ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ

Η τελευταία ανάρτηση.

2012-02-06T17:33:00.003+02:00

Αυτή είναι η τελευταία ανάρτηση μου.

Ειρωνία, είναι ένα χρόνο ακριβώς από την προηγούμενη ανάρτηση. Αυτό τα λέει όλα, όσον αφορά στη διάθεση που είχα το τελευταίο χρόνο να γράψω. Δεν είχα, και το φαντάζεστε στα σίγουρα. Μάλλον, μέχρι τώρα είχα πει ο,τι είχα να πω και το άφηνα για να το διαβάσουν και οι υπόλοιποι.

Αλλά τα πράγματα πήγαν χειρότερα από όσο μπορούσα να είχα φανταστεί. Ανακοινώθηκε ήδη οτι η ιστοσελίδα που με φιλοξενεί, εμένα και πολλά ακόμη ελληνικά blogs, θα παρέλθει σε ελληνικά domains, με αποτέλεσμα το blog αυτό να υπάγεται στην ελληνική νομοθεσία πλέον. Αυτό θα ισχύσει από 1/3/2012.

Όπως όλοι σας καταλαβαίνετε, δε μπορώ να κρατήσω αυτό το blog όπως αυτό αυτή τη στιγμή έχει. Θα πρέπει αναγκαστικά να το κλείσω. Δεν έχω ακόμη σκεφτεί τί θα κάνω με το υλικό. Μπορεί να με ξαναδείτε, μπορεί και όχι. Περισσότερο με στεναχωρεί που θα είναι δύσκολο να ξανασηκώσω το blog αυτούσιο, συμπεριλαμβανομένων και των σχολίων σας. Είναι ουσιαστικά η ουσία αυτού του blog, οι συζητήσεις που έγιναν. Οι ίδιες οι αναρτήσεις αποτελούσαν απλώς ένα θέμα για συζήτηση, παρά την ουσία αυτού του blog.

Παρόλο που το τελευταίο καιρό δεν είχα ουσιαστικά διάθεση να γράψω, βλέπω οτι μου είναι πιό δύσκολο να κλείσω την αυλαία από όσο νόμιζα. Με ενοχλεί που θα χαθεί η δική σας συμμετοχή σε όλο αυτό, τα ίδια τα κείμενα είναι μικρής σημασίας. Γι αυτό κράταγα άλλωστε το blog παρόλο που δεν είχα όρεξη να γράψω, για τη δική σας συμμετοχή. Λύπάμαι που θα αναγκαστώ να την εξαφανίσω για να προστατεύσω ουσιαστικά τον εαυτό μου, γιατί δεν μου ανήκει. Και σας ζητώ ένα μεγάλο συγγνώμη γι αυτό.

Επιτρέψτε μου να απολογηθώ. Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια που γράφω, είχα ξεκινήσει να εργάζομαι σε ένα περιβαλλοντικό φορέα. Αργότερα άλλαξα δουλειά και εδώ και αρκετό καιρό, 3 χρόνια, δουλεύω στο τομέα της υγείας πλέον. Καταλαβαίνετε λοιπόν οτι θα ήταν ιδιαίτερα επιβαρυντικό για την καριέρα μου να γίνω στόχος του κάθε κολλημένου. Η οποιαδήποτε σύνδεσή μου με παράνομες ουσίες, θα κόστιζε σίγουρα τη θέση μου. Και από τη στιγμή που η google δε διατίθεται πλέον να προστατεύσει την ανωνυμία μου, θα πρέπει να απευθυνθώ αλλού.

Μας έμεινε ένας μήνας λοιπόν, από 1/3 δε θα με ξαναβρείτε εδώ. Σας υπενθυμίζω οτι το email μου θα ισχύει ακόμη (ψαξτε το στο profile μου), θα συνεχίσω να απαντάω στα email σας ο,τι και να γίνει. Ίσως να με ξαναδείτε με το ίδιο nick στο διαδίκτυο να παρουσιάζω το ίδιο πράγμα κάπου αλλού, ίσως να με ξαναδείτε να παρουσιάζω κάτι εντελώς διαφορετικό και άσχετο, ίσως να μη με ξαναδείτε και ποτέ.

Σίγουρα θα με δείτε το Σάββατο 11 Φεβρουαρίου του 2012 κάπου στο πλήθος που θα διαδηλώνει στις 5 το απόγευμα, στη πλατεία Συντάγματος. Όχι μόνο γιατί η συγκεκριμένη νομοθετική ρύθμιση, η ACTA που πάνε να περάσουν (και που πολύ φοβάμαι οτι θα τα καταφέρουν), με αναγκάζει να κλείσω, αλλά γιατί αν περάσει, θα είναι το ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ σε ένα ελεύθερο διαδίκτυο. Πάνε να τα λογοκρίνουν όλα, θα μας κυνηγάνε όλους που κατεβάζουμε ο,τι κατεβάζουμε και που λέμε ελεύθερα ο,τι θέλουμε να πούμε. Δεν είναι αστείο. Ένα ελεύθερο μέσο διακίνισης ιδεών μας έμεινε, ας μη τους αφήσουμε να το χειραγωγήσουν και αυτό. Νά είστε καί εσείς εκεί.

Με βαριά καρδιά λοιπόν, σας αποχαιρετώ. Να είστε όλοι καλά, να προσέχετε, να σκέφτεστε, να μη τρώτε αμάσητο ο,τι πάνε να σας πασάρουν και πάνω από όλα:

peace, love, unity, respect.

LNE

Τί κάνει μιάου μιάου στα κεραμίδια τελικά;

2011-02-26T13:46:00.013+02:00

Hello good ppl :)

Σήμερα λέω να σας μιλήσω για μία καινούρια μόδα που μας κουβαλήθηκε τον τελευταίο καιρό. Τις MDMA-μαϊμούδες που κυκλοφόρησαν και εν Ελλάδι πλέον, τη μεφεδρόνη και τη μεθυλόνη.

Θα μιλήσω γι αυτά γιατί κυρίως θέλω να μπορείτε να τα ξεχωρίσετε όταν θα σας τα πουλήσουν για mdma. Το ξέρω οτι οι περισσότεροι από εσάς θα αγοράσετε τη μεφεδρόνη γι αυτό που ακριβώς είναι, αλλά αρκετοί από σας θα τη δοκιμάσετε επειδή σας την πούλησαν για mdma.

Όπως είπε και ο Alexander Shulgin για την μεθυλόνη, οτι είναι ευχάριστη, με σχεδόν αντικαταθλιπτική δράση, αλλά δεν έχει τη μαγεία του mdma, το ίδιο ισχύει και για την μεφεδρόνη. Καμία από τις δύο ουσίες δεν έχει τη μαγεία του mdma, και μάλιστα θυμίζουν λίγο πιό πολύ την κόκα. Μου φέραν και δοκίμασα και τα δύο, ήταν ούτε κρύο ούτε ζέστη, και τα δύο. Πιθανώς γιατί δε μου αρέσουν τα αναβολικά με την αυστηρή τους έννοια (απλώς σπίντα χωρίς feeling). Μπορώ να κατανοήσω γιατί ίσως να αρέσουν σε κάποιους. Εμένα προσωπικά δε μπορώ να πω οτι με ενθουσίασαν.

Περιγράφοντας τη κάθε ουσία ξεχωριστά, δε μπορώ να πω οτι έχω και πολλά πράγματα να γράψω. Αφενός γιατί η εμπειρία μου είναι περιορισμένη, αφετέρου γιατί η γενική εικόνα που έχει η σύγχρονη επιστήμη γι αυτά τα δύο καινούρια φρούτα, είναι πολύ περιορισμένη. Μπορείτε να δείτε εδώ και εδώ τις ανασκοπήσεις του wikipedia για αυτές τις δύο άρτι αφηχθείσες ουσίες.

Με λίγα λόγια και για όσους από μας δε μιλάνε καλά αγγλικά:

H μεθυλόνη, είναι η μία από τις δύο ουσίες που είναι πιό κοντά στο MDMA από άποψης δομικής κατασκευής του μορίου της, και γι αυτό μπορούμε να τη συναντήσουμε με το ακρωνύμιο bk-MDMA (benzylene ketone), παρόλο που σαν αμφεταμίνη είναι πιό συγγενής με τις καθινόνες (χημική κλάση που πήρε το όνομά της από το σχετικά άγνωστο για τα ελληνικά δεδομένα, αφρικάνικο φυτό, το khat). Έχει την ίδια δράση στους μεταφορείς νοραδρεναλίνης και ντοπαμίνης με το MDMA, αλλά το 1/13 της δράσης στους μεταφορείς της σεροτονίνης. Αυτό βέβαια εξηγεί το λόγο που μοιάζει με το MDMA, αλλά έχει πολύ λιγότερα feelings. Δεν γνωρίζουμε απολύτως τίποτε για τη δράση της στο ανθρώπινο σώμα.

Η μεφεδρόνη, ομοίως είναι μία ουσία MDMA-μαϊμού. Είναι και αυτή αμφεταμίνη που ανήκει στις καθινόνες. Έχει και αυτή λιγότερο feeling και περισσότερο τσίτωμα, και ομοίως δε καταφέρνει να πιάσει την μαγεία του mdma. Αυτή η ουσία μάλιστα είχε απο νωρίς προβλήματα με την ποινικοποίησή της. Για όσους μπορέσατε να διαβάσετε απευθείας το άρθρο του wiki, θα δείτε για μία δαιδαλώδη διαμάχη μεταξύ της αγγλικής κυβέρνησης που προσπαθούσε βιαστικά να την ποινικοποιήσει (πιεζόμενη πολιτικά από κάποιους θανάτους που προηγήθηκαν) και του Advisory Council for the Misuse of Drugs, που είχε σα κατάληξη την παραίτηση του προέδρου και κάποιων μελών του συμβουλίου, καθώς υπήρχαν σαφείς αντιρρήσεις από μέρους τους οτι η ποινικοποίηση της μεφεδρόνης θα είχε κάποιο ουσιαστικό κοινωνικό όφελος. Αλλά η κυβέρνηση της Άγγλίας, όπως οι περισσότερες κυβερνήσεις, υπάρχουν για να εξυπηρετούν συμφέροντα, και μέσα σε αυτά συμπεριλαμβάνονται τα συμφέροντα των μεγαλεμπόρων ναρκωτικών που συνήθως σπονσοράρουν πολιτικούς. Όταν κάτι έχει επιτυχία στο κοινό και δεν είναι καπνός ή αλκοόλ, γιατί να το κρατήσουμε νόμιμο; το ποινικοποιούμε και αυτομάτως οι άνθρωποί μας που διακινούν τη μαύρη αγορά, αρχίζουν και έχουν τα ανάλογα οφέλη.

Το κακό με την απότομη ποινικοποίηση αυτών των ουσιών χωρίς πρώτα να γίνουν οι ανάλογες έρευνες για το αν και κατά πόσο είναι επικίνδυνες, είναι οτι αυτομάτως αναβάλονται οι έρευνες που πιθανώς να γινόντουσαν πάνω στις πραγματικές επιδράσεις τους. Όπως στις περισσότερες των περιπτώσεων, η δαιμονοποίηση εξυπηρετεί πάντα τις τσέπες μερικών και ποτέ την κοινωνία. Αυτό που με ανησυχεί είναι οτι θα αργήσουμε αρκετά να μάθουμε τις πραγματικές επιδράσεις αυτών των δύο ουσιών.

Όσον αφορά στις επιδράσεις, έχει αναφερθεί οτι και οι δύο έχουν παρόμοια δράση με το mdma, σε συνδυασμό με τις επιδράσεις της κόκας και των αμφεταμινών. Η μεθυλόνη αναφέρεται να έχει την ίδια δράση με το mdma αλλά λιγότερα feelings, 1/3 της συνολικής δράσης του mdma, αλλά μπορεί να προκαλέσει άσχημα συναισθήματα και παράνοια όπως το speed ή η κόκα. Η μεφεδρόνη από την άλλη, μοιάζει και αυτή με το mdma, με το πνευματικό boost της κόκας και την ίδια ελαφριά σεξουαλική διέγερση. Όμως, έχει αναφερθεί επίσης οτι πιθανώς στο μέλλον να προκαλεί ανικανότητα. Γενικά, οι πληροφορίες είναι ελλειπείς, μπερδεμένες και αόριστες προς το παρόν.

Και οι δύο ουσίες ανήκουν στην κατηγορία των designer drugs. Δηλαδή φτιάχτηκαν ειδικά για να μιμηθούν τις ιδιότητες κάποιων ήδη γνωστών και δημοφιλών μεν, παράνομων δε ουσιών. Από ο,τι ξέρω και τις δύο ακόμη προσπαθούν να τις πουλήσουν από το διαδίκτυο με πολύ ευφάνταστες ετικέτες, που είτε έχουν προειδοποιήσεις του στυλ πάνω "όχι για ανθρώπινη κατανάλωση", είτε πωλούνται σαν άλατα μπάνιου ή με τον αόριστο τίτλο "plant food" (όχι βέβαια λιπάσματα, απλώς επειδή τους απαγορεύουν να τα πουλάνε για κατανάλωση από ανθρώπους, είτε δήθεν το απαγορεύουν για να ξεκαθαρίσουν οτι δήθεν δε το πουλάνε, είτε το ονομάζουν φαγητό για κάτι που δεν είναι άνθρωπος τελοσπάντων).

Αυτό είναι και η μεγαλύτερη μαλακία με αυτές τις δύο ουσίες, οτι ουσιαστικά φτιάχτηκαν για να μιμηθουν το mdma. Και αν ρωτήσετε εμένα, μεταξύ δύο άγνωστων φαρμακοκινητικά ουσιών και του γνωστού mdma, προτιμώ το δεύτερο, απλά και μόνο επειδή ξέρω τί ακριβώς να περιμένω από αυτό. Ας μη ξέχνάμε ρε παιδιά οτι το mdma πριν φτάσει στα dancefloor της Αμερικής και της Ευρώπης, είχε περάσει από αρκετές έρευνες και δοκιμές (κάποιες από αυτές μάλιστα στημένες, αλλά και κάποιες αντικειμενικές). Ο Shulgin έφτιαξε το mdma σε εργαστήριο για το οποίο είχε πάρει άδεια από την αμερικάνικη αστυνομία να δοκιμάζει παράνομες ουσίες. Εργαστήριο με αρχίδια δηλαδή όχι αρχίδια εργαστήριο. Όχι από κάποιο άσχετο ολλανδικό smartshop που προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την αγάπη του κόσμου για το mdma.

Επίσης, ο Shulgin δοκίμασε για πρώτη φορά mdma το '67, και έφτιαξε το νέο πρωτόκολλο παρασκευής του κάπου το '75. Βάλτε κάτω πόσα χρόνια πάνε από τότε, και πόσες ευκαιρίες είχε η επιστήμη να βγει σε ασφαλή συμπεράσματα γύρω από το mdma. Ενώ το μιάου μιάου και η μεθυλόνη εμφανίστηκαν μόλις το 2003 και 2004 στην αγορά αντίστοιχα.

Α, να μη ξεχάσω να αναφέρω, οτι ο λόγος που σας παρουσιάζω αυτά τα δύο μαζί, είναι γιατί κυκλοφορούν στην Αγγλία σε ένα μείγμα που είναι γνωστό σαν bubbles. Οπότε είναι πολύ πιθανό και εδώ να τα βρείτε σε μείγμα.

Ήδη έχουν αναφερθεί κάποιοι θάνατοι από μεφεδρόνη, αλλά δε μπορούμε να είμαστε σίγουροι οτι η βασική ζημιά έγινε από μεφεδρόνη, γιατί βρέθηκαν και άλλες ουσίες στο αίμα των περισσότερων. Όμως έχουν αναφερθεί κάποια καλά σκηνικά, στην Σουηδία έγινε ένας πανικός με μία γυναίκα που, άγνωστο πόσο ήπιε, έπαθε υποκαλαιμία και υπονατραιμία, και πέθανε με άσχημο εγκεφαλικό οίδημα. Αναφέρονται και άλλες περιπτώσεις, αλλά είναι σποραδικές ή στο θανατηφόρο κοκτέιλ βρέθηκαν και άλλες ουσίες, έτσι που να είναι δύσκολο να καταλάβεις αν ήταν η ίδια η ουσία που έκανε το κακό ή η αλληλεπίδρασή της με κάποια άλλη που καταναλώθηκε ταυτόχρονα.

Δε λέω, είναι πιό ακριβό το mdma, είναι πιό εξαντλητική εμπειρία, επίσης το βρίσκεις πιό δύσκολα ορισμένες φορές.

Δε λέω, είναι ευθύνη του καθενός η κάθε ουσία που πίνει, και αν κάποιος νιώθει οτι παρόλο που οι γνώσεις γύρω από το θέμα είναι περιορισμένες, θέλει και πάλι να τις πίνει γιατί του αρέσει, είναι δικαίωμά του.

Κανείς δε μπορεί να αποφασίσει για σένα. Η επιλογή είναι πάντα δική σου στην πραγματικότητα. Όμως σκέψου πολύ σοβαρά αν θες να ανακαλύψεις στο μέλλον οτι αυτή η ουσία που σου είχε φανεί τόσο ευχάριστη, έχει σαν αποτέλεσμα ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, από μία άγνωστη τοξικότητα σε ένα οποιοδήποτε σύστημα του οργανισμού σου.

Πάλι για όσους ξέρουν καλά αγγλικά, σας συμβουλεύω να ψάξετε εδώ και εδώ, στη μεγαλύτερη τράπεζα πληροφοριών γι αυτές τις ουσίες, το erowid. Ψάξτε και στο erowid experience vaults, όπου μαζεύονται οι αναφορές χρηστών για το πως βίωσε ο καθένας τη κάθε ουσία. Αλλά και να μη ξέρεις αγγλικά, απλά ρίξε μία ματιά στις δύο σελίδες του erowid γι αυτές τις δύο ουσίες. Δες κατώ κάτω. Βλέπεις το σηματάκι που εμείς οι βιολόγοι έχουμε για να δείχνουμε τον βιοκίνδυνο; από πάνω τί λέει; research chemicals. Δηλαδή χημικά που ακόμη είναι σε έρευνα και ξέρουμε λίγα γι αυτά. Άμα πατήσεις πάνω στην εικονίτσα, θα δεις οτι έχει ολόκληρο warning από πάνω γι αυτό το θέμα. Δώσε βάση σ'αυτό. Κάποιος λόγος υπάρχει. Ακόμη και το erowid προσπαθεί να υπογραμμίσει εδώ τη σημασία του να ξέρεις τί παίρνεις, και πόσο επικίνδυνο μπορεί να αποδειχθεί στο μέλλον το να πίνεις μία ουσία για την οποία έχει γίνει ελάχιστη έρευνα. Think about it. Play safe.

PLUR, LNE

Οι φίλοι μας τα ζώα.

2010-11-06T15:30:00.005+02:00

Hello everybody :) Σήμερα αποφάσισα να μιλήσω για ένα πιό ανάλαφρο θέμα από ο,τι συνήθως, γιατί το έχουμε ρίξει πολύ στο σοβαρό και έχω ψιλοξενερώσει. Ναι, ξέρω, έχω καιρό να γράψω και ομολογώ οτι αυτή τη φορά με είχε πιάσει μία μικρή αναβλητικότητα. Ήθελα να μιλήσω για κάτι λιγότερο βαρυσήμαντο αυτή τη φορά, και αποφάσισα έτσι να μιλήσω για τους φίλους μας τα ζώα :) Όχι, δε θα γράψω άρθρο πάνω στην ελληνική αστυνομία, λάθος κατάλαβατε. Μιλάω για τα ζώα τα πραγματικά, τους σκύλους και τις γάτες. Και γιατί όχι, να εξερευνήσουμε και τη δική τους σχέση με τα ναρκωτικά :P.

Αγαπάω πάρα πολύ τα ζώα (και την ελληνική αστυνομία για όσους αμφιβάλλουν γι αυτό, εννοείται). Αγαπάω και τις γάτες και τους σκύλους, αλλά έχω μία ιδιαίτερη αδυναμία στα γατιά. Γιατί αυτό; επειδή πάντα αγαπάς λίγο παραπάνω τον αδικημένο. Είναι πολύ παρεξηγημένα ζώα και έχουν δεχτεί πολύ άδικες επιθέσεις εναντίον τους από τους ανθρώπους. Όχι οτι έχουμε φερθεί καλύτερα στους σκύλους, αλλά δε καταφερόμαστε συνήθως με τόσο μένος εναντίον ενός σκύλου, ενώ η γάτα δυστυχώς έχει και αυτή την ατυχία... Επίσης, πιστεύω ακράδαντα οτι ο αληθινός ζωόφιλος φαίνεται στη γάτα και όχι στο σκύλο, επειδή η γάτα είναι πιό ιδιαίτερο ζώο και θέλει ένα πραγματικά αγαπησιάρικο άνθρωπο για να εκδηλωθεί. Οι γάτες είναι πολύ ντροπαλά ζώα και σε λίγους άνθρωπους θα δείξουν εμπιστοσύνη και θα εκδηλωθούν. Όποιος δε το ξέρει αυτό, δε ξέρει τις γάτες, και τις αντιπαθεί από άγνοια.

Οι σκύλοι είναι αγελαία ζώα και γι αυτό είναι πιό εύκολο να κοινωνικοποιηθούμε μαζί τους. Είναι ένα βολικό ζώο γενικά, με μπόλικη αγάπη για τον "άλφα" (σκύλος/άνθρωπος) που τον προστατεύει, και αυτό αποτελεί μηχανισμό επιβίωσης για το ζώο. Πολύ επιτυχημένο μάλιστα. Είναι εδώ και χιλιάδες χρόνια σε καλή συνεννόηση με το είδος μας. Για να καταλάβουμε πόσο καλά το έχει πετύχει αυτό με την εξέλιξή του μέσα στα 12,000 χρόνια που είναι φιλαράκι μας, αρκεί να δούμε τη διαφορά του σκύλου απέναντι σε άλλα είδη που συγγενεύουν σ'αυτόν όπως ο λύκος και η αλεπού. Αν πχ εξημερώσεις ένα λύκο ή μία αλεπού (γίνεται), το ζώο ποτέ δε θα προσπαθήσει να σε υπερασπιστεί αν κάποιος σου επιτεθεί και δε θα προσπαθήσει να σου ζητήσει βοήθεια σε ένα πρόβλημα, σε αντίθεση με το σκύλο. Σε πειράματα που γίναν, δίναν σε εξημερωμένο λύκο ένα κομμάτι κρέας καρφωμένο στο πάτωμα. Παρά τη φιλική του σχέση με τον άνθρωπο που του παρουσίασε το κομμάτι, το ζώο έμεινε να τραβάει το κομμάτι μόνο του για αρκετή ώρα. Όταν παρουσίασαν στο σκύλο το ίδιο κομμάτι, μετά από μερικές προσπάθειες να το ξεκολλήσει, σταμάτησε και γύρισε προς τον άνθρωπο, και έμεινε να τον κοιτάει παρακλητικά. Προφανώς αντιλαμβάνεται οτι ο άνθρωπος είναι δυνατόν να είναι ο άλφα της αγέλης του και είναι σε θέση να του λύνει προβλήματα, σε αντίθεση με τον κατα τα άλλα επίσης κοινωνικό λύκο που όμως δε συνειδητοποιεί το μεγάλο ρόλο που μπορεί να παίξει και ο άνθρωπος σα μέρος της αγέλης του.

Αυτό έχει στοιχήσει πολύ στους σκύλους. Για την εξέλιξή τους προς την συνεννόηση με τον άνθρωπο, έχει γίνει πολύ καρτερικό ζώο μαζί μας. Έτσι πολλές φορές υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν οτι τους ξέρουν ή τους φέρονται σωστά. Η καρτερικότητα του ζώου τους κάνει να πιστεύουν οτι η μίζερη ζωή που προσφέρουν στο ζώο, συχνά (το βλέπουμε καθημερινά) κλεισμένο σε ένα μπαλκόνι ή μία ταράτσα και απομονωμένο μόνο του κάπου, χωρίς να πηγαίνει βόλτες , είναι ο,τι του χρειάζεται. Εγώ πάντως ξέρω οτι αν έχεις σκύλο και τον έχεις σε μόνιμη βάση στη ταράτσα, δεν είσαι ζωόφιλος. Μαλάκας είσαι.

Εκνευρίζομαι να ακούω άτομα να ξεκινάνε την πρότασή τους "εγώ γενικά δε τις πολυσυμπαθώ τις γάτες... αλλά είμαι ζωόφιλος, εμένα μου αρέσουν οι σκύλοι." Κλασσική ατάκα. Ο ζωόφιλος όμως δεν αγαπάει μόνο το πιό εύκολο να αγαπηθεί από τα κατοικίδια, το αγελαίο , αγαπάει όλα τα ζώα. Οι άνθρωποι που κάνουν τέτοιες δηλώσεις συνήθως δεν είναι ζωόφιλοι, συμπαθούν μόνο τους σκύλους αλλά και αυτούς τους θέλουν ρομποτάκια. Πολλοί από αυτούς έχουν τη γενική ελληνική αντίληψη γύρω από τους σκύλους: οτι θα πάρεις ένα μικρό σκύλο από μικρό κουτάβι (πάντα ράτσας γιατί δε μας φτάνουν τα ζώα που έχουμε γεμίσει το τόπο, θέλουμε και άλλα καινούρια, επίσης σνομπάρουμε τα μπάσταρδα και γι αυτό δε παίρνουμε ποτέ για συντροφιά μας αδέσποτο) για να το εκπαιδεύσεις ευκολότερα εννοείται (να του μάθεις τί, τούμπες;) τελικά παραβλέπεις την εκπαίδευση, και τη βασική ακόμη, επειδή τελικά είσαι πολυάσχολος και δεν έχεις τόσο χρόνο για το ζώο σου (αυτό δε το είχες υπολογίσει πριν πάρεις το σκύλο, αλλά τον πήρες), και αφήνεις το ζώο χωρίς πληροφορίες για το πως θες να φερθεί και την απαραίτητη στοργή και προσοχή, με αποτέλεσμα αυτό να μη ξέρει πως να φερθεί, να κάνει ζημιές στο σπίτι και τελικά να εξορίζεται σε μία ερημιά να ψοφήσει μόνο του, γιατί δεν έπαιρνε την... εκπαίδευση.

Καλά οι γάτες έχουν τραβήξει τα χειρότερα. Στο μεσαίωνα, τις καίγανε σε καλάθια γιατί ήταν λέει, το ζώο του διαβόλου (θεολογικά αν το δει κανείς αυτό, το να πεις οτι ένα ζώο ή ένα φυτό είναι του διαβόλου, καθιστάς τον διάβολο δημιουργό, πράγμα που εννοείται δεν ισχύει, διότι δημιουργός είναι μόνο ο Θεός και ο διάβολος είναι μόνο επινοητής του ψέμματος, σύμφωνα με το χριστιανικό δόγμα. Γενικά οι καθολικοί παπάδες με τις αντιλήψεις τους (μαζί με τους δικούς μας, εννοείται) έχουν αποδείξει οτι έχουν υπηρετίσει το διάβολο σε πολλά επίπεδα...). Πάντως η φύση εκδικήθηκε για την κακία στα παιδιά της, τις γάτες, και έτσι η αρρώστια της Μαύρης Πανώλης έπληξε τους πληθυσμούς της Ευρώπης το Μεσαίωνα. Αυτοί όμως, μη γνωρίζοντας οτι η πανούκλα κολλάει από την ψείρα του ποντικού, με το ξέσπασμα της επιδημίας στο Λονδίνο, κρίναν οτι φταίγαν οι γάτες και οι σκύλοι και σκοτώσαν όλα τα ζώα της πόλης... Με αποτέλεσμα οι αρουραίοι να κάνουν πάρτυ και να πεθάνουν ακόμη περισσότεροι άνθρωποι... καλά να πάθουν, και για τις επιδημίες που έρχονται, καλά να πάθουμε, που αντικαταστήσαμε τα πιό επιτυχημένα εντομοκτόνα και παρασιτοκτόνα, τις γάτες και τους σκύλους με ποντικοφάρμακα, που τελικά στο μόνο που εξυπηρετούν είναι στο να βάζουν οι επιτήδιοι φόλες στα αδέσποτα... Τέτοιοι μαλάκες είμαστε με τα ζώα και τη φύση. Ενίοτε απαγορεύουμε φυτά και ζώα, λες και είναι δικά μας για να τα ορίζουμε...

Λοιπόν, πρέπει να με έχετε βαρεθεί να φλυαρώ για τα σκυλιά και τις γάτες τόσην ώρα. Ας πούμε και κάτι funky. Ας πούμε για τα ζώα και τις ουσίες :P

Οι γάτες, είναι ένα ζώο που την ακούει με πάνω από 50 διαφορετικά φυτά :P Δεν είναι γαμάτο αυτό; :P Μαστουρόζωο. Όμως, προτιμάει το catnip και την βαλεριάνα. Τί είναι το catnip? Δείτε εδώ. Εγώ έδωσα πέρισυ για πρώτη φορά στο γάτο μου (είναι δύο ετών τώρα) και γέλασα πάρα πολύ. Του το έδωσα σε ένα μαξιλαράκι για να μη μπορεί να το φάει, να το μυρίζει μόνο. Το αγκάλιαζε ζηλότυπα και κυλιόταν στο πάτωμα, τριβόταν πάνω στο μαξιλαράκι, το μάσαγε. Μετά σηκωνόταν όρθιος και έτρεχε σφαιράτος μέσα στο σπίτι. Το γατί στο παρακάτω βίντεο του το έχουν αλέσει και το έχουν ρίξει παντού στο πάτωμα, και δε ξέρει που να πρωτοτριφτεί. Είναι η πρώτη φορά που του δίνουν και είναι πολύ αστείο, δείτε το εδώ.

Ο μεγάλος λογοτέχνης Ροΐδης αναφέρεται στις γάτες και στο πόσο καλή παρέα είναι για ένα συγγραφέα ένα τόσο ήσυχο ζώο που είναι ικανοποιημένο μόνο να βρίσκεσαι τριγύρω. Ο ίδιος γνώριζε τη χρήση της βαλεριάνας στις γάτες και τη χρησιμοποιούσε για να τις τραβήξει κοντά του.

Το καλό με το catnip είναι οτι μπορείς να το δώσεις άφοβα, δεν έχει παρενέργειες και δε προκαλεί καμία ζημιά σε αυτό το χαριτωμένο μαστουρόζωο... Επίσης το catnip και η βαλεριάνα είναι νόμιμα φυτά. Η γάτα σας είναι ένας νόμιμος χασικλής. Εκμεταλλευτείτε το :) ζητήστε να σας δώσουν catnip στο petshop της γειτονιάς σας, αν δεν έχουν, μπορούν σίγουρα να το προμηθευτούν κατα παραγγελία.

Οι σκύλοι από την άλλη φαίνεται να έχουν υποδοχείς κανναβινοειδών στους εγκεφάλους τους όπως εμείς. Και την ακούνε με το χόρτο. Και δε μπορώ να μη παραδεχτώ πως είναι αστείοι, αλλά δεν είναι καθόλου καλή φάση για τους σκύλους. Είναι γνωστό πως το κάπνισμα (οποιοδήποτε κάπνισμα, τσιγάρο, φούντα, ο,τι σκατά καπνίζει ο καθένας) εξασθενεί την όσφρηση. Αυτό τώρα για τον άνθρωπο που έχει βασική αίσθηση την όραση δεν είναι μεγάλη ζημιά. Για τον σκύλο όμως, ισοδυναμεί με την τύφλωση για μας. Είναι γνωστό οτι δε πρέπει να ταΐζεις γλυκά τους σκύλους όσο και να τους αρέσουν, ειδικά σοκολάτα που είναι τοξική, κατα το ίδιο τρόπο λοιπόν, δε πρέπει να ταΐζεις χόρτο το σκύλο σου ή να του σκας ανάποδες. Τον "τυφλώνεις" σιγά σιγά.

Οι σκύλοι είναι πολύ χαρακτηριστικοί όταν τους δίνεις χόρτο. Αρχίζουν να γλύφουν σαν τρελοί τη μύτη τους που στεγνώνει από τον καπνό, μετά κοκκινίζουν τα μάτια τους, και μετά πάνε να περπατήσουν, κάνουν μερικά ζαλισμένα βήματα και σωριάζονται στο πάτωμα. Μπορεί να φαίνεται αστείο αλλά δεν είναι. Έχω παρακολουθήσει αρκετές φορές αυτό το θέαμα και ποτέ ο πεπεισμένος πως είναι ζωόφιλος ιδιοκτήτης του ζώου δε φαινόταν να συνειδητοποιεί τί κάνει.

Εκεί που το συνειδητοποιούν συνήθως (και ΚΑΛΑ να πάθουν, εκεί είναι που εγώ το φχαριστιέμαι) είναι όταν ο σκύλος συνηθίζει το χόρτο και αρχίσει να το ψάχνει μόνος του... Και είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να καβατζώσεις το χόρτο σου μακριά από τη μύτη του σκύλου σου, χεχε :P Θα το βρει όπου και να το κρύψεις. Και θα το φάει όλο. Είχα γνωρίσει το μπόξερ ενός πανηλίθιου που έκανε χάζι να ποτίζει το σκύλο του, το οποίο είχε την ευγενή καλοσύνη κάθε φορά που του έβρισκε το καβατζωμένο χόρτο, να το τρώει όλο αλλά να του αφήνει δύο μπάφους :P Και εκεί είναι το επικίνδυνο, γιατί είναι ικανοί να φάνε όσο βρούνε, και να μείνουν ξεροί στο πάτωμα για μέρες μέχρι να συνέλθουν. Έχουν αναφερθεί και θάνατοι από σκύλους που φάγαν αρκετό ώστε να δηλητηριαστούν (σ'αυτή τη περίπτωση ο κτηνίατρος ειναι ανύμπορος να δώσει στο μαστουρωμένο ζώο κάτι για να κανει εμετό γιατί υπάρχει ο κίνδυνος εισρόφησης επειδή είναι πολύ ζαλισμένο). Ο μαλάκας που έβρισκε αστείο να ποτίζει το σκύλο του συνήθως τραβάει τα μαλλιά του μετά, αλλά είναι αργά. Γι αυτό μη κάνετε τέτοια αστεία με το σκύλο σας, αν θέλετε καταρχήν να συνεχίσετε να καβατζώνεστε στο σπίτι σας, αλλιώς βλέπω το σκύλο σα να είναι λόγος μεγάλης οικονομικής χασούρας. Και είναι κρίμα να βάζετε έτσι χαζά σε κίνδυνο τη ζωή του κατοικίδιού σας...

Αν θέλετε μαστουρόζωο, πάρτε μία γάτα. Είναι απείρως πιό αστεία στο ανέβασμά της από ένα μαστουρωμένο σκύλο που απλώς κείτεται ζαλισμένος και μπερδεμένος, και η ουσία που την φτιάχνει είναι εντελώς ακίνδυνη για τον οργανισμό της. Οι σκύλοι είναι πολύ χαριτωμένα ζώα που μπορούν να σας κάνουν παρέα ούτως ή άλλως. Δε χρειάζεται να σας κάνουν και παρέα στο πιώμα... εκεί πρέπει να εξαιρεθούν.

PLUR, LNE

Time is, time was, time is not...

2010-06-09T18:36:00.002+03:00

Θεέ μου, έχω να γράψω από τον Ιανουάριο! Πότε πέρασαν έξι μήνες; Τι έγινε ρε παιδιά πως έχω πήξει τόσο στη δουλειά γαμώ τη τύχη μου;

Δεν έχω χρόνο, δεν έχω χρόνο, ούτε να κλάσω. Ειλικρινά, και συν τοις άλλοις, έχω τη γκάβλα του καθενός να πούμε που επειδή δεν είμαι αυτός/η να τα πω όπως θελουν να τα ακούσουν (ή ο,τι θέλουν να ακούσουν) μου τα πρήζουν, και έχουν και την εντύπωση οτι θα κάτσω να ασχοληθώ, έλεος.

Λοιπόν, δεν ξέρω για ακόμη πόσο θα γράφω. Για να καταλάβετε πόσο με πιέζει ο χρόνος, αυτή τη στιγμή είμαι στη δουλειά, περιμένω να ρθουν να με πάρουν, δεν έχω βγάλει την ποδιά, δεν έχω καν ξεπλύνει τα χέρια μου από τις πούδρες από τα γάντια.

Δεν έχω να σας πω πολλά. Μονο πως, αν κάποιοι από σας εκτίμησαν την προσπάθειά μου, περιμένω να δω παρόμοιες. Τρία χρόνια γράφω, και ενώ όλοι σας έχετε μία άποψη για τα θέματα τελικά από ο,τι βλέπω, δεν βλέπω κανέναν άλλον να βοηθάει τη κατάσταση. Κάντε κάτι και εσείς ρε παιδιά, γράφτε κάτι... Στα λόγια όλοι πρώτοι είστε, στα έργα μηδέν. Να σας δώ, τί διάλο, μόνο εγώ υπάρχω στο διαδίκτυο; Στείλτε μου links να δημοσιεύσω, στείλτε μου κείμενα, γιατί από μπλαμπλα και μαγκιά του κώλου με πρήξατε, ευχαριστώ.

Να κάνω μία παρένθεση εδώ. Για όσους νομίζουν οτι εδώ και τρία χρόνια είμαι εδώ για να σας πουλήσω μούρη, ή για μαγκιά: δε θέλω να σας είμαι τίποτε. Ούτε συμπαθής, ούτε φίλη, ούτε φωτεινή παντογνώστης. Δεν θέλω ειλικρινά, να σας είμαι τίποτε. Ούτε cult icon, ούτε συγγραφέας ούτε τίποτε.

Υπόψην, εδώ και ένα χρόνο ήδη με έχει πλησιάσει εκδότης για να του παραδώσω το υλικό μου για βιβλίο. Θα μπορούσα ήδη να έχω κάνει τις κατάλληλες κινήσεις και να βγάλω και φράγκα. Δε με ενδιαφέρουν αυτού του είδους οι αρπαχτές, ούτε τα λεφτά. Δεν είμαι διατεθημένη να γίνω τίποτε για σας ή για το υπόλοιπο κοινό. Δε με νοιάζει αν συμφωνείτε ή διαφωνείτε.

Αυτό που με νοιάζει είναι να ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ επιτέλους. Κάποιος π... να τα πει. Προς το παρόν είμαι εγώ μόνο, μία μόνη χαζογκόμενα. Εσείς οι υπόλοιποι τί κάνετε; Ξυπνήστε επιτέλους, αφήστε τα σχόλια (που είναι και το μόνο εύκολο) και γίνετε επιτέλους ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΙ στο ζήτημα. Περιμένω.

PLUR, LNE

Τέχνες και ουσίες - Η trance.

2010-01-02T06:28:00.009+02:00

Ναι, το ξέρω, άργησα πολύ να ξαναγράψω, αλλά λόγω ανειλλημένων υποχρεώσεων μου ήταν αδύνατον να το κάνω νωρίτερα. Καλή χρονιά σε όλους. :)

Θα ήθελα να αναφερθώ στην trance γενικώς, αν και στην Ελλάδα έχουμε την τάση να λέμε trance και να εννοούμε psychedelic trance, επειδή η trance όπως είναι γνωστή έξω σαν είδος, είναι μάλλον παρελθόν στην Ελλάδα. Οπότε θα μιλήσω και για τα δύο είδη, όπως αυτά έιναι γνωστά.

Και τα δύο είδη ξεκίνησαν κάπου το 1989-1990 σε club του Βερολίνου, του Λονδίνου και του Amsterdam. To Mazzo club στο Amsterdam πρέπει να είναι χρονολογικά και το παλιότερο, γιατί η trance που παιζόταν τότε ακόμη ήταν εντελώς πειραματική. Πάντως, μέχρι το 1992 διάφορα tracks, από διάφορους καλλιτέχνες όπως οι KLF, Future Sound of London στην Αγγλία, Sven Vath στη Γερμανία και άλλοι, ξεκίνησαν αυτό που λέγεται trance. Συνολικά. Στη συνέχεια, δημιουργήθηκε το trance όπως το γνώρισε η Ευρώπη στην Αγγλία κυρίως, από τους Paul Oakenfold, Seb Fontaine, Paul Van Dyke, Robert Miles, Armin VanBuuren, ATB και άλλους. Παράλληλα, ένας πρώην χίππυς, νυν μπανανοφάγος μοναχός παππούς κάπου σε ένα νησί της Ινδίας, ο Goa Gil, άρχισε να δημιουργεί μαζί με άλλους αυτό που σήμερα είναι γνωστό σαν psychedelic trance, τότε απλώς goa trance. Την προσπάθειά του μέσα στα χρόνια ενίσχυσαν μορφές όπως οι eat static, the infinity project, juno reactor. Αργότερα, στο είδος ενσωματώθηκαν και νέοι DJ από το Ισραήλ, φτιάχνοντας την israeli psychedelic trance με πολλά ονόματα, όπως οι MFG, Astral Projection, Infected Mushroom και άλλοι. Και Ευρωπαίοι προστέθηκαν, όπως ο Hallucinogen, o Talamasca, o Man With No Name και πολλοί άλλοι ακόμη. Η μουσική μετονομάστηκε από goa trance σε psychedelic trance για να καλύψει όλο το φάσμα της μουσικής αυτής.

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και το Nitzhonot, αυτό το είδος της israeli trance που εμείς στην Ελλάδα αποκαλούσαμε "τσιφτετέλια", το εμπορικό αυτό είδος israeli που ακούγαμε διαρκώς για ένα διάστημα, και φτιάχτηκε περισσότερο απο αναγκαιότητα, για να μπορέσει να κρατήσει την trance μέσα στα ισραηλινά κλαμπ, μία και η μουσική ήδη είχε δεχτεί πολύ άσχημα χτυπήματα από την νομοθεσία (στην Αγγλία απαγορεύτηκαν δια παντός τα υπαίθρια trance parties). Ασχέτως αν μας άρεσε ή όχι, η Nitzhonot σηματοδότησε μία εποχή που η trance άρχισε να πέφτει, όχι λόγω έλλειψης θαυμαστών, αλλά αντικειμενικών νομικών προβλημάτων.

