτά αφημένα. Άρα είστε όλοι απλή σπατάλη του χρόνου μας. Καληνύχτα."
ΓΙΑΤΙ δεν είναι έτσι και η ελληνική αστυνομία; γιατί κάνουν λες και κάναν το φοβερό κατόρθωμα όταν βρουν κανα πιτσιρικά με κανα μπάφο, όταν όλοι ξέρουμε τον πρεζέμπορα της περιοχής που δρα ανενόχλητος; ΤΙ ΣΚΑΤΑ ευρωπαϊκή χώρα είναι αυτή που ζούμε στην οποία η αστυνομία φαίνεται να ήρθε από την Ουγκάντα και δε μπορεί καν να διαχωρίσει τις προτεραιότητές της στο κυνήγι του εγκλήματος;
Η κολλητή μου, έπεσε θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης από έναν τρελό. Επί δύο χρόνια, ήταν κάτω από το σπίτι της και έβριζε, έσπαζε, φώναζε, την απειλούσε να την σκοτώσει και είχε καταφέρει να την χτυπήσει και μία φορά. Επί δύο χρόνια, δεν μπορέσαν να τον συλλάβουν, λες και δεν ξέραν που θα τον βρουν. Κάτω από το σπίτι της, να περιμένουμε την αστυνομία, και μόλις ήρθε, να τους τον δείχνουμε, νάτος, αυτός είναι, και ο τύπος να φεύγει ανενόχλητος γιατί οι μπάτσοι βαριόντουσαν να τρέξουν. Η κοπέλα, περιττό να σας πω πως σχεδόν τρελάθηκε. Αναγκάστηκε να κλειστεί στο σπίτι της για να προστατεύσει η ίδια τον εαυτό της, αφού δε μπορούσε η αστυνομία, και στο τέλος, από τον αυτοεγκλεισμό, έπαθε κατάθλιψη και αγοραφοβία. Της πήρε ένα χρόνο να συνέλθει, και η καριέρα της, βρίσκεται σε τέλμα, λόγω της άδικης απόλυσής της από την δουλειά της, την οποία φυσικά έχασε γιατί με αυτά και με αυτά, που να έχει μυαλό να δουλέψει, όλο λάθη έκανε και δικαίως την απέλυσαν. Και τελικά ο τύπος συνελήφθει, δύο χρόνια αργότερα, γιατί την λυπήθηκε ο Θεός και ο τρελός τράκαρε ακριβώς κάτω από την πολυκατοικία της, έσπασε η ζάντα του αυτοκινήτου του και ακινητοποιήθηκε. Έτσι, τον πρόλαβε η αστυνομία που φυσικά έσκασε στο συμβάν ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΙΣΗ ΩΡΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ.
Ένας άλλος φίλος, του διέρρηξαν το σπίτι, και το μόνο που είπε το άτομο στους μπάτσους ήταν "δε με νοιάζουν οι τηλεοράσεις, ο υπολογιστής και τα λοιπά, με νοιάζει η κάμερα γιατί είχε μέσα τις φωτο για την διπλωματική μου" (το άτομο σπούδαζε φωτογραφία). Οι μπάτσοι στο τμήμα, παρουσία όλων, ΒΑΛΑΝ ΤΑ ΓΕΛΙΑ. Τί μας λες. Και που μπήκε στο κόπο ο γραφιάς τους να καταγράψει το συμβάν, χάρη του έκανε του παιδιού. Όχι και να του βρει και τα κλοπιμαία! Αυτό πάει πολύ!
Η μόνη δουλειά που ξέρει να κάνει καλά η ελληνική αστυνομία, είναι να πιάνει κανα πιτσιρικά με κανα μπάφο στην τσέπη και να τον σαπίζει στο ξύλο, δήθεν για να μην το ξανακάνει. Από πότε τους διορίσαμε και παιδαγωγούς και κοινωνικούς λειτουργούς, ήθελα να ξερα. Που έχει πήξει ο Κορυδαλλός στους χρήστες, και οι έμποροι περνάνε, μαζι με τους φίλους τους τους μπάτσους ζωή και κότα.