Στην Ελλάδα αυτές οι δύο μουσικές, η trance και η psychedelic trance πήγαιναν για καιρό χέρι χέρι. Συνήθως, όποιος άκουγε και τη μία, άκουγε και την άλλη. Κάποιοι άκουγαν παράλληλα και house, αλλά αυτό είναι θέμα γούστου. Γεγονός πάντως είναι οτι υπήρχαν και υπάρχουν πολλά κοινά στα δύο αυτά είδη μουσικής. Το κυριότερο κοινό σημείο είναι φυσικά ο χορός. Δεν νοείται trance μουσική, χωρίς χορό. Ας δούμε λίγα πράγματα για τον χορό λοιπόν.

Όσοι ξέρετε καλά αγγλικά, επισκεφτείτε την ιστοσελίδα που δίνω στα favourites μου για τον Dr. Αθανάσιο Καυκαλίδη και τις ιδέες του γύρω από το LSD και την ψυχιατρική. Πολύ ενδιαφέρον. Χοντρικά, θα σας αναφέρω τί ακριβώς πίστευε ο Dr. Καυκαλίδης γύρω από τον χορό και την μουσική. Πίστευε, πως ο ρυθμός της μουσικής άκούγεται στα αυτιά μας σαν τους χτύπους της καρδιάς της μάνας μας, που ακούγαμε μέσα στη μήτρα. Αυτό μας βοηθάει να ενδοσκοπούμε, νιώθοντας απομονωμένοι αλλά ταυτόχρονα σε συνείδηση του περιβάλλοντός μας (όπως ακριβώς όταν ήμασταν στην κοιλιά της μητέρας μας). Γι αυτό, σε συνδυασμό με τον χορό είναι δυνατόν να επιτύχουμε καταστάσεις έκστασης, που ήδη έχουν καταγραφεί στην επιστήμη της ανθρωπολογίας από αρκετά αρχαίους πολιτισμούς. Από τους αρχαίους διονυσιακούς χορούς, τους χορούς των εβραίων παπάδων, των λατινοαμερικάνικων φυλών (shamans) και των μουσουλμάνων δερβίσιδων, οι περισσότεροι πολιτισμοί είχαν εκστατικούς χορούς, που τους επέτρεπαν να νιώθουν κατά τη διάρκειά τους οτι βρίσκονται σε επίγνωση του εαυτού τους και σε απόλυτη ένωση με κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτούς.

Επίσης, όσοι ξέρετε καλά αγγλικά, σας προτείνω να δείτε ένα πολύ ενδιαφέρον βιντεάκι με μεγάλους dj και παραγωγούς να μιλάνε για τον χορό της psychedelic trance. Το βιντεάκι λέγεται Liquid Crystal Vision. Ενδιαφέρον μεγάλο έχει η συνέντευξη του ΑΠΙΘΑΝΟΥ κατ'εμέ Raja Ram, όμως θα ήθελα να εστιάσετε από το σημείο 8:50 εδώ μέχρι το 1:45 εδώ. Προσέξτε καλά την Joie Favier (Cybervixen). Μη τη βλέπετε έτσι ροζ και με αυτό το σκυλάκι που μοιάζει με πονπον στα πόδια, η τύπισσα ξέρει πολύ καλά γιατί μιλάει (παρεπιπτόντως λέει ο,τι λένε και οι υπόλοιποι ακριβώς, σύμπτωση;)

Για όσους δε κατάλαβαν, αυτό που θέλει να μας πει, είναι οτι, σε συνάρτηση με το ρυθμό που μας θυμίζει καρδιοχτύπι και την αίσθηση οτι είμαστε πίσω στην μήτρα της μητέρας μας, ασφαλείς και ευδιάθετοι, μπορούμε να αντλήσουμε πληροφορίες αποθηκευμένες στο σώμα μας και στον πολιτισμό μας για αιώνες. Αν δώσουμε αυτο το ρυθμό στο σώμα μας, η συνείδησή μας να καταλάβει χωροχρονικά το σώμα μας (και ίσως να βγει και έξω από αυτό, transcendence (υπέρβαση) δηλαδή), να εκφράζει με τις κινήσεις μας αυτό που νιώθουμε και στη συνέχεια, να πετύχουμε μέσω του ρυθμικού χορού μία κατάσταση ακινησίας της σκέψης (και σχετικής ακινησίας του σώματος, κάπως σαν τη γη που γυρίζει όμως εμείς πάνω της νιώθουμε ακίνητοι), η οποία οδηγεί σε κατάσταση διαλογισμού εν κινήσει. Νιώθεις ακίνητος, το σώμα σου πάει ακούραστο μόνο του (είτε πιείς κάτι είτε όχι) και αρχίζεις να βλέπεις τη μουσική σαν ένα κύμα με το οποίο συντονίζεσαι. Αυτή η κατάσταση σου επιτρέπει να κάνεις αστρικές προβολές όρθιος και ξύπνιος. Οι Ινδοί που ξέρουν πολύ καλά τη σημασία του χορού στο διαλογισμό, παρουσιάζουν την πιό transcendent μορφή του Θεού, τον μυστικιστή Shiva σαν χορευτή, που με τον χορό του (Ananda Natanam) διατηρεί την αέναη κίνηση του σύμπαντος. Δεξιά δείτε τον Shiva να χορεύει, στη μορφή που παραδοσιακά στην Ινδία ονομάζεται Natarajah. Γι αυτό ο Natarajah είναι και μία τυπική εικόνα που βλέπεις στα deco των parties.

Όσο και να φαίνεται περίεργο, αυτή η έκσταση μπορεί να επιτευχθεί με τον χορό και μόνο, αλλά οι μουσικές που τελευταία προτιμώνται είναι η trance και η psychedelic trance. Δεν νομίζω οτι τέτοιες καταστάσεις συνειδητότητας είναι εφικτές χορεύοντας άλλες ηλεκτρονικές μουσικές, όπως η techno, η house, η drum'n'bass ή η minimal. Είναι αποκλειστικά προνόμια της trance μουσικής που είναι ο πάγιος συνεχιστής των χίππηδων του '70 (όχι όμως και χίππηδες, δε μπορώ να βλέπω άτομα με ταγάρια σε πάρτυ).

Στην Ελλάδα αυτά μας έιναι λίγο πολύ άγνωστα, από την στιγμή που εμφανίστηκε αυτή η μουσική στην Ελλάδα. Θες που δε καταλαβαίναμε καλά αγγλικά να καταλάβουμε τί λένε τα στιχάκια που μας πετάνε οι παλιοί dj και έτσι μείναμε εκτός φιλοσοφίας και ούτε τη μεταβιβάσαμε στους επόμενους, θες που είμαστε μάλλον άσχετοι γενικότερα, οι περισσότεροι trancers πορρω απέχουν από αυτό που θεωρείται trance (όπου υπάρχει πιά) έξω από τα ελληνικά σύνορα. Από την εποχή του Άλσους, του Battery, των party στα Οινόφυτα και τη Βαρυμπόμπη, μέχρι σήμερα, εξακολουθούμε να είμαστε το ίδιο άσχετοι με τη φιλοσοφία αυτής της συγκεκριμένης μουσικής.

Θεωρητικά, το πάρτυ γίνεται, για να μαζευτούν άτομα με την ίδια φιλοσοφία και αγάπη στο χορό, και να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να νιώσουν ένα, να μοιραστούν την Παγκόσμια Αγάπη και να προσθέσουν ένα ακόμη λιθαράκι στο κτίσμα του Παγκόσμιου Συλλογικού Ασυνείδητου. Πράγματα αστεία φυσικά, γιατί στην Ελλάδα, αν ρωτήσεις κάποιον που δηλώνει οτι παίρνει LSD αν πιστεύει στην υπερβατικότητα (transcendence) θα σε κοιτάξει περίεργα και θα νομίζει οτι τρελάθηκες από τα πολλά τριπάκια, κατά το 80% των περιπτώσεων, γιατί κατά το 80% των περιπτώσεων, είμαστε άσχετοι όπως πάντα.

Αντ'αυτού τα πάρτυ στην Ελλάδα γίνονται για να μαζευτούμε και να πάρουμε τπτ, να χτυπηθούμε για να βγάλουμε τα νεύρα μας και ενίοτε να παίξουμε και ξύλο για να δείξουμε στα λιγοστά κορίτσια (γιατί άραγε;) του πάρτυ οτι είμαστε βαρύμαγκες. Δε χαμογελάμε, δε γνωρίζουμε τον διπλανό μας και τρώμε LSD απλώς για να μπερδευτούμε και να φρικάρουμε μέσα σε ένα χαοτικό ντάπα - ντούπα.

Γι αυτό δε θα αναφερθώ πολύ στην ίδια τη μουσική, γιατί είναι πιό σημαντικό νομίζω να καταλάβουμε πρώτα τί παίζει με αυτή τη μουσική, και στη συνέχεια να διορθώσουμε λίγο τη κατάσταση. Σημαντικό ρόλο παίζουν και οι διοργανωτές των party που εννοείται οτι δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την trance κουλτούρα και ζήμιώνουν φυσικά τη σκηνή με το να μην έχουν κανένα μήνυμα να περάσουν στους... πελάτες τους (γιατί έτσι βλέπουν αυστηρά αυτούς που πάνε στα party).

Θα περιγράψω το savoir dancer του trancer. Πως είναι ένας trancer σε ένα πάρτυ που ξέρει γιατί πήγε και δε πήγε απλώς να κάψει σα βλακας το κεφάλι του. Ένας trancer λοιπόν:

Χαμογελάει στον κόσμο γύρω του (και όχι μόνο στις γκόμενες) γιατί αν δε συμπαθείς το κόσμο με τον οποίο χορεύεις, τότε τί δουλειά έχεις εκεί; Από τα τσάμικα μέχρι την trance, στη μουσική μοιραζόμαστε όλοι κάτι: το ρυθμό. Καλό είναι λοιπόν να κάνουμε και παρέα.
Χορεύει. Στο ρυθμό. Τον ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ με τους άλλους. Αυτό τον βοηθάει να νιώσει οτι τελικά, όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίδιοι, με τους ίδιους φόβους, τις ίδιες αγωνίες, τις ίδιες χαρές και λύπες. Τον βοηθάει να "δημιουργήσει" ένα μικρό θύλακα αγάπης, μία μικρή δόση του Ενός Θεού και να ενωθεί ψυχικά με τον κόσμο γύρω του και με την δημιουργική δύναμη αυτού του σύμπαντος. Ο ρυθμός είναι το μόνο πράγμα που μας ενώνει. Μπορεί να κουνάμε ο ένας τα χέρια του έτσι και ο άλλος αλλιώς, αλλά το μόνο πράγμα που μοιραζόμαστε είναι ο ρυθμός. Τον κρατάμε λοιπόν. Δεν είναι δύσκολο, αρκεί να συγκεντρωθείς λίγο και να προσπαθήσεις να συγχρονιστείς λίγο με τους γύρω. Δεν χορεύεις στον δικό σου ρυθμό σαν αρκούδα που της βαράνε το δικό της ντέφι. Χορεύεις με τους γύρω σου. Σπαστικοί είναι οι χίππηδες επίσης που κουνάνε τα χέρια τους σα μαλάκες. Δεν είσαι στο Woodstock. Πιάσε πρώτα τον ρυθμό με τα πόδια σου για να δονείσαι όπως οι άλλοι και μετά κούνα τα χέρια σου, μαλάκα άσχετε.
Δε φοράει μάλλινα, την Άρτα και τα Γιάννενα για να πάει να χορέψει. Ασχέτως αν πιεί κάτι ή όχι, θα ιδρώσει και θα ζεσταθεί, οπότε είναι ελαφρά ντυμένος. Επιτρέπεται το φωσφοριζέ μακιγιάζ και κάθε gadget που δίνει χρώμα και κέφι στο πάρτυ, αρκεί να μην ενοχλεί τους γύρω του.
Δε τσαλαπατάει τον κόσμο τριγύρω του ούτε τον σπρώχνει. Χορεύει πολιτισμένα και όχι σαν άγριος της ζούγκλας, η trance είναι ο,τι νεότερο έχει να δώσει ο ανθρώπινος πολιτισμός στην ψυχεδελική φιλοσοφία, οπότε ο πολιτισμός ο ίδιος δε μένει ποτέ απέξω.
Δεν τραβάει όλο το βράδυ φωτο τον Dj. Δεν είναι rock συναυλία, και αν ήθελε κάτι η trance να καταργήσει από τη σύγχρονη μουσική, αυτό είναι η θεοποίηση των παραγωγών μουσικής. Γι αυτό έδωσε έμφαση στον Dj. Για να μη κάθεται σε κάθε συναυλία να προσκυνάει το μαλάκα που παίζει εκεί πάνω, αλλά αυτός ο μαλάκας που παίζει εκεί πάνω να εξυπηρετεί αυτόν στο να ερθει κοντά με τον κόσμο γύρω του. Ακόμη και όταν ο Dj είναι πολύ διάσημος, είναι απλώς ένας Dj, οπότε δε περνάμε όλο το βράδυ να τον χαζεύουμε σα μαλάκες. Χορεύουμε, χορεύουμε με τον κόσμο γύρω μας και γι αυτό ξεκολλάμε τα μάτια μας από τον Dj που και που και περιφερόμαστε τριγύρω να δούμε και με ποιούς μοιραζόμαστε τον ρυθμό.
Δε φοράει γυαλιά ηλίου μες το κλαμπ. Εϊναι αγένεια να μη δείχνεις τα μάτια σου σε αυτούς που χορεύουν γύρω σου, όσο τεντωμένα και να είναι από τα drugs, πρέπει να φαίνονται, αλλιώς δείχνεις ένα ηλίθιο κομπλεξισμό και τουπέ. Μες το σκοτάδι το λογικότερο είναι να μη βλέπεις τίποτε με τα γυαλιά και να τσαλαπατάς τους τριγύρω σου (σε παραπέμπω πίσω στη παράγραφο 4). Επιτρέπεται να φοράς τα γυαλιά σου μόνο σε υπαίθριο κλαμπ τις ώρες που ξημερώνει (και τα μάτια σου ενοχλούνται από τον ήλιο) ή αν είσαι τυφλός. Αλλιώς τα γυαλιά σου ανήκουν στη κορυφή του κεφαλιού σου και τα μάτια σου στους συνδαιτημονες.
Δε τσακώνεται σα μαλάκας μες το μαγαζί για να πουλήσει μούρη στις γκόμενες. Οι συνεχείς καυγάδες από τσαντισμένα άτομα που είναι ο μόνος τους τρόπος να πουλήσουν λίγη μούρη, γιατί κατά τα άλλα, είναι βλάκες, έχουν προκαλέσει την απέχθεια των περισσότερων γυναικών σε αυτά τα πάρτυ και είναι δύσκολο να βρεις αρκετές κοπέλες σε ένα μαγαζί. Σε έκπληξη των περισσότερων αντρών, οι περισσότερες γυναίκες δε θεωρούν ούτε χαβαλέ ούτε κολακευτικούς τους καυγάδες μέσα σε μαγαζιά, γιατί τις τρομάζουν. Αν νιώθουν οτι σε ένα χώρο γίνονται πολλές φασαρίες νιώθουν ανασφάλεια και δε πατάνε. Σταματήστε τους καυγάδες αν δε θέλετε να γίνουν όλα τα trance parties άντρικά μοναστήρια.
Δε κουβαλάει τσάντες μες το μαγαζί λες και παει για κατασκήνωση στο βουνό. Είναι εντελώς βλακώδες να μιμούμαστε ο,τι βλέπουμε σε ακατάλληλες στιγμές. Όπως και με τα γυαλιά ηλίου, που ορισμένοι βλέπαν κάποιους το πρωί σε υπαίθρια κλαμπ να τα φοράνε και το θεώρησαν cool να τά φοράνε σε όλες τις ώρες και χώρους, έτσι και την τσάντα στη πλάτη τη φοράμε μόνο σε φεστιβάλ ή υπαίθρια πάρτυ άμα δεν έχουμε που να αφήσουμε τα πράγματά μας. Σε ένα πάρτυ σε κλαμπ που θα διαρκέσει μόλις 6-8 ώρες, δεν είναι ανάγκη να κουβαλάμε τα δώρα του Άγιου Βασίλη στη πλάτη μας σε όλη τη διάρκεια. Μας δυσκολεύει στο χορό, ενοχλεί τους γύρω, δεν εξυπηρετεί σε τίποτε και μας κάνει να ζεσταινόμαστε περισσότερο, με αποτέλεσμα να είμαστε πιό επιρρεπείς στην θερμοπληξία.
Αν νιώθει οτι δεν είναι σε θέση να χορέψει, μένει σπίτι του και κάνει τον dj στον εαυτό του παίζοντας στο προσωπικό του ηχοσύστημα την αγαπημένη του μουσική. Δε πάμε δηλαδή ποτέ στα πάρτυ να στεκόμαστε σα μαλάκες. Χαλάμε την εικόνα του πάρτυ γι αυτούς που χορεύουν γιατί νιώθουν οτι χορεύουν μόνοι τους ανάμεσα σε σφιγμένο κόσμο που δε διασκεδάζει. Πιάνουμε χώρο στη πίστα που είναι περιορισμένος συνήθως και ενοχλούμε αυτούς που χορεύουν. Δημιουργούμε αρνητική ενέργεια. Επιτρέπεται να στεκόμαστε μόνο εις ένδειξη διαμαρτυρίας για την άθλια μουσική που μπορεί να είμαστε υποχρεωμένοι να ακούσουμε από κάποιον dj μέχρι να βγει στο πρόγραμμα αυτός που μας ενδιαφέρει. Επίσης επιτρέπεται να στεκόμαστε στην περίπτωση που έχουμε κάποια σωματική αναπηρία που δε μας επιτρέπει να χορεύουμε όπως οι άλλοι (αν και έχω δει άνθρωπο σε αναπηρικό καροτσάκι να χορεύει με τα χέρια, και ένα τετραπληγικό άτομο σε καροτσάκι πάλι, που επειδή δε μπορούσε να χορέψει ούτε με τα χέρια, απλώς χαμογέλαγε και χόρευε με τα μάτια). Αν σκοπεύουμε να μη χορέψουμε όλο το βράδυ και να στεκόμαστε απλά να κοιτάμε, καλύτερα να κάτσουμε σπίτι μας γιατί είμαστε ενοχλητικοί και ξενέρωτοι. Ενδεικτικά, στην Αγγλια τα άτομα με αυτή τη συμπεριφορά στα πάρτυ τα ονομάζουν "zombies", και το zombie nation το τραγουδάκι αναφερόταν ακριβώς σε αυτό: ήταν τόσο απλή μουσική, που μέχρι και τα zombies μπορούσαν να την χορέψουν...
Όταν χορεύει, σηκώνει το κεφάλι και κοιτάει τους γύρω του, όχι τα πόδια του. Τα πόδια στην trance μουσική κρατάνε όλο τον ρυθμό, αλλά και τα χέρια σηκώνονται για να δώσουν την ενέργειά τους στο party. Λέμε με τα μάτια αυτό που νιώθουμε γι αυτό που ζούμε και ακούμε. Δε χορεύουμε με κρεμασμένα χέρια και το κεφάλι κάτω σα πίθηκοι. Είμαστε πολιτισμένα όντα. Πραγματικά ορισμένες φορές μπαίνω στον πειρασμό να επισκευτώ το μανάβη πριν το κλαμπ για να μπορώ να προσφέρω σε όλους τους πιθηκοχορευτές κάγκουρες του πάρτυ από μία μπανάνα, μπας και το πιάσουν, αλλά συγκρατούμαι.
Είναι έτοιμος να κάνει καινούριους φίλους μέσα στο πάρτυ και όχι να γνωρίσει μόνο γκόμενες. Ο τύπος από απέναντι που χαμογελάει και σε σένα, το πιθανότερο είναι πως δεν είναι γκέι, απλώς έχει φάει κάτι και είναι ευτυχισμένος. Μη γίνεσαι μπουρτζόβλαχος που μόλις κατέβηκε από το χωριό του και στραβώνεις με όποιον χαμογελάει ή πάει να σου μιλήσει. Αν δεν έχεις όρεξη για γνωριμίες, ένα κλαμπ, δηλαδή λέσχη, είναι το τελευταίο μέρος που πρέπει να επισκεφτείς. Κάτσε σπίτι σου.
Αν είναι χορευτής/τρια ή ζογκλέρ, μετά από το νούμερο, κατεβαίνει να χορέψει με τον κόσμο. Έχω δει καταπληκτικές χορέυτριες σε πάρτυ στην Αγγλία που όχι, δε μας δείχναν τον κώλο τους (το μόνο που σκαμπάζει ο μέσος έλληνας κλαμπάρχης από χορέυτριες). Έχω δει στο Cream του Liverpool χορεύτρια, να κρατάει μόνη της όλο το μαγαζί, ο dj ούτε που φαινόταν. Χαμογέλαγε σε όλους, ξανάδινε το ρυθμό σε όλους όσους μπερδευόντουσαν, θύμιζε φιγούρες σε όσους ένιωθαν μονότονοι, χαμογέλαγε σε αυτούς που τους έπιανε άγχος και μας είχε όλους στο πάνω- κάτω. Την αντικαθιστούσαν άλλοι δύο χορευτές, όποτε κατέβαινε να πιεί νερό και να χορέψει κάτω με τον κόσμο. Φαινόταν πραγματικά εξαντλημένη από όλο αυτό, το χαμόγελό της είχε σφιχτεί λίγο, αλλά έδινε φοβερή ενέργεια στο πάρτυ. Θα ήθελα να δω μία τέτοια χορεύτρια στην Ελλάδα, δεν έχω δει ποτέ. Επίσης πλάκα έχουν οι χορεύτριες με κοστούμια, θυμάμαι μία φορά που είχα δει σε κλαμπ του Cardiff, έπαιζε ο Van Dyke, δύο ινδές κοπελίτσες με παραδοσιακές στολές που χόρευαν αργά με κινήσεις από τους παραδοσιακούς χορούς τους. Πολύ μου άρεσαν, ήταν πολύ ωραία εικόνα, και χαμογελούσαν πολύ όμορφα, παρόλο που φαινόταν οτι μέσα στον πανικό του πάρτυ, είχαν σκάσει από την ζέστη με αυτά τα κοστούμια. Στην Ελλάδα θυμάμαι μόνο μία τέτοια έξαλλη χορεύτρια, πολύ παλιά, που χόρευε ντυμένη με διάφορες στολές, σούπερμαν, νοσοκόμα κ.α. Ο,τι άλλο έχω δει από χορεύτρια στην Ελλάδα, εϊναι όλες κάτι καλλίγραμμα τούβλα που καμία σχέση δεν έχουν με το είδος της μουσικής, οι περισσότερες χορεύουν σε ένα εντελώς δικό τους house στυλ. Οι δε ζογκλέρ, είναι σκέτη απελπισία. Παλιότερα οι ζογκλερ ήταν απλώς τα παιδιά που πήγαιναν στο πάρτυ και φέρναν τα παιχνίδια τους (θυμάστε που είχαν βρει οι μπάτσοι μέσα σε παρτυ χειροποίητα flower sticks και βγήκαν οι δημοσιοκάφροι στη τηλεόραση και λέγαν πως μες το πάρτυ βρέθηκαν μαστίγια; :P) Από τότε που το juggling έγινε μόδα, δεν έχω δει στην Ελλάδα, ζογκλέρ μετά το νούμερό του να πηγαίνει κάτω να χορέψει με όλους τους άλλους και να τον νιώθουν όι άλλοι δικό τους κομμάτι. Οι περισσότεροι είναι ψώνια, ούτε καν καλοί ζογκλερ (έχω δει πολύ καλύτερους) και η δουλειά τους έιναι να κολλήσουν τον κόσμο με το πόσο γαμάτοι είναι οι ίδιοι, αντί να προσθέσουν απλώς μία όμορφη νότα στο πάρτυ. Επίσης, νομίζουν οτι φτάνει να παίζεις juggling, και είναι οι περισσότεροι άσχετοι στο πως κρατάνε το ρυθμό ταυτόχρονα με το παίξιμο. Έχει τύχει να δω ζογκλερ (που τον πλήρωνε και το πάρτυ μάλιστα, ήθελα να ξερα ποιός βλάκας του έδινε και λεφτά) που πήγαινε να παίξει με αλυσίδες στη μέση του κόσμου, χωρίς να ξέρει και τόσο καλά και μάλιστα του ήρθε να κάνει και butterflies (για όσους ξέρουν πεταλούδες, φιγούρα με ανοιχτά χέρια, αρκετά επικίνδυνη με κόσμο τριγύρω γιατί μπορεί να φέρεις την αλυσίδα σε κανα κεφάλι). Δηλαδή δεν φτάνει ο χόρος που καταλάμβανε ο ίδιος, ήθελε να κάνουμε και παρα πέρα στην άκρη για να μην μας κοπανήσει με τις αλυσίδες του. Εκνευρίστηκα γιατί εγώ πλήρωσα είσοδο γι αυτό το χόρο για να χορέψω και ο τύπος με ενοχλούσε (όχι μόνο εμένα βέβαια) και όταν πήγα να του πω να κάνει στην άκρη γιατί ενοχλεί αυτούς που χορεύουν, πριν προλάβω να ανοίξω καν το στόμα μου, ο τύπος μου είπε "μη με ενοχλείς! εγώ πληρώνομαι γι αυτό που κάνω αυτή τη στιγμή οπότε μη μου μίλάς, ενοχλούμαι!" Βλάκας ή ψώνιο; και τα δύο. Τον πνίγεις με τις αλυσίδες του ή όχι; Και γενικά στην Ελλάδα, το jugggling στα πάρτυ εξυπηρετεί συνήθως το ψώνιο του καθενός και όχι στο να ομορφύνει ένα πάρτυ. Ο ζογκλέρ που είναι εκεί για το πάρτυ παρατάει που και που τις αλυσίδες /flower sticks/staff/ κορίνες ή ο,τι σκατά άλλο κρατάει, και πάει να γίνει και αυτός ένα με τον κόσμο. Αλλιώς είναι απλώς ένας ενοχλητικός μαλάκας πάνω από το κεφάλι σου που νομίζει οτι είναι κάποιος, τίποτε άλλο.

Αυτά για το savoir dancer. Θα ήθελα να τονίσω οτι στο παρελθόν, στα πάρτυ που γίνονταν στο εξωτερικό, η ιδέα είναι η συνεχής πρόσπάθεια να αφυπνιστεί ο κόσμος γύρω από τις αμέτρητες δυνατότητες που μπορεί να προσφέρει το ψυχεδελικό ταξίδι. Θυμάμαι σε party στο Λονδίνο, μαζί με το deco να συγχρονίζονται με τους χορευτές και οι εικόνες που έδειχναν οι γιγαντοοθόνες. Στην αρχή, η μουσική να είναι dark, στις γιγαντοθόνες να δείχνει κόκκινες εικόνες σκοτεινές, τα φώτα να είναι κόκκινα. Μετά σιγά σιγα τα φώτα να γίνονται πράσινα, οι εικόνες στις γιγαντοοθόνες να δείχνουν πράσινα τοπία και χαμογελαστούς ανθρώπους, και στο peak της μουσικής, τα φώτα να γίνονται γαλάζια, οι χορευτές να κουνάνε χάρτινα λουλούδια και οι γιγαντοοθόνες να δείχνουν αστέρια, θρησκευτικά σύμβολα και αγγέλους. Και όταν ο κόσμος φαινόταν μπερδεμένος ή κουρασμένος στον dj, όλο αυτό πάλι από την αρχή. Μέχρι να καταλάβουν οι από κάτω, τί πάει να πει ο dj. Μέχρι και ο τελευταίος στο πάρτυ να καταλάβει γιατί ήταν εκεί μέσα.

Καλά στην Ελλάδα αυτά τα πράγματα φαίνονται απίστευτα. Παρακολουθώ σε forums παιδιά να γκρινιάζουν στους διοργανωτές για την κακή κατάσταση των parties, το ανύπαρκτο deco, τις κακές τιμές, τα χάλια venues, την ενοχλητική πόρτα, τις τετριμμένες επιλογές στις προσκλήσεις σε dj. Παιδιά, γιατί ασχολείστε; Δε τους βλέπετε οτι τόσοι και τόσοι τους λέτε τα ίδια πράγματα, μία με το άγριο, μια με το καλό και σας έχουν σε όλες τις περιπτώσεις γραμμένους εκεί που δεν πιάνει μελάνι; Δε βλέπετε οτι είστε μόνο τσέπη με λεφτά γι αυτούς; Δε θέλουν να σας μεταδόσουν καμία κουλτούρα, δεν έχουν να σας περάσουν κανένα διαφωτιστικό μύνημα και τσάμπα τους παρακαλάτε για καλύτερες εγκαταστάσεις ή deco, τόσα χρόνια τα λέτε και δε κάνουν τίποτε. Απλώς, σταματήστε να πηγαίνετε στα πάρτυ τους, είναι μία μπούρδα και μισή τα περισσότερα, και δεν έχουν καμία σχέση με τα πάρτυ που υπαινίσσομαι παρα πάνω. Ώρα να τους βγάλετε από την πιάτσα και την σκηνή. Δεν έχει σημασία αν φωνάξαν καλό dj. Το venue θα είναι τόσο χάλια στον ήχο του, που το ξέρεις οτι όσο και να προσπαθει ο dj θα ακούγεται απλώς μία βαβούρα, οπότε κάτσε καλύτερα σπίτι σου να τον ακούσεις από τα δικά σου ηχεία που θα παίζει καθαρότερα.

Και όσο γι αυτούς που βλέπω οτι σχολαστικά υπερασπίζονται αυτούς του "κάνω-ο,τι-μου-καβλώσει" διοργανωτές, δηλαδή οτι έτσι είναι οι τιμές, τα κλαμπ, η κατάσταση στην Ελλάδα και ξέρω εγώ τί άλλο, είναι πασιφανές οτι δεν έχουν καμία σχέση με την κουλτούρα της μουσικής, είναι κάγκουρες που χοροπηδάνε με ο,τι τους δώσουν και γλύφουν άθλιους διοργανωτές χωρίς λόγο. Ο κλασσικός βλάκας έλληνας που του χρεώνουν τον κούκο αηδόνι για μία βλακεία και το τρώει αδιαμαρτύρητα. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί στην Ελλάδα πάνε όλα τόσο σκατά. Επειδή είναι σίγουρο οτι ουδέποτε είδαν κανα καλό πάρτυ στη ζωή τους, αρκούνται με αυτό που τους δίνουν φυσικά. Απλώς επειδή με αυτή την νοοτροπία του "πάρε ο,τι σκατά σου δίνουν και μη μιλάς" έχει φτάσει αυτή η χώρα εδώ που έχει φτάσει υποστηριζόμενη από ορδές ελλήνων προβάτων που τρώνε ο,τι σκατά τους πασσάρουν, εγώ προσωπικά αρνούμαι να κάνω σκόντο στην κουλτούρα μου. Επειδή πρέπει να ανέχομαι αυτή τη κωλονοοτροπία παντού, στη δουλειά μου, στις συναλλαγές μου με το κράτος και το κοινωνικό μου σύνολο, αρνούμαι να το δέχομαι και στην κουλτούρα μου και στην ψυχαγωγία μου. Αφήστε λοιπόν αυτούς που χαίρονται με αυτά τα χάλια και τα επικροτούν να πηγαίνουν αυτοί σε αυτά τα πάρτυ, και όλοι οι υπόλοιποι με περισσότερες απαιτήσεις, ας μαζευτούμε επιτέλους κάπου αλλού να διασκεδάσουμε, καλύτερα και στο δρόμο δηλαδή, πραγματικά. Προσωπικά, πάω μόνο σε συγκεκριμένα πάρτυ, από συγκεκριμένους διοργανωτές, και σε συγκεκριμένες ώρες, μόνο δηλαδή όταν παίζει ένας dj που γουστάρω. Όχι να κάνει χαρούλες με την παρουσία μου εκεί ο κάθε βλάκας dj λες και πήγα γι αυτόν και να με ζαλίζει με την κακή και κουραστική μουσική του. Ώρα να αρχίσουμε να περνάμε το δικό μας μύνημα (αφού αυτοί δεν έχουν κανένα να μας περάσουν).

Επίσης, για τους dj, θα ήθελα να πω, οτι αν ο κόσμος δε χορεύει, δε φταίει ο κόσμος, εσύ φταις. Είχα την ατυχία να βρεθώ σε πάρτυ και να πρέπει να ακούσω για ένα ολόκληρο σετ ένα βλάκα, που πραγματικά φαινόταν οτι δεν ήξερε ο ίδιος να χορέυει, να παίζει ένα ξερό και βαρετό ντούπου ντούπου, κάνοντας όλο τον κόσμο να κουραστεί και να τα παρατήσει πολύ σύντομα. Στη συνέχεια, τον άκουσα στην πόρτα του κλαμπ να λέει σε κάποιον "εγώ φταίω που αυτοι δε χορεύουν;" Ε ναι ρε φίλε εσύ φταις. Πως γίνεται όταν παίζουν ονόματα όπως ο Talamasca ή οι Astral Projection ο κόσμος να χτυπιέται; Επειδή είναι μόνο διάσημοι; Απλώς η μουσική τους σε κάνει να θες να τριπάρεις με το χορό. Μία μικρή συμβουλή για όλους τους έλληνες dj: επειδή γενικά ο μέσος χορευτής όταν βαριέται τη μουσική και δεν τον τριπάρει, κουράζεται, σας προτείνω το εξής: να παίζετε την μουσική σας πρώτα στο σπίτι σας. Αν δεν καταφέρεις να μείνεις όρθιος να χτυπιέσαι για όλο το set, να ξέρεις οτι κανένας δε θα μπορεί. Δοκίμασέ το επειγόντως για να μην έχεις ανθρώπους να σκέφτονται από κάτω στη σκηνή οτι "αυτός ο εκτός ρυθμού ηλίθιος θέλει να με χορέψει εμένα τώρα δηλαδή;" Τα ενοχλητικά κοψίματα της μουσικής στη μέση δεν είναι μαγκιά, μαλακία είναι, ξενερώνεις εντελώς τον άλλον που έχει πιάσει ένα ρυθμό και δεν του κάνεις ευχάριστη έκπληξη, τα νεύρα του σπας. Αν δεν έχει η μουσική σου τίποτε να δώσει από μόνη της, άλλαξέ την, άσε τα κολπάκια και κοίτα να παίξεις πρώτα καμιά μουσική της προκοπής. Δεν έχεις ούτε τον Superman ούτε τη Βιονική Γυναίκα να χορεύει από κάτω στο dancefloor, κοινούς ανθρώπους έχεις με μία μέτρια συνήθως φυσική κατάσταση. Πρέπει η μουσική να του λέει κάτι του αλλουνού για να την χορεύει 6-8 ώρες ασταμάτητα. Επίσης, αν γενικά δε το έχεις με το χορό, μη γίνεις dj. Θα είσαι κακός dj γιατί άμα δε ξέρεις να χορεύεις, σίγουρα δε ξέρεις τί θέλει αυτός που χορεύει, οπότε δε κάνεις για dj. Λοιπόν, ναι, εσύ φταις που αυτοί δε χορεύουν. Καλύτερα άσε το djλίκι και μάθε τάβλι, θα τα πας πολύ καλύτερα.

Και δεν αναφέρθηκα ξεχωριστά σε όλα τα είδη της trance πολύ πέρα από τα πολύ γνωστά, άφησα τά είδη fullon, uplifting κλπ απέξω από ειδικότερες περιγραφές γιατί καλύπτονται πάνω κάτω από τα παραπάνω. Θα ήθελα όμως να τραβήξω μία διαχωριστική γραμμή εδώ. Όλα αυτά που ανέφερα παραπάνω απευθύνονται σε όλα τα είδη της trance, psychedelic ή όχι, με εξαίρεση μία μουσική. Την dark psytrance. Αυτή η μουσική έχει εντελώς καταχρηστικά τον τίτλο psytrance. Δεν είναι trance, δε σε οδηγεί σε καμία υπερβατική κατάσταση, δε πα να φας ένα κιλό lsd και άλλα δύο mdma. Είναι μία βαβούρα συνήθως, που ξεπερνάει τα 155bpm και κατά συνέπεια τις αντοχές του μέσου ανθρώπου να την χορέψει για πάνω από μισή ώρα. Xωρίς μελωδία, βαρετή και χωρίς κανένα τριπάρισμα. Δεν ανήκει στην trance με την ακριβή της έννοια, γιατί αυτό το είδος μουσικής είναι αδύνατον να σε οδηγήσει σε κατάσταση υπερβατικού χορού (ακριβώς επειδή σε κάνει να χορεύεις πολύ γρήγορα και εκτός ρυθμού, δε μπορείς να πιάσεις το σημείο του υπερβατικού διαλογισμού με αυτή τη μουσική).

Η trance μουσική γενικά έχει και τους dark ρυθμούς της, ειδικά η παλιότερη, αλλά σε φυσιολογικά bpm και όχι συνέχεια μες το κομμάτι, το κομμάτι σε ανεβάζει και σε κατεβάζει, δε σε έχει σε ένα διαρκές κατέβασμα όπως η καίνούρια dark psytrance. Επειδή κάποιος που χορεύει trance είναι σε κατάσταση "ξύπνιας" αστρικής προβολής, μπορεί να προβάλει την ψυχή του σε πολλούς χόρους για πολλή ώρα, αλλά οχι στο σκοτεινό μέρος του υποσυνείδητού του για πολύ! Θα τρελαθείς. Κανείς δε μπορεί να κάνει επί 8 ώρες αστρική προβολή στην κόλαση. Εκτός βέβαια και αν είναι βλάκας ή μαζόχας. Συνεπώς ο σκοπός της trance μουσικής αναιρείται από την dark psytrance που βασικά δε ξέρω ποιοί την ακούνε, αλλά όποιοι και να είναι, σίγουρα δε ξέρουν να χορεύουν, γιατί δε χορεύεται, ούτε εξυπηρετεί κάποιο συγκεκριμένο σκοπό, πέρα από το να καλύπτει την ανεπάρκεια και την αδυναμία των άσχετων να καταλάβουν την πραγματική trance μουσική.

Μπορώ να πω με σιγουριά οτι στα 15 χρόνια που ακούω αυτή τη μουσική, από τότε που βγήκε αυτό το είδος, η dark psytrance δηλαδή, χάθηκε οποιαδήποτε επικοινωνία του κόσμου μέσα στα ελληνικά πάρτυ, άρχισε μία περίεργη σκυλοφαγωμάρα μεταξύ του κόσμου και γενικά εξαφανίστηκαν και οποιαδήποτε κατάλοιπα κουλτούρας trance υπήρχε μέχρι τώρα στην ελληνική σκηνή. Περισσότερη ζημιά έκανε παρά συνέβαλε κάπου. Και προκαλώ πραγματικά όποιον από αυτούς τους dark dj θέλει, να σηκωθεί ένα βράδυ και να μας χορέψει αυτές τις βλακείες που παίζει αν μπορεί για όλο το βράδυ. Τότε θα την παραδεχτώ και εγώ σαν trance μουσική. Αλλά οι περισσότεροι είναι κάτι κάγκουρες, που κοιτάνε τα decks και ποτέ τον κόσμο (γιατί αν κοίταγαν λίγο το κόσμο θα βλέπαν α) πόσο δυσαρεστημένοι είναι αυτοί που πραγματικά χορέυουν με τις βλακείες που παίζουν β) πόσο άσχετος είναι ο κόσμος που μαζεύουν), δεν ξέρουν να είναι ένα με τον κόσμο, να μοιράζονται τον ρυθμό μαζί του και να βλέπουν πότε ο κόσμος κουράστηκε και τί ακριβώς θέλει. Προσφάτως είδα τον Tsuyoshi και με ευχαρίστηση είδα οτι χτυπιόταν όπως τότε που τον πρωτοείδα στο Άλσος. Και κοιτάει τον κόσμο μπροστά του, όχι διαρκώς τα decks. Μετά από τόσα χρόνια! Πολύ το χάρηκα πραγματικά. Αυτό είναι ένας καλός dj. Επίσης, πρέπει να βάλουμε στα decks των dark psytrance dj's ένα χεράκι που θα κατεβαίνει και θα του χώνει φάπα όποτε πάει να ανεβάσει τα bpm πάνω από το 155. Άστο κάτω αυτό ηλίθιε, μη το πειράζεις! Αφού δε ξέρεις να χορεύεις, μόνο και μόνο που πας να ανέβεις πάνω από τα 155 το αποδεικνύεις, τουλάχιστον άσε τους άλλους που μπορούν να χορέψουν σε φυσιολογικούς ρυθμούς να εκφραστούν! Κάποιος βλάκας τους είπε οτι τα πολλά bpm είναι πάντα καλά και αυτοί εκεί, δίνουν. Ώρα να μάθετε λίγη μουσική πρώτα και μετά να ανεβείτε για να παίξετε, τί λετε; άντε πριν εξαφανιστεί και ο τελευταίος σχετικός trancer από την χώρα.

PLUR, LNE

P.S.: Να δείτε το Human Traffic, οι ελληνικοί υπότιτλοι υπάρχουν. Αν δεν βρείτε κάποιους που να συγχρονίζουν, πείτε μου και θα σας τους βρω εγώ. Μιλάει για την dance κουλτούρα της Ουαλίας του '90 (έτυχε να είμαι εκεί και να τη ζήσω) και έχει να σας πει πολλά και ενδιαφέροντα.

Τέχνες και ουσίες - Η reggae.

2009-10-20T10:51:00.012+03:00

Πως θα μπορούσα να θεωρώ πως έχω καλύψει το θέμα το οποίο συζητάω αυτό το καιρό, αν δεν μίλαγα φυσικά για την reggae...

Αυτή η μουσική έχει πολύ περίεργες ρίζες. Προέρχεται βασικά από αρκετά είδη που ακολουθούν το ένα το άλλο. Ξεκινάμε με τους μεσαιωνικούς τροβαδούρους (!) που μας οδηγούν σε μία άγνωστη για την Ελλάδα μουσική, την calypso. H calypso εμφανίζεται στα τροπικά νησιά Trinidad και Tobago, τα οποία παραφορτώσαν με πρώην σκλάβους τους οι Γάλλοι, οι Άγγλοι, οι Ισπανοί. Ειδικά αναφέρεται πως μετά την απαγόρευση της δουλείας το 1834, οι Γάλλοι έφεραν το έθιμο του καρναβαλιού στα νησιά αυτά, και οι πρώην σκλάβοι, επιρρεασμένοι από μουσικές των πρώην αφεντάδων τους, έφτιαξαν την calypso. Η μουσική έχει τρομπόνια, τρομπέτες, κιθάρες αλλά και κόνγκας και μπόνγκος. Οι στίχοι της calipso αναφέρονται με παιχνιδιάρικο και χιουμοριστικό τρόπο, στα προβλήματα της καθημερινής ζωής. Ακούστε μία κυριούλα που τραγουδάει με πολύ κέφι calypso εδώ.

Μία παρόμοια μουσική εμφανίστηκε και στην Jamaica, η μουσική mento, η οποία μοιάζει πολύ με την calipso και έχει υποτεθεί οτι προέρχεται από αυτήν. Η ιστορική πραγματικότητα πάντως λέει οτι η mento είναι διακριτή σαν είδος, διότι, σε αντίθεση με τη μουσική από το Trinidad και το Tobago, δεν έχει ισπανικές επιρροές, πράγμα που θα περίμενε κανείς όντως από μία μουσική από την Jamaica. Οι στίχοι της mento είναι ιδιαίτερα επαναστατικοί για την εποχή τους, και οδήγησαν τις βρετανικές κατοχικές δυνάμεις να επιβάλλουν λογοκρισία στη mento, που όμως δεν το έβαλε κάτω σαν είδος και έχει έντονα προβληματισμένο στίχο. Ακούστε μία μπάντα mento εδώ.

Αυτά τα δύο είδη οδήγησαν φυσικά στη δημιουργία του ska. Το ska, παρόλο που έγινε ευρέως γνωστό από τότε που άρχισαν να το ακούν οι skinheads και οι punks, στην πραγματικότητα είναι ένα είδος που υπάρχει από το 1960 στη Jamaica, και οφείλει εν μέρη την ύπαρξή του στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, χεχε. Οι βάσεις των αμερικάνων στις νότιες πολιτείες ήταν πολύ κόντά στην Jamaica με αποτέλεσμα οι τζαμαϊκανοί να πιάνουν με άνεση τις στρατιωτικές ραδιοφωνικές συχνότητες, στις οποίες άκουγαν rythm 'n' blues που παιζόταν για τους φαντάρους. Σιγά σιγά φτιάχτηκε αυτό το καινούριο είδος, με επιρροές από mento, calypso και rythm 'n' blues. Όπως και οι παραπάνω μουσικές, έτσι και η ska διακρίνεται για την δυνατή θεματολογία των στίχων, με θέματα από την κοινωνική ζωή και πολιτική ζωή της Jamaica.

Χαρακτηριστικό αυτής της μουσικής είναι το skank (όχι skunk, μη μπερδευόμαστε). Με αυτόν τον όρο περιγράφεται ένα συγκεκριμένο χτύπημα στην κιθάρα (σε μέτρο 4/4, το 3ο χτύπημα στη κιθάρα τονισμένο), που είναι δημοφιλές όχι μόνο στη ska, αλλά απαντάται παντού, στην calypso, την mento, τη reaggae και το rocksteady, τα δύο παρακλάδια της εξέλιξης της ska. Και επειδή η ska συνέχισε να υπάρχει, ιστορικά χωρίζεται η ska σε τρία "κύματα", με το πρώτο το 1960, το δεύτερο το 1970 (2nd tone) και το τρίτο, η γνωστή και μία εξαιρετέα, ska punk, το 1980. Ακούστε πάντως ένα δείγμα από το πρώτο κύμα της ska, έτσι για την ιστορία, εδώ. Οι επιρροές της reggae είναι πασιφανείς.

Αυτό που πρέπει να σημειώσω εδώ, για όλα τα είδη που προανέφερα, είναι οι στίχοι. Σε όλα τα παραπάνω είδη, μέχρι και το mento, που συνηθίζει να έχει κωμικό στίχο, όλα έχουν στίχο καυστικό, και κοινωνικό. Δε θα μπορούσε η reggae να αποτελεί εξαίρεση.

Η ska άλλαξε σε rocksteady, που είναι ουσιαστικά μία αργή έκδοση της ska. Ακούστε ένα χαρακτηριστικό τραγούδι του είδους, το Rock Steady του Alton Ellis. Μπορείτε να δείτε καθαρά την ομοιότητα με την reggae. Το rocksteady δεν κράτησε πολύ, και η ska ξαναμεταλλάχθηκε στη reggae.

Αρκετή ιστορία μέχρι εδώ, φτάσαμε επιτέλους στην reggae, που την αγαπάμε τόσο. Οι στίχοι αυτής της μουσικής μπορώ να πω με σιγουριά οτι είναι το ωραιότερο κομμάτι της. Είναι εμπνευσμένοι από όλα τα θέματα της ζωής ενός ανθρώπου, πολιτικά, κοινωνικά, και ερωτικά βέβαια, αλλά όχι αποκλειστικά μόνο τα σορόπια και τα σάλια, όπως γίνεται στα περισσότερα είδη μουσικής. Καταπληκτικοί στίχοι, με νόημα, προβληματισμό και θέματα από τις ανθρώπινες σχέσεις και σκέψεις μέχρι τις θρησκευτικές και πολιτικές του ανησυχίες.

H μουσική γεννήθηκε στα τέλη του 1960 κυρίως στο Kingston, τη πρωτεύουσα της Jamaica. Τρεις πιθανές εκδοχές υπάρχουν για την ετοιμολογία της λέξης reggae. Σύμφωνα με την πρώτη, πήρε το όνομά της από την τζαμαϊκανή λέξη "rege-rege" που σημαίνει είτε κουρέλια, είτε καυγάς. Σύμφωνα με την δεύτερη εκδοχή, ο Clancy Eccles δημιούργησε τη λέξη reggae από την λέξη streggae της τζαμαϊκανής patois (το creole ιδίωμα των τζαμαϊκανών, όχι jamaican english ούτε rastafari), που σημαίνει επι λέξη: τσόλι, ή τσούλα, γυναίκα ντυμένη άσχημα, με κουρέλια (συμπτωματικά το ίδιο σημβαίνει και στη γλώσσα μας, τσόλι σημαίνει κουρέλι/κουρελού, δηλαδή ομοίως αποκαλούμε "κουρέλι" μία... τσούλα). Πολλές υποθέσεις έχουν γίνει, οτι δηλαδή η λέξη rege-rege προφανώς κάπως αναμύχθηκε με την λέξη streggae και προέκυψε το όνομα reggae. Πάντως ο Bob Marley έδωσε τη τρίτη δική του εκδοχή, λέγοντας πως η λέξη reggae βγήκε από τις λατινικές λέξεις rex και regi, και συνεπώς reggae σημαίνει "η μουσική για τους βασιλιάδες".

H μουσική κινήθηκε πολύ καλά όσον αφορά τις δισκογραφικές εταιρίες, τις ηχογραφήσεις και την προώθηση του είδους της μουσικής στο εξωτερικό. Δυναμικοί παραγωγοί, όπως ο Chris Blackwell, προώθησαν το είδος στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου κάπου στα μέσα του '70 το είδος έγινε γνωστό στην βρετανική εργατική τάξη (γι αυτό και το early reggae είδος ονομάζεται και skinhead reggae). Ένας άλλος γνωστός παραγωγός, ο Vincent Chin, ήταν ο δημιουργός του Randy's Studio 17, όπου έκαναν τις πρώτες τους ηχογραφήσεις ο Marley και οι Wailers.

Το γεγονός-σταθμός στην παγκόσμια αναγνώριση του είδους ήταν η διασκευή του "I shot the Sheriff" το 1976 από τον Eric Clapton.

Η μουσική έδωσε μεγάλους καλλιτέχνες όπως φυσικά ο πιό γνωστός από όλους, Bob Marley, ο Peter Tosh, o Bunny Lee. Κανένας από τους παραπάνω δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, γιατί απλώς ήταν οι πιό σημαντικοί reggae μουσικοί, με τις περισσότερες δισκογραφικές δουλειές και επιρροές στο είδος.

H reggae έχει πολλά παρακλάδια. Τα πιό σημαντικά είναι η early reggae (ή skinhead reggae) με μεγαλύτερους αντιπροσώπους τους Toots & Maytals, The Pioneers, John Holt και άλλους. Είναι η κλασσική reggae, που εμφανίστηκε το 1960. Άλλο γνωστό είδος είναι η roots reggae (όχι, το τραγούδι του Marley Roots, Rock, Reggae δεν ανήκει στο είδος), που είναι το περισσότερο πνευματικό είδος της reggae, με ύμνους στον Jah (τον Θεό των rastafari) και στίχους με κοινωνικόπολιτικό προβληματισμό). Το dub, με είναι η remixed έκδοση της reggae, όπου ήδη ηχογραφημένοι δίσκοι ξαναμιξάρονται για να δώσουν έναν ήχο με έμφαση στο μπάσο και τα ντραμς. Το μιξάρισμα παλιότερων κομματιών της dub σε συνδυασμό με την συνήθεια των reggae dj's να συζητάνε και να μιλάνε πάνω από τη μουσική τους, λέγεται πως οδήγησε στη δημιουργία της rap και του σύγχρονου hip hop. Η rockers είναι το παρακλάδι της reggae που θυμίζει περισσότερο ροκ, με πιό επιθετικό ήχο.

Σημαντική επιρροή στη μουσική αυτή είναι θρησκεία των rastafari. Τί είναι οι rastafari? Πάντως όχι κάποιος μαλάκας ελληνάρας με τζίβες. Οι rastafari είναι μία θρησκεία, που εμφανίστηκε το 1930 και είναι μία μονοθεϊστική θρησκεία, επιρρεασμένη από την εβραϊκή θρησκεία. Το δόγμα των rastafari, δέχεται τον βασιλίά της Αιθιοπίας, Haile Selassie τον πρώτο, ως αντιπρόσωπο του Θεού επί της γης. Είναι ο τύπος που βλέπετε στα αριστερά. Οι απηχθέντες κάτοικοι της Αφρικής οι οποίοι σύρθηκαν σα σκλάβοι σε όλο το κόσμο, ονειρεύονται την επιστροφή τους στη Μητέρα Αφρική, που ονόμασαν Zion, κατά το "Σιών" του εβραϊσμού. Η ιερή για τους rastafari γη της Επαγγελίας, όπου ο πρώτος άνθρωπος εμφανίστηκε, σύμφωνα και με τα τότε αρχαιολογικά ευρήματα. Οι ιμπεριαλιστικές αυτοκρατορίες που βασανίζουν τον λαό των rastafari, είναι η Babylon, με σύγχρονο αντιπρόσωπό της τις ΗΠΑ (κατά την Βαβυλώνα, της οποίας το όνομα, "Βαβέλ" ή "Βίβλος" κατά το ελληνικότερο, σημαίνει "σύγχυση").

H Babylon όχι μόνο βασανίζει το λαό των rastafari και γεμίζει τον πλανήτη άχρηστα καταναλωτικά προϊόντα, έχει επίσης διαφθείρει όλες τις χριστιανικές διδασκαλίες μέσω του καθολικισμού και των άλλων χριστιανικών κινημάτων της Δύσης. Οι rastafari δέχονται όλες τις χριστιανικές ιδέες περί Αγίου Πνεύματος, Χριστού κλπ, απλώς προτιμούν την ορθόδοξη αιθιοπική παράδοση. Από αυτήν αντλούν τις χριστιανικές τους ιδέες. Πιστεύουν οτι ο Χριστός ήταν μαύρος, και πως οι εικόνες ενός ξανθού Χριστού είναι ουσιαστικά δυτική προπαγάνδα ενάντια στην αλήθεια. Οι rastafari θεωρούν πως στην Παλαιά Διαθήκη, ο Θεός σε δύο σημεία, δίνει προφητείες για την ενθρόνιση του Selassie. Γι αυτούς είναι "ο Βασιλιάς των Βασιλιάδων", μία ακόμη ενσάρκωση του Θεού, του Jah, δηλαδή ο Χριστός. Ο Selassie ενσάρκωσε πολλές ελπίδες, ειδικά επειδή η βασιλική του καταγωγή είναι αρχαία, και σύμφωνα με την παράδοση, προέρχεται από την ένωση του βασιλιά Σολομώντα, με την αρχαία βασίλισσα της Αιθιοπίας, τη βασίλισσα του Σαββά.

Πάντως, αν δεν πιστεύεις οτι ο Jah, ο Θεός, ενσαρκώθηκε και στον Haile Selassie I, δεν είσαι rastafari, ακόμη και αν κάνεις και τις τρίχες απ'τις μασχάλες σου τζίβες. Είσαι απλώς poser.

Η ετοιμολογία της λέξης rastafari σύμφωνα με το wikipedia προέρχεται από τις λέξεις "ras", που ήταν ο αιθιοπικός τίτλος ευγενείας που κατείχε ο αυτοκράτορας Selassie πριν χειροτονηθεί σε βασιλιάς της Αιθιοπίας, και το όνομα "Tafari", που ήταν το μικρό όνομα του Selassie πριν γίνει βασιλιάς (ολόκληρο το όνομά του ήταν Tafari Makonnen).

Οι rastafari είναι κατα προτίμηση χορτοφάγοι, αλλά γενικά απλώς αποφεύγουν το χοιρινό και τα οστρακοειδή. Και γενικά, προσπαθούν να μη τρώνε πολύ κρέας σύμφωνα με τις προσταγές του Ιεχωβά.

Σημειωτέον, ο Bob Marley δεν είναι απλώς ένας τραγουδιστής για τους rastafari. Είναι προφήτης και φιλόσοφος της θρησκείας τους.

Το πιό γνωστό πράγμα, που όλοι ξέρουν για τους rastafari, πέρα από το μαλλί, είναι πως θεωρούν οτι η κάνναβις είναι ιερό χόρτο, και πιστεύουν οτι η κάνναβις είναι ιερή, είναι "η θεραπεία του έθνους". Στα τελετουργικά της θρησκείας αυτής υπάρχουν μόνο δύο τελετές, το reasoning, κατά τα πρότυπα της εβραϊκής συναγωγής που είναι περισσότερο μάζωξη για συζήτηση παρά εκκλησιαστική τελετή, μόνο που οι πιστοί πίνουν χόρτο, ganja, όπως το λένε. Η άλλη τελετή τους είναι το binghi, που είναι ιερή ημέρα, και γίορτάζεται με χορό, τραγούδι, και κάπνισμα χόρτου για αρκετές ημέρες ορισμένες φορές.

Oι rastafari πιστεύουν οτι ο Θεός επιτρέπει την κατανάλωση της ganja, και οτι η ανοχή του φαίνεται σε αρκετά σημεία της Παλαιάς Διαθήκης. Ας τα δούμε:

Γένεσις 1:11: "καὶ εἶπεν ὁ Θεός· βλαστησάτω ἡ γῆ βοτάνην χόρτου σπεῖρον σπέρμα κατὰ γένος καὶ καθ᾿ ὁμοιότητα, καὶ ξύλον κάρπιμον ποιοῦν καρπόν, οὗ τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐν αὐτῷ κατὰ γένος ἐπὶ τῆς γῆς. καὶ ἐγένετο οὕτως." Σε απλά ελληνικά, έδωσε ο Θεός την εντολή να φυτρώσουν τα χόρτα, και να βγάζουν σπόρια όμοια με το γένος τους, και κάθε δέντρο να δίνει καρπό ανάλογα με το είδος του, και έτσι έγινε.

Γένεσις 1:29:"εἶπεν ὁ Θεός· ἰδοὺ δέδωκα ὑμῖν πάντα χόρτον σπόριμον σπεῖρον σπέρμα, ὅ ἐστιν ἐπάνω πάσης τῆς γῆς, καὶ πᾶν ξύλον, ὃ ἔχει ἐν ἑαυτῷ καρπὸν σπέρματος σπορίμου, ὑμῖν ἔσται εἰς βρῶσιν· " Δηλαδή μας έδωσε ο,τι χόρτο βγάζει σπόρια και υπάρχει στη γη, και ο,τι δέντρο βγαίνει πάνω στη γη, για το φαγητό μας, όλα δικά μας. Δε κάνει εξαίρεση στο κάπνισμα χόρτου, ούτε εξαιρει τα σπόρια του, ναι;

Γένεσις 3:18:"...καὶ φαγῇ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ" Εδώ ο Θεός λέει στον Αδάμ οτι θα τρώει το χόρτο του αγρού σε όλη του τη ζωή στη γη.

Παροιμίαι Σολομώντος 15:17:"κρείσσων ξενισμὸς μετὰ λαχάνων πρὸς φιλίαν καὶ χάριν ἢ παράθεσις μόσχων μετὰ ἔχθρας" Εδώ ο Σολομώντας λέει οτι καλύτερα να τρως χόρτα σε ένα τραπέζι με αγάπη, παρά κρέας από καλοθρεμμένο βόδι σε ένα τραπέζι με μίσος.

Ψαλμοί 103:14 (104:14 για την Καθολική Εκκλησία):"ὁ ἐξανατέλλων χόρτον τοῖς κτήνεσι καὶ χλόην τῇ δουλείᾳ τῶν ἀνθρώπων τοῦ ἐξαγαγεῖν ἄρτον ἐκ τῆς γῆς· "Αυτό σημαίνει "αυτός που έκανε το χόρτο να μεγαλώνει για τα ζώα και το χόρτο για τον ανθρώπο ώστε να βγάλει το ψωμί του από την γη".

Αποκάλυψη του Ιωάννη 22:"Καὶ ἔδειξέ μοι ποταμὸν ὕδατος ζωῆς λαμπρὸν ὡς κρύσταλλον, ἐκπορευόμενον ἐκ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἀρνίου. ἐν μέσῳ τῆς πλατείας αὐτῆς καὶ τοῦ ποταμοῦ ἐντεῦθεν καὶ ἐκεῖθεν ξύλον ζωῆς, ποιοῦν καρποὺς δώδεκα, κατὰ μῆνα ἕκαστον ἀποδιδοῦν τὸν καρπὸν αὐτοῦ, καὶ τὰ φύλλα τοῦ ξύλου εἰς θερα πείαν τῶν ἐθνῶν". Εν ολίγοις, ο στίχος αναφέρει οτι "μου έδειξε (ο άγγελος) το ποτάμι της ζωής, λαμπρό σα κρύσταλλο, να βγαίνει από τον θρόνο του Θεού και του Αρνίου. Στις δύο πλευρές του ποταμού ήταν το Δέντρο της Ζωής, που κάνει δώδεκα καρπούς και κάθε μήνα δίνει τον καρπό του, και τα φίλλα του ξύλου είναι για την θεραπεία των εθνών."

Έντονα επιρρεασμένη από την θεοσοφία των rastafari και η reggae μουσική, για την οποία το χόρτο, όπως και στην θρησκεία των rastafari είναι η ανακούφιση και η θεραπεία του ανθρώπου. Το κάπνισμα του χόρτου είναι ευλογημένο από το Θεό, και είναι ένα αποδεκτό κοινωνικό γεγονός για την φιλοσοφία των rastafari.

PLUR, LNE

Τέχνες και ουσίες - Οι hippies.

2009-08-16T17:01:00.006+03:00

Η ιστορία μας αυτή τη φορά ξεκινάει κάπου στο Μεξικό, με μία περίεργη γυναίκα. Φαίνεται στα αριστερά να καπνίζει. Η γυναίκα αυτή είναι η Maria Sabina, μία ιθαγενής, δηλαδή "σαμάνα", (αν μπορείς να μεταφράσεις έτσι το θηλυκό αντίστοιχο του shaman). Curandera, είναι η πνευματική γυναίκα της κοινωνίας αυτής του Μεξικού, που με τη βοήθεια των μαγικών μανιταριών, θεράπευε τις ασθένειες της ψυχής και του σώματος, κατά τη διάρκεια μίας νυχτερινής τελετής, που οι ιθαγενείς ονόμαζαν velada. Με την ιδιότητα της curandera, της θεραπεύτριας δηλαδή, η περιεργη αυτή γυναίκα, έκανε τελετές τρώγοντας μανιτάρια, αυτή και οι συμπατριώτες της.

Στην ιστορία μπαίνει ο πρώτος σοβαρός εθνομυκολόγος της ιστορίας, ο R. Gordon Wasson. Με την ρωσίδα γυναίκα του, εξερεύνησε τα μανιτάρια της Αμερικής, για να τρακάρει πάνω στην Maria Sabina που, για πρώτη φορά, έδειξε σε έναν λευκό άνθρωπο τα μαγικά μανιτάρια. Αυτό τον ώθησε να γράψει ένα σχετικό άρθρο στο περιοδικό Life, κάνοντας γνωστά τα μανιτάρια και τις ενθεογενείς τους ιδιότητες σε όλο τον κόσμο για πρώτη φορά. Τα δείγματα που συνέλεξε εξετάστηκαν απο τον πολυαγαπημένο μας Hoffman, που για πρώτη φορά περιέγραψε τις ουσίες που απαντώνται στα μαγικά μανιτάρια. Το κακό είναι, οτι παρόλο που ο Wasson έκανε ο,τι μπορούσε για να προστατεύσει την ανωνυμία της Maria Sabina, δεν τα κατάφερε. Ορδές νεαρών άσχετων αμερικάνων έφτασαν στο χωριό της. Χωρίς να προσφέρουν τίποτε στην τοπική οικονομία, και κάνοντας διαρκώς φασαρίες ως άμυαλοι λευκοί, δημιούργησαν προβλήματα στη γυναίκα αλλά και στο ίδιο το μανιτάρι. Η curandera υποστήριξε αργότερα πως από τότε που οι λευκοί δοκίμασαν τα μανιτάρια, αυτά έχασαν ανεπιστρεπτί τις θεραπευτικές τους ιδιότητες.

Ο Wasson πάντως, προχώρησε πιό πέρα, και ήταν ο πρώτος που υποστήριξε οτι το ιερό σόμα των ινδών ήταν πιθανώς κάποια ενθεογενής ουσία, και όχι κάποιο αλκοολικό ποτό. Όπως επίσης, πως ο κυκεώνας των αρχαίων Ελευσίνιων Μυστυρίων εμπεριείχε στάρι μολυσμένο με τον μύκητα του lsd, και φλυσκούνι, για το ανακατεμένο από το ποτό στομάχι. Μπορώ να πω οτι συμφωνώ απολύτως μαζί του.

Έχω ήδη μιλήσει για τον Hoffman και την ανακάλυψη του lsd. Ακολούθησαν τα μανιτάρια και η μεσκαλίνη. Και η αμφιβληστροειδής περιγραφή του ψυχεδελικού οράματος από τον Aldous Huxley (αυτά στο βιβλίο του Doors of Perception, από το οποίο ονομάστηκαν οι The Doors, αν και εγώ μπορώ να πω οτι αγαπησα περισσότερο το Brave New World) ή τον Σιντάρτα του Hesse, επιτέλους, πολλοί περισσότεροι άνθρωποι από τον Hoffman άρχισαν να συνειδητοποιούν τις καινούριες δυνατότητες που προσέφερε στην ανθρώπινη σκέψη η ψυχεδέλεια. Ένας καθηγητής ψυχολόγίας, ο Timothy Leary, ξεκίνησε τα πειράματα πάνω στο LSD. Το Doors of Perception το έχω διαβάσει (μου το χάρησε ο Γιάννης!), και μου φάνηκε μία εντελώς προσωπική περιγραφή του ψυχεδελικού οράματος. Και νομίζω οτι εκεί ήταν και το λάθος του "τότε": περιέγραφαν μία εμπειρία που ήταν εντελώς δική τους και μπορεί κάλλιστα σε έναν άλλο άνθρωπο να μετεφραστεί διαφορετικά.

Ο Timothy Leary, αργότερα περιέγραψε το άρθρο του Wasson ως το εναρκτήριο λάκτισμα για την μελέτη του γύρω από τις ψυχεδελικές ουσίες..

Γεγονός πάντως είναι, οτι χωρίς να το θέλει, αυτή η γέρασμένη curandera που έτρωγε πάντα τα μανιτάρια σε ζευγάρια, έγινε το άτομο που ξεκίνησε ένα ολόκληρο είδος μουσικής, τους hippies. Και ήταν ο πρώτος άνθρωπος που μας προμήθευσε εδώ στην Ευρώπη τα magic mushrooms :)

Για να μείνουμε λίγο ακόμη στο παρελθόν, θα αναφερθώ στην ίδια τη δημιουργία της ορολογίας της λέξης "hippie". Κάποτε γνώρισα ένα πανίβλακα ροκ dj που δούλευε σε κάποιο γνωστό ροκ κλαμπ, ο οποίος υποστήριζε οτι η λέξη "hippie" βγαίνει από το επιφώνημα "hip hip, hooray" που δήθεν λέγαν οι χίππηδες σηκώνοντας τα ποτήρια τους σε πρόποση. Ας το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν και αυτό για να μην ακούω άλλες βλακείες.

Η ίδια η λέξη "hip" είναι γνωστή σε όσους μιλάνε καλά αγγλικά, και σημαίνει "μέσα στα πράγματα", "στη μόδα". Η ίδια η λέξη hip ή hep, πιθανώς παράγωγο κάποιας αφρικάνικης λέξης, αναφέρεται στο wikipedia πως προτοεμφανίζεται σε νουβέλα του 1914. Πάντως, μέχρι το 1940 η λέξη περιγράφει συνήθως τους hipsters, νεαρούς με αγάπη στο χόρτο και τη τζαζ μουσική.

Οι πρόγονοι πάντως των hippies θεωρείται το Beat Generation. Τί είναι το Beat Generation? κυρίως συγγραφείς και ποιητές, όπως ο Burroughs, o Keruac, o Ginsberg. Σε γενικές γραμμές, η φιλοσοφία τους (απομεινάρια και αυτοί της χρυσής εποχής της τζαζ) επικεντρωνόταν στον αντικομφορμισμό, την αποστροφή στον υλισμό, την αγάπη για τις ανατολικές φιλοσοφίες, και ω, ντροπή και αίσχος, την χαλαρή ηθική γύρω από το σεξ και τα ναρκωτικά.

Τα media έφτιαξαν μία ανύπαρκτη καρικατούρα για να τους περιγράψουν, τους beatnics (το nic στο τέλος παρέπεμπε σε κάτι τόσο εχθρικό για την αμερικάνικη κοινωνία, όσο οι Ρώσοι, που εκείνη την εποχή είχαν εκτοξευσει τον Sputnic). Τα υστερικά αμερικάνικα media περιέγραφαν αυτούς τους τύπους σαν εχθρούς της σταθερότητας της αμερικάνικης κοινωνίας. Χτυπημένο από τα media, το Beat Generation κυνηγήθηκε και υποτόνησε, για να κληρονομήσει όμως όλη του τη φιλοσοφία στο κίνημα που ερχόταν, τους hippies.

Στη πραγματικότητα, πολλά ιστορικά πρόσωπα και ρεύματα θεωρούνται πρόγονοι των hippies. Από τον Διογένη τον κυνικό, μέχρι τους μποέμ του Παρισιού, τον Renoir και τον Toulouse Lautrec, οποιοσδήποτε διακύρηττε τον πνευμαυτισμό, την αγάπη και τον λιτό τρόπο ζωής, την αποστροφή στον υλισμό, είναι πρόγονός τους. Όμως, οι πιό χτυπητές ομοιότητες είναι με το αμέσως προγενέστερο ρεύμα, το beat generation, και τους Wandervolgen. Ποιοί ήταν αυτοί; Μεταξύ του 1896 και του 1905, ένα γερμανικό ρεύμα κουλτούρας, οι οποίοι ήταν αντίθετοι με τη παραδοσιακή, τυποποιημένη διασκέδαση των σύγχρονών τους Γερμανών, και διασκέδαζαν σε κλαμπ με ερασιτεχνική μουσική, περίεργα κοστούμια, αλλά και στη φύση, σε κατασκηνώσεις, για να έρθουν σε επαφή με τη φύση και τα παγανιστικά ιδεώδη των προγόνων τους, σε αντίδραση στον επιβαλλόμενο γερμανικό καθολικισμό. Αυτοί οι τύποι, μετακόμισαν στην Καλιφόρνια, και είχαν μαγαζάκια με οργανικές τροφές, υγιεινά τρόφιμα και πίστευαν στην επιστροφή στη φύση. Επιρρέασαν αρκετά το ρεύμα των χίππηδων.

Σύντομα, πολλά μέλη του beat generation, άρχισαν να δίνουν μορφή στη σκηνή, ξεκινώντας από πολλά μέρη, όπως το Berkeley, κάνοντας συναυλίες, όπου εμφανίστηκαν και τα πρώτα συγκροτήματα αυτής της μουσικής, για να μαζεύτουν τελικά σε μία συγκεκριμένη γειτονιά του San Fransisco, το Haight-Ashbury. "Το καλοκαίρι της αγάπης" ήταν για τους χίππηδες το καλοκαίρι του 1966, όταν ένα σωρό νεαροί από όλη την Αμερική, σε απάντηση στον πόλεμο του Βιετνάμ που μαινόταν, άρχισαν να ταξιδεύουν προς το San Fransisco. Το μαζικό κύμα των hippies έμεινε στην ιστορία μέσα από το τραγούδι του ScottMcKenzie, που μπορείτε να ακούσετε εδώ. Σας παραθέτω στα αγγλικά τους στίχους:

If you're going to San Francisco

Be sure to wear some flowers in your hair

If you're going to San Francisco

You're gonna meet some gentle people there

For those who come to San Francisco

Summertime will be a love-in there

In the streets of San Francisco

Gentle people with flowers in their hair

All across the nation such a strange vibration

People in motion

There's a whole generation with a new explanation

People in motion

For those who come to San Francisco

Be sure to wear some flowers in your hair

If you come to San Francisco

Summertime will be a love-in there

If you come to San Francisco

Summertime will be a love-in there

Εκτός οτι αναφέρεται σε "ευγενικούς ανθρώπους με λουλούδια στα μαλλιά", θα ήθελα να προσέξετε την τρίτη στροφή. "Σε όλη τη χώρα, μία περίεργη "δόνηση", άνθρωποι σε κίνηση... μία ολόκληρη νέα γενιά με μία νέα εξήγηση"... Τα πρώτα κύματα συνειδητοποίησης της ενότητας του σύμπαντος και της παγκόσμιας αγάπης και ειρήνης. Οι χίππηδες μείναν έτσι ακριβώς στην ιστορία, σαν ειρηνιστές.

Μέχρι το 1965, το ρεύμα των χίππηδων είχε ήδη δημιουργηθεί και καθιερωθεί. Μαζί του και οι new age φιλοσοφία, τα κοινόβια, οι διαδηλώσεις κατά του πολέμου του Βιετναμ, τα happenings στους δρόμους του San Fransisco, το ελεύθερο σεξ, οι ψυχεδελικές ουσίες, η αγάπη στην ανατολική φιλοσοφία.

Επίσης, η χίππικη κίνηση αποκτά τους φιλοσόφους της. Timothy Leary, Terrance McKenna, Hesse (το βιβλίο του Σιντάρτα, θεωρείται η βίβλος των χίππηδων, καμία σχέση όμως άμα το διαβάσετε, σας το συνιστώ).

Δε θα σας πω πολλά πράγματα για τους διάσημους φιλόσοφους γιατί απλως πρέπει να σας τα πούνε μόνοι τους. Αξίζει να διαβάσει κανείς τον Timothy Leary, όχι επείδη τα λέει απαραιτήτως σωστά, αλλά γιατί μας δίνει μία πρώτη ιδέα του τί πίστευαν τότε οι πρώτοι άνθρωποι που πειραματίστηκαν με τις ψυχεδελικές ουσίες.

Οφείλω όμως να πω οτι κατ'εμε τουλάχιστον, ο Leary απλώς διαπίστωνε οτι διαπιστώσαμε όλοι μας δοκιμάζοντας lsd χωρίς ποτέ να τον διαβάσουμε, και καμιά σαρανταριά χρόνια αργότερα. Δυστυχώς προσπαθώντας να αποφύγει να βάλει τα συμπεράσματά του σε μία θρησκευτική φόρμα, ξέχασε οτι και ο ίδιος έκανε ακριβώς το ίδιο. Σαν αμερικάνος συχαίνεται φυσιολογικά όλες τις θρησκείες (γιατί στην Αμερική θρησκεία σημαίνει αποκλειστικά κάποια φανατισμένη σέχτα, η πιθανότητα να είσαι θρησκευόμενος και πνευματικός άνθρωπος ταυτόχρονα είναι πρακτικά ανύπαρκτη). Σε κάποια σημεία, χωρίς να το θέλει νομίζω, όρισε κάποιες ιδέες που αφορούν στο lsd και κατ'εμε είναι λάθος, τις οποίες βρίσκουμε δυστυχώς ακόμη μπροστά μας.

Ένα σημείο στο οποίο ας πούμε διαφωνώ, είναι η ιδέα της μετοίκισης του ανθρώπου στο διάστημα. Όντας παιδί της γενιάς των πρώτων ανακαλύψεων στο διάστημα, και αμερικανάκι επίσης, επιρρεάστηκε υπέρ του δέοντος. Πίστευε πως το μέλλον μας είναι το διάστημα, και σνόμπαρε την οικολογία σαν ιδέα και σαν επιστήμη. Ξεχνάγε οτι σαν είδος, είμαστε φτιαγμένοι για να ζούμε σε αυτόν τον πλανήτη και μόνο. Πόσες πιθανότητες έχουμε να πετύχουμε στο σύμπαν ακόμη ένα μπλε πλανήτη, γεμάτο νερό, με την ίδια ακριβώς βαρύτητα με την γη (γιατί τα κόκκαλά μας είναι σχεδιασμένα αποκλειστικά γι αυτήν), την ίδια σύσταση αέρα, την ίδια σύσταση εδάφους κλπ; Λίγες νομίζω. Καλό θα ήταν να μη ξεχνάμε οτι η φύση, η γη, η Γαία, αν είστε παγανιστές, οτιδήποτε, είναι το σπίτι μας και πρέπει να το φροντίσουμε. Ο Leary σ'αυτό το θέμα έλεγε μαλακίες.

Και στο θέμα των ποσοτήτων του lsd, το μόνο που κατάφερε, είναι να πάρουν πολύ lsd πολύ λάθος άτομα, να κάνουν χοντρές μαλακίες και στο τέλος, το lsd να ποινικοποιηθεί. Δε χρειάζονται μεγάλες ποσότητες. Μυαλό χρειάζεται..

Ο Terrance McKenna νομίζω ήταν πολύ πιό συγκρατημένος στους τρόπους του και γι αυτό μου είναι πιό ευχάριστος, αν και με αυτόν διαφωνώ σε κάποια σημεία. Σας προτείνω να τον ακούσετε. Η φωνή του, αν ακούτε trance μουσική σας είναι ήδη γνωστή, διάφορα tracks έχουν τη φωνή του να ακούγεται στο βάθος.

Ο Timothy Leary, αν και έκανε αρκετές εύστοχες παρατηρήσεις, το παρακάνε με την αυτοπροβολή του, και τα πράγματα παίρνουν για τους χίππηδες μία άσχημη, απίθανη τροπή. Εκτός από το ξύλο και τις σφαίρες που τακτικά έτρωγαν στις διαδηλώσεις τους για τον πόλεμο στο Βιετνάμ, ένας μανιακός και ρατσιστής δολοφόνος, o Charles Manson, σκοτώνει στο σπίτι της την έγκυο τότε, διάσημη ηθοποιό και σύζηγο του διάσημου σκηνοθέτη Roman Polansky, Sharon Tate. Ο κόσμος ανακαλύπτει οτι ο Charles Manson ήταν ένα φρικιό με μεσσιανικά σύνδρομα του χειρίστου είδους, που υπό την επίρρεια lsd ήλεγχε το μυαλό μερικών ηλιθίων (τί δύσκολο). Ξαφνικά, όλες οι υποσχέσεις του Leary οτι το lsd ήταν μία ψυχιατρική πανάκεια, πήγαν στο κάλαθο των αχρήστων, η καριέρα του σα καθηγητής ψυχολογίας στο Berkeley στο διάολο, και το lsd στην παρανομία. Αν κόμπαζε λίγο λιγότερο, ίσως να ήταν καλύτερα για όλους μας. Ήταν πάντως ένας έξυπνος άνθρωπος, με ενδιαφέρουσες απόψεις, αν και δε κατάφερε να ξεφύγει από το ρόλο του σωτήρα, που κορόιδευε στις θρησκείες γύρω του. Υποσχέθηκε πολλά για μια ουσία σε μία εποχή που ήταν πολύ νωρίς να φανούν οι δυνατότητές της και οι κίνδυνοί της σε όλο το φάσμα της.

Για να μιλήσουμε και λίγο για την μουσική, μεγάλα συγκροτήματα, όπως οι Grateful Dead, οι Jefferson Airplane, οι the Charlatans, κάναν την αρχή για να ακολουθήσουν η Janis Joplin, ο αξεπέραστος και μοναδικός Jimmy Hendrix, γενικά αυτό που σήμερα ονομάζουμε psychedelic rock. Ακόμη και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, καλλιτέχνες που προηγούνταν των hippies, όπως οι Beatles και οι Rolling Stones, δε κατάφεραν να μείνουν ανεπιρρέαστοι. Άτομα από τελείως διαφορετικά είδη, όπως ο latin rocker Carlos Santana, ή ινδοί οργανοπαίκτες όπως ο Ravi Shankar, ενώθηκαν σε αυτή τη προσπάθεια. Και εντελώς από προσωπική προτίμηση, νομίζω οτι ο πιό αξεπέραστος από όλους αυτούς είναι φυσικά ο Hendrix, με την εκκλησία του ουρανού, το sky church του, και τον αξέχαστο στίχο για ένα είδος sativa, την purple haze:

Purple haze all in my brain

Lately things just dont seem the same

Actin funny, but I dont know why

'scuse me while I kiss the sky

Τί αξεπέραστος κιθαρίστας.

Επίσης μοναδική φιγούρα αποτέλεσε και ο Ken Kesey, που καβάλησε ένα magic bus, το μαγικό λεωφορείο, που λέγαν οι Beatles, που το βάφτησε Furthur, και για να γιορτάσει την έκδοση της δεύτερης νουβέλας του με κάτι φίλους, άρχισε να γύρνάει σε όλες τις ανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες, για να κάνει "acid tests" οπως έλεγε. Προσκαλούσαν το κόσμο που συναντούσαν στα ταξίδια τους να πιεί μαζί τους ψυχεδελικές ουσίες, και να τους βάλουν στο "νόημα" (να γίνουν hip) :P . Η μπάντα που έφτιαξε ονομάστηκε Merry Pranksters και τα γεγονότα που ακολούθησαν, μπορείτε να τα διαβάσετε στο βιβλίο του, Τhe Electric-Kool Aid Acid Test. Εν ολίγοις, πολύς κόσμος προσηλυτίστηκε από αυτούς τους τυπάδες να δοκιμάσει lsd.

Αυτό το είδος μουσικής, αν και οπωσδήποτε underground, κάποια στιγμή άρχισε να επιβάλλεται και στη mainstream κουλτούρα, σε όλο το κόσμο. Όλα τα αμερικανάκια της σειράς την είδαν χίππηδες. Η μόδα έφτασε παντού, σε όλο το κόσμο. Φτάσαν μέχρι τα Μάταλα το '70, μέχρι και τη Ρένα Βλαχοπούλου είδαμε ντυμένη χύπισσα. Στη πραγματικότητα, κανένας από αυτούς δεν είχε ουδεμία σχέση με το είδος, παρόλο που φορέσαν καμπάνες παντελόνια και αφήσαν φαβορίτες και μαλλιά. Δεν είχαν ιδέα. Δεν ξέραν ποιός είναι ο Leary ή ο Hoffman, όπως ακριβώς και πολλοί χίππηδες σήμερα. Φοράνε ακόμη ταγάρια και σανδάλια, αλλά δεν έχουν ΙΔΕΑ. Τους βλέπεις σε φεστιβάλ και σε συναυλίες, με όλο το στυλάκι έτοιμο, ίσως να πίνουν χόρτο και να είναι παγανιστές (επειδή έτσι τους είπαν οτι είναι οι χίππυδες) αλλά ανάθεμα και αν έχουν ακούσει τίποτε από τη φιλοσοφία του Leary. Είναι γελοίο.