ΠΟΥ είναι η ηγεσία της ελληνικής αστυνομίας αυτές τις μέρες; Γιατί να έχει η κάθε τσούλα του ελληνικού star system το βήμα του λόγου στην ελληνική τηλεόραση και να μην βγαίνει η διεύθυνση της αστυνομίας να μιλήσει στο λαό για τα όργανα της τάξης που από προστάτες των πολιτών έχουν γίνει βασανιστές τους;
Γιατί οι αξιωματικοί της αστυνομίας αφήνουν τους συνδικαλιστές των αστυνομικών να πρέπει να υπερασπιστούν την αστυνομία στα μέσα μαζικής ενημέρωσης; γιατί να πρέπει οι συνδικαλιστές να καθαρίσουν πάλι για το σώμα και γιατί να τους αφήνουν να παιδεύονται να δικαιολογήσουν τους συναδέλφους τους και να υπερασπιστούν πολιτικές τις οποίες οι ίδιοι δεν διάλεξαν;
Είναι και αυτοί απόντες μαζί με τη κυβέρνηση, που νομίζει οτι αν κρυφτεί, θα ηρεμίσουν τα πράγματα. Τουναντίον, κύριοι. Μας εξαγριώνουν περισσότερο οι άνθρωποι που νομίζουν οτι είμαστε τόσο βλάκες. Και ούτε μας αρκεί το αυτονόητο, να πάρουν δηλαδή οι υπεύθυνοι την ευθύνη για το χάλι.
Για να μην βιαστούν ορισμένοι να με χαρακτηρίσουν αριστερή, θα ήθελα προκαταβολικά να αποστείλω ένα τεράστιο φάσκελο στην αριστερά της χώρας, που βρήκαν την ώρα να καθήσουν να τσακώθούν μεταξύ τους. Εδώ τα παιδιά κάνουν επανάσταση και εσείς μελετάτε αν είναι τελικά politically correct ή όχι τα άτομα που πετάνε Μολώτοφ. ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ, που κολλήσατε στο επικοινωνιακό κομμάτι του πράγματος, αντί στην ουσία. Αποτύχατε παταγωδώς στην αποστολή σας και είναι κρίμα, γιατί θα πάτε στα σκουπίδια με τους υπόλοιπους. Κάναμε επανάσταση και σας πήρε ο ύπνος. Αλέκα, εδώ ο κόσμος καίγεται και το ΚΚΕ χτενίζεται, το ξέρεις; Και λυπάμαι να το λέω αυτό, ειδικά για πολιτικούς όπως η Κανέλλη. Για τον ΣΥΡΙΖΑ ειδικά, δεν ήταν ανάγκη να μας πείτε οτι είστε όπου φυσάει ο άνεμος. Το καταλάβαμε.
Για το αμερικανάκι τί να πω; Χάρηκε οτι θα πάρει την εξουσία. Ναι κύριε Παπανδρέου, αυτό μας έλειπε, να πάρουμε την εξουσία από τον έναν δελφίνο και να την δώσουμε στον άλλον, και δη στον πιό αποβλακωμένο πολιτικό που έχουμε δει από τη δικτατορία του παππού του άλλου δελφίνου συνεργάτη σας, του Θεόδωρου Πάγκαλου. Όταν βγεις από την κωματώδη κατάσταση σου Γιωργάκη, θα σου πάρουμε μαμέλα, αλλά πρωθυπουργία, λίγο δύσκολο το βλέπω. Αυτό μας έλειπε τώρα.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται ΠΑΝΤΑ και γι αυτό είναι τόσο ενδιαφέρουσα επιστήμη, διότι όποιος την μελετά μπορεί να προβλέπει το μέλλον. Ακόμη ένας Καραμανλής που έκανε τα στραβά μάτια στην ύπαρξη του παρακράτους των ακροδεξιών μέσα στην αστυνομία και το πληρώνει. Μα δεν είναι εξώφθαλμη η ομοιότητα; Και μετά μου λένε οτι δεν υπάρχει Θεός και θεία τιμωρία :)
Η διαφορά είναι οτι ο τότε Καραμανλής, είχε τουλάχιστον την αξιοπρέπεια να παραιτηθεί και να εγκαταλείψει την χώρα.
Δεν μας αρκούν οι δηλώσεις για πολιτικές ευθύνες. Μας δηλώσατε οτι είστε μαλάκας που δε κατάλαβατε από την αρχή το μέγεθος του προβλήματος και τί θέλετε; να σας λυπηθούμε; Θέλουμε παραιτήσεις, κύριε Καραμανλή για να πειστούμε για την ευθιξία σας. Ξεκινώντας, φυσικά από την δική σας.
Πως θα μπορούσα να θεωρώ πως έχω καλύψει το θέμα το οποίο συζητάω αυτό το καιρό, αν δεν μίλαγα φυσικά για την reggae...
Αναρτήσεις