Πίσω καμιά σαρανταριά χρόνια, οι hippies, παρά τις επιθέσεις των ρεπουμπλικάνων "πατριωτών", που σε πλήρη συντονισμό με την αστυνομία, τους επιτίθονταν με κάθε ευκαιρία, συνέχισαν να δηλώνουν την παρουσία τους. Διαδήλωσαν για την δημιουργία πάρκου σε κατεδαφισμένα κτήρια του πανεπιστημίου του Berkeley, και το 1969 έγινε το διάσημο Woodstock, το φεστιβάλ των 500,000 ατόμων. Η κουλτούρα τους ήταν στο απόγειό της, αλλά λίγο καιρό αργότερα ακολούθησε ένα ακόμη φεστιβαλ, στο Altamont της California, στην οποία οι γνωστοί Black Panthers υποτίθεται οτι θα φρουρούσαν, αλλά ένα κοριτσάκι δολοφονήθηκε την ώρα που έπαιζαν οι Rolling Stones, και η πουριτανική αμερικάνικη κοινωνία ξαφνικά θορυβήθηκε. Αμέσως μετά, τα γεγονότα της δολοφονίας της Sharon Tate έκαναν θερμούς υποστηρικτές των hippies να θορυβηθούν. Οι χίππηδες γίναν εχθροί της κοινωνίας για τους "πατριώτες" (ο,τι ακριβώς σατυρίζεται στο South Park με τον εθνικιστή Cartman να φωνάζει που και που "goddamned hippies!")

Με τον Leary να γυρνάει από δω και από κει για να αποφύγει τη σύλληψη και αρκετούς ακόμη διάσημους αντιπροσώπους του ρεύματος με προβλήματα με το νόμο, (το lsd δεν ήταν μέχρι τότε παράνομο, για χόρτο τους δέναν όλους αυτούς, επειδή ήδη ήταν), με αρκετούς καλλιτέχνες να τινάζουν τα πέταλα από την πρέζα, και τον κόσμο εναντίον τους, μέχρι το 1980 το ρεύμα αυτό εξαφανίστηκε, με μία σφαίρα στο σώμα του John Lennon, που νομίζω ήταν το γεγονός που όρισε τον οριστικό δημιουργικό θάνατο αυτού του κινήματος.

Η κληρονομιά που άφησε αυτή η υποκουλτούρα, είναι ακόμη εδώ, και επιρρεάζει ακόμη την mainstream κουλτούρα. Οι χίππυς για παράδειγμα, είναι αυτοί που νίκησαν στη μάχη της σεξουαλικής επανάστασης. Είναι αυτοί που όρισαν την τρομερή αυτή αλλαγή στη σεξουαλική συμπεριφορά όλης της δυτικής κοινωνίας, και ευθύνονται για την τρομερή αυτή αλλαγή που βιώνουμε σήμερα (η σεξουαλική επανάσταση βιώνεται από την ανθρωπότητα μόλις 40 χρόνια, τρομερό αν σκεφτείτε τους αιώνες σεξουαλικής καταπίεσης που προηγήθηκαν.

Για να μη μιλήσω για τη μουσική. Μπορεί αργότερα να έγινε rock, punk rock, heavy metal, οτι θέλετε μέχρι σήμερα, αλλά ξεκίνησε από κει, από τους χίππυς. Επιρρεάζουν τη μουσική μας κουλτούρα τα τελευταία 40 χρόνια, και τους ακούμε και τους βλέπουμε ακόμη. Στη ροκ, στην trance... η επιρροή τους είναι ανεξήτηλη.

Ακόμη και (ναι το ξέρω σαν γυναίκα δεν γινόταν να μη το πω) και στο ντύσιμο. Η μόδα των χίππυδων διαρκεί ακόμη. Δεν εννοώ οτι ακόμη όλοι ντυνόμαστε έτσι, αλλά μπορούμε κιόλας. Ακόμη και σήμερα βλέπουμε ινδικές φούστες, σανδάλια, ταγάρια, αμπέχωνα και λουλουδάτα πουκάμισα, καμπάνες κλπ. Μέχρι και εκεί φτάνει η επιρροή τους.

Πριν κλείσω, θα ήθελα να μιλήσω για μία ταινία που πραγματεύεται, όχι την χρυσή εποχή των hippies, αλλά την εποχή της αποσύνθεσής τους. Μιλάω για το Fear & Loathing in Las Vegas, και ο λόγος που το κάνω είναι γιατί από ο,τι κατάλαβα, πολλοί την είδανε, λίγοι την κατάλαβαν. Αρχικά, αυτοί οι τύποι, να μην ξεχνάμε οτι είναι χίππηδες, και μάλιστα από ο,τι περιγράφει σε κάποιο σημείο ο πρωταγωνιστής, από αυτούς που ήταν στο San Fransisco το καλοκαίρι της αγάπης. Πολύ απογοητευμένοι που τελικά όλες αυτές οι μεγάλες ιδέες του Leary δεν έφεραν τις κοινωνικές αλλαγές που αυτοί περίμεναν, πίνουν ναρκωτικά κυριολεκτικά για να ξεχάσουν και μάλιστα, ο ένας εκ των δύο ενίοτε παρουσιάζει και αυτοκτονικές τάσεις ακούγοντας το "White Rabbit" των Jefferson Airplaine. Το αγαπημένο τους χόμπυ είναι να αναστατώνουν φιλήσυχους πολίτες. Κάποτε συζητώντας με κάποιον την ταινία, έτυχε να πω "λίγο φρικαλέοι, αλλά καλά παιδιά" και ο συνομηλιτής μου με κοίταξε περίεργα, ίσως λίγο στραβά. Καλά παιδιά; κι όμως. Η σκηνή που ο πρωταγωνιστής πειράζει τον δικηγόρο του, λέγοντάς του πως μπορούσαν να βγάλουν στο κλαρί την νεαρή ζωγράφο της Barbara Straysant, ο δικηγόρος του, υπό την επίρρεια LSD φρικάρει με την ιδέα. Κατά βάση καλά παιδιά λοιπόν, αλλά λίγο χαμένα, από το πρώτο πλήγμα που δέχτηκε η ψυχεδελική κουλτούρα, δηλαδή την παρακμή του κινήματος των hippies. Μετά από αυτό, νομίζω ήταν λογικό όλοι οι σύγχρονοί τους να πιστεύουν οτι το μέλλον δεν επιφυλάσσει τίποτε καλό για την ανθρωπότητα και την κουλτούρα, εφόσον το κίνημα της αγάπης απέτυχε. Τώρα, μετά από 40 χρόνια ξέρουμε οτι εμφανίστηκε και αργότερα και άλλο ψυχεδελικό κίνημα, αυτό της trance, οπότε δεν απογοητευόμαστε. Θα ξαναγίνει και άλλη προσπάθεια στο μέλλον, και όσο προχωράμε, τόσο θα διευρύνεται η ανθρώπινη συνειδητότητα. Πάντως είναι εύλογη η απογοήτευση των δύο χαρακτήρων της ταινίας, που σε απάντηση στην κοινωνία που άφησε κάτι τόσο αγνό και ωραίο να χαθεί, πέφτουν με τα μούτρα στα ναρκωτικά και στη μηδενιστική συμπεριφορά. Και όχι, για όσους αναρωτιούνται, δεν είναι φυσιολογική παρενέργεια του LSD να μπεις σε ένα μπαρ και να δεις τους πάντες γύρω σου σαν τεράστιες, αηδιαστικές σαύρες. Εκτός και αν, όπως οι πρωταγωνιστές, έχεις μισήσει την κοινωνία τόσο όσο αυτοί, επειδή δε κατάλαβε και δεν αγκάλιασε το πιό αγνό από τα κινήματα της μουσικής που έχει περάσει μέχρι σήμερα: το κίνημα της αγάπης.

PLUR.

LNE

Τέχνες και ουσίες - Το ρεμπέτικο.

2009-06-28T01:31:00.004+03:00

Σήμερα λέω να ασχοληθούμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ με το σημαντικότερο όφελος των ναρκωτικών στην κοινωνία μας. Τις τέχνες.

Και λέω να ξεκινήσω με ένα εγχώριο είδος, το παλαιότερο και σημαντικότερο. Τα ρεμπέτικα.

Δεν θα σας το παίξω σχετική με τα πάντα εδώ, γιατί δεν είμαι. Και την εικόνα της Μπέλλου δίπλα, την πήρα από ένα άλλο site, το οποίο είναι πολύ προσεγμένο, και μπορείτε να το δείτε εδώ.

Μπορείτε να βρείτε πάμπολλες πληροφορίες γύρω από το ρεμπέτικο στο internet, υπάρχουν πολύ καλές σελίδες. Δε θα σταθώ στις λεπτομέρειες γύρω από την ιστορία του ρεμπέτικου, όσο στη κουλτούρα αυτού και την ιστορία του. Νομίζω μία καλή περίληψη της μακράς ιστορίας του μπορείτε να βρείτε και στο βικιπαίδια, δέστε εδώ. Ακόμη μία καλή περίληψη της ιστορίας του ρεμπέτικου, είναι αυτή.

Το ρεμπέτικο, είναι τα ελληνικά blues, μας είπε ο Φέρρης με την ταινία του "Ρεμπέτικο" (είναι πολύ καλή, να την δείτε). Και ομοίως, όπως τα αμερικάνικα blues των καταπιεσμένων και φτωχών μαύρων του Σικάγο, έτσι και το ρεμπέτικο ήταν μία καθαρά αστική μουσική, με θαυμαστές κυρίως από τα λαϊκά αστικά στρώματα, όπως οι πρόσφυγες και οι έλληνες μετανάστες του εξωτερικού. Όλοι τους όμως κατοικούσαν σε μεγάλα κέντρα. "Δεν υπήρχαν βλάχοι ρεμπέτες" λέει ωμά στο βιβλίο του "το Άγιο Χασισάκι" ο μεγάλος λαογράφος των ρεμπετών, ο Ηλίας Πετρόπουλος. Η πόλη, που καταπίνει με την ωμότητά της τα κατώτερα λαϊκά στρώματα, είναι η αιτία για να γεννηθεί το ρεμπέτικο.

Και όπως και τα blues, είναι μελαγχολικό, αθυρόστομο και χασικλήδικο. Στο Βικιπαίδια διαβάζουμε, οτι κάπου στο 1935, το ρεμπέτικο πλέον αντιπροσώπευε την ανατολική πλευρά μας και μας πανικόβαλε η πιθανή του σχέση με την... Τουρκία, λόγω της δυτικόφιλης στάσης μας. Και κυνηγήθηκε άγρια. Το αστείο είναι, οτι οι Τούρκοι, που ξέραν καλά οτι αυτό το είδος δεν έχει καμία σχέση με τα δικά τους ακούσματα, ομοίως κυνήγησαν το ρεμπέτικο ως... ελληνικό.

Το ρεμπέτικο, ως γνωστόν ξεκίνησε από τα τέλη του 19ου αιώνα, και η Αθήνα το γνώρισε στους κούτσαβους, τα κουτσαβάκια, οι οποίοι είναι τόσο στενά συνδεδεμένοι με το ρεμπέτικο, που πολλές φορές είναι δύσκολη η διάκριση μεταξύ των δύο ομάδων. Είναι όμως διακριτή, γιατί οι κούτσαβοι, δεν ήταν οι μόνοι ρεμπέτες, απλά ήταν χαρακτηριστικοί, γιατί ήταν νταήδες.

Για τους κούτσαβους, μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ, και μπράβο σε αμφότερους τους συγγραφείς των κειμένων από μένα, πολύ περιεκτικοί και οι δύο. Μία άλλη πολύ καλή περιγραφή του κούτσαβου, σας παραθέτω από την πένα του αγαπημένου μου κωμικογράφου, ίσως και πιό παραγνωρισμένου συγγραφέα στην Ελλάδα, του Νίκου Τσιφόρου. Είναι από το βιβλίο του "Τα παλιόπαιδα τ'ατίθασα", με τίτλο "Οι σφαλιάρες". Περιγράφει τον Σαφράγκα, ένα κουτσαβάκη της εποχής.

"Το λεπόν, Ο Σαφράγκας... Και βαρυς και απ'όλα. Αμέ; Από πάνω μέχρι κάτου. Χλίψη στο καβουράκι... Δηλαδή μαύρη, φαρδιά κορδέλα πένθιμη, για τους φόνους που είχε κάνει... μόνος του.. Τους λυπόταν, ο άνθρωπος. Και αφέλεια να φτάνει στο φρύδι και λαδωμένη, γυαλιστερή, κολλητή, να μην την παίρνει ο άνεμος. Δε σηκώνουμε ζοριλίκι μήτε από τις άνεμοι. Έτσι; Μουστάκι; Παναγία μου! Κατωτσιγγελάτο και κρεμαστό και βαρύ και μαύρο, τ'άσπρα τα πατάμε με φούμο. Το πουκάμισο λευκό και κορδόνι για κροάτα και να πέφτει το μανίκι μέχρι τα δάχτυλα. Σουρτούκο βαρύ, μαύρο παμεινώντικο, έξι κουμπιά, σταυρωτό, αλλά φορεμένο μονομάνικα, το αριστερό μανίκι ριχτό, να σέρνεται ρεμπετικα.(Λέγεται οτι το σακάκι φοριούνταν μονομάνικα για να μπορεί να το χρησιμοποιήσει σαν ασπίδα αν δεχόταν επίθεση από μαχαίρι) Ζωνάρι τετραπλόφαρδο και κουσουμαριστή μία μπιστόλα και μία διμούτσουνη κάμα και τα σέα της... Το παντελόνι ριγέ, στενό, τζογαδούρικο και να διπλώνει έξι δάχτυλα το λιγότερο κάτω στη βάση του. Πλούσια πράγματα, φίλε. Τσέπες κοφτές. Και το παπούτσι στιβάλι, μυτερό, στενό μπροστά και το τακούνι ψηλό ίσα να περνάει "τζαερές", σαν να λέμε δεκάρα χάλκινη, από την καμάρα του. Μαγκούρα κερασέα με ρόζους, κρεμαστή, για να δέρνουνε τους άτακτους και τα παιδάκια και όσους δεν ήτανε του ταραφιού με δίπλωμα μαγκιάς. Πορπάτημα βαρύ, με μπότσι στον δεξί τον ώμο. Φίνα και ωραία. Τα πίνουμε, τα φουμάρουμε, τα παίρνουμε από τα παιχνίδια, από τις ελαφρές γυναίκες, από κάτι μαγαζιά που προστατεύουμε, τα περνάμε καλά. Καμιά βολά πέφτουμε σε "σφάρμα", ε, αθρώποι είμαστε, έτσι; Κανα ψιλό φόνο, κανα τραυματισμό, σαματά, άρπαγμα με τους κλητήρες, κάτι αναμεταξύ μας, κάτι λαθραία, κάτι ναρκωτικά, κάτι διάρηξη, πως θα περάσει τούτη η παλιοζωή;... Με το μαγκωτό όμως πέφτει ο πολιτικός παράγων, διότι είμαστε και τραμπούκοι του. Κάνουμε κανα εξάμηνο στη στενή και ξαναβγαίνουμε στη κενωνία."

Ο Τσιφόρος, περιγράφει τους κούτσαβους σαν κάτι θρασύδειλους παληκαράδες, που πανικόβαλαν τους γκαγκάρους νοικοκυραίους. Πολλές φορές εισέβαλαν σε καφενεία και πέταγαν όλους τους θαμώνες έξω υπό την απειλή όπλου, στην Ομόνοια, πχ, για να πιούν το καφέ τους λέει, με την ησυχία τους. Με αυτές τις ψευτομαγκιές και τα θρασύδειλα παλικαρηλίκια τους, κάναν τους Αθηναίους να τους συχαθούν και να τους μισήσουν, και αυτούς, και ο,τι συνδεόταν με αυτούς, όπως η ρεμπέτικη μουσική.

Οι αληθινοί ρεμπέτες όμως, επιβίωσαν του Μπαϊρακτάρη. Και αυτό γιατί έμειναν στους τεκέδες τους να γράφουν τραγούδια και να πίνουν τον αργιλέ τους, όταν οι κούτσαβοι ήταν στους δρόμους του Ψυρρή και ξεκαθάριζαν τις μεταξύ τους διαφωνίες. Οι ρεμπέτες ήταν ήσυχοι τύποι συνήθως, ειδικά οι χασικλήδες, όπως τους περιγράφει ο Ηλίας Πετρόπουλος. Δεν περιφερόντουσαν στους δρόμους, έτοιμοι για καυγά, και γι αυτό η ανάπτυξη της ρεμπέτικης μουσικής, ήταν εντελώς ανεξάρτητη από τους κούτσαβους, που εξαφανίστηκαν με την άνοδο του Μπαϊρακτάρη στην διοίκηση της Αστυνομίας, ο οποίος λέγεται οτι πραγματικά απήλλαξε τους Αθηναίους από μία πραγματική πληγή.

Η γλώσσα των ρεμπετών μελετήθηκε τόσο από τον Τσιφόρο όσο και από τον Πετρόπουλο. Ο Πετρόπουλος περιφρονεί την γλώσσα του Τσιφόρου λέγοντας οτι "δε μιλούσαν έτσι οι μάγκες". Προφανώς όχι, γιατί ο Τσιφόρος, σαν κωμικογράφος, δεν μιλάει την πραγματική γλώσσα των ρεμπετών, επειδή την αναμυγνύει με μία σάτυρα της αγραμματοσύνης των νεοελλήνων, που προσπαθούσαν να μιλήσουν μία καθαρεύουσα που ούτε γνώριζαν ούτε καταλάβαιναν. Κάτι σαν την Δέσποινα Στυλιανοπούλου, όταν έπαιζε την υπηρέτρια που προσπαθούσε να μιλήσει την καθαρεύουσα. Για μένα πάντως, τόσο ο Πετρόπουλος όσο και ο Τσιφόρος αξίζουν να διαβαστούν ως έγκυρες πηγές μία παλαιότερης εποχής, άγνωστης σε εμάς, έστω από την σκοπιά του λαογράφου ο ένας, και από την σκοπιά του κωμικογράφου ο άλλος.

Να πως παρουσιάζει ο Τσιφόρος τον μεταγενέστερο ρεμπέτη, του 1950, δείτε εδώ ένα διάλογο γραμμένο από το χέρι του για να διασκεδάσουμε και λίγο.

Όπως μας περιγράφει ο Πετρόπουλος, τα ρεμπέτικα χωρίζονται σε τρείς χρονικές περιόδους:

1922-1932, η εποχή που το ρεμπέτικο είναι ακόμη στενά συνδεδεμένο με τα "σμυρναίικα".
1932-1942, η κλασσική εποχή του ρεμπέτικου.
1942-1952, η εποχή της ευρείας αποδοχής της μουσικής.

Πρέπει να τονίσουμε, οτι υπήρχε μία ανεφάρμοστη απαγόρευση του χασίς από το 1890. Αυτό που μας περιγράφουν διάσημοι ρεμπέτες, ήταν πως μέχρι το 1937 οπότε και ο νόμος μπήκε σε πραγματική ισχύ, οι χασικλήδες δε διώκονταν ποινικά. Απλώς, τις σπάνιες περιπτώσεις που οι μπάτσοι κάναν πέσιμο σε κάποιο τεκέ, υποχρεούντο να πληρώσουν ένα πραγματικά αστείο πρόστιμο, πενιχρό ακόμη και για τα φτωχαδάκια της εποχής, και τους αφήναν να πάνε σπίτια τους. Κατά συνέπεια, οι χασικλήδες δεν ήταν απαραίτητα σκληροπυρηνικοί τύποι, με προσωπικές διαφορές με την αστυνομία. Ήταν απλοί άνθρωποι, που επειδή η ελαστικότητα του νόμου το επέτρεπε, παρρέκλιναν. Και η ίδια η αστυνομία δε πρέπει να είχε πολλά προηγούμενα με τους χασικλήδες, πέρα από την χαλαρή επιβολή του νόμου. Στη ταινία Ρεμπέτικο, δείχνει στη σκηνή που η αστυνομία εισβάλει στον τεκέ του Θωμά, τον αστυνόμο να περνάει τις χειροπέδες στον τεκετζή, και να του λέει "το καθήκον", εννοώντας οτι κάνει απλώς το καθήκον του και δε συμφωνεί απαραιτήτως με αυτό που κάνει, τό πέσιμο στον τεκέ δηλαδή.

Οι τεκέδες ήταν οι μουσικοί θύλακες του ρεμπέτικου. Δε θα σας πω γνωστά πράγματα, τα ξέρετε και μπορείτε να τα διαβάσετε στις σελίδες τις οποίες έχω ήδη αναφέρει. Πως το ρεμπέτικο, ο μπαγλαμας και το μπουζούκι βγήκαν από τον τεκέ, τα ξέρετε, όπως και πως ο κύριος αίτιος της αποδοχής του ρεμπέτικου από το κοινό ήταν βεβαίος ο μεγάλος Τρικαλινός, ο Βασίλης Τσιτσάνης. Αυτά τα ξέρουμε όλοι.

Αυτό που θα ήταν πιό ενδιαφέρον είναι να εξερευνήσουμε τη σχέση μεταξύ του χασίς και της ίδιας της μουσικής.

Κατά τη γνώμη μου, η σχέση του ρεμπέτικου με το χασίς συνοψίζεται σε μία φράση της ινδουιστικής φιλοσοφίας: πως το χασίσι, είναι η παρηγοριά του φτωχού. Είναι διάχυτη αυτή η νοοτροπία σε όλες τις ανατολικές κουλτούρες θα έλεγα, αν και περιγράφεται πιό χαρακτηριστικά από όλες στον ινδουισμό. Δεν έχει σημασία αν συμφωνείς με τη χρήση χασίς ή όχι, γεγονός είναι, οτι φαίνεται, μέσα στους αιώνες να αντιπροσωπεύει ακριβώς αυτό το πράγμα: την παρηγοριά του φτωχού. Και γι αυτό, οι χασικλήδες μοναχοί της ινδουιστικής θρησκείας, είναι προστατευόμενοι της αρσενικής καταστρεπτικής εκδήλωσης του Ενός Θεού, του Άρχοντα Σίβα (η θηλυκή καταστρεπτική εκδήλωση του Ενός Θεού, είναι η σύζυγος του Σίβα, η θεά Κάλι, γνωστή σε όλους από την εφιαλτική της εμφάνιση με τα φύδια και τα πολλά χέρια). Ο ινδουιστής μοναχός, είναι πάμφτωχος, γυμνός, καλυμένος με στάχτη νεκρών, και το μόνο που τον παρηγορεί είναι ο Σίβα και το χασίς. Προσεύχεται στον Mahadeva, τον Μεγάλο Ντέβα, ως τη καταστροφική εκδήλωση του Ενός Θεού, να κλείσει τον κύκλο της δημιουργίας και να καταστρέψει αυτόν τον κόσμο με τις αυταπάτες του και τις ψευδαισθήσεις του για να λυτρωθούν οι ενάρετοι από τα βάσανα αυτού του κόσμου, από τον κύκλο του karma, με το διάσημο mantra "ohm namah shivaya". Χρησιμοποιεί τα γνωστά chillums ή τσελέμια κατά το ελληνικότερον, αυτή την ξύλινη ή κοκκάλινη ή πύλινη μακρόστενη πίπα. Ο μοναχός ανάβει το chillum προσευχόμενος "boom shankar", για να ευλογήσει ο Σίβα το τσελέμι του.

Αυτά τα ξέρουν οι σύγχρονοι ravers για τους ινδουιστές, και γι αυτό τόσα πολλά σύμβολα των ινδουιστών εμφανίζονται στην ηλεκτρονική μουσική. Αυτό που ξέραν στα σίγουρα οι ρεμπέτες είναι οτι όντως το χασίσι είναι η παρηγοριά του φτωχού, και οτι ο Θεός δε τα έχει και τόσο άσχημα με το χασίς. Όπως μας αναφέρει και ο Πετρόπουλος, στους τεκέδες της Κωνσταντινούπολης, της Σμύρνης και σε άλλες πόλεις της ανατολής, ήταν συχνό θέαμα οι δερβίσηδες, οι στροβιλιζόμενοι μοναχοί των μουσουλμάνων, που μέσα στο καπνό του χασίς, στροβιλίζονταν για την ένωσή τους με τον Αλλάχ. Σήμερα αυτά τα τάγματα του μουσουλμανικού μοναχισμού έχουν ολοσδιόλου αποβάλλει το χασίς από τις πρακτικές τους. Την εκστατική τους κατάσταση μάλλον την επιτυγχάνουν και χωρίς το ζάλισμα από τα θυμιάματα του χασίς. Δεν είναι περίεργο πάντως οτι εφήρμοζαν τέτοιες πρακτικές αν σκεφτούμε οτι ομοίως, οι χριστιανοί χρησιμοποιούμε το λιβάνι για παρόμοιους λόγους.

Οι χασικλήδες ξέραν πολύ καλά τους δερβίσηδες, και τους σεβόντουσαν σαν ανθρώπους του Θεού, έστω και του Αλλάχ. Έτσι διάλεξαν να αυτοαποκαλούνται έτσι για να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους, τους ρεμπέτες που δεν την πίναν, τους κουτσαβάκηδες, κλπ. Μπορούσες να είσαι ρεμπέτης και να ανήκεις σε διάφορετικές ομάδες της κοινωνίας, δερβίσηδες όμως ήταν μόνο οι χασικλήδες. Ο Πετρόπουλος, υπερτονίζει την ανάγκη του χασικλή να αποτελεί μέλος μίας πιό ειρηνικής κοινωνίας, περιγράφει τους χασικλήδες σαν πολύ ήρεμα και φιλικά άτομα. Ο ίδιος δε δήλωνε χασικλής, και φαντάζομαι οτι καλά έκανε, γιατί ήταν ήδη στη μπούκα του νόμου για τα λαογραφικά βιβλία του σχετικά με τον υπόκοσμο, και είχε κάνει για τους ίδιους λόγους και φυλακή. Δε του χρειαζόταν και αυτό στη πλάτη, οπότε καλύτερα που έλεγε οτι δεν είναι χασικλής. Η πραγματικότητα πάντως είναι οτι μάλλον ήταν χασικλής αλλά απέφευγε να το παραδεχτεί.

Σας συνιστώ, αν είστε άνθρωπος χωρίς ταμπού, να διαβάσετε ο,τι έχει γράψει ο Πετρόπουλος, από το Εγχειρίδιο του Καλού Κλέφτη, Τα Ρεμπέτικα Τραγούδια, Το Άγιο Χασισάκι, μέχρι τη Φουστανέλλα και Τα Καλιαρντά και Το Μπουρδέλο. Όλα αξίζουν. Είναι καλό να θυμόμαστε σα λαός από πού προερχόμαστε για να μη μεγαλοπιανόμαστε και πολύ. Να θυμόμαστε από ποιά φτώχια και ποιά βάσανα προερχόμαστε. Καλό μας κάνει. Και ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Πετρόπουλο, που μας συχάθηκε και έφυγε στο Παρίσι για να πεθάνει εκεί, που κατάφερε να διασώσει το πιό σημαντικό κομμάτι της νεότερης μουσικής κουλτούρας μας που είναι με σφραγίδα ντόπιου ελληνικότατη.

Κρίμα που κανείς δεν άκουσε το Τσιτσάνη όταν άρχισε να γκρινιάζει οτι η μουσική μας εκφυλίζεται από της αραβοϊνδικές διασκευές και κλοπές των σύγχρονών του συνθετών που κοιτούσαν πως θα κάνουν την αρπαχτή. Γέμισε η μουσική μας ήχους και ακούσματα που ουδέποτε ανήκαν στην ελληνική μουσική και μας τα πασάρουν για εγχώριο προϊόν. Ίσως το ρεμπέτικο να είχε εξελιχθεί σε ένα γνησιότερο μουσικό άκουσμα από αυτό που είναι σήμερα το λαϊκό, δηλαδή το τελειωμένο pop-electro-τσιφτετελο-λαϊκο-σκυλάδικο που αυτή τη στιγμή υπάρχει ως ελληνική μουσική.

Ήταν μία δύσκολη στιγμή της ιστορίας γι αυτούς τους ανθρώπους η στιγμή που από απλούς χασικλήδες, γίναν ξαφνικά επικίνδυνοι εγκληματίες. Ειδικά για τους δερβίσηδες, που σαν συμπεριφορά και ιδεολογία πόρρω απήχαν από τον κουτσαβάκη. Φιλήσυχοι άνθρωποι, όπως ο τύπος του βιολιστή Γιωργάκη στο Ρεμπέτικο του Φέρρη, βρέθηκαν αντιμέτωποι με την εξορία. Εξορία, τρομακτική και απαίσια όπως αυτή που περιγράφει ο μεγάλος ρεμπέτης Μάρκος Βαμβακάρης.

Το παράπονο του χασικλή δεν ήταν δυνατόν να μην ακουστεί και να μην εκφραστεί στη μουσική του. "Μας κυνηγούν τον αργιλέ" λένε με παράπονο. Στη ταινία "Ρεμπέτικο" δείχνει την αστυνομία να ξεσπάει πάνω στους μπαγλαμάδες και τα μπουζούκια των χασικλήδων. Ο χασικλής γίνεται τώρα πολίτης β' κατηγορίας, και οι ρεμπέτες σε κάποια φάση περνάνε στην παρανομία. Όχι όμως και η μουσική τους και η έμπνευσή τους, που μέσα από τον μεγάλο Βασίλη Τσιτσάνη, περνάει στα σαλόνια.

Γιατί έτσι πάντα γίνεται. Αυτό που η κοινωνία στην αρχή θεωρεί οτι το ξεκινάνε πάντα απόβλητοι, γίνεται, παραδόξως πως, κίνημα της μόδας. Γιατί οι καθωσπρέπει, μπορεί να συντηρούν μία κοινωνία, ουδέποτε όμως την βοηθούν πραγματικά να εξελιχθεί. Αυτό το πετυχαίνουν συνήθως οι απόβλητοι, και ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού είναι οι Αμερικάνοι. Όποιο καλό είδος μουσικής έχει βγει από αυτό το χωνευτήρι λαών, ήταν πάντα η μουσική των απόβλητων. Blues, jazz, rock'n'roll, hippie, rock, rap, r'n'b, ήταν μουσικές μαύρων που ζούσαν στα γκέτο, με εξαίρεση τους χίππηδες που ήταν ως επί το πλείστον χασικλήδες φοιτητές. Γενικά, αυτές οι μουσικές ξεκίνησαν τουλάχιστον από απόβλητους, και μέχρι η "καθωσπρέπει", κατά βάση λευκή κοινωνία των ΗΠΑ να τις δεχτεί, ήταν μουσικές αλήτικες, όπως ακριβώς συνέβει και με το ρεμπέτικο στην Ελλάδα.

Σε αντίθεση με ο,τι θα περίμενε κανείς από λιωμένους χασικλήδες σε έναν τεκέ, ήταν δημιουργικοί τύποι. Εφήυραν ένα σωρό μουσικά όργανα, παραλλαγές εγχόρδων, που περιγράφει λεπτομερώς ο Πετρόπουλος, καθώς και αυτοσχέδια όργανα, όπως το κομπολόι στο ποτήρι, καθώς και τα διάσημα "τσακίσματα", τα οποία αποτελούσαν αυτοσχέδιες φράσεις των ακροατών, για να τονώσουν το ηθικό των μουσικών και για να εκδηλώσουν την εκτίμηση τους για τη μουσική που αυτοί παίζαν. Σας παραπέμπω σε ένα πολύ πετυχημένο site, το Tsakismata Automatic Generator για να δείτε τί ακριβώς εννοώ. Το site είναι άπαιχτο, και παρατηρήστε πάνω πάνω στο σηματάκι τις τέσσερεις χορδές του μπουζουκιού του Χιώτη, από τις οποίες η τέταρτη διαγράφεται, για να μπορέσουμε να επιστρέψουμε επιτέλους στο αυθεντικό μπουζούκι του Βαμβακάρη, το τρίχορδο, που δεν ήταν φτιαγμένο για να παίζει ακοπανιαμέντα (όπως αυτό του Χιώτη) που όμως ήταν όμορφο, με μακρύ λαιμό και ήταν και το γνήσιο μπουζούκι του ρεμπέτικου.

Ο Χιώτης ήταν μία στροφή στο ελληνικό τραγούδι και αυτός, φτιάχνοντας το μπουζούκι που περιέγραψα παραπάνω, το τετράχορδο, και γράφοντας μουσική αρχοντορεμπέτικη συνδυασμένη με λατιν ήχους, όπως το μάμπο. Έμεινε στην ιστορία σα μεγάλος μουσικός και διάσημος βιρτουόζος, αλλά όχι τόσο λαοφιλής σα ρεμπέτης. Οι ρεμπέτες, τον κατηγόρησαν οτι ξεπούλησε τη μουσική του, και οτι την "μπαστάρδεψε" τόσο πολύ, που έχασε την δυνατότητα να εκφράζει τους ίδιους τους ρεμπέτες. Ο Τσιτσάνης, έγραψε μεν αρχοντορεμπέτικα και ελαφρολαϊκά, αλλά κατάφερνε να παράγει λιγότερο "λουστραρισμένη" μουσική από αυτή του Χιώτη. Ήταν οπωσδήποτε πιό λαϊκός, και γι αυτό και στέκεται και επάξια στην κορυφή των ρεμπετών που συντέλεσαν στην τρίτη περίοδο της ιστορίας του ρεμπέτικου.

Ένας ακόμη γνωστός μεταγενέστερος ρεμπέτης που μας είναι και πολύ γνωστός από τις ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, ήταν ο Γιώργος Ζαμπέτας. Χωρίς να ανήκει στην γενιά των παλιών ρεμπετών, έμεινε συνδεδεμένος με τους ρεμπέτες από την ομιλία του, το τρόπο που τραγουδούσε, και το αστείρευτο χιούμορ του, που δε φαίνεται στον κινηματογράφο λόγω λογοκρισίας. Δεν θα τον κατέτασσα στους μεγάλους ρεμπέτες από την άποψη οτι προτίστως, έγραφε ελαφρολαϊκά, και δευτερευόντως, ήταν χρονικά μεταγενέστερος. Όμως, ήταν δερβίσης, είχε χιούμορ και το είχε και το καλοκάγαθο ύφος του χρόνιου χασικλή... ώστε ενώ δεν ήταν πραγματικός ρεμπέτης, πέρασε στην καρδιά μας σαν ένας μεγάλος βιρτουόζος του μπουζουκιού, διότι πράγματι ήταν, και σαν ένας συμπαθητικός χαρακτήρας της εποχής των αρχοντορεμπέτικων, όταν ήδη είχε αρχίσει να ξεχνιέται το "τσάκισμα" και η χαρακτηριστική ομιλία του ρεμπέτη.

Μεγάλοι ρεμπέτες ήταν τόσοι πολλοί, που είναι μάταιο να αναφέρω οποιονδήποτε διότι η λίστα των επωνύμων είναι μεγάλη και η λίστα των ανωνύμων ακόμη μεγαλύτερη. Πολλοί ρεμπέτες κατήγγηλαν κλοπές του άγνωστου συνθέτη, από επώνυμους. Δηλαδή, οτι πήραν την εποχή των μεγάλων ηχογραφήσεων του ρεμπέτικου, τραγούδια που ήταν ανώνυμου συνθέτη και τα τραγουδούσαν για χρόνια στους τεκέδες, και τα παρουσίασαν στο κοινό σαν δικά τους. Πολλά τραγούδια έφτασαν σε εμάς με αυτό το τρόπο, και όλα αυτά γράφτηκαν άπό παρέες που μαζευόντουσαν.

Όπως ακριβώς φτιάχτηκε το μεγαλύτερο μέρος της κέλτικης μουσικής, σε παμπ σε όλη την Ιρλανδία, σε μία διαδικασία που οι ιρλανδοί αποκαλούν "irish session", όπου όλοι μαζί παίζουν ο,τι τους κατέβει μέχρι να βγει τραγούδι. Την διαδικασία έχει υμνήσει και ο Bob Marley, στο τραγούδι του "jamming", το τζαμάρισμα δηλαδή.

Οι ρεμπέτες που τζαμάραν όλοι μαζί, δώσαν ένα τεράστιο πλούτο τραγουδιών, με ποικίλα θέματα, την φυλακή, την εξορία, το χασίσι, την παρέα, τον έρωτα, τον πόνο του έρωτα, τις μικρές και μεγάλες χαρές και λύπες του φτωχού ανθρώπου. Γι αυτό και δεν εξέφραζαν μόνο το χασικλή και δεν γράφτηκαν μόνο για τον χασικλή. Ο χασικλής έγραφε σαν άνθρωπος και όχι σαν χασικλής, γι αυτό και η μουσική του εξέφραζε τελικά όλη τη φτωχολογιά, και όχι μόνο τους χασικλήδες. Και γι αυτό άντεξε το κυνήγι και τελικά επιβλήθηκε στην ελληνική μουσική, ενώ πλέον κανείς δεν ακούει τα ευρωπαϊκής μορφής τανγκό και ρομαντικά τραγούδια που την ίδια εποχή παιζόταν στα ραδιόφωνα ελεύθερα.

Οι ρεμπέτες ήταν δημιουργικότατα και εκφραστικότατα άτομα, και δώσαν στη χώρα μας όχι μόνο τη γνησιότερη νεοελληνική μουσική της, αλλά και ολόκληρη κουλτούρα και ύφος στη γλώσσα μας. Λέξεις πάρα πολλές, εκφράσεις ακόμη περισσότερες, ακόμη και το οτι το τραγούδι αυτό ομιλούταν σε μία επιτέλους οικεία για όλους τους έλληνες γλώσσα: τη δημοτική. Ο χασικλής δεν μιλάει στη καθαρεύουσα, και ακόμη και όταν είναι μορφωμένος, δεν την αγαπά.

Ο ρεμπέτης που ακολουθεί τη διαδρομή του ρεμπέτικου τουλάχιστον από τη Μικρασιατική Καταστροφή, είναι ένας άνθρωπος πονεμένος. Έχει ζήσει της δόξες της Σμύρνης, με τα Καφέ Αμάν, και μετά ρίχνεται στα προσφυγικά του Πειραιά, μέσα στην πείνα και την εξαθλίωση. Είναι ένας άνθρωπος που μόλις ορθοποδεί λίγο από την καταστροφή της Σμύρνης, ρίχνεται στη δικτατορία του Μεταξά και από κει στον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο. Είναι ένας άνθρωπος χωρις σιγουριά για το μέλλον που τον σκαμπανεβάζει, αλλά που ονειρεύεται και ελπίζει σε καλύτερες μέρες. Νομίζω όλα αυτά αποτυπώνονται πολύ καλά στο ρεμπέτικο τραγούδι.

Ο χασικλής ξέρει οτι είναι χασικλής γιατί έχει βάσανα.

"Σα μαστουριάσω και γενώ τρελός απ'τη μαστούρα, ξεχνάω όλα μου τα βάσανα κι όλη μου τη σκοτούρα... Με πίκρες και με βάσανα με προίκισε η φύση, κι όλα περνούν και χάνονται μόνο με το χασίσι."

"Πέντε χρόνια δικασμένος μέσα στο Γεντί Κουλέ, από το πολύ σεκλέτι τό 'ριξα στον αργιλέ.... κι άλλα πέντε ξεχασμένος από σένανε καλέ, για παρηγοριά οι μάγκες μου πατούσαν αργιλέ..."

Η παρηγοριά για το σεκλέτι, είναι βέβαια το χασίς. Και δε θα εξετάσω τους λόγους για τους οποίους το πίστευαν αυτό αυτοί οι άνθρωποι, όσο οτι το πίστευαν. Και το αποτύπωναν στα τραγούδια τους σε πολλές περιπτώσεις.

PLUR

Οι αρνητικές συνέπειες του χόρτου.

2009-05-01T09:16:00.010+03:00

Υπάρχει κάτι σε αυτό το blog που με κάνει να διαβάζω σχόλια και να πιάνω το κεφάλι μου. Και δεν το γράφω αυτό υποτιμητικά προς αυτούς που μου κάνουν αυτά τα σχόλια. Είναι που μου θυμίζουν την ασχετοσύνη και την έλλειψη ενημέρωσης που δέρνει αυτή τη χωρα ανελέητα. Και τότε πιάνω το κεφάλι μου. Και τότε νιώθω οτι πρέπει να γράψω σαν γεωμέτρης που τραβάει γραμμές, για να καθορίσει τα όρια μεταξύ του υπαρκτού σχήματος και της χαοτικής αοριστίας. Φυσιολογικά δε θα συνέχιζα τόσο σύντομα αυτό το θέμα, αλλά έρχεται τριήμερο και έχω χρόνο να συμπληρώσω το προηγούμενο post.

Ας μιλήσουμε λοιπόν για τις αρνητικές συνέπειες της κατάχρησης της φούντας. Πριν παραθέσω τις απόψεις μου και την υπαρκτή γνώση μέχρι τώρα, σας καλώ να κάνετε δύο πράγματα, διότι δε θα μπορέσω να βρω όλη τη βιβλιογραφία που έχω διαβάσει και δε θα τη παραθέσω:

Να δείτε μόνοι σας τί μπορείτε να βρείτε στο διαδίκτυο γύρω από το θέμα.
Να χωρίσετε τα κείμενα που βρήκατε σε αυτά που λένε "οι έρευνες δείξαν" και σε αυτά που λένε οτι "οι ερευνητές πιστεύουν."

Εγώ πάντως, που έχω ψάξει ενδελεχώς, έχω βγει στα ακόλουθα συμπεράσματα και ερωτήματα:

Οτι οι έρευνες γύρω από το θέμα είναι ελλειπέστατες, ενώ το θέμα δεν είναι μόνο επιστημονικό, είναι και νομικό, και ιατρικό, και κοινωνιολογικό. Είναι τερατώδες αν σκεφτεί κανείς, οτι ένα τέτοιο ζήτημα έχει μείνει επιστημονικά ανεξιχνίαστο, ειδικά αν σκεφτείς οτι άνθρωποι καταδικάζονται σε φυλάκιση και καταστρέφεται η ζωή τους από τους νόμους εναντίον του χόρτου. Μα δεν είναι περίεργο; πως συμβαίνει αυτό; Γιατί δεν έχουν καταφέρει να κάνουν μία σοβαρή έρευνα; Γιατί ξέρουν τόσο καλά τις επιδράσεις της πρέζας και της κόκας και όχι του χόρτου, που είναι και πιό δημοφιλές; Πως και τους ξέφυγε έτσι το χόρτο; Μήπως επειδή τελικά δεν έχουν και πολύ επιστημονικές βάσεις σε αυτή την δαιμονολογία εναντίον του χόρτου; Μήπως επειδή αν επιτρεπόντουσαν σοβαρότερες έρευνες, ίσως να αναγκαζόντουσαν να αλλάξουν τη νομοθεσία, πράγμα που θα έφερνε δυσβάχταχτες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές για τους κυβερνώντες; Μήπως επειδή η κόκα και η πρέζα, που κάνουν όντως κακό, είναι εύκολο να το ορίσεις, ενώ στη φούντα είναι τόσο αόριστο και μπουρδολογικό, που οι έρευνες αποφεύγονται για να μη φανεί η υποκρισία της σύγχρονης ιατρικής, νομικής και κοινωνιολογίας που επιτρέπει άνθρωποι να φυλακίζονται για μία μαλακία με τη συναίνεση τους;
Οτι στα περισσότερα κείμενα που κατηγορείται η φούντα, είναι πολύ δύσκολο να βρεις τουλάχιστον 1 επιστημονικά εμπεριστατωμένο άρθρο, στο οποίο δε θα αναφέρεται αόριστα οτι "οι ερευνητές πιστεύουν" αλλά "οι έρευνες δείξαν". Σαν εργαζόμενη επιστήμονας και ακαδημαϊκή πολίτης, σας συμβουλεύω, ΠΟΤΕ να μην ακούτε λέξη ενός "ερευνητή που πιστεύει". Προσωπικά σαν αποδέκτης σχετικών ερευνών, ποσώς ενδιαφέρομαι για τη γνώμη τους. Ενδιαφέρομαι μόνο για το τί μπόρεσαν να βρούν. Και όταν ένας ερευνητής ξεκινάει με τη λέξη "πιστεύω προσωπικά πως..." αντί "απέδειξα επιστημονικά ότι..." τότε κατά 99% των περιπτώσεων, απλώς τα αποτελέσματα δε συμφωνούν με τις προκαταλλείψεις του, ή αδυνατεί να κατηγορήσει με χειροπιαστά, επιστημονικά εμπεριστατωμένα στοιχεία.
Όπως σας είπα, η χώρα από την οποία ξεκίνησε αυτό το κακό, είναι η Αμερική. Οφείλουμε να κατανοήσουμε την νοοτροπία που έχει δημιουργηθεί σε αυτό το μείγμα εθνών, που προσπαθούν να βρουν μία κοινή μενταλιτέ, προκειμένου να συνεννοηθούν μεταξύ τους. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, που δεν υπάρχει στην Ευρώπη, είναι η έννοια του loser και του winner. Στην Αμερική, αν δεν είσαι κοράκι που πέφτει να φάει τους γύρω του, και προτιμάς μία πιό ήσυχη στάση στη ζωή σου, είσαι loser. Αν δεν είναι ο μοναδικός σκοπός της ζωής σου να χεστείς στο τάληρο πατώντας επί πτωμάτων, και δεν πιέζεις τα παιδιά σου να κάνουν το ίδιο, είσαι loser. Οι αμερικανίδες μαμάδες, δίνουν speed στα παιδάκια που δε δείχνουν κλίση στο σχολείο, για να μη γίνουν loser. Δίνουν οι ίδιες ναρκωτικά, βαριά μάλιστα, στα παιδιά τους για να μη γίνουν loser. Τότε δε πειράζει όμως, αρκεί να μη γίνουν losers, και το απλό που λέμε εμείς για ένα μη επιμελές παιδάκι στην Ελλάδα, "δε τα παίρνει τα γράμματα", αυτοί το ονομάζουν Attention deficit disorder και τους δίνουν αμφεταμίνες. Διότι στη νοοτροπία τους δεν υπάρχει "δε παίρνω τα γράμματα", υπάρχει "είμαι loser." Αν προτιμήσεις, σαν τον πρωταγωνιστή του American Beauty να εργαστείς σε φαστφουντάδικο παρά τη προϋπηρεσία σου για μιά πιό ήσυχη ζωή, πάλι είσαι loser. Αν προτιμάς να κάτσεις σπίτι σου με τους φίλους να πιείς χόρτο αντί να βγεις στα club για να αποδείξεις στους γύρω σου οτι είσαι party animal, με λεφτά και διασυνδέσεις, είσαι loser. Αυτή η καθημερινή υστερία του "δείχνεσθαι" για τους αμερικάνους μεταφράζεται ως υγιής συμπεριφορά, ενώ οποιαδήποτε απόκλιση από την επιθυμία να βγάλεις τρελά λεφτά και να ανταγωνίζεσαι διαρκώς τους άλλους, είναι άρρωστη.

Και τώρα, ήρθε η ώρα να δούμε τις επιπτώσεις στην υγεία. Πηγαίνετε στο wikipedia, εδώ και κοιτάξτε τον τίτλο "health issues" για να γελάσουμε όλοι μαζί. Μία παράγραφος, στην οποία όλες οι προτάσεις ξεκινάνε με "οι ερευνητές πιστεύουν οτι η κάνναβης προκαλεί.... αλλά δεν έχουν ακόμη καταφέρει να αποδείξουν μία απόλυτη σύνδεση μεταξύ της κάνναβης και του..." Μα δεν είναι γελοίο; όλοι λένε οτι κάτι προκαλείται και κανείς δε μπορεί να αποδείξει τίποτε. Ας δούμε μόνο ο,τι έχει αποδειχθεί:

Το χόρτο επιρρεάζει την πρόσφατη μνήμη. Δείτε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο εδώ, στο οποίο αναφέρονται με ακρίβεια τα τεστ που έγιναν σχετικά. Έχει αποδειχτεί οτι όντως επιρρεάζεται η μεταφορά της πληροφορίας από την πρόσφατη στη μόνιμη μνήμη. ΟΜΩΣ, τα τεστ έδειξαν σημαντικές στατιστικές διαφορές μόνο στις περιπτώσεις νευρο-κινητικών ασκήσεων και απομνημόνευσης αριθμών. Όχι στην απομνημόνευση πχ σημαντικών πράξεων ή γεγονότων. Δηλαδή, άμα διαβάζεις ιστορία μαστουρωμένος, ίσως να μη θυμάσαι καλά τις ημερομηνίες. Θα θυμάσαι ωραιότατα όμως τα γεγονότα. Επίσης, καλό είναι να μην είσαι λιωμένος όταν θα πας για μαθήματα οδήγησης. Γενικά, οι έρευνες έδειξαν μη σημαντικές αποκλίσεις. Έδειξε πάντως οτι υπάρχει ένα 9ωρό hangover, με την έννοια οτι σε αυτές τις 9 ώρες, ίσως να μη θυμάσαι σε τεστ αριθμών τόσο καλά τα νούμερα. Όμως, επίσης απέδειξαν οτι καμία σχέση δεν έχει το hangover του αλκοόλ με αυτό τις φούντας. Εγώ προσωπικά έχω απομνημονεύσει αρκετές εξεταστικές μαστουρωμένη. Η αλήθεια πάντως είναι οτι όταν θέλω να μάθω μία δουλειά, αποφεύγω να πίνω πολύ. Μπορεί να είμαι πιωμένη, αλλά όχι "λιωμένη", με εντελώς γεμάτη τη κεφάλα μου, αν με καταλαβαίνετε. Μετά, όταν η προσωρινή αυτή μνήμη περάσει στη μόνιμη, η RAM γίνει ROM, τότε πίνω όσο τραβάει η ψυχή μου. Γνώμη μου είναι πως καλό είναι, αν πχ είσαι σε θεωρητική σχολή και έχεις πολύ απομνηνόνευση, να κάνεις κράτει όταν διαβάζεις. Αν όμως λύνεις ασκήσεις, τότε μπορείς να πίνεις όσο θες. Και ξέρω στα σίγουρα, οτι πολλοί φοιτητές ξέραν να τραβήξουν αυτή τη διαχωριστική γραμμή με άνεση στο διάβασμά τους. Μπορείτε όλοι σας, αρκεί να το κάνετε σωστά.
Το ανοσοποιητικό σας πέφτει. Αυτό ίσως να είναι χρήσιμο αν πάσχετε από λύκο ή ρευματοειδή αρθρήτιδα ή αλλεργίες, αλλά γενικά ίσως να δημιουργήσει πρόβλημα. Να προσέχετε την υγεία σας και να πίνετε με σταθερούς ρυθμούς, να μην έχετε πολλά βράδια που το παρακάνετε αν με καταλαβαίνετε. Γιατί μπορεί το κάπνισμα κάνναβης να δρα ίσως προστατευτικά, αλλά κακά τα ψέμματα, είτε καπνίζεις τσιγάρο, είτε χόρτο, είτε τα θυμιάματα της Πυθείας, ο καπνός δεν είναι ο,τι καλύτερο για τα πνευμόνια σου. Ίσως να είστε επιρρεπείς σε πνευμονίες ή βρογχίτιδες. Αν πίνατε με vapourisators, θα ήταν ακόμη καλύτερο για σας.

Και εδώ συνοψίζονται οι αρνητικές επιπτώσεις στη σωματική σας υγεία. Ή τουλάχιστον, αυτές που έχουν αποδειχεί ατράνταχτα.

Πάμε στις ψυχοενεργικές ιδιότητες της φούντας. Ας αφήσουμε για λίγο απέξω την σωματική υγεία, και ας δούμε τα αποτελέσματα στην ψυχική σας υγεία, αν είστε χασικλής (ας το ορίσω και αυτό σήμερα, χασικλής = χρόνιος, καθημερινός χρήστης). Ούτως ή άλλως, η μεγαλύτερη πολεμική εναντίον του χόρτου γίνεται πάνω στην ψυχική υγεία.

Θα σας παραθέσω μία σειρά ερωτήσεων, σε τρία σκέλη.

Αν απαντήσετε στις περισσότερες από τις παρακάτω ερωτήσεις θετικά, τότε η κατάχρηση χόρτου σας κάνει κακό.

Είστε άνθρωπος που το οικογενειακό του περιβάλλον δεν συμφωνούσε με τα προσωπικά σας όνειρα και σας υποχρέωσαν να τα εγκαταλείψετε ή επιτρέπετε οι κοινωνικές επιταγές να σας απαγορεύουν και να σας υπαγορεύουν πράγματα;
Έχετε στο ιατρικό ιστορικό της οικογένειάς σας κρούσματα σχιζοφρένειας ή ψύχωσης γενικότερα;
Έχετε τη τάση να γίνεστε αναβλητικός με τις υποχρεώσεις σας ή βαριέστε πολλές φορές να περιποιηθείτε τον εαυτό σας ή το σπίτι σας;
Είστε γενικά απαισιόδοξο και μηδενιστικό άτομο;
Σνηθίζετε να καταναλώνετε αλκοόλ με ο,τι άλλο και να πιείτε (χόρτο, κόκα, mdma κλπ) ή να καταναλώνετε αλκοόλ καθημερινά ή σε τεράστιες ποσότητες;
Πιάνετε τον εαυτό σας να πιστεύει οτι ο κόσμος είναι πολύ σκληρός μαζί σας και πως είστε αδύναμοι να τον πολεμήσετε;
Είστε άνθρωπος που συχαίνεται κατα βάθος τη δουλειά που κάνει και που το να πάτε κάθε πρωί στην δουλειά αποτελεί το προσωπικό σας μαρτύριο ή σπουδάζετε μία σχολή που διάλεξαν περισσότερο οι γονείς σας παρά εσείς;
Πάσχετε από κατάθλιψη, ή πιστεύετε οτι η καλύτερη δραστηριότητα μετά τον υπολογιστή σας, είναι ο ύπνος;
Πολλές φορές αδυνατείτε να συνδέσετε τον εαυτό σας συναισθηματικά με γεγονότα του περιβάλλοντός σας, και συχνά σας κατηγορούν για αδιαφορία;
Έχετε τη τάση να ανησυχείτε υπερβολικά για την υγεία σας, και οποιαδήποτε σωματική αλλαγή σας κάνει να φοβάστε οτι πάθατε κάτι πολύ κακό;

Αν απαντήσατε θετικά σε πάνω από 5 ερωτήσεις, θα πρέπει να το σκεφτείτε πολύ σοβαρά να σταματήσετε να πίνετε τακτικά χόρτο. Αν μάλιστα απαντήσατε θετικά και στην ερώτηση 2, νομίζω θα πρέπει να το αποκλείσετε εντελώς.

Πότε όμως το χόρτο είναι ευεργετικό για σας; Αν απαντήσετε σε πάνω από 5 ερωτήσεις θετικά, νομίζω πρέπει να αρχίσετε να πίνετε χόρτο από σήμερα κιόλας.

Έχετε νευρικές αϋπνίες που σας καταρρακώνουν σωματικά και ψυχολογικά με αποτέλεσμα να πέφτει η απόδοσή σας;
Είστε άνθρωπος με νεύρα που συχνά ξεσπάει στους γύρω του, και πνίγεστε στο άγχος σας και πνίγετε και τους γύρω σας μαζί;
Συχνά οι άνθρωποι σας λένε οτι παίρνετε τα πράγματα πολύ σοβαρά ή είστε υπερβολικός; Δηλαδή, στεναχωριέστε υπέρ του δέοντος για πράγματα που συμβαίνουν στο περιβάλλον σας;
Πάσχετε από ανορεξία;
Τσακώνεστε συχνά;
Έχετε τικ;
Ασχολείστε συχνά με τις ζωές των φίλων/συγγενών/γειτόνων σας και επιμένετε να ακολουθήσουν οπωσδήποτε τις απόψεις σας;
Θεωρείτε οτι οι ήρεμοι τύποι στη ζωή είναι αδύναμοι και μόνο οι δυναμικοί τύποι τελικά ξέρουν να απολαμβάνουν τη ζωή και να ζουν ευπρεπώς;
Πολλές φορές σας επισημαίνουν πως αδύνατείτε να δείτε τις συνδέσεις μεταξύ πραγμάτων ή γεγονότων γιατί σπανίως εμβαθύνετε ή πως βγαίνετε συχνά σε υπεραπλουστευμένα συμπεράσματα;
Είστε καθαρά υλιστής τύπος και δε τα πάτε πολύ καλά με λέξεις όπως φιλοσοφία/θρησκεία/μεταφυσική/εσωτερική αναζήτηση;

Αν ο νόμος ήταν πιό δίκαιος, νομίζω οτι για όσους από σας απάντησαν για πάνω από 5 ερωτήσεις θετικά, θα έπρεπε να σας έπιβληθεί το χόρτο με το ζόρι.

Αν τώρα, απαντήσετε στη πλειοψηφία των παρακάτω ερωτήσεων θετικά, τότε μπορείτε να κάνετε κατάχρηση χόρτου χωρίς να έχετε προβλήματα.

Είστε άνθρωπος που του αρέσει η δουλειά του/η σχολή του και νιώθετε πως εκφράζεστε δημιουργικά μέσα από αυτήν;
Είστε γενικά αισιόδοξος σαν τύπος ανθρώπου;
Σας αρέσει να σκέφτεστε βαθύτερα και να προσηλώνεστε σε ένα αντικείμενο που σας ενδιαφέρει;
Το να φροντίσετε τον εαυτό σας ή το σπίτι σας αποτελεί χαρά αντί αγγαρεία;
Το να σκέφτεστε διαφορετικά από το σύνολο δε σας τρομάζει, αλλά σας χαροποιεί για την ιδιαιτερότητά σας;
Έχετε έντονη την αίσθηση της υποχρέωσης και ποτέ δεν "κρεμάτε" τους ανθρώπους ή τον καθηγητή/εργοδότη σας αν δεν έχετε ένα πραγματικά σοβαρό λόγο;
Ακόμη και αν είστε σπιτόγατος ξέρετε και να διασκεδάζετε έξω, όπου πραγματικά επιθυμείτε εσείς και όχι όπου επιβάλλει κάποια lifestyle εκπομπή της τηλεόρασης;
Το άγχος σας πηγάζει συνήθως από την ανάγκη σας να είστε σωστός στις υποχρεώσεις σας αντί από κάποια υποβόσκουσα κατάθλιψη;
Νιώθετε οτι γενικά, εσείς έχετε πάει τη ζωή σας στο δρόμο της και όχι αυτή εσάς;
Πίνετε για να διασκεδάσετε και ουχί για να ξεχάσετε;

Αν απαντήσατε σε πάνω από 5 ερωτήσεις θετικά, το πιθανότερο είναι οτι μπορείτε να καταχράστε την κάνναβη χωρίς να σας προκύψει κάποιο σοβαρό πρόβλημα.

Ας δούμε και μερικούς μύθους που κάποιοι "επιστήμονες", εντελώς ξεδιάντροπα και χωρίς επιστημονικές αποδείξεις κυκλοφορούν στην πιάτσα.

Το χορτο κάνει περισσότερο κακό στα πνευμόνια από το τσιγάρο. Ψέμμα. Το χόρτο δρα προστατευτικά εναντίον του καρκίνου του πνεύμονα, σε πληθυσμούς καπνιστών που μελετήθηκαν, μεταξύ ομάδων που καπνίζουν μόνο τσιγάρα και ομάδων που πίνουν και χόρτο.
Το χόρτο σε κάνει απαθή και τεμπέλη. Ψέμμα. Απόδειξη οι χιλιάδες επιστημόνων που τελείωσαν το πανεπιστήμιό τους με ένα μπάφο στο στόμα. Κανείς από αυτούς δε θα είχε καταφέρει να περάσει ούτε μία εξεταστική αν αυτό αλήθευε. Το γεγονός οτι ο μέσος Αμερικάνος όταν θέλει να εξηγήσει οτι δεν είναι τόσο άσχετος με τις ουσίες πάντα λέει "πήγα και εγώ στο κολλέγιο", μιλάει από μόνο του. Αντίθετα, το χόρτο, ΠΑΝΤΑ αν κάνεις αυτό που σου αρέσει, σε κάνει να "κολλάς" σε αυτό και να αποδίδεις καλύτερα. Εγώ το θεωρητικό μέρος της διπλωματικής μου, που μου πήρε κανα 3μηνο να το συντάξω (135 σελίδες, γαμώτο!) το έγραψα με το μπάφο ανα χείρας, και θα πρέπει να ήπια τουλάχιστον ένα 9μπαρο σοκολάτα μέχρι να το τελειώσω. Η δε αδερφή μου, είχε πάντα μόνιμο άγχος να έχουμε χόρτο στο σπίτι, διότι πίστευε ακράδαντα οτι αν δεν έχει μπάφο να την ηρεμίσει και να την "κολλήσει" στο βιβλίο της, της ήταν αδύνατο να "στρώσει κώλο" όπως έλεγε.
Το χόρτο επιρρεάζει την οδήγηση. Ψέμμα. Η έρευνες στο θέμα είναι πολύ αστείες. Αποδείχθηκε πως οι οδηγοί χασικλήδες πάνω από 25 ετών έχουν λιγότερα ατυχήματα από τους υπόλοιπους οδηγούς, ενώ αυτοί κάτω των 25 περισσότερα. Δηλαδή συγγνώμη, αλλά δεν έχει να κάνει ούτε με τα αντανακλαστικά, ούτε με την αντίληψη του χώρου ή την όραση. Έχει να κάνει με το αν ο χασικλής πίνει χασίσι για να πουλήσει μαγκιά στους φίλους του, και οδηγάει και ανάλογα, ή είναι ώριμος χασικλής και πίνει για να είναι ήρεμος. Επίσης, οτι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία οδηγοί, ξέρουν ήδη οδήγηση και πάνε αυτόματα, ενώ οι μικρότεροι, που είναι ακόμη στην εκμάθηση, με το χόρτο αργούν να περάσουν τις κινήσεις της οδήγησης από την εκμάθηση στην μόνιμη μνήμη. Με το χόρτο, οδηγάς κανονικότατα, έχεις αντανακλαστικά κανονικά, και αυτό είναι που μετράει περισσότερο, διότι συνήθως αυτό χάνεται με τις ουσίες. Ουδέποτε αναφέρθηκαν ατυχήματα στο δρόμο από υπερβολική κατανάλωση φούντας. Το μόνο κακό είναι πως ίσως νομίζεις οτι πας αργά ενώ πας γρήγορα, ή πως πας γρήγορα ενώ πας αργά. Οι περισσότεροι χασικλήδες το αντιπαρέρχονται αυτό με το να πηγαίνουν πιό αργά. Όπως λέει και ο Hicks "u go only on 4 fuckin miles per hour." Τόσο το καλύτερο για σένα. Και όπως λέει ο ίδιος, ίσως τελικά θα έπρεπε να υποχρεώσουμε να πίνουν φούντα, όλοι αυτοί οι τρελοί που βλέπουν το αμάξι τους σαν την προέκταση του πουλιού τους (μικροτσούτσουνοι, συνήθως) και τρέχουν σα τρελοί για να μας αποδείξουν πόσο άντρες είναι. Επίσης, σε όποιον μαλάκα οδηγάει με το χέρι κολλημένο στη κόρνα. Επειδή είναι αυτός νευρασθενής θα πρέπει να γίνουμε και εμείς μαζί του; Όχι. Ώρα να δώσουμε φούντα σε κάτι τέτοιους οδηγούς. Στην Ελλάδα το έχουμε ανάγκη.
Η φούντα προκαλεί κατάθλιψη, σχιζοφρένεια, ψύχωση. Ψέμμα. Έχει αποδειχτεί επιστημονικά οτι μόνο οι άνθρωποι με υποβόσκουσα ροπή προς τη σχιζοφρένεια ή τη ψύχωση, δηλαδή βεβαρημένο ιστορικό, προηγούμενη ακατάληπτη συμπεριφορά, παρουσίασαν ψύχωση μετά από παρατεταμένη χρήση. Όπου το δείτε γραμμένο αυτό είμαι 100% σίγουρη οτι δίπλα θα γράφει "οι ερευνητές πιστεύουν"... κλασσικά. Και το οτι σου προκαλεί ψύχωση ή σχιζοφρένεια στην περίπτωση που υπάρχει τάση, είναι απολύτως φυσιολογικό. Όταν παίρνεις ψυχοδηλωτικά, την ψυχή σου θα εκδηλώσεις, και μάλιστα πιό γρήγορα. Αν σε αυτή υπάρχει πρόβλημα, απλά θα φανεί πιό γρήγορα, και εδώ που τα λέμε, τόσο το καλύτερο, διότι όσο πιό γρήγορα διεγνωστεί το πρόβλημα, τόσο πιό γρήγορα θα ξεκινήσει και η αποκατάσταση. Επίσης, η φούντα δε προκαλεί κατάθλιψη, και αυτό αποδεικνύεται από τις ορδές των εργαζόμενων ανα τον πλανήτη, που ενώ ξοδεύουν ένα σεβαστό μέρος του εισοδήματός τους σε φούντα, ξυπνάνε το πρωί κανονικότατα για να πάνε στη δουλειά τους. Και είμαστε εκατομμύρια. Από παραδείγματα προσωπικά, ξέρω μόνο δύο άτομα που εμφάνισαν σχιζοφρένεια από φούντα. Ο ένας είναι γιός πόρνης, που μεγάλωσε χωρίς πατέρα, με μία ηλίθια μάνα που πιό πολύ ανησυχούσε για τους έρωτές της με τους νταβατζήδες, παρά για το παιδί της που μεγάλωνε μόνο του και ούτε σχολείο πήγε ποτέ, ούτε πατέρα γνώρισε. Το άλλο άτομο που ξέρω, μεγάλωσε σε ένα σπίτι στο οποίο ο πατέρας του, αλκοολικός και ψυχωτικός, χτύπαγε τα παιδιά του με τη ζώνη από 4 χρονών, και η μάνα του, αντί να κάνει κάτι για να βοηθήσει τον εαυτό της και τα παιδιά της, τους κλαιγόταν μία ζωή και από πάνω, όταν η αδερφή του την έκανε άπό τα 16 από το σπίτι για να γλιτώσει, αντί να ντραπεί για την κατάντια της και να κάνει επιτέλους κάτι, γύρευε να φορτωθεί στο κορίτσι της που δούλευε 2 δουλειές μόνο του για να τα βγάλει πέρα. Ξέρω και ένα σωρό παιδιά που στο πανεπιστήμιο παρουσιάσαν κατάθλιψη και έμειναν κλεισμένα σπίτι. Το 100% αυτών (γιατί τους ρώτησα όλους) σπούδαζαν μία επιστήμη που δε πολυγούσταραν, μόνο και μόνο γιατί αυτό περίμεναν από αυτούς οι γονείς τους. Άντε να κολλήσεις με την επιστήμη και να αποδόσεις στο πανεπιστήμιο. Και φούντα να μη πίνεις, δε μου φαίνεται περίεργο αν τελικά κλειστείς σπίτι και παίζεις pro αντί να πας για μάθημα. Δε ξέρω ΚΑΝΕΝΑ παιδί, που οι γονείς του σεβάστηκαν τα όνειρά του, δηλαδή από υγιή οικογένεια, που να ήπιε χόρτο και να παρουσίασε ψύχωση. Αν δεις άτομο να κλείνεται στο σπίτι του και όλη μέρα να πίνει χόρτο, ψάξε καλύτερα και μη βγαίνεις σε βιαστικά και υπεραπλουστευμένα συμπεράσματα. Δες το σπίτι του, τη μόρφωσή του, το βιωτικό του επίπεδο, τις ευκαιρίες που είχε να γίνει κάτι διαφορετικό. Και μου τι σπάνε και οι "επιστήμονες" που βγαίνουν σε υπεραπλουστευμένα συμπεράσματα και υποστηρίζουν τέτοιες βλακείες. Ο αστυνομικός είναι όργανο, το μπουζούκι είναι όργανο, άρα ο αστυνομικός είναι μπουζούκι. Τόση υπεραπλούστευση, σε μετατρέπει άνετα από επιστήμονα σε τσαρλατάνο. Ο μέσος ψυχίατρος ξέρει πολύ καλά πως, για κάθε ασθενή που δέχεται, θα έπρεπε στη πραγματικότητα να κουράρει ολόκληρη την οικογένειά του αν ήθελε να τον κάνει πραγματικά καλά. Δε μπορεί όμως, και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να διδάξει στο άτομο πως να αμύνεται ψυχικά στο προβληματικό περιβάλλον που το οδήγησε στην ψυχασθένεια. Το γεγονός λοιπόν οτι η σύγχρονη ψυχιατρική αναγκάζεται να παραβλέψει το περιβάλλον του κάθε ψυχασθενούς επειδή δε μπορεί να επέμβει σ'αυτό, δε σημαίνει οτι αυτό τελικά δεν είχε το καθοριστικότερο ρόλο στην πορεία της ασθένειας. Τον έχει φυσικά, και αυτό ισχύει για τον κάθε καταθλιπτικό ή ψυχασθενή που καταφεύγει σε γιατρό. Η σχιζοφρένεια είναι κληρονομική όχι γιατί υπάρχει σε γονίδιο, αλλά γιατί σε μεγαλώνει ένας σχιζοφρενής. Αν υπήρχε κληρονομική βάση, θα την είχαν βρει. Το ίδιο και για την κατάθλιψη. Δεν υπάρχει όμως, παρόλο που η ψυχιατρική δέχεται συμβατικά την κληρονομικότητα ως αιτία και στις δύο περιπτώσεις. "Βεβαρημένο οικογενειακό ιστορικό" λένε. Αυτό λέει πολλά νομίζω, όπως και το γεγονός οτι τελευταία οι ψυχίατροι συνειδητοποίησαν οτι ιστορικά, η σχιζοφρένεια και η ψύχωση είναι μάλλον ασθένειες που δεν υπάρχουν στα ζώα, και πιθανώς δεν υπήρχαν στην εποχή των σπηλαίων. Ιστορικές πηγές αναφέρουν άτομα που σήμερα θα περιγράφαμε σχιζοφρενείς, αρκετά αργότερα στην ανθρώπινη ιστορία. Η σχιζοφρένεια έχει σα μόνη πηγή τον ίδιο μας τον πολιτισμό, και εκφράζεται σε ο,τι φαίνεται να αποκλείνει από τις στάνταρ συμπεριφορές του. Είναι το τίμημα για την πολιτισμική και τεχνολογική μας ανάπτυξη. Και όχι, δεν προκαλείται από το χόρτο. Το μέσο παιδί που παρουσιάζει σημάδια ψύχωσης ή σχιζοφρένειας ή κατάθλιψης από το χόρτο, απλώς εκδηλώνει αυτό που ήδη έχει μέσα του, ή αν θέλετε, αφού παίρνει ψυχοδηλωτικά, ψυχοδηλώνει. Οι ερευνητές λένε "οι νέοι άνθρωποι που παρουσιάζουν ψύχωση από μαριχουάνα έχουν συνήθως βεβαρημένο οικογενειακό ιστορικό." Σε απλά ελληνικά "ο πιτσιρικάς που ανατράφηκε από τρελούς γονείς, άμα πιεί χόρτο θα μοιάσει γρηγορότερα στους γονείς του."Εμένα γιατί δε μου κάνει εντύπωση και κάνει τόσο μεγάλη στους πολέμιους του χόρτου; Με μία ψυχοδηλωτική ουσία, τί περιμέναν ακριβώς ήθελα να ξερα;
Το χόρτο σε κάνει απαθή, αδιάφορο και προκαλεί έλλειψη κινήτρων. Για αρχή, θα παραθέσω ένα κομμάτι που έχω γράψει σε προηγούμενο post (Αύγουστος 2007). Το χασίσι σε μεγάλες ποσότητες έχει μία βασική παρενέργεια. Σε κάνει να αισθάνεσαι άνετα με τη βαριεστημάρα, και αν είσαι άνθρωπος που κακομαθαίνει τον εαυτό του και δεν νοιάζεται και πολύ, το πιθανότερο είναι να σε καταστήσει βαριεστημένο και αντιπαραγωγικό. Αν ξέρεις να διαχωρίζεις την διασκέδαση από τις υποχρεώσεις δε θα έχεις κανένα απολύτως πρόβλημα (και δόξα τω Θεώ, οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν, δεν σκάει πολύς κόσμος μεθυσμένος ή μαστουρωμένος στη δουλειά). Όχι οτι δε μπορείς να κάνεις δουλειά όσο είσαι μαστουρωμένος. Απλά δε θα την κάνεις τόσο ευχάριστα αν δεν σε ενδιαφέρει πραγματικά και ίσως να επιδείξεις βαριεστημάρα. Γίνεσαι κατ'επιλογήν αντιπαραγωγικός. Αν μία δουλειά δε σου αρέσει, έχεις μεγαλύτερη δυσκολία υπό την επίρρεια να την εκτελέσεις. Βέβαια, αν σου αρέσει, θα την κάνεις και καλύτερα γιατί θα βγάλεις και το μεράκι σου.
Στην καπιταλιστική παγκόσμια πραγματικότητα που ζούμε, η αντιπαραγωγικότητα ή η ένδειξη προτίμησης για ένα συγκεκριμένο επάγγελμα είναι βαρύτατη αμαρτία. Δεν τους νοιάζει αν σου αρέσει η δουλειά σου, θέλουν απλώς να είσαι πρόθυμος να την κάνεις. Δεν θέλουν να έχεις προτίμηση γύρω από το πιό επάγγελμα θα κάνεις, θέλουν να πάρεις ο,τι δουλειά βρεις μπροστά σου από ανάγκη, να την κάνεις αγόγγυστα και να τους πεις και ευχαριστώ. Ο καπιταλισμός δε θέλει μεράκι, θέλει τεχνογνωσία και παραγωγή. Δεν τους ενδιαφέρει αν σου αρέσει αυτό που κάνεις ή όχι. Θέλουν να δουλεύεις και να καταναλώνεις. Κατα προτίμηση μπύρες και καπνό γιατί μη ξεχνάμε πως φορολογούνται. Νόμιζα οτι με αυτές τις δύο παραγράφους, είχα καθαρίσει με το θέμα "αρνητικές συνέπειες της κάνναβης" γιατί στη πραγματικότητα, εκεί συνοψίζονται. Το χασίσι βοηθάει τη συνδυαστική σκέψη. Γι αυτό και ο χασικλής πολύ συχνά πηδάει από θέμα σε θέμα. Αυτό, σε συνδυασμό με το να κάνεις μία δουλειά που γουστάρεις πραγματικά, τελικά αποφέρει ένα καταπληκτικό brainstorming. Αν όμως δε γουστάρεις αυτό που κάνεις, τότε ούτε να συγκεντρωθείς μπορείς, ούτε να το κάνεις τόσο καλά, τόσο παραγωγικά. Και γι αυτό, πρώτοι οι αμερικάνοι, που χωρίζουν τους ανθρώπους σε winners και loosers τα βάλανε με τη φούντα. Πρέπει να δουλεύεις και να μην μιλάς, να μην έχεις προτιμήσεις, να μην έχεις γνώμη για το πως θες να ζήσεις τη ζωή σου. Απλώς να παράγεις, για να μπορείς να μην είσαι... loser.

Πρέπει να καταλάβουμε προτίστως οτι και η παρακεταμόλη έχει θύματα. Ο,τι παίρνεις σε ποσότητες, σου κάνει κακό. Ακόμη και το φαγητό ή το νερό. Το θέμα είναι τελικά να κρίνεις μόνος σου τί σου κάνει υπερβολικό καλό, τί υπερβολικό κακό, και τί σου αρέσει. Πήρα μία πολύ ωραία εικόνα από το wikipedia, η οποία εκδόθηκε από τη βρετανική ιατρική εφημερίδα The Lancet, και συνοψίζει το θέμα όλων των ουσιών, σε γραφική παράσταση. Για όσους δε ξέρουν αγγλικά, dependance σημαίνει εξάρτηση, και physical harm σημαίνει αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία.

Κλείνω το post με ένα πολύ ωραίο άρθρο (στα αγγλικά) που τα λέει όλα. Δείτε το εδώ.

PLUR.

Οι ποικιλίες της κάνναβης.

2009-04-21T21:59:00.013+03:00

Απλά, σήμερα θα σας μιλήσω για το χορταράκι. Σκόπευα να συνεχίσω με μερικές πληροφορίες για την Salvia divinorum, αλλά ο φίλος από την Κύπρο μου υπενθύμισε το ελλειπές των πληροφοριών γύρω από τις διάφορες ποικιλίες χόρτου, και ειδικά, την άγνοια που παίζει στην Ελλάδα. Οπότε βάζω παρένθεση, γιατί σήμερα πρέπει να ξεκαθαρίσω ορισμένα θέματα, που άμα τα απάνταγα φίλε μου σε μορφή comment, θα βαριόσασταν να διαβάσετε.

Για να μιλήσουμε για τις ποικιλίες του χόρτου, πρέπει να μιλήσουμε για γενετική γενικώς αρχικά, ώστε να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα.

Από τότε που υπάρχουν καλλιέργειες και κτηνοτροφία, υπάρχει η γενετική, στην πιό απλή της μορφή. Απλά διαλέγεις ορισμένα φυτά της ίδιας ράτσας, που όμως φέρουν πιό έντονα τις ιδιότητες που επιθυμείς. Σιγά σιγά, φτιάχνεις κάτι που σου αρέσει, και αυτό το είδος εξελίσσεται όπως το θες. Για παράδειγμα, οι άπειρες ποικιλίες σκύλων που υπάρχουν μέχρι σήμερα. Όμως, όπως πχ, τα rottweiller, άμα τα τρέξεις μικρά, στραβώνουν τα πίσω τους πόδια, έτσι και άλλες ποικιλίες, σε άλλα είδη, το πιθανότερο είναι από τις πολλές διασταυρώσεις να έχουν κάποια προβλήματα. Ναι μεν σου αρέσει το είδος, αλλά έχει ορισμένα μειονεκτήματα. Το κλασσικότερο μειονέκτημα ενός είδους που δημιουργήθηκε από τον άνθρωπο, είναι οτι επειδή δεν ακολούθησε το φυσιολογικό δρόμο της Φυσικής Επιλογής, όπως μας την όρισε ο Δαρβίνος, συνήθως αυτά τα κατασκευασμένα είδη, έχουν προβλήματα αναπαραγωγής, αντίστασης στις ασθένειες, κλπ.

Τώρα, το κατα πόσο είναι "αφύσικο" να κάνεις κάτι τέτοιο, να δημιουργείς ήδη με διασταυρώσεις, νομίζω είναι λίγο αργά πλέον για να το αναρωτηθούμε. Αναλογιστείτε πως, το καλαμπόκι, είναι τόσο "τεχνητό" είδος, που πλέον η αναπαραγωγή του εξαρτάται αποκλειστικά από το ανθρώπινο είδος. Το άγριο καλαμπόκι έχει κάτι σπυριά μικροσκοπικά, τα οποία μπορεί να μεταφέρει ο άνεμος εύκολα. Το καλαμπόκι όπως το έχουμε κάνει εμείς εδώ και χιλιάδες χρόνια τώρα, δε θα μπορέσει ποτέ να αναπαραχθεί, αν ανθρώπινο χέρι δε σπάσει τα σπυριά από τη ρόκα. Μόνο εμείς μπορούμε, και μόνο εμείς είμαστε υπεύθυνοι για την ύπαρξη αυτού του είδους. Εν ολίγοις, η δημιουργία καινούριων ειδών με γενετική και διασταυρώσεις είναι κάτι που συμβαίνει εδώ και χιλιάδες χρόνια. Και μόνο τώρα αρχίσαμε να την φοβόμαστε.

Ο λόγος είναι η μοριακή γενετική. Αυτό το επικίνδυνο κόψε-ράψε που πολλοί ασυνείδητοι βιολόγοι έχουν στο κεφάλι τους να κάνουν για τα χρήματα. Όμως, είναι και υπερβολικό να μας πιάνει πανικός όποτε ακούμε για γενετική. Στις περισσότερες περιπτώσεις, όπως αυτή της κάνναβης, δεν ανακατεύεται κανενός είδους μοριακή γενετική. Σκέτες διασταυρώσεις. Μου αρέσει αυτό το χορταράκι, κρατάω σπόρια του, παίρνω αρσενικά/θηλυκά και τα διασταυρώνω με ένα άλλο χορταράκι που μου άρεσε και παίρνω μία καινούρια ποικιλία. Τόσο απλά.

Και ας δούμε και έναν ορισμό της βιολογίας, που θα μας χρειαστεί. Τί είναι το υβρίδιο;

Χωρίς πολλές λεπτομέρειες, ας το δούμε απλά. Αν έχεις ένα φυτό/ζώο το οποίο, όποτε το αυτογονιμοποιείς, σου δίνει τις ίδιες ιδιότητες, έχεις ένα "αμιγές στέλεχος", μία καθαρή ποικιλία. Δηλαδή, αν γονιμοποιείς τα θηλυκά άνθη μίας μηλιάς, με γύρη από τα δικά της αρσενικά λουλούδια, και σε όλες τις διασταυρώσεις σου δίνει τα ίδια μήλα, πχ, φυρίκια, τότε έχεις ένα αμιγές στέλεχος. Αν τώρα πάρεις γύρη από μία μηλιά που δίνει φυρίκια και είναι αμιγές στέλεχος, και γονιμοποίήσεις ένα άλλο αμηγές στέλεχος, που όμως δίνει μήλα στάρκιν, το φρούτο που θα προκύψει, είναι υβρίδιο. Δηλαδή υβρίδιο είναι η μίξη που προκύπτει από δύο καθαρές ποικιλίες. Ήταν εύκολο νομίζω.

Πάμε παρακάτω. Ας δούμε γι αρχή, πόσες και ποιές ποικιλίες χόρτου υπάρχουν, παγκοσμίως.

Cannabis sativa. Η κλασσικότερη κάνναβις, η "ήρεμη", ευδοκιμεί σε πολλές χώρες του κόσμου. Είναι η ηπιότερη σε άκουσμα και περιεκτικότητα σε thc από όλες τις ποικιλίες. Ποικίλει, από 8-15% περιεκτηκότητα σε THC. Το φυτό της είναι μεγάλο, φτάνει και τα 3 μέτρα αν φυτευθεί έξω, και είναι η μόνη ποικιλία που συνεχίζει να ψηλώνει και κατά τη διάρκεια της φάσης ανθοφορίας. Γι αυτό και το δέντρο της έχει το μορφή που φαίνεται στη φώτο: μεγάλη και θαμνώδης. Το οτι είναι τεράστια δε σημαίνει οτι δίνει πολύ περισσότερο χόρτο από τις υπόλοιπες ποικιλίες, γιατί απλά τα κλαδιά της είναι πιό "σκόρπια", και έχει τη τάση να έχει πολλές κορυφές, να ψηλώνει δηλαδή τόσο από το κορυφαίο βλαστάρι, όσο και από τα πλαϊνά. Τα αρσενικά φυτά της cannabis sativa είναι αυτό που αποκαλούμε "κλωστική κάνναβη". Κάνουν μεγάλο λάθος όσοι νομίζουν οτι η κλωστική κάνναβη δεν καπνίζεται. Καπνίζεται ωραιότατα, αν είναι θηλυκή. Και τώρα, μία ακόμη πληροφορία που ποτέ να μη ξεχάσετε για την sativa: ΑΥΤΗ είναι η ελληνική φούντα. Η αλλιώς, η ελληνική φούντα, είναι η sativa που καλλιεργείται στην Ελλάδα από το 1950 περίπου, όταν η interpol πλέον περιόρισε το λαθρεμπόριο περσικής κάνναβης στην Ελλάδα. Οι χασικλήδες που τα βρήκαν τότε σκούρα, αναγκάστικαν να αρχίζουν να φυτεύουν εδώ. Το 1950, όλοι μιλούσαν για το "προυσσαλιό", το χόρτο από την Προύσσα, και τη καλαματιανή τη φούντα, ούτε να γυρίσουν να τη φτύσουν δε θέλαν. Όμως από τότε που αρχίσαν να πιάνονται τα βαπόρια στην Κορυνθία, κάναμε τα πικρά γλυκά, και ξεκινώντας με αυτό εδώ το χορταράκι, που τυχαίνει να μην είναι και το πιό δυνατό από όλα αλλά να την παλεύει καλά στα χώματά μας, οι εν Πελλοπόννησο και Κρήτη χασικλήδες κατάφεραν να τη διασταυρώσουν αρκετά ώστε να μας δώσει την ελληνική φούντα που όλοι μας ξέρουμε και αγαπάμε. ΟΜΩΣ, από τότε που η αστυνομία έχει αρχίσει άγριο κυνηγητό στην επαρχία, δηλαδή από τότε που αποφάσισαν να σπρώχνουν αλβανικό χόρτο, πείτε 1990, αυτή η "ποικιλία" κινδυνεύει να εξαφανιστεί. Και θα εξαφανιστεί, γιατί ότι δεν έχει γενετική ποικιλότητα, πάει για διαγραφή από την λίστα των υπαρκτών ειδών. Και από τη στιγμή που αυτό το χόρτο το έχουν πλέον λίγοι και σπάνια ανταλάσσουν σπόρια με τους γείτονες, λόγω μυστικοπάθειας, η δικιά μας sativa πάει προς εξαφάνιση. Αυτό δε σημαίνει οτι πρέπει να γινόμαστε απαισιόδοξοι. Αυτό που πέτυχαν οι χαμουτζήδες και οι κρητίκαροι με τόσο μεράκι, μπορούμε να το κάνουμε και εμείς, αν θέλουμε να φυτέψουμε μία sativa. Σας βεβαιώ οτι, αν υποθετικά πάρετε αλβανική sativa και τη φυτέψετε με προσοχή και αγάπη, το αποτέλεσμα θα σας εκπλήξει ευχάριστα (γιατί οι Αλβανοί που νόμίζετε οτι βρήκαν τα δικά τους σπόρια; από δω τα πήραν, μόνο που το χόρτο το έχουν αφρόντιστο, δεν ξέρουν να το καλλιεργήσουν σωστά και το ψεκάζουν με κατσαριδοκτόνο για τα ακάρεα, οπότε ιδού το άθλιο αποτέλεσμα). Η sativa, γενικά είναι ένα γελαδερό χόρτο, αν και δε σου γεμίζει το κεφάλι τόσο. Αυτή είναι ακριβώς η χάρη της: σου γεμίζει το κεφάλι λιγότερο μεν, αλλά είναι πιό ταξιδιάρικη και γελαστή.
Cannabis indica. Όπως λέει και το όνομά της, η προέλευση αυτής της ποικιλίας είναι ινδική. Από κει μας ήρθε. Έχει ένα σχετικά μικρόσωμο φυτό, το πολύ 1,5 μέτρο, με πολύ υψηλή περιεκτικότητα σε thc όμως. Έχει την τάση να αναπτύσσεται από το ακραίο βλαστάρι, αν δεν την κλαδέψεις φυσικά. Η σοδειά της είναι οπωσδήποτε μικρότερη από αυτή της sativa, αλλά όχι πολύ μικρότερη, γιατί δίνει πυκνότερους παπάδες. Το φυτάκι αυτό έχει κάνει μεγάλο ταξίδι από την Ινδία, στην Β. Αμερική, την Ευρώπη και την Αφρική. Είναι πιό ευαίσθητη και δύσκολη στην καλλιέργειά της από την αδερφή της την Sativa. Η περιεκτικότητά της σε thc φτάνει και το 20-25%. Βαράει κατακούτελα και σου γεμίζει το κεφάλι, αλλά δεν είναι τόσο γελαδερή. Για να μπορέσει κάποιος να τη βρει και να τη δοκιμάσει, θα πρέπει είτε να ταξιδέψει στο γνωστό τουριστικό θέρετρο της Ευρώπης, είτε να την αγοράσει σε σπόρια από το internet και να τη φυτέψει μόνος του. Μη περιμένετε να βρείτε στη μαύρη αγορά αυτό το φυτάκι, γιατί απλά είναι άγνωστες οι διαφορές μεταξύ των διαφόρων ποικιλιών στη χώρα μας, και να μας το φέρνανε, δε θα τους πιστεύαμε οτι αυτό είναι ινδική κάνναβης, ενώ αυτό που πίνουμε εμείς εδώ είναι κλωστική.
Cannabis ruderalis. Είναι ένα σχετικά καινούριο είδος, το οποίο προήλθε από την sativa, όταν αυτή αφέθηκε ελεύθερη στη φύση, στην ανατολική Ευρώπη. Εδώ δηλαδή, και στη Ρωσία κατα κόρον. Είναι η "άγρια" κάνναβης, αν μπορούσε κάποιος να τη χαρακτηρίσει στα ελληνικά. Κάποιοι χασικλήδες πίναν μπάφο στο βουνό δίπλα από το σπίτι τους, και πετούσαν τα σπόρια. Τα περισσότερα, επειδή θέλουν φροντίδα, δεν επιβιώναν. Κάποια όμως επιβίωσαν, και έδωσαν ένα φυτό πολύ ανθεκτικό, με χαμηλή περιεκτικότητα όμως σε thc. Αυτό την κάνει ένα θαυμάσιο φυτό για φαρμακευτική χρήση, διότι προσφέρει όλα τα καλά της κάνναβης (θεραπεία κατά του γλαυκώματος, ανακούφιση από χημειοθεραπείες, άνοιγμα της όρεξης στους οροθετικούς ασθενείς) χωρίς να την ακούς πολύ, ούτως ώστε να ικανοποιούνται και οι ασθενείς που δεν αισθάνονται χασικλήδες. Αλλά και οι χασικλήδες ευνοήθηκαν από την δημιουργία αυτού του υποείδους, καθώς οι διασταυρώσεις της βοηθούν την γενετική ποικιλομορφία των ειδών που ενδιαφέρουν αυτούς, προσθέτοντας καινούρια "γονίδια" στην γενετική πισίνα. Έτσι το πιθανότερο είναι να ακούσετε για κάποιο skunk ruderalis, αντί να τη βρείτε σαν αμιγές στέλεχος.

Και εδώ τελειώσαμε με τις υπάρχουσες ποικιλίες χόρτου στον πλανήτη. Δεν υπάρχουν άλλες, τέλος.

Τί λε ρε LNE. Και το skunk τί είναι;

Το skunk, ο βρωμερός ασβός, είναι ένα υβρίδιο. Και τίποτε παραπάνω. Δεν είναι ποικιλία, δεν είναι γενετικά μεταλλαγμένο, δεν έχει χημικά, δεν το φτιάξανε με χημικά, ούτε έγινε έτσι επειδή κάποιος το φύτεψε μέσα σε growroom αντί να το βγάλει έξω. Είναι απλώς ένα υβρίδιο. Τα πρώτα skunk, εμφανίστηκαν ως εξής:

Όταν οι χίππηδες άρχισαν να φεύγουν από την Καλιφόρνια και να τριγυρνάνε τον πλανήτη, Νεπάλ, Ινδίες, Μαρόκο, Κρήτη, Λ. Αμερική και λοιπά, όλοι επιστρέφαν σπίτι με σπόρια κάποιας ποικιλίας που τους άρεσε. Ευτυχώς για μας, η Καλιφόρνια δεν είχε μόνο χίππηδες, είχε και πανεπιστήμια, και μέσα σε αυτά κάποιοι χασικλήδες βιολόγοι και βοτανολόγοι που κάτσαν κάτω, και τις μαζέψαν, τις χωρίσαν σε sativa και indica και τις διασταυρώσαν. Το πρώτο skunk που βγήκε ποτέ, το skunk #1, είναι 50% ινδική και 50% σάτιβα. Όπως καταλαβαίνετε, η μελέτη αυτών των υβριδίων ήταν από ένα σημείο και μετά ευκολότερη στην Ολλανδία, οπότε το κέντρο της έρευνας μεταφέρθηκε εκεί. Σήμερα η Ολλανδία δίνει εκατοντάδες υβρίδια skunk, αλλά όχι μόνο αυτά. Μπορείτε αν θέλετε υποθετικά, να αγοράσετε μία καθαρή 100% indica, όπως πχ την Amsterdam indica, και να τη διασταυρώσετε με ένα ελληνικό χόρτο, και όσο και να σας φαίνεται περίεργο, το αποτέλεσμα θα είναι ένα skunk. Το θέμα τώρα με πολλά από αυτά τα υβρίδια, είναι οτι έχουν κάνει διασταυρώσεις ξανά και ξανά ώστε, παρόλο που ξεκίνησαν σαν υβρίδια, πλέον και αυτά να δίνουν αμιγή στελέχη, και να παρουσιάζουν ξανά και ξανά τις ιδιότητες των γονιών τους στις επόμενες γενεές. Όμως, δεν συμβαίνει πάντα, και πιθανώς σε κάποιες διασταυρώσεις να παίρνατε αποτελέσματα παρόμοια με αυτά του κλασσικού διυβριδισμόυ του Mendel στην F2 γενεά, δηλαδή για όσους δε καταλάβαν το παραπάνω, μία αναλογία 9:3:3:1. Αυτά παίζουν.

Τί διαφορά έχει για μας αν είναι skunk ή είναι sativa? Μόνο η ποιότητα του ακούσματος. Τϊποτε άλλο. Το skunk, το μόνο πρόβλημα που έχει, είναι οτι επειδή είναι υβρίδιο, είναι ευπαθές στις ασθένειες το ίδιο, και ειδικά στους μύκητες. Δηλαδή, το μόνο επιβαρυντικό για τις συνεχείς αυτές διασταυρώσεις, είναι οι δυσκολίες στην καλλιέργεια. Επιρρεάζεται συνεπώς η δική του υγεία, και όχι η δική μας. Δεν είναι καλύτερο ή χειρότερο για την υγεία μας να πίνουμε skunk. Είναι ακριβώς το ίδιο.

Και μερικά ακόμη πράγματα για τη φυσιολογία των φυτών.

Το φυτό δε το νοιάζει από που θα πάρει φως, αν είναι λάμπα ή αν είναι ήλιος. Αυτό ούτως ή άλλως χρειάζεται μόνο ορισμένο μήκος κύματος για να ενεργοποιηθεί η χλωροφύλλη του. Δεν το νοιάζει αν τα 680nm που χρειάζεται είναι από φως ή είναι από λαμπάκι LED. Σοβαρά. Δεν του κάνει διαφορά. Αρκεί να έχει φως για να επιβιώσει.

Μερικές φορές αντιλαμβανόμαστε το "φυσικό" ως κάτι που δεν είναι χημικό, επειδή αυτά επιρρεάζουν πολλές φορές, με τα συντηρητικά τους, τις επικίνδυνες προσμίξεις ή τα παραπροϊόντα τους, την υγεία μας. Αυτά συμβαίνουν στο δικό μας πολιτισμό. Το φυτό δε καταλαβαίνει τίποτε από όλα αυτά. Θέλει μόνο να ζήσει. Και αν του δώσεις καλύτερες συνθήκες, θα τις εκμεταλλευτεί.

Τα χημικά λιπάσματα δεν είναι κακά για το φυτό. Για μας είναι κακά. Επειδή μεγάλο μέρος από αυτά που θα πέσουν στο χώμα, θα ξεπλυθούν με τα νερά των βροχών, και θα φτάσουν στα ποτάμια, στις λίμνες, και τέλος στις βρύσες μας. Τα λιπάσματα είναι κακά για το περιβάλλον, όχι για τα φυτά, να μη μπερδευόμαστε. Τα φυτά θέλουν νιτρικά άλατα ή φωσφορικά, και πολύ που χέστηκαν από που θα τα πάρουν. Η φυσιολογία τους, δεν επιρρεάζεται στο ελάχιστο. Απλώς, τα οργανικά λιπάσματα δεν φτιάχνονται από ορυχεία και βιομηχανίες, γι αυτό τα προτιμούμε. Το φυτό όμως, δε καταλαβαίνει καμία διαφορά.

Ένα φυτό το οποίο μεγαλώνει σε ελεγχόμενες συνθήκες είναι ακριβώς το ίδιο με ένα άλλο που μεγαλώνει έξω. Εϊτε είναι υδροπονική, είτε είναι στο χώμα, στον ήλιο ή στη λάμπα, δεν έχει διαφορά ώς προς τις ιδιότητες του φυτού. Καμία. Οι ιδιότητες του φυτού καθορίζονται από το γενετικό του υλικό και το περιβάλλον, τις συνθήκες δηλαδη, όχι αν είναι σε γλάστρα ή σε παρτέρι.

Η μόνη ίσως διαφορά που έχει το φυτό που θα μεγαλώσει σε εσωτερικό χώρο από αυτό που θα μεγαλώσει έξω, είναι οτι θα καταφέρει να κρατήσει μεγαλύτερο ποσοστό από τους κρυστάλλους thc του, που δε θα τους πάρει ο αέρας. Κατά τα άλλα, ένας έμπειρος καλλιεργητής θα σου δώσει το ίδιο αποτέλεσμα είτε το φυτέψει μέσα, είτε το φυτέψει έξω, αρκεί να ξέρει καλά και στις δύο περιπτώσεις τις ανάγκες του φυτού.

Και τώρα κάτι πολύ σημαντικό. Ποιά χόρτα σε ανεβάζουν και ποιά χόρτα σε ρίχνουν; Εκεί είναι η μεγάλη διαφορά και ΟΥΧΙ στην ποικιλία. Γιατί αν το χόρτο θα βγει καλό και ανεβαστικό, δεν εξαρτάται από την ποικιλία, αλλά από το πότε θα κοπεί το φυτό. Είναι η πιό καίρια φάση στην ανάπτυξή του.

Το καλύτερο, το πιό ανεβαστικό και ελαφρύ στο κεφάλι χόρτο, είναι η μέθοδος sinsemilla. Η γνωστή "σενσιμίλια', που όλοι τη συζητάνε και κανείς δε ξέρει τί σκατά είναι. Είναι απλώς μία μέθοδος για να μεγαλώνεις κάνναβη, και όχι κάποια ποικιλία. Τα περισσότερα, ίσως και κατα 99% skunk που κυκλοφορούν στην αγορά, είναι sinsemilla. Σύμφωνα με αυτή τη μέθοδο, κόβεις το φυτό πριν βγάλει σπόρια, και πρέπει οπωσδήποτε να έχεις εξαφανίσει όλα τα αρσενικά φυτά από την καλλιέργεια, για να μην γονιμοποιήσουν με τη γύρη τους τους θηλυκούς παπάδες, τα λουλούδια δηλαδή. Διότι τότε αυτοί θα πάψουν να αναπτύσσονται και θα βγάλουν σπόρια, κάτι που δε θέλουμε. Μικροί, σποριάρικοι παπάδες. Όσο τα θηλυκά φυτά δε βρίσκουν γύρη στο περιβάλλον, θα συνεχίσουν να βγάζουν λουλούδια στη προσπάθειά τους να πιάσουν και την απειροελάχιστη γύρη που ίσως να υπάρχει τριγύρω, και θα βγάλουν τεράστιους παπάδες. Όμως, κάποια στιγμή θα σταματήσουν, να αναπτύσσονται και θα βγάλουν αρσενικά άνθη μόνες τους, και θα αυτογονιμοποιηθούν, δίνοντας τα γνωστά "feminized" σπόρια, που όποιο από αυτά και να φυτέψεις, θα σου βγει θηλυκό. Εκτός και αν θες να κάνεις τέτοιου είδους πειράματα, καλό θα είναι να κόψεις το φυτό νωρίτερα. Κατά τη φάση της ανθοφορίας, όπου το φυτό αναπτύσσεται στις 12ώρες (δηλαδή άν είναι έξω φυτεμένο, πλησιάζει η φθινοπωρινή ισημερία, κάπου το Σεπτέμβριο που η μέρα και η νύχτα είναι 50/50), αρχίζει και βγάζει παπάδες, και πάνω σε αυτούς κάτι τρίχες. Στην αρχή, οι τρίχες έχουν ένα κρυσταλλικό διάφανο. Μετά γίνονται γαλακτερές. Και πιό μετά, αρχίζουν και παίρνουν ένα καφέ χρώμα. Όταν οι μισές τρίχες πάνω στο φυτό έχουν γίνει καφέ, και ΟΧΙ όλες, τότε είναι η ώρα να κοπεί. Αυτή είναι η sinsemilla, που πιθανολογείται πως ξεκίνησε από την Αίτή και που στα ισπανικά σημαίνει "χωρίς σπόρια", γιατί μέχρι αυτή τη φάση ανάπτυξης, το φυτό δεν έχει προλάβει να βγάλει σπόρια. Έτσι, το φυτό, βγάζει μεγάλους παπάδες, χωρίς ή με ελάχιστα σπόρια, και δεν έχει ξοδέψει καθόλου ενέργεια στην παραγωγή σποριών, και όλη η ενέργεια του φυτού έχει πάει στη παραγωγή thc. Έτσι έχεις ένα φυτό ανεβαστικό, χωρίς σπόρια, και χωρίς ντάγκλα (η οποία προκαλείται από την αποδομημένη thc που βρίσκεις σε φυτά που άργισαν να κοπούν).

Τα αλβανικά χόρτα είναι σποριάρικα, και βρώμικα. Και όταν δεν είναι βρώμικα, σε ρίχνουν. Δε ξέρω γιατί είναι ΤΟΣΟ άσχετοι στο να φυτεύουν χόρτο. Κάποιος τους είπε οτι το χόρτο είναι έτοιμο όταν βγάλει σπόρια ίσως, ή τους πιάνει ανασφάλεια οτι άμα δε πήξει όλη η φυτεία στο σπόρι, θα είναι μικρότερο το βάρος του για πούλημα, ή δε θα έχουν σπόρια για να φυτέψουν του χρόνου. Τί να σας πω, δε το έχω καταλάβει. Επίσης, κάποιος πρέπει να τους είπε οτι μπορούν να κόβουν τα αρσενικά στο τέλος, για να μη παιδεύονται. Είμαι σίγουρη οτι πάνε εκεί μόνο για να τα ψεκάσουν και να τα ποτίσουν, και τελικά χωρίζονται τα αρσενικά από τα θηλυκά αφού κοπούν. Το αποτέλεσμα είναι αυτό το πράμα, με το φουλ σπόρι, τους φτωχούς παπάδες και τη ντάγκλα. Βάλε τώρα οτι ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ εχθρός της κάνναβης, ειδικά της sativa, είναι τα κόκκινα ακάρεα. Κάτι μικρά, σατανικά αραχνάκια που πίνουν κυριολεκτικά το αίμα στο φυτό, και δε το αφήνουν να μεγαλώσει κανονικά. Να κάτι που αποφεύγετε εύκολα αν φυτεύεις μέσα στο σπίτι. Διότι έξω, είναι πολύ δύσκολο να αποφύγεις αυτούς τους μικρούς κόκκινους διαβόλους. Και μαντέψτε με τί αποφάσισαν να λύσουν οι αλβανοί καλλιεργητές το πρόβλημα; με κοινό κατσαριδοκτόνο. Αυτό, αν απορείτε τόσο καιρό γιατί διάολο το ψεκάζουν. Γι αυτό το ψεκάζουν, και όχι επειδή όπως νομίζουμε μερικοί, γίνεται το χόρτο πιό ακουστικό. Αηδία γίνεται σκέτη.

Αχ βαχ... τώρα που τα κοιτάω όλα αυτά που έγραψα. Τόσες άχρηστες γνώσεις. Άντε ρε παιδιά, τί θα γίνει, πότε θα νομιμοποιηθεί επιτέλους να τις βάλουμε σε εφαρμογή; Γιατί δεν αντέχω άλλο η έρμη να ξοδεύω τα λεφτά μου τσάμπα. Και για όσους από σας διερωτόνται που τις κονόμισα όλες αυτές τις γνώσεις; Τα είδα με τα ίδια μου τα μάτια, μία εποχή, που σαν φοιτήτρια, τα είχα με ένα συμφοιτητή από Ολλανδία. Ο λίγος καιρός που πέρασα μαζί του, μπορώ να πω ήτο διαφωτιστικότατος. :)

Ξανά μανά η μανταμίτσα.

2009-02-08T10:14:00.008+02:00

Κατ'άρχήν, θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη για την τεράστια απουσία μου πάλι. Αλλά πραγματικά από τα Χριστούγεννα δεν είχα καθόλου χρόνο ελεύθερο για να κάτσω να γράψω με την ησυχία μου. Είχα και αρκετές αλλαγές και εξελίξεις στον επαγγελματικό τομέα, πράγμα που σημαίνει πως ακόμη είμαι αρκετά απασχολημένη με τις ανάλογες προσαρμογές. Γι αυτό σας παρακαλώ συγχωρέστε με αν σας την έσπασα που έλειψα τόσο καιρό.

Και παρόλο που ξέκλεψα λίγο χρόνο για να κάτσω και να γράψω, δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ εκτεταμένα με τα θέματά μου, οπότε u'll have to bear with me μέχρι να μπορέσω να ξεκλέψω λίγο παραπάνω χρόνο.

Και μαζί με όλα αυτά, ξεκίνησα και μία μετάφραση του Bill Hicks, που ακόμη δεν έχω ολοκληρώσει και θα μου πάρει αρκετό καιρό. Όταν την ετοιμάσω, I'll let u know :)

Σήμερα θα μιλήσω και πάλι για το mdma, για να το δούμε λίγο πιό βαθιά ως προς τις επιδράσεις του στον οργανισμό μας. Διαβάστε λίγο και από τα post μου στις 30 Ιουνίου του 2007 και το post στις 6 Ιουλίου του 2007 πρώτα για να είστε μέσα στο πνεύμα.

Λοιπόν, έχω γράψει αρκετά για τα καλά effects του mdma στη ψυχολογία, και το οτι είναι σχετικά ακίνδυνο. Ας δούμε όμως γιατί δεν είναι εντελώς ακίνδυνο, και είναι... σχετικά. Υπάρχουν κάποια πράγματα που αν δεν προσέξουμε, μπορούν να μας βγούν σε κακό.

Πόσο νερό πίνουμε. Το είπα στα δύο προηγούμενα post και θα το φωνάζω. Το νερό είναι πολύ σημαντικό, ειδικά αν χορεύουμε. ΔΕΝ πίνουμε mdma και αλκοόλ. ΔΕΝ ξεχνάμε να πίνουμε που και που μερικές γουλιές νερό για να μην πάθουμε υπερθέρμανση. ΔΕΝ πίνουμε πολύ όμως, πίνουμε μόνο μία μεγάλη γουλιά, ίσα για να δροσίσουμε το στόμα μας. Αν ηλιθιωδώς το παρακάνουμε, πιθανώς να πάθουμε υπονατραιμία και θα πεθάνουμε σα μαλάκες, γιατί αποφασίσαμε να μετατρέψουμε το αίμα μας σε αραιό διάλυμα πλάσματος (ναι, υπάρχουν και άνθρωποι με εμμονές, τους λες "μη ξεχάσεις να πιείς νερό" και αυτοί πίνουν το Μαραθώνα, κοινώς "είπανε τις γριάς να χέσει και αυτή πήγε και ξεκωλιάστηκε", excuse me for my french) . Αν πάλι μας έρθει να πιούμε πολύ νερό, καλύτερα να φάμε και μερικά αλμυρά κρακεράκια μαζί ή να προτιμήσουμε αντί για νερό ένα ισοτονικό ποτό.
Τί θερμοκρασια έχουμε. Πρέπει να προσέχουμε τη θερμοκρασία του σώματός μας για να αποφύγουμε την υπερθέρμανση. Πως γίνεται αυτό; Όταν είσαι ζεστός από το mdma ίσως να είναι λίγο δύσκολο να καταλάβεις με την αφή το ζεστό. Προτιμήστε να μην πάτε για χορό τις πρώτες φορές που θα δοκιμάσετε. Κάντε το σε ένα σπίτι, και διαλέξτε να ακουμπήσετε κάτι μέσα στο σπίτι που θα ξέρετε πως είναι αρκετά ζεστό αλλά όχι επικίνδυνο να το ακουμπίσετε (ένα καλοριφέρ, ένα μάτι που έκαιγε πριν από αρκετή ώρα). Θα σας βοηθήσει να συνηθίσετε την αίσθηση του ζεστού με την αφή σας. Είναι λίγο περίεργη, επειδή όταν είσαι ήδη ζεστός από το mdma, η αίσθηση του ζεστού φαίνεται όχι σαν ευχάριστη, αλλά σαν ελαφρώς ενοχλητική. Προσπαθήστε να εξοικιώσετε αν μπορείτε την αφή σας με την αίσθηση του ζεστού εξ'αρχής, ώστε να μπορείτε ευκολότερα να νιώθετε τις αλλαγές στη θερμότητα όταν θα πάτε να χορέψετε. Εγώ με ένα απλό άγγιγμα του μετώπου μου όταν χορεύω, ξέρω ακριβώς τη θερμοκρασία μου και αν μπορώ να συνεχίσω με άνεση ή είναι καλό να σταματήσω και να πιώ λιγο νερό, να κάνω ένα τσιγάρο ή να πιάσω κουβέντα με το διπλανό μου. Δεν είναι ανάγκη να συνεχίζω να χορεύω σα ρομπότ!
Τί και πόσο ακρίβώς πίνουμε. Να μην ξεχνάμε οτι το mdma είναι αναβολικό. Επιταχύνει τις φυσιολογικές λειτουργίες του οργανισμού. Μπορεί να είναι το πιό ακίνδυνο από τα αναβολικά, αλλά εξακολουθεί η υπερκατανάλωσή του να είναι πολύ επικίνδυνη. ΔΕΝ είναι ουσία για κάθε Σαββατοκύριακο, όπως το χόρτο, είναι κάτι που θα κανεις στις διακοπές, στον αγαπημένο σου dj, στα γενέθλιά σου, γενικά σε ειδικες περιπτώσεις. Όσο πιό πολύ πίνεις, τόσο πιό πολύ κουράζεις το σώμα σου.
Σε τί κατάσταση είναι η σωματική υγεία μας. Πρέπει να ξέρουμε σε τί κατάσταση είναι η σωματική μας υγεία πριν πιούμε mdma. Οι άνθρωποι με προβλήματα καρδιάς, παχυσαρκίας, διαβήτη και υπέρτασης, έχουν γενικά αυξημένες πιθανότητες να βρεθούν στο νοσοκομείο με υπερβολική δόση, από οποιαδήποτε ουσία. Αν έχουμε προβλήματα με την καρδιά μας, με αγγειακά προβλήματα, με υπέρταση, προσέχουμε ΠΑΡΑ πολύ και αποφεύγουμε να πίνουμε αν γίνεται εντελώς. Αν πάλι θέλουμε ντε και καλά να πιούμε, προσέχουμε να μην πιούμε πολύ και να μην το παρακάνουμε με το χορό. Γενικότερα, η καλύτερη συμβουλή με το mdma είναι να μη πίνεις πολύ και να μην πίνεις συχνά. Γιατί, και ασπιρίνες να πίνεις, αν βάζεις διαρκώς το συκώτι σου και τα νεφρά σου να πρέπει να καθαρίσουν το αίμα σου διαρκώς από φάρμακα, τα κουράζεις. Και δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο σημαντικά μας είναι αυτά τα δύο όργανα. Επίσης, πολύ σημαντικό: προσέξτε τα νεφρά σας. Αν νιώθετε οτι πιάστηκε η μέση σας, και δε μπορείτε να κατουρήσετε εύκολα, τότε σημαίνει οτι είστε επιρρεπείς στην υπονατραιμία: το mdma σας προκαλεί κατακράτηση υγρών, άρα πρέπει να πιειτε λιγότερο νερό. Πίνετε γουλιές μόνο και προσπαθήσετε το περισσότερο νερό να το ρίξετε πάνω σας για να δροσιστείτε αντί να το πιείτε. Προσωπικά, ξέρω πολύ κόσμο που έχει αυτό το πρόβλημα. Και επειδή πρόσεχε λίγο, δεν έπαθε τίποτε. Εγώ προσωπικά δεν έχω προβλήματα κατακράτησης υγρών, πηγαίνω στη τουαλετα κανονικά. Αλλά ούτε και εγώ πίνω πολύ νερό, και όταν πάω για χορό δε φοράω ποτέ makeup, ώστε να μπορώ να πηγαίνω στη τουαλέτα και να βρέχω το πρόσωπό μου τακτικα.
Σε τί κατάσταση είναι η ψυχική υγεία μας. Το mdma μπορεί ίσως να σε εμπνέει και να σε κάνει να νιώθεις θετικότερος άνθρωπος όταν το πίνεις, αλλά ο σκοπός είναι να σε βοηθήσει να το εφαρμόσεις αυτό και όταν δεν το πίνεις. Όχι να βρεις ένα τρόπο να ξεχνιέσαι όταν τα πράγματα δεν είναι καλά. Αν νιώθεις οτι είσαι επιρρεπής στην κατάθλιψη, να προσέχεις με το mdma, γιατί μπορεί το "κατέβασμα" να το νιώθεις σα κατάθλιψη. Εγώ προσωπικά, νιώθω απλώς κούραση. Και γενικά επειδή το προηγούμενο βράδυ έχω περάσει καλά, νιώθω οτι είμαι ευχαριστημένη, οπότε δε με πιάνει κατάθλιψη. But that's just me. Μπορώ να καταλάβω οτι σε κάποιους ανθρώπους η κατάσταση αυτή του κατεβάσματος, ίσως να διαρκεί περισσότερο ή να είναι πιό δύσκολη. Όσο πιό πολύ πίνετε, τόσο πιό πολύ θα διαρκεί το "κατέβασμα". Δηλαδή ξαναγυρνάμε στην ίδια κουβέντα: να μην πίνετε πολύ. Δεν είναι μαγκιά να φας δεκαπέντε ecstasy, απληστία και μαλακία στον εγκέφαλο είναι. Αφού μπορείς να τη βγάλεις ένα ολόκληρο βράδυ με ένα, το ΠΟΛΥ με δύο ecstasy, αν φας παραπάνω, είσαι απλως πρεζάκιας στον εγκέφαλο και δε το έχεις παραδεχτεί αυτό στον εαυτό σου, απλά. Επίσης, δε τρώμε ΠΟΤΕ mdma με αντικαταθλιπτικά χάπια, γιατί δρουν στο ίδιο σημείο του εγκεφάλου και πιθανώς να κάνουμε ζημιά. Όποιος θέλει να φάει mdma μαζί με αντικαταθλιπτικά, θα πρέπει να φάει και μερικές κλωτσές στα πισινά για να συνέλθει κιόλας.
Καλό είναι και να γνωρίζεις τυχόν ιδιαιτερότητες του οργανισμού σου. Αν είστε αλλεργικός στα φυστίκια, και γενικά, έχετε αλλεργίες που προκαλούν αναφυλακτικό σοκ, ΜΠΟΡΕΙ να είστε και αλλεργικός στο MDMA. Δεν είναι σίγουρο, αλλά μπορεί. Να το αποφύγετε. Μία συμφοιτήτρια στο Liverpool (καλή της ώρα όπου και αν είναι τώρα) ήξερε οτι είχε ελαφρώς υψηλότερη θερμοκρασία σώματος από το κανονικό, περίπου στους 37. Ένα βράδυ που φάγαμε ecstasy στο δωμάτιό μου στην εστία με ένα φίλο, σηκώθηκε και πήγε στο νιπτήρα του δωματίου και μόνη της άρχισε να καταβρέχει το πρόσωπό της. Μετά βέβαια, επειδή είχε και πολύ πλάκα σαν ατομάκι, άρχισε να τραγουδάει και να καταβρέχει τον εαυτό της με νερό, και επειδή το βρήκε πολύ ωραίο και πολύ δροστιστικό, ήρθε και άρχισε να ραντίζει και εμένα και τον φίλο μου με νερό, και δε λέω, το βρήκα πολύ δροστιστικό εκείνη τη στιγμή, αλλά επειδή εγώ και ο φίλος ειχαμε φυσιολογικότερη θερμοκρασία σώματος, αρπάξαμε και οι δύο ένα συνάχι την άλλη μέρα, καραμπινάτο :P πάντως, η φίλη μου ήταν μία χαρά, και ας θεωρούσαν οι ιατρικές στατιστικές οτι πιθανώς να ήταν επιρρεπής στη θερμοπληξία, γιατί απλώς έκανε το καλύτερο: έκανε αυτό που ένιωθε οτι ήταν καλό για το σώμα της εκείνη τη στιγμή.
Με τί τα πίνεις. ΔΕΝ πίνουμε mdma ανακατεμένο με άλλες ουσιες. Τη μία φορά θα πιείς mdma, την άλλη κόκα (μπλιαχ) την τρίτη LSD, σε ΚΑΜΙΑ περίπτωση όλα μαζί. Again, δεν είσαι μάγκας, είσαι βλάκας, γιατί δε θα καταλάβεις τίποτε από αυτά που έχει να σου πει το καθένα τελικά, θα μείνεις με το μπέρδεμα (βλάκας). Επιτρέπεται να πιείς mdma με χόρτο (επιβάλλεται, χεχε), με ταμπλέτες μαγνησίου (καλό είναι για να μη τρίζεις τα σαγόνια σου), με ταμπλέτες βιταμινών, ειδικά της C (καλό θα σου κάνει, αποφεύγεις την οξείδωση στον εγκέφαλό σου, που μπορει να προκαλέσει και νευροτοξικότητα) και 5-ΗPT (5-υδρόξυ-τριπτοφάνη), μία ουσία που είναι πρόδρομη της σεροτονίνης, και που δεν έχει αποδειχθεί οτι βοηθάει, γιατί δεν έχουν γίνει σχετικές έρευνες. Αλλά πολλοί χρήστες αναφέρουν οτι τους έχει βοηθήσει πολύ.

Σε γενικές γραμμές, το mdma είναι από τις πιό ασφαλείς ουσίες, αν κρατήσεις κάποιους κανόνες, με κυριότερο κανόνα, να μη το πίνεις συχνά, ωστε να μπορείς να το απολαμβάνεις για χρόνια. Δε ξέρω για σας, αλλά εγώ την πρώτη φορά που ήπια, σκέφτηκα πως πρέπει να ω τόσο προσεκτικά, ώστε να μπορώ να πίνω μέχρι 70 χρονών γιαγιά. Και να δείτε που θα το καταφέρω :P το πιό σημαντικό είναι πάντως πως επειδή προσέχω, τυχόν νευροτοξικότητα στα εγκεφαλικά μου κύτταρα, αντιμετωπίστηκε από τον οργανισμό μου με επιτυχία, γιατί πάντα του έδινα το περιθώριο να ξεκουράζεται για μήνες. Έτσι δεν έχω ούτε έλλειψη μνήμης, ούτε κατάθλιψη, ούτε διάθεση να αυτοκτονήσω ή ξερω γω τί άλλο.

Γιατί πολλά διαβάζω και βλέπω στο internet, και φρίττω με τις υπερβολές. Παραδείγματος χάρην, δείτε αυτή την ιστοσελίδα. Είναι γελοίο πως, αρχικά γράφουν "how mdma is abused" (πως γίνεται η κατάχρηση του mdma), πουθενά όμως δεν αναφέρει "how mdma is used" (πως γίνεται η χρήση του mdma). Γιατί φαίνεται, τους ενδιαφερει περισσότερο η κατάχρηση από ο,τι η χρήση. Επίσης, παρ'όλο που παραδέχονται οτι είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που κάποιος παθαίνει ζημιά ή πεθαίνει, δίνουν εκτενή βιβλιογραφία για το τί ζημιές που μπορείς να πάθεις, αλλά όχι και ακριβείς πληροφορίες για τις πραγματικές πιθανότητες να το πάθεις. Το "σπάνια" δε λέει κάτι. Αυτό που λέει κάτι, ειναι πως στη Αγγλία και την Ουαλία μόνο, από το 2001 έως το 2005, λέει στο wikipedia, πέθαναν 27 άνθρωποι από mdma, 575 από πρέζα, 132 από παρακεταμόλη (ναι, panadol!), 99 από μεθαδόνη και 45 από κοκαΐνη. Αν είμαστε τόσο ηλίθιο είδος, ώστε να μπορούμε να πεθάνουμε από υπερβολική δόση παρακεταμόλης, τότε ναι, μπορείς να έχεις και 27 άτομα να είναι τόσο βλάκες ώστε να πεθάνουν από υπερβολική δόση mdma. Μόνο που το σκέφτομαι, γελάω με το χάος που φαντάζομαι οτι επικρατεί στο κεφάλι ενός ανθρώπου τόσο ηλίθιου ωστε να πεθάνει από παρακεταμόλη ή mdma.

Εννοείται βέβαια οτι το πόσο θα επιρρεαστεί το σεροτονεργικό σύστημα του εγκεφάλου σου από το mdma που καταναλώνεις, εξαρτάται από το πόσο θα πιείς. Δεν έχει αποδειχθεί πλήρως οτι γίνεται ζημιά, γιατί πιστεύουν οτι γίνεται αλλά ο οργανισμός σου επανέρχεται. Γενικά, ακόμη όλα αυτά είναι υποθέσεις με ελλειπείς επιστημονικές πληροφορίες.

Καμμένοι από υπερβολικές δόσεις που τα πίναν χωρίς να τα καταλαβαίνουν, πάντως υπάρχουν. Κοιτάξτε να περάσετε πραγματικά καλά αν είναι να το κάνετε, και να μην γίνετε και εσείς ένας τέτοιος.

Γιατί αυτός που "καίγεται"' με το mdma, είναι αυτός που πίνει ασταμάτητα, κάθε σαββατοκύριακο, σε μεγάλες ποσότητες, σα κοινός πρεζάκιας ή κοκάκιας. Ο κλασσικός βλάκας που πίστεψε οτι είναι μαγκιά να πίνεις και αρχίζει να πίνει σα τρελός χωρίς να καταλαβαίνει τί συμβαίνει εντωμεταξύ στη ψυχολογία του και στο κεφάλι του. Και θα αρχίσει να χάνει την μνήμη του, τη καλή του διάθεση, την καλή του υγεία, την κοινωνικότητά του. Όπως ο πρεζάκιας, ο κοκάκιας, ο χαπάκιας και ο speedάκιας, έτσι και αυτός που καταχράται το mdma αντί να διασκεδάζει μ'αυτό, είναι ένας ηλίθιος. Τα υπόλοιπα drugs που ανέφερα, είναι τοξικά, συνεπώς ΚΑΘΕ φορά που τα πίνεις, κινδυνεύεις. Με το mdma όμως μπορεις εύκολα να αποφύγεις τους κινδύνους, οπότε είσαι μαλάκας αν τελικά βρεθείς σε δύσκολη κατάσταση. Μπορούσες τόσο εύκολα να το αποφύγεις, που πραγματικά δεν αξίζεις λύπηση, μόνο βραβείο βλακείας. Βέβαια, εννοείται οτι μπορείς να παρασυρθείς και να πιείς παραπάνω, σε όλους μας επιτρέπονται που και που οι βλακείες. Αν όμως οι βλακείες είναι κατα συρροήν, τότε επισήμως ονομάζεσαι βλάκας. Βέβαια, μπορεί να μην εισαι βλάκας, αλλά να έχεις απλώς πολλά ψυχολογικά κενά και προβλήματα που πρέπει να λύσεις Το mdma μπορεί μόνο να σου δείξει πως. Αν αντί να το πιάσεις αυτό, νομίσεις οτι η λύση είναι στη κατάχρηση, τότε δε κατάλαβες καλά γιατί το κεφάλι σου είναι αργόστροφο, συνεπώς πάλι βλάκας είσαι. Είσαι ένας βλαξ με λοφίο και σαφέστατα παράδειγμα προς αποφυγήν.

Η μόνη τύχη ενός τέτοιου βλάκα είναι οτι το mdma είναι πιό ακίνδυνο από τη πρέζα και τη κόκα και έτσι θα πάθει μικρότερη ζημιά. Αν είναι όμως βλάκας με βούλα, τότε μπορεί να φτάσει και στο overdose. Ας αναλύσουμε τη ψυχολογία αυτού του είδους των ηλιθίων.

Στη πραγματικότητα, αυτά τα άτομα προσπαθούν απλώς να περάσουν τόσο καλά όσο βλέπουν κάποια άλλα άτομα γύρω τους να περνάνε. Κατά 90% των περιπτώσεων, τα άλλα αυτά άτομα έχουν πιεί πολύ μικρότερη ποσότητα. Είναι οι τύποι που μαθαίνουν από αυτά που πίνουν και μπορούν να το γλεντάνε και με λίγο. Ο βλάκας, νομίζει πως αυτοί έχουν απλώς βρει καλύτερό mdma ή το mdma αυτούς τους πιάνει καλύτερα. Και πιστεύει οτι αν πιεί περισσότερο, θα φτάσει αυτούς που έχουν πιεί το καλό. Αυτό είναι τόσο συνηθισμένο, που στα παλιά raves, όπως αυτά στο "Άλσος", μεταξύ των θαμώνων, όταν θέλαν να πουν οτι κάποιος είναι καλό και ανοιχτόμυαλο παιδί, λέγαν οτι "αυτός έχει το καλό το χάπι".

Κοιτάξτε λοιπόν να αποφύγετε να μοιάσετε σε χαζοχαρούμενο speedάκια, θα είστε πραγματικά αξιολύπητο θέαμα.

ΜΠΑ, ΓΟΥ, ΔΟ...

2008-12-19T11:26:00.012+02:00

Συμβαίνουν τόσα πολλά αυτό το μήνα, που έχω μείνει με κομμένη ανάσα να παρακολουθώ τις εξελίξεις. Πως να συνεχίσω να γράφω για το θέμα που έχω επιλέξει όταν συμβαίνουν τόσα γύρω μου; Αφήνω λίγο στην άκρη το θέμα των παράνομων ουσιών, για να μιλήσω και εγώ γι αυτά που βλέπω τις τελευταίες μέρες. Και πολύ άργησα.

Δεν έχω κανένα λόγο να είμαι "politically correct" αυτές τις μέρες και δε θα είμαι λοιπόν. Και όποιος πειραχτεί, ξυδάκι. Κάνει καλό στα νεύρα.

Το μεγάλο θέμα της διαφθοράς της αστυνομίας, ξαναχτύπησε τη πόρτα μας αυτές τις μέρες, που είναι και μέρες αγάπης κατά τα άλλα. Αλλά φαίνεται, για ορισμένους, η αγάπη αυτή μεταφράζεται σε άψυχα χριστουγεννιάτικα δέντρα και λαμπάκια, αντί για την Αληθινή Αγάπη που γεννιέται, υποτίθεται, στο κόσμο μας ξανά αυτές τις μέρες και που, κατα τα άλλα έχουμε υπόψην μας πως έρχεται για τα ΠΑΙΔΙΑ. Αν φάνε και κανένα παιδάκι οι μπάτσοι όμως δεν τρέχει, αρκεί τα λαμπάκια και τα στολίδια να μείνουν στη θέση τους.

Για τον Αλέξη. Καταρχήν, τα συλλυπητήριά μου στην οικογένειά του. Δεν νομίζω οτι υπάρχει κάτι πιό τραγικό, από έναν γονιό που χάνει το παιδί του. Κανείς γονιός δε θα έπρεπε να κηδεύει το παιδί του. Ο,τι και να πούμε σ'αυτή την οικογένεια είναι απλώς λίγο και πομπώδες.

Και επιπλέον, να δεις το παιδί σου χρονιάρες μέρες να γίνεται ο αποδοπομπαίος τράγος για τα κόμπλεξ του κάθε ακροδεξιού μπάτσου! Και οι ανίκανοι που μας κυβερνούν, δε προσφέρθηκαν καν να κηδευτεί το παιδί δημοσία δαπάνη! Δεν ήταν ανάγκη να χρειάζεται τα λεφτά η οικογένειά του για να προσφερθούν. Αλλά βλέπετε, δεν ήθελε η κυβέρνηση να κηδευτεί σαν ήρωας το παιδάκι, τους έτσουζε. Εμείς όμως οι υπόλοιποι έλληνες, κάναμε αυτό που δε μπόρεσε να κάνει η εξουσία. Φροντίσαμε, το όνομα του να περάσει στην ιστορία. Για να μην είναι ακόμη ένα αδικοχαμένο θύμα. Ο θάνατος του Αλέξη δικαιώνεται.

Ο γλοιώδης επαγγελματίας αγορευτής χυδαίων ψεμμάτων που υπερασπίζεται αυτά τα καθάρματα, θέλησε να σπιλώσει το όνομα του παιδιού, με τη δικαιολογία οτι ήταν επαναστάτης της μπουρζουαζίας επειδή ερχόταν από εύπορη οικογένεια.

Στα δεκαπέντε κύριε μοντελοπνίχτη, αν έχεις καλή ανατροφή και έρχεσαι από σωστό σπίτι, ΑΣΧΕΤΩΣ του οικονομικού υπόβαθρου, ΟΛΗ η αδικία του κόσμου σε πνίγει. Έτσι είναι οι νέοι δεκαπέντε ετών. Αυτό πάει να πει καλή ανατροφή κύριε Κούγια, να κοιτάς πέρα από τον βολεμένο κώλο σου και να ονειρεύεσαι ένα καλύτερο αύριο για όλους. Τον Αλέξη τον ΤΙΜΑΕΙ οτι ήταν παιδί με ανησυχίες που σκεφτόταν την κοινωνική αδικία και φορούσε μπλουζάκια με μπάντες από το Μοναστηράκι αντί polo shirts. Στα δεκαπέντε κύριε μοντελοπνίχτη, θα πρέπει όλοι μας να σκεφτόμαστε έτσι, να σκεφτόμαστε οτι ο κόσμος παίρνει βελτίωση, οτι εμείς θα τον αλλάξουμε, ειδάλλως ο κόσμος παύει να έχει οποιαδήποτε πνευματική ανάπτυξη. Γιατί όταν υπάρχουν άτομα που στα δεκαπέντε αντί να ονειρεύονται ένα καλύτερο αύριο για όλους, ονειρεύονται μόνο ένα καλύτερο αύριο για την πάρτη τους, όπως εσείς περιμένατε από ένα παιδί από εύπορη οικογένεια να κάνει, τότε η κοινωνία μας καταλήγει με κάτι γλοιώδη άτομα σα τα μούτρα σας, που δεν έχουν ούτε ιερό, ούτε όσιο, διότι δεν τα απέκτησαν στη κατάλληλη ηλικία.

Αυτό το δεύτερο δέντρο στο κέντρο της Αθήνας το έχω άχτι, όπως οι περισσότεροι από μας. Ελπίζω να καεί πατόκορφα. Ποιές γιορτές και χαρές να κάνουμε, κύριε Κακλαμάνη που κόπτεστε τόσο για το δέντρο που βάλατε και ΜΑΤ να το φυλάνε;

Όταν οι μπάτσοι σκοτώνουν παιδάκια;

Όταν οι ακροδεξιοί βαράνε παιδάκια;

Όταν οι κουκουλοφόροι που σπάνε τα αμάξια και τα μαγαζιά του κόσμου είναι συνεργάτες της αστυνομίας και το βλέπουμε πλέον και στη τηλεόραση;

Όταν τα ΜΜΕ αρχίζουν πάλι τις ρατσιστικές τους κορώνες; Στην αρχή λέγαν "οι γνωστοί άγνωστοι σπάσαν και κλέψαν τα μαγαζιά." Μετά οι ίδιοι οι καταστηματάρχες τους διαβεβαίωσαν οτι δεν ήταν τα ίδια άτομα. Τότε το γύρισαν στο "οι αλλοδαποί κλέβαν τα σπασμένα μαγαζιά" (οι άλλοι που τα σπάγαν δεν ξέρουν ποιοί είναι, το προσπεράσαν πάλι γιατί δεν έπιασαν κανέναν τους όπως πάντα). Η αστυνομία είπε όμως οτι ήταν οι μισοί μόνο συλληφθέντες για λεηλασίες αλλοδαποί. Οι άλλοι μισοί ήταν ο 1 στους 5 Έλληνες που μας ενημερώνουν οι στατιστικές οτι ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας. Φτωχοί έλληνες και φτωχοί λαθρομετανάστες. Γιατί να μην λένε οι δημοσιοκάφροι "οι φτωχοί που μέχρι τώρα χάρη στις πολιτικές των αμερικανόφιλων δελφίνων λιγούρευαν μέχρι χθες μόνο από μακριά τις πολυτελείς βιτρινες, αυτοί κλεβαν τα σπασμένα μαγαζιά";

Όταν οι πολιτικοί μας έχουν χώσει μέχρι το λαιμό στα χρέη έναν από τους εργατικότερους λαούς της Ευρώπης και οι ίδιοι πλουτίζουν;

Όταν ο πολίτης, το δώρο του ήδη έχει υπολογίσει να το δώσει σε χρέη αντί να το χαρεί και οι γιορτές του θα είναι μίζερες και στερημένες;

Και μπροστά στον όλο πανικό και την απόγνωση, η συμβουλή των πολιτικών και των δημοσιογράφων μας είναι να ηρεμίσουμε, να τα καταπιούμε όλα ως συνήθως και προπάντων, να καταναλώσουμε.

Κύριε Κακλαμάνη, ο Κύριος ημών Ιησούς Χρηστός, νομίζω δε θα χολοσκάσει αν μία χρονιά δε γιορτάσουμε τα γενέθλιά Του προκειμένου να φωνάξουμε για τις αδικίες που ο λαός υπόκεινται στα χέρια των Γραμματέων και των Φαρισαίων που μας κυβερνούν. Νομίζω τουναντίον, πως άμα μας δει να γιορτάζουμε τα γενέθλιά του σε αφασία, λες και δε συμβαίνει τίποτε, το πιθανότερο είναι να μας φασκελώσει χειροπόδαρα από κει που είναι.

Όχι άλλο κάρβουνο! Βαρεθήκαμε να χωρίζουμε την ελληνική αστυνομία σε αστυνομικούς και μπάτσους. Οι μπάτσοι, το δηλητηριώδες ακροδεξιό φυτό αυτό που φυτρώνει στην ελληνική αστυνομία, υπάρχει εδώ από το 1950 και ήρθε ώρα να το κόψουμε από τις ρίζες του. Και για να γίνει αυτό, θα πρέπει καταρχήν να ξεφορτωθούμε ΟΛΟΥΣ τους ακροδεξιούς μπάτσους από την αστυνομία. Να γίνουν ανάλογες έρευνες και όποιος αστυνομικός βρεθεί να έχει σχέσεις με ακροδεξιές οργανώσεις, να αποτάσσεται πάραυτα. Αλλά αυτά στην Ελλάδα φαντάζουν καταπληκτικά πράγματα...

Δε λέω, τα μαγαζιά καΐκαν και οι ιδιοκτήτες τους θα έχουν προβλήματα, αλλα α) δεν είμαι τόσο σίγουρη πια οτι δεν τα έκαψε το ίδιο το κράτος, β) δεν είδα κανέναν από όλους αυτούς τους δημοσιογράφους που μοιρολογούσαν για τις ζημιές στην Αθήνα, λες και τα δικά τους μαγαζιά κάηκαν, να κόπτονται ομοίως για το πως θα κάνουν Χριστούγεννα οι άνεργοι, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι.

Καιρό τώρα νιώθαμε όλοι την κατάσταση σε αυτή τη χώρα να βράζει σαν ένα τεράστιο καζάνι. Οι μόνοι που δε το πήραν χαμπάρι και συνέχισαν το χαβά τους, την αποβλακωτική τους μελωδία, είναι οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι και η αστυνομία. Εμείς όλοι, τρώγαμε τα σκάνδαλα, την διαφθορά, την αλαζονία τους, την ανικανότητά τους και τον δεσποτισμό τους σαν χαστούκια το ένα πίσω από το άλλο, και απορούσαμε όλοι μας ΩΣ ΠΟΤΕ θα σωπαίνουμε και ΜΕΧΡΙ ΠΟΤΕ θα αντέξουμε. Η υπομονή μας πήρε τέλος με μία σφαίρα στο στήθος ενός πιτσιρικά. Τώρα έχει μόνο οργή.

Εδώ ταιριάζει το πολύ επίκαιρο παρακάτω ασματάκι, για να γελάσουμε και λίγο και να μη μας πάρει από κάτω η παλιοκατάσταση.

"Θέλουν βρεγμένη σανίδα, και τους φερόμαστε και ευγενικά".

ΑΣΧΕΤΗ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ: Το φίλτατο ζωάκι εκεί, στα ελληνικά λέγεται "μακάκος" και όχι "μακάκας". Στην πληθυντικό, "μακάκοι". Το αστείο του Λαζόπουλου ξεκίνησε από μία λάθος μετάφραση του ΣΚΑΪ. Αφού σας αρέσουν τα ντοκυμανταίρ όσο και σε μένα, κύριοι υπεύθυνοι του ΣΚΑΪ, βάλτε έναν βιολόγο και όχι απλό μεταφραστη να σας κάνει τις μεταφράσεις, γιατί δεν αντέχουν άλλες πατάτες από την τηλεόραση τα αυτάκια μου. Το ζώο ανήκει στο γένος Macaca, αλλά δεν μεταφράζεται έτσι. Την άλλη φορά ο μεταφραστής σας μετέφρασε το cyanobacterium (κυανοβακτήριο) ως "συανό βακτήριο". Έλεος.

Πίσω στο θέμα μου. Εννοείται οτι όλοι μας ξέρουμε, χωρίς να περιμένουμε τη διαλεύκανση της αστυνομίας, ποιός χτύπησε στο χέρι τον μαθητή από το Περιστέρι και γιατί. Ήταν με βεβαιότητα κάποιος από τον ακροδεξιό χώρο, δηλαδή είτε κάποιος φασίστας μπάτσος ή κάποιος χρυσαυγίτης. Δεν είμαστε τόσο χάπατα, κύριοι δημοσιογράφοι, που ακόμη αναρωτιέστε ποιός το έκανε. Ξέρουμε από μόνοι μας. Γιατί ξέρουμε ιστορία, ξέρουμε τί σημαίνει η λέξη "παρακράτος", γνωρίζουμε ποιός ήταν ο Γρηγόρης Λαμπράκης και έχουμε δει και την ταινία του Κώστα Γαβρα "Ζ" (όσοι δεν την έχετε δει, τρέξτε). Όπως ξέρουμε πως ο λόγος που το παιδί χτυπήθηκε στο Περιστέρι, είναι γιατί η ακροδεξιά και η δεξιά βλέπει πως έχει χάσει τον έλεγχο, αντιδρά σπασμωδικά και προσπαθεί με την κοινή τρομοκρατία να σταματήσει το νεολαιίστικο κίνημα που δημιουργήθηκε.

Οι εικόνες που είδαμε στην εκπομπή του Λαζόπουλου απλώς επιβεβαιώναν αυτό που ξέραμε. Πως το παρακράτος στην Ελλάδα ανέκαθεν ήταν ακροδεξιό κατασκεύασμα. Πως αυτοί σπάνε τα αμάξια και τα μαγαζιά των ανθρώπων, για να προκαλέσουν το κοινό αίσθημα. Ειδάλλως, πως εξηγείται οτι από την μεταπολίτευση και μετά, οι κουκουλοφόροι παραμένουν πάντα άπιαστοι; Τόσο άχρηστη αστυνομία έχουμε πια; Ίσως εξηγείται αν σκεφτούμε οτι, όπως πολύ σωστά εξήγησε ένας αστυνομικός συνδικαλιστής που είδα να μιλάει χθες το μεσημέρι στην τηλεόραση, στην αστυνομία ευνοοούνται τα ακροδεξιά στοιχεία καθώς οι σημερινοί συνταγματάρχες της αστυνομίας ήταν νεοσύλλεκτοι επί δικτατορίας.

Με την μεταπολίτευση, επειδή το σώμα των τεθωρακισμένων βοήθησε στην κατάληψη της εξουσίας, τιμωρήθηκε. Καταρχήν, τους απομάκρυναν από το κέντρο της Αθήνας, όπου ήταν το κέντρο εκπαίδευσής τους αρχικά, στο Γουδή, και τους μετέφεραν στον Αυλώνα. Επίσης, ξυλώθηκαν όλοι οι φιλοχουντικοί αξιωματικοί τους.

Και ερωτώ. Για τους βασανισμούς της αστυνομίας επί χούντας, ποιός αξιωματικός τιμωρήθηκε; ποιός νεοσύλλεκτος απομακρύνθηκε από το σώμα; είναι όλοι τους ακόμη εκεί ή μου φαίνεται;

Και άκουσα και μία ακόμη βλακεία από τους ακροδεξιούς. Πως οι αστυνομικοί υπάρχουν για να βοηθούν τον πολίτη, παίρνουν λίγα λεφτά και από πάνω τους πετάμε και μολότωφ και διακινδυνεύουν τη ζωή τους για μας. Τί κακοί που ειμαστε μαζί τους...

Εγώ δεν τους είδα πάντως να διακινδυνεύουν τίποτε για να σώσουν τις περιουσίες των ανθρώπων που καιγόντουσαν. Γιατί αν είχαν κάνει κάτι να σταματήσουν τον κόσμο που οι ίδιοι εξαγριωσαν, αυτό που θα διακυβευόταν θα ήταν οι θέσεις τους στο δημόσιο, και αυτό, πιστέψτε με δεν το διακινδυνεύουν με τίποτε...

Τα τελευταία 50 χρόνια δεν υπάρχει ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ αστυνομικός που να αποφάσισε να δώσει εξετάσεις για να περάσει στην αστυνομία επειδή θέλει να βοηθήσει τον έλληνα πολίτη. ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ. ΟΛΟΙ τους διαλέγουν την αστυνομία για την οικονομική εξασφάλιση, την θέση στο δημόσιο, το κύρος του επαγγέλματος (πάνω από όλα η μούρη, μη ξεχνιόμαστε) και τις πάμπολλες παροχές που έχουν, τις οποίες ο κοινός μισθωτός, με του οποίου τους φόρους αυτοί οι αστυνομικοί πληρώνονται, δεν έχει δει ούτε στα πιό τρελά του όνειρα.

Ευτυχώς κάποιοι, ΛΙΓΟΙ, που έρχονται από καλά σπίτια, είχαν παιδεία από μικροί σαν άνθρωποι και παρότι αυτά είναι τα κίνητρά τους για την επιλογή επαγγέλματος, τελικά φέρονται σαν σωστοί επαγγελματίες. Με τους μπάτσους (όχι με τους αστυνομικούς, μη μπερδευόμαστε) που γκρινιάζουν από πάνω τί γίνεται;

Και γκρινιάζουν γιατί λέει είναι χαμηλόμισθοι. Έχετε δει μισθούς στον ιδιωτικό τομέα ρε ακροδεξιά ρεμάλια, που μιλάτε από πάνω; Σε ποιούς τα λέτε αυτά, στους χαμιλόμισθους του ιδιωτικού τομέα, των 600 ευρώ, που δεν τους κολλάνε ένσημα και που σήμερα έχουν δουλειά, αύριο τους πετάνε έξω; ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΤΕ;

Και όσο για την σωματική σας ακέραιότητα, γι αυτό δεν σας δίνουν όλες αυτές τις παροχές; αυτή δεν ήταν η συμφωνία σας με το δημόσιο, να είστε σε καλύτερη θέση από τους λοιπούς μισθωτούς οικονομικά, λόγω του επικίνδυνου του επαγγέλματος; Δεν ξέρατε προκαταβολικά πριν δώσετε εξετάσεις οτι δουλειά σας θα είναι, να κινδυνεύετε να φάτε καμιά σφαίρα από κανα τρελό; Πως τολμάτε και γκρινιάζετε λοιπόν;

Έχω γνωρίσει αρκετούς μπάτσους και αστυνομικούς, δεν έχω γνωρίσει ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ που μου είπε οτι "εγώ πήγα στην αστυνομία γιατί πίστεψα πως μπορώ να βοηθήσω τον έλληνα πολίτη". ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ. Όλοι πάνε για να μπούνε στο δημόσιο, για τα ΛΕΦΤΑ. Και θέλετε να μου πείτε οτι οι μπάτσοι, με τα τόσο ευτελή κίνητρα, το χρήμα, είναι άνθρωποι ηθικοί που θα πρέπει να τους μιλάμε και ευγενικά; Ποιό είναι το ήθος του σημερινού μέσου έλληνα αστυνομικού; Η ρεμούλα, η καρέκλα στο δημόσιο και η παραδοχή εξ'αρχής σαν άνθρωπος οτι πρόκειται να παριστάνεις εσαεί το μαντρόσκυλο της καταστολής της εξουσίας; Αυτό λέγεται ηθική;

Γνώρισα άτομο, του οποίου ο πατέρας είναι αρχιμπάτσος στη ΓΑΔΑ, που έχει δώσει μέχρι στιγμής 3 φορές εξετάσεις για την αστυνομία, και έχει αποτύχει. Ο πατέρας του, πολύ έντιμος μπάτσος, σπίτι στη Πολιτεία έχει, και πέστε μου εσείς αν το αγόρασε με λεφτά από το μισθό του. Ο ίδιος επιμένει να γίνει μπάτσος, λόγω της πλύσης εγκεφάλου που έχει υποστεί από τη μανα του να μπει στο δημόσιο και της θέσης του μπαμπά. Όταν τον ρώτησα αν πραγματικά πιστεύει οτι αν πάει στην αστυνομία θα βοηθήσει τον κόσμο, μου απάντησε πως όχι. Και μαντέψτε ποιός είναι ο λόγος για τον οποίο μου ομολόγησε οτι έχει επιμείνει τόσο: θέλει να μπει στην Άμεσο Δράση, ώστε να παίρνει μέρος σε καταδιώξεις. Είναι απλώς καυλόγκαζος, του αρέσει η ιδέα να τρέχει σαν παλαβός μέσα στην Αθήνα και να μην βρίσκει τον μπελά του. Η κάταδίωξη τον ενδιαφέρει. Απίστευτο; και όμως αληθινό.

Και επειδή δεν πέρασε, τώρα θα πάει φαντάρος στις ειδικές δυνάμεις, για να πάρει μόρια. Και με τον αρχιμπάτσο που έχει για πατέρα, να δείτε που θα καταφέρει να μπει τελικά. Βέβαια, αν υπήρχαν έστω και στοιχειώδεις ψυχολογικές εξετάσεις για την είσοδο στο αστυνομικό σώμα, με τα δικά του μυαλά και την δική του ηλιθιότητα, οι ψυχολόγοι θα του είχαν ήδη απαγορεύσει να ξαναλάβει μέρος στις εξετάσεις.

Έχω γνωρίσει καλό μπάτσο; Αμέ. Τα είχα με το γιό ενός. Καλός ήταν ο καημένος. Όποτε κοιμόμουν σπίτι τους, ερχόταν το βράδυ για να δει αν ήμουν σκεπασμένη καλά. Με είχε στα όπα όπα, δε μπορώ να πω. Και ήταν αληθινός πατέρας για τους γιούς του. Από νοοτροπία μπάτσου όμως, εντελώς γουρούνι. Μου είχε παραδεχτεί οτι συνάντησε αλβανό που είχε δείρει στο τμήμα και ενώ πήγε απλώς να του ζητήσει φωτιά, ο άνθρωπος το έβαλε στα πόδια τρομαγμένος.

Ο μεγάλος του γιός, ήταν από τους λίγους ανθρώπους που πιστεύω οτι πραγματικά θα έπρεπε να είναι στην φυλακή γιατί είναι επικίνδυνος για το κοινωνικό σύνολο. Πως έγινε έτσι; Ατιμωρισία. Κάθε φορά που έκανε μαλακία, τρέχαν οι συνάδελφοι του πατέρα του να το κουκουλώσουν, γιατί είναι λέει, ντροπή, επειδή ο μπαμπάς του ήταν μπάτσος. Και μιλάω για κλοπές, ξυλοδαρμούς στα γήπεδα, ναρκωτικά, ο,τι θέλετε. Με είχε ξυπνήσει το άτομο, τουλάχιστον 3 φορές όσο τα είχα με τον αδερφό του, υπό την επίρρεια Hypnosedon, για να βγω στο παράθυρο να μου δείξει το μηχανάκι που βούτηξε, πριν πάει να το αμολύσει στη θάλασσα. "Ρε μαλάκα Α..., μη το πετάξεις στη θάλασσα, παρ'το, σκίστο, και παράτα το κάπου να το βρει ο καημένος που του το βούτηξες". Μπα... σάμπως με άκουσε και ποτέ. Γιατί να βάλει μυαλό; Είχε λόγο;

Αφού και ο πατέρας του, κάποια στιγμή απηυδισμένος, παρακάλεσε τους συναδέλφους του να πάψουν να τον ξελασπώνουν, μπας και μπει φυλακή και βάλει επιτέλους μυαλό. Και αυτοί, αρνήθηκαν. Γιατί ήταν θέμα της "μούρης" του σώματος. Ακόμη ένα ένταλμά του μπήκε κάτω από το χαλάκι.

Και μετά, ένας φίλος παλαιστίνιος, που ζει από παιδάκι εδώ (ο πατέρας του εργάζεται για το προξενείο τους νομίζω), μου είπε οτι ένας φίλος του παλαιστίνιος συνελήφθει από την αστυνομία, και ενώ είχε λευκό ποινικό μητρώο, ξαφνικά του το γέμισαν με ένα φάκελο ΝΑΑΑΑ... από εντάλματα που η αστυνομία ήθελε να ξεφορτωθεί και να ρίξει σε άλλον. Φταίω εγώ να πιστεύω οτι αυτά τα εντάλματα έρχονται από μπατσόπαιδα;

Αυτή είναι η ηθική τους, και αυτή είναι η προσφορά τους στην ελληνική πολιτεία. Μη ζητάτε να λυπηθούμε άτομα με τέτοια συμπεριφορά. Λυπάμαι τα άτομα στην αστυνομία που δεν έχουν σχέση με τέτοιες πρακτικές και τους παίρνει η μπάλα. Αλλά και εσείς, ΞΕΡΑΤΕ που πηγαίνατε, για τους ίδιους λόγους πήγατε και όταν τα βλέπατε αυτά στους συναδέλφους σας και δε μιλούσατε, ξέρατε που θα οδηγούσε αυτή η συμπεριφορά. Ή είσαστε με τον κόσμο, ή είσαστε συνυπεύθυνοι.

Γι αυτό να απευθύνω ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στους δύο αστυνομικούς, τους οποίους προσπάθησε να δωροδοκίσει ο γλοιώδης εκείνος πολιτικός, ο Κεφαλλογιάννης, για να τον αφήσουν να υποστηριξει τον έμπορο ναρκωτικών. ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ. Ανθρώπους σαν και εσάς χρειάζεται περισσότερους η ελληνική αστυνομία, αλλά γαμώτηνε, είστε εξαίρεση και όχι κανόνας και το γνωρίζετε.

Όποιος αντί να πιέσει τους πολιτικούς που τον αντιπροσωπεύουν στη Βουλή να προωθήσουν αλλαγές στην νομοθεσία κατά των ναρκωτικών, ώστε ΟΛΟΙ να δικάζονται με επιήκεια, κοιτάει να λαδώσει για να κάνει τη δουλειά του, θέλει κρέμασμα. Οι Ζωνιανοί αυτοί, που το παίζουν renegades της Ελλάδας, οι δήθεν μάγκες με τα κουμπούρια, που λαδώσαν τον Κεφαλλογιάννη για να γλιτώσει ο δικός τους, πέφτουν σε αυτή τη κατηγορία. Γιατί ΔΕ ΘΕΛΟΥΝ να αλλάξει ο παράλογος αυτός νόμος. Γιατί κάτι τέτοιοι είναι που επωφελούνται από αυτή τη νομοθεσία, διότι αν άλλαζε, τα κέρδη τους θα έπεφταν κατακόρυφα. Παρ'ο,τι χασικλού, δεν τους λυπάμαι καθόλου. Δεν ανήκουν στην κατηγορία μου, είναι ίδιοι με τους μπάτσους που εκμεταλλευμενοι την νομοθεσία κοιτάνε πως θα θησαυρίσουν στη πλάτη μου, άρα είναι εχθροί μου. Μαυραγορίτες συνεργάτες των μπάτσων, αυτό είναι. Γκάνγκστερ με όπλα που δε θέλουν να παραδώσουν για να συνεχίσουν να λυμαίνονται της περιοχής.

Τί εμπειρία έχω από τους μπάτσους προσωπικά ως χασικλού; Μικρή. Δεν με έχουν δέσει ποτέ, δόξα τω Θεώ. Αλλά χασικλού είμαι, ένα σωρό κόσμο που έχουν δέσει ξέρω, στον ίδιο κύκλο είμαι, δε τα βλέπω;

Οι κλεφτες και οι χασικλήδες τρώνε το περισσότερο ξύλο από όλους, κατήγγειλε στο βιβλίο του "Το εγχειρίδιο του καλού κλέφτη" ο Ηλίας Πετρόπουλος. Συμβαίνει ακόμη.

Έχουν όλοι οι μπάτσοι μία μούρη και ένα στήσιμο, για κλωτσές. Μιλάνε αγενέστατα στους πολίτες, στον ενικό πάντα, λες και τους ξέρουμε από χθες. Δε λένε ποτε "παρακαλώ" ή "ευχαριστώ" όπως κάνουμε όλοι μας όταν εργαζόμαστε. Αν είναι ζητάδες, κορδώνονται σα τα κοκόρια για να πουλήσουν μούρη στις γκόμενες, πάνω σε μηχανάκια που δεν τους ανήκουν και που, πιθανώς η ίδιες γκόμενες αγόρασαν με τα λεφτά από τους φόρους που πληρώνουν. Μην τύχει και είσαι ωραία γυναίκα οδηγός, αυτό ήταν: θα σε σταματάνε σε κάθε μπλόκο και όπου σε πετύχουν. Με ανόητο και γλοιώδες καμάκι που πρέπει να ανεχτείς, ενώ φυσιολογικά δεν θα ανεχόσουν από κανέναν, ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΡΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΣΕ ΤΡΑΒΑΝΕ. Συμπεριφέρονται απαίσια στο κόσμο, και καθόμαστε όλοι και τους παρατηρούμε, ανίκανοι τις περισσότερες φορές να μιλήσουμε, επειδή φοβόμαστε οτι θα βρούμε και εμείς το μπελά μας. Διότι είναι γνωστό, πως το έχουν σύστημα, όποιος τολμήσει να αμφισβητίσει τις πρακτικές τους ή να πει κουβέντα για τους τρόπους τους, να τον τραβάνε στο τμήμα με κατηγορίες για εξύβριση ή αντίσταση κατά της αρχής, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΙΠΟΤΕ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΟ ΔΕΝ ΣΥΝΕΒΕΙ. Απλά και μόνο "για να μας δείξουν αυτοί", όπως έδειξαν και στο παιδάκι τον Αλέξη.

Έχετε δει ποτέ κύριοι έλληνες μπάτσοι, τους αστυνομικούς στο εξωτερικό; Κάθε φορά που έβλεπα άγγλο αστυνομικό, κρατιόμουν να μη του φιλήσω το χέρι.

Ήθος.

Ευγένεια.

Λογική.

Σεβασμός στον πολίτη.

Όταν θέλουν να διαλύσουν επικίνδυνα πλήθη, πάνε με άλογα ή με μάνικες με νερό. Όλοι μας φοβόμαστε μην αρπάξουμε καμία κλωτσιά στα πισινά από άλογο, και κάνουμε στη μπάντα, και το νερό υπό πίεση, πονάει. Ούτε δακρυγόνα ληγμένα με επικίνδυνα χημικά, ούτε σφαίρες, ούτε τίποτε.

Ο άγγλος μπάτσος ξέρει οτι με ένα κράνος, ασπίδα και γκλομπ, είναι ήδη υπεροπλισμένος αναλογικά με τον πολίτη. Ο έλληνας μπάτσος, το αγνοεί. Δεν έχουν όπλα γιατί δεν τα χρειάζονται απλώς. Και να σας έβλεπα, χέστες έλληνες μπάτσοι, χωρίς όπλα και δακρυγόνα να ειχατε να κάνετε με τις ορδές των εξαγριωμένων μεθυσμένων που έχουν αυτοί να αντιμετωπίσουν κάθε Σάββατο βράδυ στους δρόμους. Που τους βλέπουμε στα κέφια τους, στις διακοπές τους στα Μάλια και στον Κάβο και χεζόμαστε. Πού να βλέπατε άγγλους hooliguns στο γήπεδο που δεν είναι τυχαία διάσημοι. Να σας έβλεπα τί θα κάνατε.

Έχει τύχει περιστατικό να μου βρουν χόρτο και να με αφήσουν στην Αγγλια. Γιατί είχαν μυαλό. Κόψε φάτσα ελληνίδας φοιτήτριας, απολειφάδι κοντό και μαυροτσούκαλο, να έχεις να φοβηθείς για έμπορο ναρκωτικών. Με αφήσαν να πάω στη δουλειά μου, και για να κάνουν και αυτή τη δικιά τους, να πιάσουν ΑΛΗΘΙΝΟΥΣ εγκληματίες δηλαδή.

Μία άλλη φορά, εκεί που την πίναμε σε ένα σπίτι καμιά δεκαριά έλληνες, πορτογάλοι και άγγλοι φοιτητές, μπήκε η αστυνομία μέσα για να ψάξει για το γκόμενο μίας συγκατοίκου του άγγλου που μας κάλεσε στο σπίτι. Τους ανοίξαμε κατα λάθος, γιατί νομίζαμε οτι ήταν ένας φίλος. Ο τύπος που ψάχναν είχε πάει μεθυσμένος και είχε κάνει ζημιές στην γειτονική παμπ επειδή κάποιος του πείραξε τη γκόμενα. Οι αστυνόμοι βρέθηκαν σε ένα θέαμα τραγελαφικό, όλοι είχαμε από ένα μπάφο να στρίβεται και τα σακουλάκια μας φόρα μόστρα. Παγώσαμε όλοι, και οι άγγλοι φυσικά μαζί μας, γιατί είναι παράνομο. Γέλασαν στα μούτρα μας, μας ευχαρίστησαν που τους ανοίξαμε, μας ζήτησαν συγγνώμη που μας τρομάξαν και κάναν να φύγουν. Μία πορτογαλέζα τους σταμάτησε και τους είπε "μα καλά δε σας πειράζει που..." Ακούστε απάντηση ο τύπος: "Δεν έχουμε ένταλμα, μπήκαμε μέσα γιατί εσείς είχατε την ευγενή καλοσύνη να μας ανοίξετε, έχετε ο καθένας από ένα μικρό σακουλάκι μόνο και δε βλέπουμε πουθενά ζυγαριά στο τραπέζι ή λεφτά αφημένα. Άρα είστε όλοι απλή σπατάλη του χρόνου μας. Καληνύχτα."

ΓΙΑΤΙ δεν είναι έτσι και η ελληνική αστυνομία; γιατί κάνουν λες και κάναν το φοβερό κατόρθωμα όταν βρουν κανα πιτσιρικά με κανα μπάφο, όταν όλοι ξέρουμε τον πρεζέμπορα της περιοχής που δρα ανενόχλητος; ΤΙ ΣΚΑΤΑ ευρωπαϊκή χώρα είναι αυτή που ζούμε στην οποία η αστυνομία φαίνεται να ήρθε από την Ουγκάντα και δε μπορεί καν να διαχωρίσει τις προτεραιότητές της στο κυνήγι του εγκλήματος;

Η κολλητή μου, έπεσε θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης από έναν τρελό. Επί δύο χρόνια, ήταν κάτω από το σπίτι της και έβριζε, έσπαζε, φώναζε, την απειλούσε να την σκοτώσει και είχε καταφέρει να την χτυπήσει και μία φορά. Επί δύο χρόνια, δεν μπορέσαν να τον συλλάβουν, λες και δεν ξέραν που θα τον βρουν. Κάτω από το σπίτι της, να περιμένουμε την αστυνομία, και μόλις ήρθε, να τους τον δείχνουμε, νάτος, αυτός είναι, και ο τύπος να φεύγει ανενόχλητος γιατί οι μπάτσοι βαριόντουσαν να τρέξουν. Η κοπέλα, περιττό να σας πω πως σχεδόν τρελάθηκε. Αναγκάστηκε να κλειστεί στο σπίτι της για να προστατεύσει η ίδια τον εαυτό της, αφού δε μπορούσε η αστυνομία, και στο τέλος, από τον αυτοεγκλεισμό, έπαθε κατάθλιψη και αγοραφοβία. Της πήρε ένα χρόνο να συνέλθει, και η καριέρα της, βρίσκεται σε τέλμα, λόγω της άδικης απόλυσής της από την δουλειά της, την οποία φυσικά έχασε γιατί με αυτά και με αυτά, που να έχει μυαλό να δουλέψει, όλο λάθη έκανε και δικαίως την απέλυσαν. Και τελικά ο τύπος συνελήφθει, δύο χρόνια αργότερα, γιατί την λυπήθηκε ο Θεός και ο τρελός τράκαρε ακριβώς κάτω από την πολυκατοικία της, έσπασε η ζάντα του αυτοκινήτου του και ακινητοποιήθηκε. Έτσι, τον πρόλαβε η αστυνομία που φυσικά έσκασε στο συμβάν ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΙΣΗ ΩΡΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ.

Ένας άλλος φίλος, του διέρρηξαν το σπίτι, και το μόνο που είπε το άτομο στους μπάτσους ήταν "δε με νοιάζουν οι τηλεοράσεις, ο υπολογιστής και τα λοιπά, με νοιάζει η κάμερα γιατί είχε μέσα τις φωτο για την διπλωματική μου" (το άτομο σπούδαζε φωτογραφία). Οι μπάτσοι στο τμήμα, παρουσία όλων, ΒΑΛΑΝ ΤΑ ΓΕΛΙΑ. Τί μας λες. Και που μπήκε στο κόπο ο γραφιάς τους να καταγράψει το συμβάν, χάρη του έκανε του παιδιού. Όχι και να του βρει και τα κλοπιμαία! Αυτό πάει πολύ!

Η μόνη δουλειά που ξέρει να κάνει καλά η ελληνική αστυνομία, είναι να πιάνει κανα πιτσιρικά με κανα μπάφο στην τσέπη και να τον σαπίζει στο ξύλο, δήθεν για να μην το ξανακάνει. Από πότε τους διορίσαμε και παιδαγωγούς και κοινωνικούς λειτουργούς, ήθελα να ξερα. Που έχει πήξει ο Κορυδαλλός στους χρήστες, και οι έμποροι περνάνε, μαζι με τους φίλους τους τους μπάτσους ζωή και κότα.

ΠΟΥ είναι η ηγεσία της ελληνικής αστυνομίας αυτές τις μέρες; Γιατί να έχει η κάθε τσούλα του ελληνικού star system το βήμα του λόγου στην ελληνική τηλεόραση και να μην βγαίνει η διεύθυνση της αστυνομίας να μιλήσει στο λαό για τα όργανα της τάξης που από προστάτες των πολιτών έχουν γίνει βασανιστές τους;

Γιατί οι αξιωματικοί της αστυνομίας αφήνουν τους συνδικαλιστές των αστυνομικών να πρέπει να υπερασπιστούν την αστυνομία στα μέσα μαζικής ενημέρωσης; γιατί να πρέπει οι συνδικαλιστές να καθαρίσουν πάλι για το σώμα και γιατί να τους αφήνουν να παιδεύονται να δικαιολογήσουν τους συναδέλφους τους και να υπερασπιστούν πολιτικές τις οποίες οι ίδιοι δεν διάλεξαν;

Είναι και αυτοί απόντες μαζί με τη κυβέρνηση, που νομίζει οτι αν κρυφτεί, θα ηρεμίσουν τα πράγματα. Τουναντίον, κύριοι. Μας εξαγριώνουν περισσότερο οι άνθρωποι που νομίζουν οτι είμαστε τόσο βλάκες. Και ούτε μας αρκεί το αυτονόητο, να πάρουν δηλαδή οι υπεύθυνοι την ευθύνη για το χάλι.

Για να μην βιαστούν ορισμένοι να με χαρακτηρίσουν αριστερή, θα ήθελα προκαταβολικά να αποστείλω ένα τεράστιο φάσκελο στην αριστερά της χώρας, που βρήκαν την ώρα να καθήσουν να τσακώθούν μεταξύ τους. Εδώ τα παιδιά κάνουν επανάσταση και εσείς μελετάτε αν είναι τελικά politically correct ή όχι τα άτομα που πετάνε Μολώτοφ. ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ, που κολλήσατε στο επικοινωνιακό κομμάτι του πράγματος, αντί στην ουσία. Αποτύχατε παταγωδώς στην αποστολή σας και είναι κρίμα, γιατί θα πάτε στα σκουπίδια με τους υπόλοιπους. Κάναμε επανάσταση και σας πήρε ο ύπνος. Αλέκα, εδώ ο κόσμος καίγεται και το ΚΚΕ χτενίζεται, το ξέρεις; Και λυπάμαι να το λέω αυτό, ειδικά για πολιτικούς όπως η Κανέλλη. Για τον ΣΥΡΙΖΑ ειδικά, δεν ήταν ανάγκη να μας πείτε οτι είστε όπου φυσάει ο άνεμος. Το καταλάβαμε.

Για το αμερικανάκι τί να πω; Χάρηκε οτι θα πάρει την εξουσία. Ναι κύριε Παπανδρέου, αυτό μας έλειπε, να πάρουμε την εξουσία από τον έναν δελφίνο και να την δώσουμε στον άλλον, και δη στον πιό αποβλακωμένο πολιτικό που έχουμε δει από τη δικτατορία του παππού του άλλου δελφίνου συνεργάτη σας, του Θεόδωρου Πάγκαλου. Όταν βγεις από την κωματώδη κατάσταση σου Γιωργάκη, θα σου πάρουμε μαμέλα, αλλά πρωθυπουργία, λίγο δύσκολο το βλέπω. Αυτό μας έλειπε τώρα.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται ΠΑΝΤΑ και γι αυτό είναι τόσο ενδιαφέρουσα επιστήμη, διότι όποιος την μελετά μπορεί να προβλέπει το μέλλον. Ακόμη ένας Καραμανλής που έκανε τα στραβά μάτια στην ύπαρξη του παρακράτους των ακροδεξιών μέσα στην αστυνομία και το πληρώνει. Μα δεν είναι εξώφθαλμη η ομοιότητα; Και μετά μου λένε οτι δεν υπάρχει Θεός και θεία τιμωρία :)

Η διαφορά είναι οτι ο τότε Καραμανλής, είχε τουλάχιστον την αξιοπρέπεια να παραιτηθεί και να εγκαταλείψει την χώρα.

Δεν μας αρκούν οι δηλώσεις για πολιτικές ευθύνες. Μας δηλώσατε οτι είστε μαλάκας που δε κατάλαβατε από την αρχή το μέγεθος του προβλήματος και τί θέλετε; να σας λυπηθούμε; Θέλουμε παραιτήσεις, κύριε Καραμανλή για να πειστούμε για την ευθιξία σας. Ξεκινώντας, φυσικά από την δική σας.

Όχι στο Όνομά μας.

2008-11-20T09:59:00.000+02:00

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.
–Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08

“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”
- Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.

Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.

Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση - καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.

Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.

Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

Τύφλα να 'χει και η πρέζα.

2008-11-17T11:35:00.020+02:00

Κυρίες και κύριοι :) Σήμερα αποφάσισα επιτέλους να σας παρουσιάσω το ναρκωτικό στο οποίο είμαι 100% εθισμένη, και αν ήταν παράνομο θα με είχαν πετάξει στο πιό βαθύ κελί του Γεντί-Κουλέ και θα είχαν πετάξει και το κλειδί στη θάλασσα. Ντρέπομαι γι αυτό πραγματικά. Είναι η μία και μόνη ουσία που θέλω να ελέγξω την κατανάλωσή της και δυσκολεύομαι.

Στην εικόνα μας επάνω, ο ατάλαντος ηθοποιός των b-movies και των spaghetti westerns του κώλου, ο κύριος πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Ronald Reagan, βγάζει καπνούς από το στόμα και τη μύτη στην τιτάνια προσπάθειά του να υποστηρίξει τα lobby των καπνεμπόρων στην διαφημιστική τους καμπάνια.

Δικαίως αναρωτιόμαστε όλοι μας, πως γίνεται να μπορούν οι καπνέμποροι να διαφημίζουν το κάπνισμα ή να πιέζουν να μην περάσουν αντικαπνιστικοί νόμοι από τη στιγμή που η επιστήμη επιβεβαιώνει τη ζημιά που αυτό μας κάνει. Μωρε γίνεται. Διαβάστε εδώ την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που έδωσε ένας λομπίστας της αμερικάνικης βιομηχανίας καπνού ο οποίος βέβαια φιλοτιμήθηκε να το κάνει επειδή, έπαθε ο ίδιος καρκίνο από το κάπνισμα.

Να πούμε την αλήθεια όμως, το λόμπυ του αλκοόλ βαστάει καλύτερα. Απόδειξη, οτι επιτρέπονται ακόμη οι διαφημίσεις του αλκοόλ στην τηλεόραση, ενώ το αλκοόλ ευθύνεται για το 50% των εισαγωγών στην εντατική σε νοσοκομεία στην Αγγλία, ενώ το κάπνισμα ευθύνεται για το 40%. Θα έπρεπε, βάσει αυτών των στατιστικών, να απαγορεύεται και η διαφήμιση του αλκοόλ στη τηλεόραση, τί λέτε; να που δε συμβαίνει όμως. Συνεπώς, το λόμπυ του αλκοόλ είναι πιό δυνατό οικονομικά από αυτό του καπνού.

Κάντε μόνοι σας τώρα τα μαθηματικά για να υπολογίσετε, πως ομοίως η νομοθεσία κατά του χόρτου είναι τόσο αποσπασμένη από την πραγματική επιστημονική άποψη ως προς την επικινδυνότητά του. Οι λομπίστες του αλκοόλ και του καπνού άραγε πιέζουν τις κυβερνήσεις μόνο να κρατάνε τα ναρκωτικά τους νόμιμα ή και παράλληλα να κρατάνε τα υπόλοιπα παράνομα από το φόβο πως, αν νομιμοποιηθούν, οι πωλήσεις των δικών τους ναρκωτικών θα πέσουν κατακόρυφα; οι απάντηση είναι δύσκολο να ερευνηθεί.

Είμαι ένας από τους χρήστες ναρκωτικών που έπεσαν σε αυτόν τον... βούρκο των ναρκωτικών (αθάνατη ελληνική δημοσιογραφία με τα κλισέ σου) ξεκινώντας από αυτή ακριβώς την ουσία. Το τσιγάρο.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, σύμφωνα με την εταιρία Phillip Moris, δηλώνει πως το κάπνισμα είναι εθισμός. Γιατί δεν δηλώνει πως είναι ναρκωτικό ήθελα να ξερα... ίσως οι άνθρωποι της Phillip Morris και τα λόμπυ τους να ξέρουν.

Διαβάζοντας εδώ βρήκα μία πιθανή εξήγηση: "Μετά από όλα τα παραπάνω εξακολουθεί να είναι δύσκολο στον καπνιστή να απαντήσει στην ερώτηση "Γιατί καπνίζεις;". Η ευχαρίστηση που προσφέρει ο καπνός δεν είναι δυνατή και γεμάτη όπως εκείνη των ναρκωτικών, των παραισθησιογόνων, των διεγερτικών, ακόμα και των οινοπνευματωδών: όλες οι ουσίες που κατορθώνουν να προσφέρουν μια αυξημένη ή μειωμένη κατάσταση μέθης κάποτε πληρώνονται πολύ ακριβά. Όλοι οι καπνιστές συμφωνούν ότι ο μεγαλύτερος αριθμός τσιγάρων καπνίζεται αφηρημένα, από συνήθεια χωρίς ιδιαίτερη ικανοποίηση, ακόμα και χωρίς πραγματική ανάγκη. Είναι αυτονόητο λοιπόν γιατί στην πραγματικότητα ο καπνός δημιουργεί μια ψυχρή εξάρτηση, πολύ μικρότερη σε σχέση με εκείνη των άλλων ναρκωτικών, τόσο που μερικοί μελετητές διστάζουν να τον ονομάσουν καθαρό ναρκωτικό."

Δυστυχώς, η δήλωση αυτή είναι λανθασμένη. Για τους παρακάτω λόγους:

Αυτή ακριβώς είναι η δικαιολογία των καπνεμπόρων για να διακινούν ελεύθερα το προϊόν τους. "Τα τσιγάρα και η νικοτίνη δεν είναι εθιστικά με την κλασσική έννοια του όρου, εφόσον δεν υπάρχει "intoxication" (μέθη/δηλητηρίαση)"δήλωσε ο εκπρόσωπος της καπνοβιομηχανίας R.J. Reynolds Tobacco Company, ο κύριος James Johnston, ενώπιον του αμερικάνικου κογκρέσου.
Το να καπνίσεις ένα τσιγάρο χωρις να το πολυσκεφτείς δεν είναι λόγος για να θεωρήσεις οτι αυτό που κάνεις δεν είναι ναρκωτικό. Οι εθισμένοι στα βαρβιτουρικά και λοιπά "κεία", πολλές φορές παίρνουν τεράστιες ποσότητες χαπιών, ομοίως χωρίς να το πολυσκεφτούν ή να το έχουν ανάγκη εκείνη τη στιγμή, οπότε το συμπέρασμα αυτό είναι μάλλον ατυχές.
Δεν υπάρχει αλήθεια μέθη/δηλητηρίαση; Οι καπνιστές υποστηρίζουν οτι στα πρώτα τους τσιγάρα ζαλιζόντουσαν και η ζαλάδα αυτή μπορεί να ξανασυμβεί αν καπνίσουν με άδειο στομάχι μετά από διάστημα αποχής για αρκετή ώρα. Σε αυτό θα συμφωνήσω και εγώ. Μάλλον ανήκουμε στην κατηγορία των πρεζάκηδων που, μετά τον ολοκληρωτικό τους εθισμό δεν την ακούνε πια, αλλά μόνο πίνουν πρέζα για να στέκονται όρθιοι. Έτσι και οι καπνιστές, δεν ζαλιζόμαστε πια, αλλά καπνίζουμε για να μένουμε ήρεμοι και να μπορούμε να συγκεντρωθούμε καλύτερα. Σύμφωνα με τις έρευνες του London Imperial College (για όσους ξέρουν, από τα καλύτερα της Αγγλίας) "η νικοτίνη φαινεται να έχει τόσο διεγερτική όσο και κατασταλτική επίδραση, και είναι πολύ πιθανόν η επίδραση να καθορίζεται από την διάθεση του χρήστη, το περιβάλλον και τις περιστάσεις της χρήσης. Οι έρευνες δείχνουν οτι η νικοτίνη σε χαμηλές δόσεις έχει κατασταλτική δράση, ενώ σε μεγαλύτερες δόσεις έχει διεγερτική δράση."
Δεν είναι μικρότερος ο εθισμός από αυτόν άλλων ναρκωτικών. Συγκεκριμένα, ο καπνός θεωρείται εθιστικός όσο η κοκαΐνη και η ηρωίνη. Επιρρεάζονται τα επίπεδα ακετυλοχολίνης και ντοπαμίνης στον εγκέφαλο, συνεπώς έχει επιρροή στην βιοχημεία του εγκεφάλου, ακριβώς όπως και τα παράνομα ναρκωτικά.

Από τα παραπάνω, μπορούμε με σιγουριά να συμπεράνουμε πως ο μόνος λόγος που η νικοτίνη δεν ονομάζεται επίσημα ναρκωτικό είναι πως, είτε επειδή οι ερευνητές δε θέλουν να βρεθούν σε απευθείας αντιπαράθεση με την καπνοβιομηχανία, είτε επειδή τα λόμπυ της βιομηχανίας τσιγάρου έχουν κάνει πολύ καλά τη δουλειά τους.

Ας δούμε τις επιπτώσεις του τσιγάρου στην υγεία.

Αρνητικές επιπτώσεις του καπνίσματος.

Δυστυχώς, δε βρήκα ούτε μία ιστοσελίδα που να μιλούσε για το τσιγάρο αντικειμενικά, χωρίς φόβο και πάθος. Ειδικά ιστοσελιδα από κρατική ενημέρωση, δεν υπήρχε καμία στην Ελλάδα, γιατί; Το ευρωπαϊκό λόμπυ των καπνεμπόρων πάει πολύ καλά, φαίνεται. Οι περισσότερες ιστοσελίδες είναι από προσωπικές προσπάθειες ενημέρωσης, με αποτέλεσμα να έχουν πολλές ελλείψεις ή να είναι απλώς πομπώδεις αντί ενημερωτικές. Αλλά πάντα μία θολή εικόνα, ούτε πολύ κατά, ούτε πολύ υπέρ. Η μόνη σοβαρή προσπάθεια ενός συμπτυγμένου και περιεκτικού κειμένου είναι, μαντέψτε, από ένα λύκειο των Ιωαννίνων. Μπράβο στα παιδιά. Δείτε την σελίδα τους εδώ. Αν πάλι ξέρετε αγγλικά, απευθυνθείτε στο wikipedia, εδώ.

Θετικές επιπτώσεις του καπνίσματος.

Δεν κάνω πλάκα, υπάρχουν. Και σαν καλός δικηγόρος του διαβόλου, σας τις παρουσιάζω (για να μπορούμε να μιλάμε αντικειμενικά).

Το κάπνισμα δρα προστατευτικά εναντίον της ασθένειας του Parkinson.
Το κάπνισμα δρα προστατευτικά εναντίον της ελκώδους κολίτιδας.
Το κάπνισμα δρα προστατευτικά εναντίον του σαρκώματος του Kaposi για τους μη πάσχοντες από τον HIV ασθενείς.
Το κάπνισμα δρα προστατευτικά εναντίον της ακμής.
Το κάπνισμα δρα προστατευτικά εναντίον της ενδομητρίωσης στις στείρες γυναίκες.
Το κάπνισμα φαίνεται να έχει ευεργετικές επιδράσεις στην σχιζοφρένεια. Η χρήση των αυτοκόλλητων νικοτίνης ως θεραπευτικό μέσον σε ασθενείς με σχιζοφρένεια είναι υπό σκέψην.
Το κάπνισμα έχει αποδειχτεί οτι αυξάνει τους χρόνους αντίδρασης σε ασκήσεις ετοιμότητας, και τον χρόνο γρήγορων αποφάσεων, σε τεστ που έγιναν στη Νέα Ζηλανδία. Δηλαδή όχι μόνο επιρρεάζεται η εγκεφαλική λειτουργία, αλλά είναι και σημαντική η διέγερση που η νικοτίνη προκαλεί. Συνεπώς ΕΙΝΑΙ ναρκωτικό.

Έχουν διαπιστωθεί και άλλες θετικές επιδράσεις, που μάλλον φαίνεται να είναι προϊόντα επιστημονικής χρηματοδότησης του λόμπυ των καπνεμπόρων. Οι παραπάνω είναι ας πούμε, οι επιστημονικά αποδεκτές. Μπορείτε πάντως να διαβάσετε εδώ πιό αναλυτικά, τις παραπάνω διαπιστώσεις, και να δείτε επίσης μερικές ακόμη έρευνες σχετικά με τις θετικές επιπτώσεις του καπνίσματος.

Παθητικό κάπνισμα.

Δεν υπάρχουν θετικές επιδράσεις εδώ, μόνο αρνητικές. Μεγάλος ντόρος έχει ξεσπάσει ως προς το πόσο επικίνδυνο είναι τελικά το παθητικό κάπνισμα. Από ο,τι φαίνεται, δεν είναι τόσο επικίνδυνο όσο μας είχαν αρχικά προϊδεάσει οτι είναι. Οι υποστηρικτές αυτής της ιδέας κατηγορούνται από αντικαπνιστικές οργανώσεις οτι χρηματοδοτήθηκαν από καπνεμπόρους. Από την άλλη, οι οργανώσεις για τα δικαιώματα των καπνιστών θεωρούν οτι οι αντικαπνιστικές οργανώσεις ρίχνουν λάσπη σε όποιον ερευνητή τολμίσει να ανακοινώσει ευρήματα μελετών που δεν συμφωνούν με την ολοκληρωτική δαιμονοποίηση του καπνίσματος.

Τα πράγματα είναι μπερδεμένα, ειδικά επειδή η καπνοβιομηχανία, τρέμει την αναγνώριση του παθητικού καπνίσματος ως καρκινογόνο. Βλέπετε, δεν μπορούν να κρύψουν πλέον τα χάλια του καπνίσματος, γιατί η επιστήμη μας κρατά ενήμερους με τις πολλαπλές και πρόσφατες έρευνες που έχουν γίνει. Ακόμη η μάχη δίνεται στο παθητικό κάπνισμα, και η χρηματοδότηση ερευνών που εξετάζουν το παθητικό κάπνισμα από βιομηχανίες, έχει κάνει πλέον το θέμα σκανδαλώδες. Για περισσότερες λεπτομέρειες πάνω στους διαξιφισμούς μεταξύ εταιριών και οργανισμών υγείας, δείτε στο wikipedia, εδώ.

Επειδή γενικά αντιπαθώ τις απαγορεύσεις ναζιστικού τύπου "να κρατήσουμε τη χώρα, καθαρή από... ναρκωτικά, αλλοεθνείς, αλλόθρησκους, κάπνισμα, αλκοόλ, οποιονδήποτε διαφωνεί με το στυλ ζωής που εμείς θέλουμε να επιβάλλουμε" διαφωνώ με την πολιτική της ολοκληρωτικής απαγόρευσης του καπνίσματος από όλους τους δημόσιους χώρους. Καταλαβαίνω πάντως οτι σε κάποια μέρη, καλό είναι να μην καπνίζουμε. Όπως στις δημόσιες υπηρεσίες ή τα νοσοκομεία. Το να απαγορευτεί το κάπνισμα στα μπαρ και τα κλαμπ... τί να πω. Μετά από αυτό, θα απαγορευτεί και η κατανάλωση αλκοόλ, οι κουβέντες μεταξύ των θαμώνων και τέλος η διασκέδαση. Όπως λέει ο Izzard, σε λίγο θα λέμε "come down in the library tonight, we'll have a wild party".

Ας κάνουν ο,τι θέλουν, ας απαγορεύσουν το κάπνισμα παντού. Εγώ απλά θα πάψω να επισκέπτομαι αυτές τις επιχειρήσεις, θέλοντας και μη. Καφέ χωρίς τσιγάρο; όσοι μπορούν ας πάνε. Εγώ θα κάτσω σπίτι μου ρε παιδιά, δε μπορώ. Ήδη αποφεύγω τα Starbucks γιατί δεν επιτρέπεται το κάπνισμα και δεν νιώθω άνετα να πάω για καφέ. Άσε που ο καφές τους είναι τούρτα αντί καφές, 650 θερμίδες το ποτήρι σχεδόν, παραπάνω από ένα κανονικό γεύμα δηλαδή. Να γιατί οι περισσότεροι αμερικάνοι μοιάζουν με πεντάτονα βυτία. Αλλά από τότε που έμαθα οτι η συγκεκριμένη εταιρία ευθύνεται για την πείνα στην Αιθιοπία, εκβιάζοντας την κυβέρνηση της χώρας να μην ανεβάσει τις τιμές του καφέ για να τον παίρνει φτηνά, αηδίασα εντελώς. Μπορώ και χωρίς τον καφέ τους.

Και σε ρεστοραν, ας απαγορεύσουν εντελώς το κάπνισμα. Εγώ θα πηγαίνω μόνο σε εξοχικές ταβέρνες να τρώω έξω, και το χειμώνα, ούτε που θα πατάω το πόδι μου σε εστιατόριο. Άφού δε θα νιώθω άνετα, ΤΙ να πάω να κάνω εκεί;

Μία τέτοια ολοκληρωτική αντικαπνιστική πολιτική σαν αυτή που θα μας επιβάλλουν το 2010 επιβάλλει, να είμαστε σε ένα γραφείο δύο άτομα που δουλεύουμε, και οι δύο καπνιστές, και να μας απαγορεύεται να καπνίζουμε (αυτό δε μας το λένε στη τηλεόραση τώρα που ξεκινάει η δήθεν "εθνική πολιτική κατά του καρκίνου" που προβλέπει την απαγόρευση του καπνίσματος σε δημοσίους χώρους μέχρι το 2010). Είναι ακραία λύση ειδικά σε μία χώρα που το 40% των κατοίκων είναι καπνιστές. Επίσης, δεν διασφαλίζεται το δικαίωμα του καπνιστή για ένα διάλλειμα για τσιγάρο. Ας απαγορεύσετε το κάπνισμα, αλλα αφήστε τους εργαζόμενους - καπνιστές να κάνουν 2 εφτάλεπτα διαλλείματα μέσα στο οχτάωρό τους τουλάχιστον. Αλλιώς η κατάσταση είναι "και την πίτα ολόκληρη, και τον σκύλο χορτάτο" και είναι άδικο. Καταστρατηγούνται τα δικαιώματα των καπνιστών που πρέπει σε ένα δεκάλεπτο διάλλειμα στο οχτάωρο, να λύσουν το πρόβλημα του καπνίσματος.

Και όμως, είμαστε οι πρωτοπόροι στο κάπνισμα στην Ευρώπη! Άλλη μία καταπληκτική πρωτιά της χώρας μας, που είναι απολύτως δικαιολογημένη αν σκεφτεί κανείς πόσα χρόνια υπάρχει αυτή η συνήθεια στην Ελλάδα και πως είμαστε καπνοπαραγωγική χώρα. Και η ελληνική μαγκιά επίσης. Δε κόβουμε το κάπνισμα επειδή μας τη δίνει να κάνουμε ο,τι μας λένε, για να μη γίνουμε πλαστικοί άνθρωποι όπως οι δυτικοί.

Όμως, συμφωνώ πως δεν προσέχουμε καθόλου όταν καπίζουμε δίπλα σε παιδάκια. Είναι γεγονός πως οι έλληνες είμαστε μαλάκες σε αυτό το θέμα. Δείτε εδώ.

Έχουμε την τάση να αποκαλούμε ξινούς και φαρμακομύτηδες όσους μας πρήζουν για τις κακές μας συνήθειες. Και έχουμε δίκιο. Το να κρίνεις τις "κακές" συνήθειες του άλλου, γιατί καπνίζει, γιατί πίνει κλπ είναι στην πραγματικότητα, αδιακρισία και κακεντρέχεια. Μπορείς να τον συμβουλεύσεις να το κόψει βεβαίως, να του ζητήσεις να μην το κάνει μπροστά σου ίσως, αλλά δεν μπορείς να του επιβάλλεις να το κόψει, οπότε, αν δεν σου φυσάει το καπνό στη μούρη, ΣΚΑΣΕ.

Άρα τί κάνουμε;

Εγώ προσωπικά, δοκίμασα να κόψω το κάπνισμα και τα νεύρα μου γίναν κορδέλες. Παραιτήθηκα από την προσπάθεια γιατί θα τσακωνόμουν με όλον τον κόσμο. Το ίδιο έπαθε και η αδερφή μου. Οπότε δε με βλέπω να το κόβω σύντομα. Έχω αποφασίσει λοιπόν, τα παρακάτω, για να είμαι εντάξει με τους υπόλοιπους:

Πάντα ρωτάω αν μπορώ να καπνίσω, είτε είμαι σε σπίτι, είτε έξω.
Αν κάποιος μου πει πως δε θέλει γιατί ενοχλείται, δεν αντιδρώ άσχημα όσο στραβωμένα μούτρα και να έχει. Φεύγω απευθείας για να πάω κάπου να καπνίσω και, δόξα τω Θεώ, δε συμβαίνει τίποτε το περίεργο όπως σε εκείνη τη διαφήμιση της Nicorette, επιστρέφω στη βάση μου χωρίς να με πάρει κάποιος τυφώνας ή να με κυνηγάει ένας φουσκωτός να με δείρει.
Προσέχω πάντα για παιδάκια γύρω μου πριν ανάψω τσιγάρο. Ακόμη και αν η μάνα τους καπνίζει δίπλα τους. Αν είναι αυτή γαϊδούρα, δε πάει να πει πως είμαι και εγώ.
Ασχέτως αν είμαι στη πόλη ή στην εξοχή, όταν σβήνω τσιγάρο στο έδαφος αντί σε τασάκι, πάντα το πατάω καλά με το πόδι για να το σβήσω (περιορίζουμε περιβαλλοντικό καπνό-τις φωτιές στην εξοχή). Αν το σβήνω στο τασάκι, βεβαιώνομαι οτι το έσβησα καλά. Αν καπνίζω σε κλειστό χώρο με άλλο κόσμο που δεν γνωρίζω αν καπνίζουν ή όχι, καπνίζω δίπλα στο παράθυρο.
Εκμεταλλεύομαι πάντα για γνωριμίες τους χώρους καπνίσματος. Έχουν ωραία ατμόσφαιρα, χαλαρή και κουλ, αν και καπνηλή. Οι χώροι μη καπνιστών μου φαίνονται ιδιαίτερα βαρετοί, όπως και οι μη καπνιστές. Ειδικα αποφεύγω τους αντικαπνιστές, γιατί έχω πρόβλημα να τους καλώ σπίτι μου, τους ενοχλεί η ατμόσφαιρα και επίσης most of them are so anal-retentive that I won't allow them to sit down, in fear that they may suck up the furniture (Patsy - Absolutely Fabulous). Και ακόμη πληρώνω τις δόσεις, κρίμα δεν είναι;

Δεν διαφωνώ οτι καταπιέζονται οι μη καπνιστές, οι μανάδες και τα παιδάκια. Θα πρέπει να τους προστατεύσουμε. Δε πρέπει από την άλλη να αφήσουμε κανέναν μη καπνιστή να μας πρήζει όμως, επειδή το κάπνισμα κάνει κακό. Κυκλοφορούν και χοντροί τριγύρω, αλλά δεν είναι "πολιτικώς ορθό" να τους κρίνεις που σκοτώνουν τον εαυτό τους με φαγητό. Συνεπώς, δεν είναι πολιτικώς ορθό και να τα πρήζεις σε έναν καπνιστή επειδή εσύ δεν καπνίζεις. Αλλιώς, ξεκίνα να την λες σε όλον τον κόσμο που κάνει κακό στον εαυτό του με το φαγητό, την τηλεόραση, την κόκα κόλα, το αλκοόλ, την υπερβολική κατανάλωση αντιβιωτικών, παγωτών και καφεΐνης, για να είσαι απολύτως συνεπής στο ρόλο σου ως νέος Ιησούς - σωτήρας.

Ας λάβουμε υπόψην μας τις καινούριες έρευνες γύρω από την φούντα, που μας λένε οτι δρα προστατευτικά κατά του καρκίνου που προκαλεί το κάπνισμα, σε σχέση με το σκέτο κάπνισμα. Δείτε τις έρευνες εδώ και εδώ. Να μία καλή πρόταση προς τους αντικαπνιστές: να υποχρεώσουμε όλους τους καπνιστές να βάζουν και κάνναβη στα τσιγάρα τους, για να προστατεύσουν τους γύρω τους και τον εαυτό τους. Υπέροχη ιδέα, τί λέτε; :PPPPP

Speed, base, meth, το ίδιο χάλι.

2008-10-14T17:43:00.006+03:00

Σήμερα θα μιλήσω για ένα ναρκωτικό που δεν υπάρχει ευτυχώς στην Ελλάδα. Θα πρέπει να αναφερθώ και σε αυτό γιατί με έχει τρομάξει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ουσία καταναλώνει το ανθρώπινο είδος. Το λένε crystal meth ή ice.

Στην Αγγλία όπου το συνάντησα είναι ένα ευρέως διαδεδομένο ναρκωτικό. Ευτυχώς γι αυτούς, το speed ή base, όπως το ονομάζουν είναι συνήθως αμφεταμίνη ή δεξτροαμφεταμίνη. Είναι εξίσου βλαβερό αλλά προκαλεί λιγότερη παράνοια από αυτή του crystal meth, της μεταμφεταμίνης, που σπανίως απαντάται στην Ευρώπη. Ευτυχώς και για τους Άγγλους, δεν έχουν crystal meth, αλλά έχουν δυστυχώς το μικρό του αδερφάκι που είναι και αυτό ένα χάλι μαύρο.

Μπορείτε να βρείτε διάφορα sites για την εν λόγω ουσία, όπως εδώ και εδώ. Επειδή δεν υπάρχει στην Έλλάδα, η ενημέρωση από ελληνικά sites είναι από ελλειπής έως αστεία: δέστε εδώ παραδείγματος χάρην. Απορώ ποιός ανόητος μετέφρασε από την αγγλική αργκό τα ονόματα αυτής της ουσίας, και τους έδωσε μάλιστα και το όνομα "λεξιλόγιο πιάτσας". Λες και επειδή λέγεται ice στα αγγλικά, θα το ακούσετε με το όνομα "πάγος" στην Ομόνοια. Κάποιος πρέπει να τους εξηγήσει οτι οι αργκό δύο διαφορετικών γλωσσών ΣΥΝΗΘΩΣ είναι άσχετες μεταξύ τους. Από το οτι η πηγή είναι ο ΟΚΑΝΑ, φαίνεται η βλακεία του συγγραφέα του κειμένου.

Τελοσπάντων, μιας και οι πηγές είναι λίγες και ελλειπείς, θα κάνω την παρουσίαση μόνη μου. Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά αυτής της ουσίας, που όπως είναι λογικό, λόγω της απουσίας του από την ελληνική μαύρη αγορά, μας είναι άγνωστα:

Έχει αίσθημα ευφορίας παρόμοιο με αυτό της κόκας. Σεξουαλική διέγερση, σωματική εγρήγορση, μένεις ξύπνιος για περισσότερες ώρες, δεν κουράζεσαι (μέχρι να περάσει η επίρρεια, γιατί μετά σέρνεσαι.
Είναι εντελώς "ξερό" ναρκωτικό: δεν έχει χρώματα, παραισθήσεις, αλλοίωση της οπτικής εικόνας όπως στο αλκοόλ πχ, δεν έχει γέλιο, και δεν επιφέρει καμία απολύτως αλλαγή στην συναισθηματική διάθεση του ατόμου: ούτε στραβώνεις ούτε χαίρεσαι.
Είναι εξίσου εθιστικό με την κοκαΐνη, αν και εθίζεσαι σε αυτό πολύ αργότερα. Πρέπει να παρέλθει μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για να εθιστείς.
Η έλλειψή του σε ένα εθισμένο προκαλεί χειρότερη κατάθλιψη από αυτή που προκαλεί η κοκαΐνη. Επίσης εμφανίζεται άγχος και ευερεθιστικότητα.
Καπνίζεται σνιφάρεται, καταπίνεται. Η διάρκειά του αν καπνιστεί είναι 8-12 ώρες ενώ το σνιφάρισμα και η κατάποση είναι 4-6.
Το άτομο γίνεται ψυχωσικό (ενώ πραγματικά πιστεύει οτι δεν έχει αλλάξει καθόλου η αντίληψη για το περιβάλλον του). "Κολλάει" με επαναλαμβανόμενες κινήσεις. Για να σας εξηγήσω τί εννοώ, οι περισσότερες γυναίκες εθισμένες στο speed δεν έχουν φρύδια, γιατί κολλάνε με το τσιμπιδάκι και τα ξεριζώνουν όλα. Η αδερφή μου υπό την επίρρεια (και γνωρίζοντας αυτό το κόλλημα) κατάφερε να κάτσει και να κάνει αποτρίχωση και στα δύο πόδια της, τραβώντας τις τρίχες με το τσιμπιδάκι, μία - μία, αντί για κερί. Και το κατάφερε! Οι άντρες από την άλλη, μπορεί να βρεθούν για μέρες μπροστά από ένα arcade παιχνιδάκι, τρώγοντας τελείες με ένα pacman ή σκοτώνοντας αντιπάλους σε κάποιο video game έως την αιωνιότητα.
Αυτή η ψύχωση εκδηλώνεται συνήθως στο ξενέρωμα και συνοδεύει το άτομο για πολύ καιρό. Εγώ μία φορά έχω πιεί speed στη ζωή μου (για να κάτσω να διαβάσω το τελευταίο μάθημα της εξεταστικής) και πριν κοιμηθώ, άκουγα ουρλιαχτά και κοροϊδευτικά γέλια μέσα στο κεφάλι μου, σε σημείο που πεταγόμουν για είκοσι λεπτά πριν αποκοιμηθώ. Η αδερφή μου, μού είπε οτι είχε έντονη την αίσθηση οτι... την κορόιδευε η σκιά της. Αν τα πάθαμε εμείς αυτά με τις λίγες φορές που ήπιαμε, φανταστείτε τί συμβαίνει στο κεφάλι ενός τακτικού χρήστη.
Επειδή είναι αναβολικό, γερνάει πρόωρα τα εσωτερικά όργανα. Πολλοί ιατροδικαστές ανακάλυψαν σε ανατομές οτι το δείγμα τους ήταν κάποιος χρήστης speed επειδή η ηλικία της καρδιάς, των νεφρών και του παγκρέατος του εξεταζόμενου δεν συμφωνούσαν με την φυσική του ηλικία. Επίσης, η ζημιά καθώς και η γήρανση του εγκεφάλου από αυτή την ουσία είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Σε μερικές περιπτώσεις, ο εγκέφαλος χρηστών θυμίζει στον ιατροδικαστή ελβετικό τυρί.
Το άτομο φαίνεται ιδρωμένο και τσιτωμένο, ενώ γίνεται επιθετικό, φλύαρο και παρανοϊκό. Η αϋπνία είναι εγγυημένη. Όπως αναφέρεται στο ελληνικό site που ανέφερα παραπάνω, παρατηρείται "παρανοειδής επεξεργασία, διωκτικό παραλήρημα, ακουστικές και οπτικές ψευδαισθήσεις και αλλαγές στην αντίληψη του σώματος". Αυτό σημειώστε το για αργότερα.
Η εξωτερική εμφάνιση του ατόμου αλλοιώνεται χειρότερα από οτι οποιουδήποτε άλλου χρήστη διαφορετικής ουσίας. Συγκεκριμένα, γίνεται αποκρουστική. Κόβεται η όρεξη με αποτέλεσμα τα άτομα να αδυνατίζουν σε βαθμούς ανορεξίας, χαλάνε τα δόντια σε αποκρουστικό βαθμό (το λένε "meth mouth") και, λόγω της κρυστάλλωσης της ουσίας κάτω από το δέρμα του ατόμου, εμφανίζεται μία τρομερή φαγούρα και φλύκταινες, με αποτέλεσμα το άτομο να γεμίζει σπυριά και πληγές που προκαλεί με τα νύχια του. Η ορολογία για το φαινόμενο ονομάζεται formication, και στους χρήστες δίνεται η αίσθηση οτι εκατομμύρια έντομα περπατάνε κάτω από το δέρμα τους.

Κοινές περιπτώσεις χρηστών crystal meth είναι η gay dance κουλτούρα στην Αμερική, που κυριολεκτικά διαλύθηκε από αυτό το πράγμα. Μπορείτε να δείτε τί εννοώ σε αυτό το site που είναι πραγματικά πολύ καλό.

Σε μερικές χώρες της Ασίας, το "Ya Ba" όπως ονομάζεται, προκαλεί μεγάλα κοινωνικά προβλήματα. Οι εργαζόμενοι, προσπαθώντας να γίνονται ελκυστικοί στους εργοδότες τους και επίσης να τα βγάλουν πέρα με τις δύο δουλειές που έχουν συνήθως λόγω της ανέχειας, είναι τα μεγάλα θύματα του yaba. Οι χώρες που έχουν τα μεγαλύτερα προβλήματα με αυτή την ασιατική έκδοση του meth είναι η Ταϊλάνδη και το Λάος.

Το meth είναι πραγματικά ο εφιάλτης πακεταρισμένος σε κρυστάλλους. Ο λόγος; είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο σε όσους φοβούνται το LSD και τα ecstasy! (ήμαρτον Κύριε). Οι περισσότεροι χρήστες του είναι άτομα που φοβούνται οποιαδήποτε ψυχοτρόπο ουσία που αλλάζει την αντίληψη του ατόμου. Άτομα που ενώ συχαινόντουσαν και την απλή ζαλάδα του αλκοόλ, βρήκαν το ναρκωτικό τους σε αυτή την αηδία. Έτσι βλέπεις εθισμένους από όλες τις κοινωνικές τάξεις, με πρωτοπόρους τους επαγγελματίες που θέλουν κάτι να τους κρατά σε εγρήγορση. Στην Αγγλία είδα μαθητές να παίρνουν speed για να τους κρατήσει ξύπνιους και σε εγρήγορση για το διάβασμα του αυριανού διαγωνίσματος....

Το χειρότερο πρόβλημα του εθισμένου στο meth είναι πως δεν πιστεύει οτι παίρνει καν ναρκωτικά. Κοιτάξτε πάλι το νούμερο 10 της λίστας που έδωσα πιό πάνω. Δε φτάνει που δεν το πιστεύει, ενώ τίποτε απολύτως δε συμβαίνει στο κεφάλι του όταν το πίνει, δεν έχει παραισθήσεις δηλαδή, σιγά σιγά αποκτάει τις πιό περίεργες ψευδαισθήσεις, και τα συμπεράσματα που βγάζει είναι παλαβότατα.

Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα διασήμων:

Χριστίνα Ωνάση. Έπαιρνε καθημερινά αμφεταμίνες. Ήταν πεπεισμένη οτι δεν παίρνει ναρκωτικά. Ξόδευε τεράστια ποσά για να έχει καθημερινά στο σπίτι της ένα σωρό καλεσμένους, και να τους συντηρεί προκειμένου να της κάνουν παρέα. Αν αντιλαμβανόταν οτι κάποιος από τους καλεσμένους της έπινε μπάφο ή κόκα, τον έδιωχνε εκνευρισμένη και δεν ήθελε να έχει ξανά σχέσεις με αυτό το άτομο. Ήταν κάθετη. Η ίδια όμως ήταν εθισμένη σε ένα από τα χειρότερα ναρκωτικά, αλλά ποτέ δε κατάφεραν να της το δώσουν να το καταλάβει. Φαινόταν φυσιολογικότατη, απλώς γιατί το speed δεν αλλάζει την αντίληψη. Αργότερα πέθανε αιφνιδίως στο μπάνιο της. Νεότατη.Ο παράδοξος και αιφνίδιος θάνατός της έδωσε τροφή για πολλές διαφορετικές θεωρίες, οι περισσότερες εκ των οποίων υποστηρίζουν την αυτοκτονία με αμφεταμίνες. Το στενό της περιβάλλον υποστηρίζει οτι δεν ήταν ο τύπος που θα άφηνε το κοριτσάκι της ορφανό και πως δεν αυτοκτόνησε. Τελικά η επικρατέστερη θεωρία είναι πως στα 45 της ο οργανισμός της μετά από τόσο speed, γέρασε και πέθανε απότομα. Απλά.
Αδόλφος Χίτλερ. Σε αυτό το παράδειγμα μπορούμε να καταλάβουμε όλοι μας, αν λάβουμε υπόψην οτι ο Hitler έκανε ενέσεις αμφεταμίνης 4 φορές την ημέρα, πως ακριβώς αυτή η ουσία προκαλεί "παρανοειδής επεξεργασία, διωκτικό παραλήρημα". Ο άνθρωπος ίσως πριν να μην ήταν έτσι, αλλά μετά από τόσο speed εξηγείται ακριβώς πως έγινε σχιζοφρενής μαζικός δολοφόνος.

Προσωπικά, γνώρισα άτομο στην Αγγλία, που επί ερωτικής απογοητεύσεως, τρελάθηκε από speed και γύρισε στην Ελλάδα για να πάει σε ψυχιατρείο. Μία ηλίθια (έκανε και πεντακόσια χρόνια το πτυχίο της η ίδια γιατί είχε ξεσκιστεί να πίνει βλακείες) κατηγόρησε την κοπέλα που ο τύπος ερωτεύτηκε, ως την αιτία που κατέληξε αυτός στο ψυχιατρείο. Κανείς δε παρατήρησε οτι το άτομο πήγαινε και έπινε speed και μετά καθόταν μόνος του σε ένα... νεκροταφείο. Κάτι μου λέει πως η κοπέλα δεν είχε καμία σχέση με τους λόγους που αυτός ο άνθρωπος κατέληξε τρελός, πραγματικά...

Θα σας παρουσιάσω μία τέτοια περίπτωση. Είναι από ένα reality show στην Αμερική που λέγεται "Α & Ε Intervention". Δηλαδή, "Παρέμβαση". Εν ολίγοις, αυτό που συμβαίνει σε αυτή την εκπομπή είναι πως, η οικογένεια ενός ατόμου που έχει κάποιον βαρύ εθισμό, από βουλιμία και αλκοόλ μέχρι ναρκωτικά, απευθύνεται σε αυτή την εκπομπή. Αυτοί εμφανίζονται στον μεθυσμένο και του προτείνουν να κάνουν ένα ντοκυμανταίρ για τον εθισμό του. Υποχρεώνουν έτσι το άτομο να παρακολουθεί αντικειμενικά μία βδομάδα το χάλι του, και μετά η οικογένεια όλη το στριμώχνει για να το πείσουν να πάει για απεξάρτηση. Δε θα συζητήσω εδώ το κατα πόσον είναι θεμιτό να κάνεις reality κάτι τέτοιο, ειδικά επειδή δεν είμαι εγώ στη θέση αυτών των συγγενών. Πάντως, θα ήθελα να σας παρουσιάσω την Christy, με διαφορά την χειρότερη περίπτωση που είχαν να δείξουν σε αυτή την εκπομπή.

Η Christy είναι Ινδιάνα στην καταγωγή (μη σας ξεγελάει το ξανθό μαλλί, βαμμένο είναι). Για τους Αμερικάνους, Ινδιάνος πλέον σημαίνει "επιρρεπής στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά". Πλέον, υπάρχει κοινωνική παράδοση στους Ινδιάνους, να έχουν κάποιο βαρύ εθισμό. ΠΡΟΦΑΝΩΣ γιατί βλέπουν τον ένδοξο λαό τους να υπάρχει σαν παρίας στον ίδιο του τον τόπο από τα "χλωμά πρόσωπα". Επίσης, επειδή για χιλιάδες χρόνια, τα "ναρκωτικά" τους ήταν τα μεξικάνικα μανιτάρια και οι κάκτοι πεγιότε, όλα επιμορφωτικά, μυστικιστικά και μη εθιστικά ναρκωτικά. Όταν έσκασε το αλκοόλ και η πρέζα στον τόπο, απλά δεν είχαν κάποιον συναισθηματικό ή άλλο μηχανισμό να τα αντιμετωπίσουν σαν λαός. Και αφέθηκαν να καταστραφούν.

H Christy είναι Ινδιάνα, που εργάζεται σαν στριπερ. Πίνει 10 χρόνια meth. Πιστεύει πως είναι αδερφή του Ιησού. Και του Σατανά. Και σημειώνει τις ιδέες της σε ένα τετράδιο γεμάτο αριθμούς και υπολογισμούς που ούτε η ίδια δε καταλαβαίνει καλά καλά. Είναι κυριολεκτικά σε κατάσταση ζώου - και είναι κρίμα γιατί είναι και όμορφη κοπέλα. Παρατηρήστε τα μαδημένα φρύδια της. Σας την παρουσιάζω.

Μπορείτε επίσης να την θαυμάσετε παρακάτω, όπου μας εξηγεί γιατί ακριβώς είναι η αδερφή του Χριστού και του διαβόλου. Ο,τι καταλάβετε κατάλαβα (και μιλάω και καλά αγγλικά).

Για να σας φρικάρω λίγο ακόμη, ας δούμε πως γίνεται κάποιος που είναι εθισμένος στο speed πολύ καιρό.

Το meth ή το speed δεν σκοτώνει. Τουλάχιστον όχι κατά τη χρήση. Δηλαδή δεν εμφανίζεται το σύνδρομο του αιφνιδίου θανάτου όπως αυτό της κόκας, που χωρίς να έχεις πιεί και τόσο, εκεί στα καλά του καθουμένου, σταματάει η καρδιά σου. Η υπερβολική δόση όμως μπορεί να σκοτώσει. Κατά τα άλλα, διαλύουν το χαρακτήρα και τον οργανισμό του εθισμένου. Είναι εθιστικότατο. Λιγότερο εθιστικό όμως από την κοκαΐνη.

Νομίζω μετά από όλα αυτά, έχω ένα πράγμα να πω για το meth.

ΔΟΞΑ ΤΩ ΜΕΓΑΛΟΔΥΝΑΜΩ που δεν υπάρχει αυτό το σκατόπραμα στην Ελλάδα. Υπάρχει τόσο τσιτωμένος και φρικαρισμένος κόσμος σε αυτή τη χώρα, που το τελευταίο πράγμα που θα χρειαζόμασταν είναι την "κόκα του φτωχού". Μας λυπήθηκε ο Θεός, πραγματικά.